ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர்: நாட்டின் லட்சிய புருஷர்

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர்: நாட்டின் லட்சிய புருஷர்

சுவாமி விவேகானந்தர்

ஒரு நாடு விழித்தெழ வேண்டுமானால் அதற்கு உயர்ந்ததோர் லட்சியம் வேண்டும். அந்த லட்சியம் எது? அறுதிப் பரம் பொருளே. ஆனால் குணம் எதுவுமில்லாத அத்தகைய லட்சியத் தினால் எல்லோரும் விழிப்புப் பெற முடியாது. எனவே உருவ லட்சியம் ஒன்று தேவை. அத்தகைய லட்சிய உருவே ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர். மற்றவர்கள் தற்போது நமது லட்சியமாக இருக்க முடியாது. ஏனெனில் அவர்களின் காலம் மலையேறி விட்டது. எல்லோரும் வேதாந்த வாழ்வு வாழ வேண்டுமானால் தற்போதைய தலைமுறையினருடன் அனுதாபமுள்ள ஒருவர் வேண்டும். ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் இதை நிறைவேற்றுகிறார். எனவே இவரை எல்லோருக்கும் முன் வைக்க வேண்டும். அவர் ஒரு சாதுவா அவதார புருஷரா என்பது பற்றிய கவலை வேண்டியதில்லை.

மீண்டும் ஒருமுறை அவர் நம்மிடையே வருவதாகக் கூறினார். அப்போது அவர் விதேக முக்தி பெறுவார் என்று நினைக்கிறேன். நீங்கள் செயல்புரிய வேண்டுமானால் Guardian Angel (காக்கும் தேவதை) என்று கிறிஸ்தவர்கள் சொல்கிறார் களே அதுபோல், அவர்போன்ற ஓர் இஷ்டதெய்வம் வேண்டும்.

ஒவ்வொரு நாடும் ஒவ்வோர் இஷ்டதெய்வத்தைக் கொள் கிறது, இவை ஒவ்வொன்றும் மற்றவற்றை அடக்கித் தாமே மேலோங்கி நிற்க விரும்புவதுபோல் தோன்றுகிறது. இத்தகைய இஷ்டதெய்வம் ஒரு நாட்டிற்கு நன்மை செய்ய முடியாதென்றே சிலவேளைகளில் நான் நினைக்கிறேன்.

மேற்கோள்கள்:  எழுந்திரு! விழித்திரு! பகுதி 7  III. ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் –   6. ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர்: நாட்டின் லட்சிய புருஷர்

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர்: வாழ்வும் நோக்கமும்

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர்: வாழ்வும் நோக்கமும்

சுவாமி விவேகானந்தர்

ஒரு குறுகிய சமுதாயத்தில் ஆன்மீகம் ஆழமானதாகவும் சிறந்த தாகவும் உள்ளது. குறுகிய ஓடையில் தண்ணீர் மிக வேகமாக ஓடும். பரந்த மனப்பான்மை கொண்ட சமுதாயத்தில், அதன் நோக்கம் பரந்ததாக இருந்தாலும் அந்த அளவுக்கு ஆழமும் வேகமும் குறைந்து இருப்பதைக் காண்கிறோம். ஆனால் வரலாற்றையே மாற்றி அமைத்துள்ளது ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் வாழ்க்கை . கடலைவிட ஆழமான, ஆகாயத்தைவிடப் பரந்த பல்வேறு கருத்துக்கள் அவரிடம் சங்கமித்திருந்தன. இது ஒரு குறிப்பிடத்தக்க நிகழ்ச்சியேயாகும்.

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் பெற்ற அனுபவத்தின் அடிப்படையில் வேதங்களுக்கு நாம் விளக்கம் காண வேண்டும். சங்கரரும் மற்ற விளக்கவுரையாளர்களும் வேதங்கள் ஒரே உண்மையைத் தான் கூறுகின்றது என்று சொல்லி ஒரு பெரிய தவறு செய்து விட்டனர். ஆகவே தங்கள் கோட்பாட்டிற்கு முரணாக அமைந்ததுபோல் தோன்றிய பகுதிகளைத் திரித்துத் தங் களுக்குச் சாதகமாக விளக்கம் தந்த குற்றம் அவர்களைச் சாரும். முன்பு அவதரித்து, கீதைப் பேருபதேசம் செய்து, வேறு பட்டவைபோல் தோன்றிய கருத்துக்களுக்கு ஓரளவு சமரசம் கண்டார் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர். காலப்போக்கில் ஒரு பெரும் பிரச்சினையாக உருவெடுத்துள்ள இதனைச் சமரசப்படுத்த அவரே மறுபடியும் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணராக வந்தார். அவரது உபதேசங்களின் அடிப்படையில் படிக்காவிட்டால் வேத, வேதாந்தங்களை உண்மையாக யாராலும் அறிந்துகொள்ள முடியாது. மேலாகப் பார்க்கும்போது முரணாகத் தோன்றுகின்ற இந்தக் கருத்துக்கள் பலதரப்பட்ட மனிதர்களுக்காக, மக்களின் மனப் பக்குவத்திற்கு ஏற்ப அமைந்தவை, படிப்படியாக மனிதனை மேல்நிலைக்கு அழைத்துச் செல்பவை என்பதை அவர் காட்டினார்; முதலில் அவர் இவற்றை வாழ்ந்து, பிறகே மற்றவர்களுக்கு உபதேசித்தார். இந்த உபதேசங்களின் காரண மாகச் சண்டைசச்சரவுகள், மத வேறுபாடுகள் இவற்றை மறந்து, கட்டாயமாக உலகம் முழுவதும் மதத்திலும் மற்ற விஷயங் களிலும் ஒற்றுமையாக வாழ முடியும்.

காமம், பண ஆசை போன்று வேறு எதையாவது எச்சரிக்கையுடன் தவிர்க்க வேண்டும் என்று ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் நம்மை மிகவும் வற்புறுத்திக் கூறியிருப்பாரானால், அது எல்லை யற்ற இறைவனைக் குறுகிய எல்லைக்குள் கட்டுப்படுத்து வதாகும். ஆகவே ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் எல்லையற்ற லட்சியங் களை எல்லைக்கு உட்படுத்த யாராவது முயன்றால் அவர் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணருக்கு எதிராகச் செயல்படுபவர், அவரது பகைவர்.

அவருடைய உபதேசங்களில் ஒன்று: பச்சோந்தியை ஒருமுறை மட்டும் பார்த்தவன் அதன் ஒரே ஒரு நிறத்தை மட்டுமே அறிவான். ஆனால் அது வசிக்கும் மரத்தடியிலேயே வாழ்பவன் அதன் பல நிறங்களையும் அறிவான். அதுபோல் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் உபதேசங்களையும், அவருடன் இரவு பகலாக வாழ்ந்தவர்களும் அவருடைய நோக்கத்தை நிறைவேற்ற அவருடன் வந்தவர்களுமான அவரது சீடர்களின் வார்த்தை களின் வாயிலாக ஆராய்ந்து அறியாமல் ஏற்றுக்கொள்ளக் கூடாது.

இத்தகைய சிறந்த மனிதர்; ஞானம், யோகம், கர்மம், பக்தி என்பவை சிறப்பாக ஒருங்கிணைந்திருந்த மகான் இதற்கு முன் தோன்றியதில்லை. ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் வாழ்க்கை நமக்கு எடுத்துக்காட்டுவது, மிக விரிந்த, மிகப் பரந்த, மிகவும் ஆழமான மன நிலை ஒரு மனிதனிடம் ஒரே நேரத்தில் ஒன்றியிருக்க முடியும் என்பதே. சமுதாயத்தையும் அதேபோன்று உருவாக்க லாம். ஏனெனில் மக்களின் தொகுதிதானே சமுதாயம்?

யாருடைய ஒழுக்கம் இவரைப் போன்று முழுமையாக வும் பலமுகப்பட்டதாகவும் அமைகிறதோ, அவரே ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் உண்மையான சீடன். அத்தகைய ஒழுக்கம் நிறைந்த மனிதர்களை உருவாக்குவதே காலத்தின் தேவை. ஒவ்வொருவரும் இந்த நிலையை அடையப் பாடுபட வேண்டும்.

மேற்கோள்கள்:  எழுந்திரு! விழித்திரு! பகுதி 7  III. ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் –   5. ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர்: வாழ்வும் நோக்கமும் 

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரும் அவரது கருத்துக்களும்

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரும் அவரது கருத்துக்களும்

சுவாமி விவேகானந்தர்

வற்புறுத்தி ஏதாவது ஒன்றையாவது பிரம்மமாகக் கருதுங்கள். ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரைக் கடவுளாகக் கருதுவது எளிது. ஆனால் அதில் என்ன ஆபத்து என்றால் பிறரிடம் தெய்வீகத்தை நம் மால் பார்க்க முடியாமல் போய்விடுகிறது. இறைவன் என்றும் உள்ளவர், உருவமற்றவர், எங்கும் நிறைந்தவர், உருவம் உடைய வராக அவரைக் கருதுவது தெய்வ நிந்தனை. ஆனால் உருவ வழிபாட்டின் ரகசியம் என்னவென்றால், ஒரு பொருளில் உங்கள் தெய்வீகப் பார்வையை வளர்க்க முயற்சிப்பதுதான்.

அவதாரம் என்றால் பொதுவாக நாம் என்ன பொருள் கொள்கிறோமோ, அந்தப் பொருளிலேயே ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் தம்மை ஓர் அவதார புருஷராகக் கருதினார். ஆனால் எனக்கு அது புரியவில்லை . வேதாந்தக் கருத்துப்படி அவர் பிரம்மம் என்று நான் சொல்வது வழக்கம். அவர் மறைவதற்கு முன்பு மூச்சுவிடக்கூட அவதிப்படுகின்ற நிலையில் படுத்திருந்தபோது, ‘இந்த வேதனையில்கூட இவர் தம்மை அவதார புருஷரென்று சொல்வாரா?’ என்று நான் நினைத்தேன். உடனே அவர் சொன்னார்: ‘ராமனாகவும் கிருஷ்ணனாகவும் இருந்தவரே இப்போது ராமகிருஷ்ணராக ஆகியுள்ளார்-ஆனால் உன் வேதாந்தக் கருத்தில் அல்ல’ என்றார் அவர். அவர் என்மீது ஆழ்ந்த அன்பு கொண்டிருந்தார். இதனால் பலருக்கு என்மீது பொறாமை. ஒருவரைக் கண்டவுடனே அவருடைய குணத்தை அறிந்துகொள்வார், அதன்பிறகு தமது கருத்தை ஒருபோதும் மாற்ற மாட்டார். ஒருவருடைய குணங்களை நாம் ஆராய்ந்து அறிகிறோம், அவரோ புலனறிவுக்கு அப்பால் ஊடுருவி அறிய வல்லவர். எனவே நமது முடிவுகள் தவற நேரலாம்.

சிலரை அவர் தமது அந்தரங்க பக்தர்கள் அல்லது ‘அக வட்டத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்’ என்று அழைத்தார். அவர்களுக்குத் தமது இயல்பு மற்றும் யோக ரகசியங்களை உபதேசிப்பார். பஹிரங்க பக்தர்கள் அல்லது ‘வட்டத்திற்கு வெளியில்’ உள்ள வர்களுக்கு உபகதைகள் மூலம் உபதேசிப்பார். அந்த போதனைகள் தற்போது ‘உபதேச மொழிகள்’ என்ற பெயரில் வழங்கப்படுகிறது. தமது பணிக்காக அவர் இந்த முதல்வகை பக்தர்களான இளைஞர்களை ஆயத்தப்படுத்தினார். இவர் களைப்பற்றி பலர் அவரிடம் புகார் கூறியபோதிலும் அவர் அவற்றைப் பொருட்படுத்துவதில்லை. செயல்களை வைத்துப் பார்த்தால் ஒருவேளை அந்தரங்க பக்தர்களைவிட பஹிரங்க பக்தர்களைப்பற்றி நான் உயர்ந்த அபிப்பிராயம் கொண்டிருக்க லாம். ஆனால் என்னவோ அந்த அந்தரங்க பக்தர்களிடம் எனக்கு ஒரு குருட்டு ஈடுபாடு. ‘என்னை நேசிப்பவன் எனது நாயையும் நேசிப்பவனே’ என்பார்கள். அந்தப் பிராமண அர்ச்சகரை நான் மிகவும் நேசித்தேன், அதனால் அவருக்கு அன்பான எல்லாம் எனக்கும் அன்பானவையே. அவர் போற்றிய வற்றை நானும் போற்றுகிறேன். என் இஷ்டப்படி விட்டுவிட்டால் நான் எங்கே ஒரு தனிப் பிரிவை உருவாக்கி விடுவேனோ என்று அவர் பயந்தார்.

‘இந்த வாழ்விலே உனக்கு ஆன்மீக அனுபூதி சித்திக்காது’ என்று அவர் சிலருக்குச் சொல்வார். அவர் ஒருவரைப் பற்றிய அனைத்தையும் அறிந்திருந்தார்; அவர் பக்தர்களிடையே விருப்பு, வெறுப்பு காட்டியதுபோல் தோன்றியதற்குக் காரணம் இதுவே. ஒரு விஞ்ஞானியைப்போல், அவர் ஒவ்வொரு வருக்கும் ஒவ்வொரு விதமான வழி தேவை என்பதை அறிந்திருந் தார். அந்தரங்க பக்தர்களைத் தவிர வேறு யாரும் அவருடைய அறையில் உறங்க அனுமதிக்கப்பட மாட்டார்கள். அவரைக் காணாதவர்கள் முக்தி பெற மாட்டார்கள் என்பதோ, மூன்று முறை கண்டவர்கள் முக்தி பெறுவார்கள் என்பதோ உண்மையல்ல.

உயர்ந்த சாதனைகளுக்குத் தகுதியில்லாத பக்தர்களுக்கு அவர் நாரதர் போதித்த பக்திநெறியை உபதேசித்தார். பெரும் பாலும் துவைதத்தையே அவர் உபதேசித்தார். பொதுவாக அவர் யாருக்கும் அத்வைதம் போதிப்பதில்லை, ஆனால் எனக்கு உபதேசித்தார். முன்பு நான் துவைதியாக இருந்தேன்.

மேற்கோள்கள்:  எழுந்திரு! விழித்திரு! பகுதி 7  III. ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் –   4. ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரும் அவரது கருத்துக்களும்

இந்து மதமும் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரும்

 இந்து மதமும் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரும் 

சுவாமி விவேகானந்தர்

சாஸ்திரம் என்ற சொல் முதலும் முடிவும் இல்லாத வேதங் களைக் குறிக்கிறது. அறநெறிகளை வேதங்கள் மட்டுமே போதிக்க முடியும். –

புராணங்கள் போன்ற பிற நூல்கள் ஸ்மிருதி என்று அழைக்கப்படுகின்றன. வேதங்களை முரணின்றிப் பின் தொடரும் வரைதான் இந்த நூல்களை ஆதார நூல்களாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியும்.

உண்மை இருவகைப்படும்: (1) மனிதனின் ஐம்புலன்களால் உணரத்தக்கதும், அந்த அடிப்படையில் அனுமானித்து அறியக் கூடியதும். (2) புலனறிவுக்கு அப்பாற்பட்ட நுண் யோக சக்தி யால் அறிவது.

முதல் வகையால் பெறும் அறிவு விஞ்ஞானம்; இரண்டாவது வகையால் கிடைக்கும் அறிவு வேதம். புலனறிவு கடந்த, முதல்முடிவற்ற வேதங்கள் என்ற பெயரால் அழைக்கப் படுகின்ற தொகுதி என்றும் இருப்பது ஆகும். இறைவன்கூட இந்த உண்மைகளின் உதவியாலேயே பிரபஞ்சத்தைப் படைக் கிறார், காக்கிறார், ஒடுக்குகிறார்.

புலனறிவு கடந்த இத்தகைய சக்தி யாரிடம் வெளிப்பட் டுள்ளதோ அவர்களே ரிஷிகள். இந்தச் சக்தியின்மூலம் அவர்கள் கண்ட புலனுணர்வு கடந்த உண்மைகளே வேதங்கள். இத்தகைய ரிஷித்துவம், அதாவது புலனறிவு கடந்த வேத உண்மைகளை நேருக்குநேர் காணும் ஆற்றலே உண்மையான மதம். இந்த நிலை வாய்க்கப் பெறாதவரையில் ஒருவனுக்கு மதம் என்பது வெறும் பொருளற்ற சொல், மதவாழ்வில் அவன் ஓர் அடிகூட எடுத்து வைக்கவில்லை என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

வேதங்கள் எந்தக் காலத்திலும் எந்த நாட்டினருக்கும் எல்லோருக்கும் பொருந்துவதாகும். அதாவது அவை குறிப் பிட்ட இடத்திற்கோ, குறிப்பிட்ட காலத்திற்கோ, தனிமனித னுக்கோ மட்டும் உரியவை அல்ல.

பிரபஞ்சம்தழுவிய மதத்தை விவரிப்பது வேதங்கள் மட்டுமே.

புலனறிவுக்கு அப்பாற்பட்ட உண்மையைப்பற்றிய காட்சிகள் நமது புராணங்களிலும் இதிகாசங்களிலும் பிற நாட்டு சாஸ்திரங்களிலும் ஓரளவு காணப்படுகின்றன. ஆனால் ஆரியர்களின் நான்கு வேதங்கள்தான் காலத்தால் முந்தியவை, மிகவும் முழுமையானவை, திரித்துக் கூறாமல் தருபவை. எனவே உலக மத நூல்கள் அனைத்திலும் உயர்ந்த இடம் பெறத் தகுதி வாய்ந்தவை; உலகினர் அனைவரும் வணங்கத்தக்கவை; உலகின் அனைத்து மத நூல்களுக்கும் அறிவுபூர்வமான விளக்கம் தர வல்லவை.

ஆரியர் கண்ட இந்த வேதங்களில் முற்றிலும் உலகியல் விஷயங்கள், வரலாறு அல்லது பரம்பரையின் வெறும் தொகுப்புகள், கடமைகளுக்கான பலன்களை மட்டுமே கூறு கின்ற பகுதிகள்-இவை அல்லாத பகுதிகளே உண்மை வேதங்கள் என்பதை மனத்தில்கொள்ள வேண்டும்.

வேதங்கள் இருபகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன(ஞானகாண்டம், கர்மகாண்டம். கர்மகாண்டம் கூறுகின்ற கிரியைகளும் பலன்களும் மாயைக்கு உட்பட்ட பிரபஞ்சக் தின் வரையறைக்கு உட்பட்டவை. எனவே அவை காலம், இடம், மனிதன் போன்ற நியதிகளுக்கு ஏற்ப மாறின, மாறுகின்றன, மாறும். கர்மகாண்ட அடிப்படையில் வகுக்கப் பட்டிருப்பதால் சமூக நீதிகளும் பழக்கவழக்கங்களும் மாறி வருகின்றன, இனியும் மாறும். அதுபோலவே, உண்மை யான சாஸ்திரங்களுக்கும், சான்றோர்களின் செயல்களுக் கும் முரண்படாத சிறு சமூகப் பழக்கவழக்கங்களும் நியதி களும் ஏற்கப்படத் தக்கவை. ஆனால் சாஸ்திரங்களுக் கும் சான்றோர்களுக்கும் முரணான பழக்கவழக்கங் களைக் குருட்டுத்தனமாகப் பற்றிக்கொண்டு பின்பற்றியது ஆரிய இனத்தின் வீழ்ச்சிக்குரிய முக்கியக் காரணங்களுள் ஒன்றாகும்.

ஞானகாண்டம் அல்லது வேதாந்தம் ஒன்றே எல்லா காலத் திற்குமாக உள்ளது. யோகம், ஞானம், பக்தி, தன்னலமற்ற தொண்டு ஆகியவற்றின்மூலம் மாயையைக் கடந்து முக்கி வழியில் மக்களை அழைத்துச் செல்லவல்லது அதுவே. இதன் மதிப்பும் அத்தாட்சியும் காலம், இடம், மக்கள் ஆகிய வரையறைகளுக்கு உட்படாதது. எனவே மனித குலத்திற்குக் தேவையான, பிரபஞ்சம்தழுவிய, நிலையான மதத்தைக் தரவல்லது இது ஒன்றே.

கர்மகாண்ட வழிகளைப் பின்பற்றி மனு முதலான ரிஷிகள் வகுத்த சம்ஹிதைகள் முக்கியமாக காலம், இடம், மற்றும் மனிதர்களுக்கு ஏற்பச் சமூகநல விதிகளை வகுத்துக் காட்டின. புராணங்களும் பிறவும் அவதார புருஷர்களின் வரலாறு முதலானவற்றைப்பற்றி விவரிக்கும்போது, வேதாந்தத் தில் புதைந்து கிடந்த உண்மைகளை விளக்கின. அவற்றுள் ஒவ்வொன்றும் இறைவனின் எல்லையற்ற குணங்களில் ஒன்றையோ சிலவற்றையோ வலியுறுத்தின; மக்களுக்குப் போதித்தன.

கால வெள்ளத்தில் ஆரியரின் பரம்பரையினர் உண்மை லட்சியத்திலிருந்தும் அறநெறிகளிலிருந்தும் வீழ்ந்தார்கள்; துறவு மனத்தை இழந்தார்கள்; கண்மூடித்தனமான பழக்கங் களில் தோய்ந்து அறிவிழந்தார்கள்; வீழ்ச்சியுற்றார்கள்; ஆன்மீக லட்சியத்தின் ஒவ்வோர் அம்சத்தை வலியுறுத்தும் போதும் ஒன்றுக்கொன்று முரணானவைபோல் தோன்றும் இந்தப் புராணங்கள் போதிக்கின்ற வேதாந்த உண்மைகளை உய்த்துணரும் ஆற்றலற்றுப் போனார்கள்.

இதனால் என்ன விளைந்தது? மதத்தின் நாடாகிய இந்தியா குழப்பக்குட்டை ஆயிற்று. நிலையான வேதமத மாகிய சனாதன தர்மம் சிதறியது. ஆன்மீக லட்சியத்தின் பல்வேறு அம்சங்களையும் ஒருங்கிணைத்துக் கொண்டிருந்த சனாதன மதம் பிளவுபட்டுப் பல்வேறு பிரிவுகளாகக் காட்சி யளித்தது. இவை ஒன்றுக்கொன்று முரண்பட்டு நின்று பகை, பொறாமை, சகிப்பின்மை, குறுகிய பிரிவினைவாதம் ஆகிய நெருப்பிற்கு இரையாக அழிவதற்கு ஒன்றையொன்று முந்தின; உந்தின. பாரதத் திருநாட்டை அவை நரகமாக்கி விட்டதுபோல் தோன்றியது.

இந்த நிலையில் இந்தியா இருந்தபோதுதான் பகவான் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் அவதரித்தார். ஆரியர்களின் உண்மை மதம் எது என்பதை வாழ்ந்து காட்டினார். காலங்காலமாக இருந்து வருகின்ற இந்துமதம் பல்வேறு கிளைகளுடனும் விழுது களுடனும் படர்ந்து நாடு முழுவதும் விரிந்திருந்தாலும் அதன் உண்மையான ஒருமை எங்கே உள்ளது என்பதைச் சுட்டிக் காட்டினார். எண்ணற்ற மதப் பிரிவுகளாலும், வெளிப் பார்வைக்கு முரண்பட்டவைபோல் தோன்றிய பல்வேறு பழக்கவழக்கங்களாலும் பிரிந்து நின்று, பூசலிட்டு, நம் நாட்டு மக்களுக்குத் தவறான பாதையைக் காட்டி, குழப்பத்திற்கு உள்ளாக்கி, பிற நாட்டினரின் ஏச்சுக்கும் நகைப்புக்கும் மதம் இடமளித்து வந்தபோது, இதுவரை காலத்தின் கருவறைக்குள் மறைந்துவிட்டிருந்த உண்மை மதம் எங்குள்ளது என்பதை எடுத்துக்காட்ட அவர் சனாதன தர்மத்தின் உருவாக அவதரித்தார்.

படைத்தல், காத்தல், ஒடுக்குதல் என்னும் முத்தொழில் புரிகின்ற இறைவனுக்குக் கருவியாக விளங்குகின்ற வேத உண்மைகள் என்றென்றும் உள்ளவை என்பதையும், முற்றும் துறந்த ரிஷிகளின் உள்ளத்தில் அவை தாமே தோன்றும் என்பதையும் உலகிற்கு மெய்ப்பித்துக் காட்டி, மதத்தைப் புனரமைப்பதற்கும் மத உண்மைகளை மீண்டும் வலியுறுத்து வதற்கும் அதைப் பரப்பவும் வேத வடிவினரான பகவான் தமது புதிய அவதாரத்தில் லௌகீகக் கல்வியைப் புறக்கணித்தார்.

வேதங்கள் அல்லது உண்மையான மதத்தைப் பாதுகாக்க வும், அந்த உண்மையைப் பின்பற்றுகின்ற சான்றோர்களைக் காப்பாற்றவும் பகவான் மனித உருவில் மீண்டும்மீண்டும் தோன்றுவார். இந்தக் கோட்பாடு நமது புராணங்கள் மற்றும் அதுபோன்ற நூல்களில் வலியுறுத்தப்பட்டுள்ளது.

வீழ்கின்ற அருவிநீரில் வேகம் தோன்றும், விழுந்தபின் எழும் அலையில் உயரம் தோன்றும். அவ்வாறே ஆரிய இனம் ஒவ்வொரு வீழ்ச்சிக்குப் பின்பு எழும்போதும் இறையருளால் குறைகள் நீங்கி ஆற்றல் மிக்கதாகிறது; மாண்புடன் விளங்கு கிறது. இது வரலாறு காட்டுகின்ற ஒன்று.

வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு எழுகின்ற ஒவ்வொரு முறையும் நமது சமுதாயம் மேன்மையுற்று விளங்குகிறது. அவ்வாறே கடவுளும் தமது அவதாரங்களுள் ஒன்றைவிட அடுத்ததில் தம்மை மேலும்மேலும் வெளிப்படுத்துகிறார்.

மீண்டும்மீண்டும் நமது நாடு வீழ்ந்ததுண்டு. மீண்டும் மீண்டும் இறைவன் அவதரித்து நாட்டைப் புனரமைத்ததும் உண்டு.

ஆனால் இப்போதுபோல் இந்தப் புனித நாட்டை எந்தக் காலத்திலும் காரிருள் சூழ்ந்ததில்லை. இன்றைய வீழ்ச்சியைப் பார்க்கும்போது முன்னர் ஏற்பட்ட வீழ்ச்சிகள் எல்லாம் மிகச் சாதாரணமானவையே. நல்ல வேளையாக இந்த இருள் அனேக மாக நீங்கிவிட்டது.

ஆகவே இந்த வீழ்ச்சியின் பின்னர் தோன்றும் எழுச்சியைக் கடந்தகால எழுச்சிகளுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால் அவை சூரியன் முன் தோன்றும் நட்சத்திரங்கள் போலவே காட்சி யளிக்கும். இந்த எழுச்சியின் விளைவாக நிகழும் பேராற்றல் மிக்க செயல்களை, கடந்தகால எழுச்சிகளுக்குப் பிறகு விளைந்த செயல்களுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால், கடந்த காலத்தின் எழுச்சிகள் சிறுபிள்ளை விளையாட்டாகவே தோன்றும்.

அழிவற்ற சனாதன தர்மத்தின் லட்சியங்கள் எல்லாம் இன்றைய வீழ்ச்சியால் சிதறிக் கிடந்தன. காரணம், அவற்றை உணரும் ஆற்றலும் தகுதியும் உள்ளவர்கள் இல்லாததுதான். அந்த சனாதன லட்சியங்களுள் சிலவற்றை இழந்துவிட்டோம். மற்றும் சில, சிறு பிரிவினரிடையே ஓரளவு பாதுகாக்கப்பட்டு வருகின்றன.

இப்போது தோன்றிவரும் புதிய ஆன்மீக எழுச்சியின் வேகம் ஆற்றல் மிக்கது. எனவே சிதறுண்டு கிடக்கும் லட்சியத்தை ஒருங்கிணைத்து, மீண்டும் புத்துயிரூட்டி, மனிதர்கள் தங்கள் வாழ்வில் கடைப்பிடிப்பார்கள்; இழந்த வற்றை மீண்டும் பெறுவார்கள். இத்தகைய மகோன்னதமான எதிர்காலத்தை அளிப்பதற்காகவே கருணைக் கடலாகிய எப்பெருமான் இக்காலத்தில் அவதரித்துள்ளார். இது, சிதறிய லட்சியங்களை ஒருங்கிணைக்கும் அவதாரம், தெய்வீகம் முழு நிறைவு பெற்ற அவதாரம், ஆன்மீகத் துறையின் ஒவ் வோர் அம்சத்திற்கும் உயிரூட்டுகின்ற அவதாரம், முந்தைய அவதாரங்கள் எல்லாவற்றையும்விடப் பூரணப் பொலிவுடன் விளங்கும் அவதாரம்.

எனவே மகோன்னதமான இந்தப் புதிய யுகத்தின் உதய காலத்திலேயே மதப் பிரிவுகளிடையே ஒற்றுமை பிரகடனம் செய்யப்படுகிறது. மேன்மையான இந்தக் கருத்து சனாதன மதத்திலும், அதன் புனித நூல்களிலும் ஏற்கனவே உள்ளது, ஆனால் மறைந்துள்ளது. இப்போது மீண்டும் கண்டுபிடிக்கப் பட்டு மனித குலத்தினருக்கு சங்கநாதமென முழங்கப்படுகிறது.

இந்தப் புதிய நன்கொடை பொதுவாக உலகம் முழுவதும், சிறப்பாக இந்தியாவிற்கும் நலன்தர வல்லது. இதனை உணர்த்தியவர் பகவான் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர். கடந்த காலங்களில் மதத்தில் புதிய சகாப்தத்தைத் தோற்றுவித்த மகான்களின் ஒரு நிறைவாகத் தோன்றிய அவதார புருஷர் இவர். ஓ மனிதா இதை நம்பு, உள்ளத்தில் இதை ஊன்றச் செய்.

மாண்டவர் மீள்வதில்லை. கழிந்த இரவு வருவதில்லை. வீழ்ந்த அலை எழுவதில்லை. ஒருமுறை பெற்ற உடலை மீண்டும் மனிதன் பெறுவதில்லை. எனவே மனிதா, இறந்துபோன பழங் கதையை வணங்காதே. வா, இன்று வாழ்கின்ற நிகழ்காலத்தை வணங்கு. சென்றதை நினைத்துப் புலம்பாதே, இன்றுள்ளதைக் கண்டு அதில் முயற்சியுடன் ஈடுபடு. அழிந்துபோன கரடு முரடான பாதையில் சென்று உன் சக்தியை வீணாக்காதே. உன்னருகே உள்ள, புதிய, செப்பனிடப்பட்ட, நன்கு வகுக்கப் பட்ட ராஜ பாதையில் செல். வா, உன்னை அழைக்கிறோம். அறிவுள்ளவன் அறிந்துகொள்ளட்டும்.

எடுத்த எடுப்பிலேயே உலகின் நான்கு திசைகளிலும் எதிரொலி முழங்கச் செய்த அந்த மாபெரும் சக்தியை நினை. அந்தப் பரிபூரண சக்தியின் வெளிப்பாட்டை உன் உள்ளத்தில் அமர்த்து. அடிமைகளுக்கே உரிய குணங்களான பொறாமை, வெறுப்பு, பலவீனம், சந்தேகம் இவற்றை ஒழி; தூக்கி எறி. புதிய வரப்பிரசாதமாகிய இந்த யுகத்தை மாற்றியமைக்கும் சக்கரத்தைச் சுழற்றுவோம் வா. வந்து இதில் பங்குகொள்.

‘எம்பெருமானின் குழந்தைகள் நாம், தொண்டர்கள் நாம், அவரது அவதாரப் பணிக்கு உதவுபவர்கள் நாம்’ என்ற நம்பிக்கை உன் உள்ளத்தில் ஆழப் பதியட்டும். அத்தகைய ஆழ்ந்த நம்பிக்கையுடன் வேலை செய்யப் புறப்படு.

மேற்கோள்கள்:  எழுந்திரு! விழித்திரு! பகுதி 7  III. ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் –   3. இந்து மதமும் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரும்

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர்: வாழ்க்கையும் உபதேசங்களும்

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர்: வாழ்க்கையும் உபதேசங்களும்

சுவாமி விவேகானந்தர்.

மேலை நாட்டு சம்ஸ்கிருத அறிஞர்களுள் முதலிடம் பெற்றவர் மாக்ஸ்முல்லர். ரிக்வேத சம்ஹிதை இதுவரை முழுமையாகக் கிடைக்கப் பெறாமல் இருந்தது. கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியின் தாராள மனத்தாலும், பேராசிரியர் மாக்ஸ்முல்லரின் பல ஆண்டு கடின உழைப்பாலும் அந்த நூல் இப்போது மிக அழ காக அச்சிடப்பட்டு, பொதுமக்களுக்குக் கிடைக்கும் நிலையில் இருக்கிறது. இந்தியாவின் பல பகுதிகளிலிருந்தும் சேகரிக்கப் பட்ட கையெழுத்துப் பிரதிகளிலுள்ள எழுத்துக்களின் வடிவம் பலவிதமாக இருந்தன, பல சொற்கள் தவறாகவும் இருந்தன. அயல் நாட்டவர் ஒருவர் எவ்வளவு பெரிய அறிஞராக இருந் தாலும் சரி, இந்த எழுத்துக்களின் உருவங்களில் எவை சரி, எவை சரியல்ல என்று கண்டுபிடிப்பது மிகவும் கடினம். இனி, செறிவும் சிக்கலும் மிகுந்த விளக்கவுரைகளின் பொருளை அறிவது அதைவிடக் கடினம். இதிலுள்ள சிரமங்களை நம்மால் எளிதில் உணர முடியாது.

ரிக் வேதத்தைப் பதிப்பித்தது மாக்ஸ்முல்லரின் வாழ்க்கை யில் ஒரு பெரிய நிகழ்ச்சி. இதுதவிர இவர் பண்டைய சம்ஸ்கிருத இலக்கியங்களிலேயே தமது வாழ்நாள் முழுவதையும் ஈடு படுத்தியும் செலவிட்டும் வந்திருக்கிறார். என்றாலும் முன் போலவே இன்றும் இந்தியா புராதன வேத பாராயணத்தின் எதிரொலியையே எப்போதும் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறது; யாகப் புகையால் நிரம்பிய வானத்தோடு காட்சியளிக்கிறது; வசிஷ்டர்கள், விசுவாமித்திரர்கள், ஜனகர்கள், யாஜ்ஞவல்கி யர்கள் என்பவர்களுடனும், கார்கி மைத்ரேயி போன்ற பெண் மணிகள் நிறைந்த வீடுகளுடனும், வேத விதிகளின்படியோ கிருஹ்ய சூத்திர விதிகளின்படியோ நடப்பவர்களுடனும் திகழ் கிறது என்று அவர் எண்ணிக் கொண்டிருப்பதாக நாம் நினைத்துவிடக் கூடாது.

பாதி உயிர் போய், பிற மதத்தைச் சார்ந்த அன்னிய ஆட்சி யின் காலடிகளால் மிதிக்கப்பட்டு, தன் பண்டைய சடங்குகள், சம்பிரதாயங்கள், பழக்கவழக்கங்கள் நீங்கலாக மற்ற எல்லா வற்றையும் இழந்து நிற்கின்ற தற்கால இந்தியாவின் எட்ட முடியாத மூலைமுடுக்குகளில்கூட என்ன புது நிகழ்ச்சிகள் ஏற்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன என்பதை மாக்ஸ்முல்லர் தமது கூரிய அறிவால் நன்றாக உணர்ந்துள்ளார். இந்திய மண்ணில் அவரது காலடிகள் படவில்லை , எனவே இந்தியர்களின் பழக்க வழக்கங்கள், நடை உடை பாவனை, ஒழுக்க விதிகள் பற்றி பேராசிரியரின் கருத்துக்களை இங்குள்ள ஆங்கிலோ இந்தியர் பலர் அறவே பழிக்கின்றனர். அவர்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் இந்த நாட்டிலே பிறந்து, இந்த நாட்டிலே வளர்ந்து, இங்கே தங்கியுள்ளனர் என்பது உண்மைதான். எனினும் சமுதாயத்தின் எந்தப் பிரிவினருடன் அவர்கள் நெருங்கிப் பழகுகிறார்களோ, அந்தப் பிரிவினரைப்பற்றிய ஒரு குறிப்பிட்ட செய்தியை மட்டும் தான் அவர்களால் அறிய முடியுமே தவிர, மற்ற பிரிவினர்களைப் பற்றி எதுவும் அறிய முடியாது. இந்தப் பெரிய, விரிந்த சமுதாயம் பல்வேறு ஜாதிகளாகப் பிரிந்திருப்பதால் இங்குள்ள ஒரு ஜாதியே மற்றொரு ஜாதியின் நடை உடை பாவனையையும் தனிப்பண்புகளையும் அறிவது கடினமாக இருக்கிறது. இந்த நிலையில் அந்த ஆங்கிலோ இந்தியர்கள் அதை அறிவது எவ்வளவு கடினம்? இதை இவர்கள் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

பிரபல ஆங்கிலோ இந்திய அதிகாரி ஒருவர் எழுதிய ‘இந்தியக் குடியிருப்பு’ (Residence in India) என்ற ஆங்கில நூலில், ‘சுதேசியின் அந்தப்புர ரகசியங்கள்’ (Native Zenana Secrets) என்ற அத்தியாயத்தை நான் சில நாட்களுக்கு முன்பு படிக்க நேர்ந்தது. ரகசியங்களை அறிய வேண்டும் என்று ஒவ்வொரு மனிதனின் நெஞ்சிலும் இருக்கின்ற ஆவல் காரண மாக நானும் அந்தப் பகுதியைப் படித்தேன். அதில் இந்தப் பெரிய மனிதரான ஆங்கிலோ இந்திய ஆசிரியர் தம் வீட்டைப் பெருக்குகின்ற வேலைக்காரனுக்கும், அவனது மனைவிக்கும், அவளுடைய கள்ளக் காதலனுக்கும் இடையே நிகழ்ந்ததாகக் கூறப்படும் காதல் நிகழ்ச்சிகளை வர்ணிக்கிறார். இந்திய சுதேசி யின் வாழ்க்கை ரகசியத்தை அறிய வேண்டும் என்ற தனது நாட்டினரின் ஆர்வத்தைத் திருப்தி செய்யவே அவர் இதில் முழுமனத்துடன் ஈடுபட்டிருக்கிறார் என்பது எனக்குப் புரிந்தது. இந்தப் புத்தகத்திற்கு ஆங்கிலோ இந்திய வகுப்பினர் தந்த மனமார்ந்த வரவேற்பைப் பார்த்தால் அவரது நோக்கம் வெற்றி அடைந்தது என்றே தோன்றுகிறது, அவருக்கும் திருப்திதான். அன்பு நண்பர்களே, கடவுள் உங்களைக் காப்பாராக, என்பதைத் தவிர நான் வேறு என்ன சொல்ல முடியும்?

த்யாயதோ விஷயான் பும்ஸ: ஸங்கஸ்தேஷூபஜாயதே |
ஸங்காத் ஸஞ்ஜாயதே காம: காமாத் க்ரோதோSபி ஜாயதே ||

  • பொருட்களை நினைப்பதால் பற்று ஏற்படுகிறது. பற்றி னால் ஆசையும், ஆசையால் கோபமும் வளர்கிறது என்று பகவான் கீதையில் (2. 62) சொன்னது உண்மையே.
    அத்தகைய பொருத்தமற்ற விஷயங்கள் கிடக்கட்டும். நாம் நம் விஷயத்திற்கு வருவோம். இந்தியாவின் சமுதாயப் பழக்கவழக்கங்கள், சட்டதிட்டங்கள், பல மாநிலங்களில் இப் போது நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும் நிகழ்ச்சிகள் இவைபற்றி மாக்ஸ்முல்லர் பெற்றுள்ள அறிவு வியக்கத் தக்கது. அவரது அறிவின் முதிர்ச்சியை நேரடியாகவே நான் அனுபவித்து அறிந்துள்ளேன்.

முக்கியமாக இந்தியாவில் எங்கே எந்தப் புதிய மத அலைகள் தோன்றிக் கொண்டிருக்கின்றன என்பதை அவர் கூர்ந்து கவனித்து வருகிறார். இவற்றைப்பற்றி மேலை உலகம் அறிய வேண்டும் என்பதற்காக அவர் எடுத்துவருகின்ற முயற்சிகள் சொல்லி முடியாதவை. தேவேந்திரநாத தாகூரும் கேசவசந்திர சேனரும் நடத்திவருகின்ற பிரம்ம சமாஜம், சுவாமி தயானந்த சரஸ்வதியால் ஏற்படுத்தப்பட்ட ஆரிய சமாஜம், தியாசஃபிகல் சொசைட்டி-இவை எல்லாம் இவரது பேனா வின் புகழுக்கோ பழிப்புக்கோ ஆளாகியிருக்கின்றன. நன்றாக நிலைபெற்றுவிட்ட ‘பிரம்மவாதின்’ (Brahmavadin), ‘பிரபுத்த பாரதம்’ (Prabuddha Bharatha) என்னும் இரு பத்திரிகைகளில் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் அறிவுரைகள் மற்றும் உபதேசங்கள் பற்றி வெளியானவற்றையும், திரு பிரதாப் சந்திர மஜும்தார் அவரைப்பற்றி எழுதியிருந்ததையும்’ இவர் படித்தார். அவரது வாழ்வால் கவரப்பட்டார். இங்கிலாந்தில் புகழ்பெற்ற The Imperial and Asiatic Quarterly Review என்ற பத்திரிகையில் ‘இந்தியா ஹவுஸ்’ என்னும் அமைப்பின் பிரபல நூல்நிலைய அதிகாரியான ஸி.எச். டானி எம். ஏ. எழுதிய ஸ்ரீராமகிருஷ்ண ரது வாழ்க்கைச் சுருக்கம்’ சில காலத்திற்கு முன்பு வெளியாயிற்று.

சென்னையிலிருந்தும் கல்கத்தாவிலிருந்தும் ஏராளமான செய்திகளைச் சேகரித்துக்கொண்டு, The Ninteenth Century என்ற முதன்மையான ஆங்கில மாதப் பத்திரிகையில் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரைப் பற்றியும் அவரது போதனைகளைப் பற்றியும் சிறிய ஆராய்ச்சிக் கட்டுரை ஒன்றை மாக்ஸ்முல்லர் எழுதினார். இந்தியா தன் பண்டைய மகான்களின் எண்ணங் களைப் பல நூற்றாண்டுகளாகவும், மேலை நாட்டு அறிஞர் களின் கருத்துக்களை அண்மைக் காலங்களிலும் வெறுமனே எதிரொலித்துக் கொண்டிருக்கும்போது, இந்தப் புதிய மகான், புதிய ஆன்மீக சக்தி நிறைந்த, புதிய மொழியில் வழங்கிய கருத்துக்களின் புதுமையால் தாம் கவரப்பட்டதை இந்தக் கட்டுரையில் அவர் விளக்கமாகக் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.

அவர் இந்தியாவின் மத இலக்கியங்களை நன்றாகப் படித் திருக்கிறார். அதனால் இந்தியாவின் பண்டைய மகான்கள் மற்றும் முனிவர்களின் வாழ்க்கையைப்பற்றி நன்றாக அறிந்திருக் கிறார். இக்கால இந்தியாவில், அத்தகைய வாழ்க்கைகளை மீண்டும் காண முடியுமா?- இந்தக் கேள்விக்கு முடியும் என்ற உடன்பாட்டு விடையாக ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் வாழ்க்கை விளங்குகிறது. தம் ஆயுள் முழுவதையும் இந்தியாவிற்கே அர்ப்பணம் செய்துவிட்ட இந்தப் பேராசிரியரின் நெஞ்சில் இந்த விடை இந்தியாவின் பெருமையையும் முன்னேற்றத்தையும் பற்றிய நம்பிக்கையை நீர்விட்ட செடிபோல் புத்துயிர் பெறச் செய்திருக்கிறது.

இந்தியாவின் நன்மையை உண்மையாக விரும்புகின்ற சில நல்லவர்கள் மேலை நாடுகளில் உள்ளனர். மாக்ஸ்முல்லரைவிட அதனை அதிகமாக விரும்புகின்ற வேறு ஒருவரை ஐரோப்பா வில் காண முடியுமா என்பது தெரியவில்லை. அவர் இந்தியா வின் நன்மையை விரும்புவதுடன் இந்தியத் தத்துவத்திலும் மதத்திலும் ஆழ்ந்த நம்பிக்கை உள்ளவர். மத உலகக் கண்டு பிடிப்புகளுள் மகோன்னதமானது அத்வைதம் என்று பலரும் அறியப் பல முறை இவர் ஒப்புக் கொண்டிருக்கிறார். ஆன்மாவும் உடலும் ஒன்று என்று கருதுகின்ற, கிறிஸ்தவர்களுக்கு அச்சம் ஊட்டுகின்ற மறுபிறவிக் கொள்கையில் இவருக்கு ஆழ்ந்த நம்பிக்கை உண்டு. அதற்கு அவரது சொந்த அனுபவமே காரணம். வேறு என்ன சொல்ல, ஒருவேளை முற்பிறவியில் இவர் இந்தியாவில் பிறந்திருக்கலாம். இந்தியாவிற்கு வந்தால் தமது முற்பிறவி நினைவுகள் திடுமெனத் தோன்றி, தமது மூப் படைந்த உடலை வெடிக்கச் செய்துவிடும் என்ற பயமே அவர் இந்தியாவிற்கு வருவதைத் தடுத்து வைத்திருக்கிறது போலும்!

அது எப்படியிருந்தாலும் உலக மனிதன் என்ற முறையில் இவர் சூழ்நிலையை நன்கு கவனித்து அதற்கு ஏற்றபடி நடந்து கொள்ளவேண்டும். உலகப்பற்றுகளை அறவே துறந்த துறவி களாக இருந்தாலும், தாங்கள் தூயவை என்று கருதுகின்ற சாதனைகளைச் செய்யும்போதுகூட, பொதுமக்கள் என்ன சொல்வார்களோ என்று பயந்து நடுங்குகிறார்கள். பொது மக்கள் அதை விரும்பாததுதான் அதற்கு ஒரே காரணம். பெயரும் புகழும் உயர்ந்த பதவியும் பெறுவதற்காகவும், அவற்றை இழப்பதற்குப் பயந்தும் துறவி தமது செயல்களை அதற்குத் தக்கவாறு அமைத்துக் கொள்கிறார். இவையெல்லாம் வெறுப்பூட்டுவது, அருவருக்கத் தக்கது என்று ஒருவேளை வாயால் பேசினாலும் அவற்றை அவர்கள் விரும்புவது என்னவோ உண்மைதான். உண்மை இவ்வாறு இருக்கும் போது, உலகப் பற்றைத் துறக்காத, உலகமெங்கும் பாராட்டப் படுகின்ற, சமுதாயத்தின் வெறுப்பிற்கு ஆளாகக் கூடாது என்று விழிப்போடு இருக்கின்ற ஒருவர் தமது சொந்தக் கருத்துக்களை வெளியிடுவதில் அதிகக் கவனத்துடன் இருக்க வேண்டியது அவசியம். யோகிகளின் மன ஆற்றல்கள் போன்ற நுட்பமான வற்றை அவர் அடியோடு நம்பாதவர் என்பது உண்மையல்ல.

‘தத்துவ ஞானிகள் நிறைந்த நாடு என்று தகுந்த காரணத் துடன் வழங்கப்படுகின்ற இந்தியாவின் தற்போதைய மத இயக்கங்கள் சிலவற்றைப்பற்றித் தாய்நாட்டில் தவறாகப் பலர் பிரச்சாரம் செய்வதாலும், தவறாகப் புரிந்து கொள்ளப்படு வதாலும் அவற்றைப்பற்றிச் சில வார்த்தைகள் சொல்ல’ மாக்ஸ்முல்லர் விரும்பினார். அத்தகைய தவறான கருத்துக்களை அகற்றவும், ‘இந்தியாவில் இன்று வாழ்ந்து போதித்து வருகின்ற மகான்களைப் பற்றி தவறாகவும் மிகைப்படுத்தியும் இந்திய, அமெரிக்க ஆங்கிலப் பத்திரிகைகளில் வெளியிடப்பட்டு பரப்பப்படுகின்ற செய்திகளை’ மறுக்கவும் விரும்பினார் அவர். அதேவேளையில் ‘இந்திய தியாசஃபி, தாந்திரீக புத்த மதம் முதலிய புதிய நெறிகளில் உண்மையிலேயே உண்மை உள்ளது, நாம் அறிய வேண்டியவை உள்ளன என்பதைக் காட்டவும்’, வேறு சொற்களால் கூற வேண்டுமானால், இறகுபோல் காற்றில் பறப்பது, நீரில் நடப்பது, மீன்போல் நீருள் வாழ்வது, மந்திரங் கள்மூலம் நோய்களைக் குணப்படுத்துவது, தாழ்ந்த உலோகங் களை ரசவாத முறைகளால் பொன்னாகவோ வெள்ளியாகவோ வைரங்களாகவோ செய்வது, பிள்ளையில்லாத பணக்காரக் குடும்பங்களுக்குச் சித்திகளால் நல்ல பலம் பொருந்திய பிள்ளைகள் பிறக்கச் செய்வது போன்ற ‘மூடத்தனமான அற்புதங்களைச்’ செய்து பணம் சம்பாதிப்பதான லாபகரமான தொழிலை நடத்துவதற்கு வேண்டிய ஆற்றல்களைப் பெறுவதற் காக ‘பயம் தரத்தக்க பயிற்சிகள் சிலவற்றைச் செய்கின்ற புதிய வர்களால்’ மட்டுமின்றி, மனித இயல்பிற்கு அப்பாலுள்ள உயர்ந்த உண்மைகளைத் தங்கள் வாழ்நாளில் உண்மையாகவே உணர்ந்தவர்களும் உண்மையான பிரம்ம ஞானிகளும் உண்மை யான யோகிகளும் உண்மையான பக்தர்களும் இந்தியாவில் இல்லாமல் போய்விடவில்லை என்பதைக் காட்டுவதும் அவரது நோக்கமாக இருந்தது. இவற்றிற்கு மேலாக, மனித உருவில் திகழும் தெய்வங்களாக இருப்பவர்களைப் புறக்கணித்துவிட்டு, மேலோரும் கீழோரும் சேர்ந்து மேலே குறிப்பிட்ட கண்கட்டு வித்தைக்காரர்களின் பாதங்களை இரவும்பகலும் ஆர்வத்துடன் நக்கிநிற்கும் அளவிற்கு இந்தியாவிலுள்ள ஆரியர் அனைவரும் இன்னும் தாழ்ந்து போகவில்லை என்பதைக் காட்டுவதற் காகவும் கற்றறிவு மிக்க ஐரோப்பியப் பொதுமக்களுக்காக ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் வாழ்க்கையைப்பற்றி ஒரு கட்டுரையை மாக்ஸ்முல்லர் எழுதினார். அதன் தலைப்பு ‘உண்மையான மகாத்மா ‘ (A Real Mahatman) என்பதாகும். அது The Ninteenth Century என்ற பத்திரிகையின் 1896 ஆகஸ்ட் இதழில் வெளியாயிற்று.

ஐரோப்பாவிலும் அமெரிக்காவிலும் உள்ள கற்றறிவு மிக்க வர்கள் அந்தக் கட்டுரையை மிகுந்த ஆர்வத்துடன் படித்தார்கள்; ஸ்ரீராமகிருஷ்ண தேவரிடம் அதிக ஈடுபாடு கொண்டார்கள். இந்திய நாடு நிர்வாண மனிதர்கள், குழந்தைகளைக் கொல் பவர்கள், அறிவிலிகள், கோழைகள், விதவைகளைப் பலாத்கார மாகக் கொளுத்தும் மக்கள், எல்லா பாவங்களிலும் இருளிலும் மூழ்கிக் கிடப்பவர்கள் இவர்களால் நிறைந்தது என்பன போன்ற தவறான கருத்துக்கள் இந்தக் கட்டுரையால் மாறத் தொடங்கின. இந்தத் தவறான கருத்துக்களை வளர்த்தவர்கள் கிறிஸ்தவப் பாதிரிகள் மட்டுமல்ல; நமது நாட்டவருள் சிலரும் இதற்கு முக்கியக் காரணமாக இருந்தனர் என்பதை நான் வெட்கத்துடனும் மன வேதனையுடனும் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டியுள்ளது. இவர்களின் செயலின் காரணமாக மேலை நாட்டினரின் கண்களை மூடியிருந்த அறியாமைத் திரை இந்தக் கட்டுரையால் மெள்ளமெள்ள விலக ஆரம்பித்தது. ‘ஸ்ரீராமகிருஷ்ண தேவரைப் போன்ற உலக குருவைத் தோற்று வித்த நாடு, நாம் நம்பிவந்த இத்தகைய அருவருக்கத் தக்கவற் றால் நிறைந்திருக்க முடியுமா? அல்லது குழப்பவாதிகளின் கூட்டத்தால் நாம் நெடுங்காலமாக இந்தியாவைப்பற்றித் தவ றாகக் கருதுமாறு ஏமாற்றப்பட்டு விட்டோமா?’ என்ற கேள்வி மேலை நாட்டினரின் மனத்தில் இயல்பாகவே எழுகின்றது.

இந்தியாவின் மத, தத்துவ, இலக்கியத் துறையில் மேலை நாட்டில் முதலிடம் பெற்றவராகிய மாக்ஸ்முல்லர் ஐரோப்பிய, அமெரிக்கர்களின் நன்மைக்காகஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் வாழ்க்கை யின் சாரத்தை பக்தி நிறைந்த இதய உணர்ச்சியுடன் வெளியிட்ட போது, மேலே குறிப்பிட்ட இரண்டு வகையான குழுவினரும் கொழுந்துவிட்டெரியும் கொடிய பகைமை உணர்ச்சியைக் காட்டினார்கள் என்பதைச் சொல்லத் தேவையே இல்லை.

கிறிஸ்தவப் பாதிரிகள் இந்துத் தெய்வங்களையும் தேவி களையும் தவறாக எடுத்துக் காட்டி, அத்தகைய தெய்வங் களை வணங்கும் மக்களிடமிருந்து உண்மையான மகான்கள் தோன்ற முடியாது என்பதை நிரூபிக்கத் தங்கள் முழுமனத் துடனும் முழு ஆர்வத்துடனும் முயன்றார்கள். ஆனால் அந்த முயற்சி, பேரலையின்முன் வைக்கோல் துரும்புபோல் அடித்துச் செல்லப்பட்டது. விரைவாகப் பரவிக் கொண்டிருந்த ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் ஆற்றல் என்னும் பெரு நெருப்பை அணைக்கத் திட்டமிட்டுக் கொண்டிருந்த நம் நாட்டுக் குழு வினர் தங்கள் முயற்சிகள் எல்லாம் வீணாவதைக் கண்டபோது மனமுடைந்துவிட்டனர். இறைவனின் முன் மனித சங்கல்பம் என்ன செய்ய முடியும்?

முதியவரும் பக்தி நிறைந்தவருமான அந்தப் பேராசிரியரை இரு சாராரும் தங்கள் கண்டனக் கணைகள் மூலம் வன்மை யாகத் தாக்கினர். ஆனால் அவர் இதற்கெல்லாம் பயப்பட வில்லை. இத்தகைய எதிர்ப்புகளில் அவர் ஏற்கனவே பலமுறை வெற்றி கண்டவர். இப்போதும் முன்போலவே அவர் அந்த எதிர்ப்பை எளிதாக வென்றார். அவர்களின் வீண்கூச்சலை ஒழிப்பதற்காகவும் அவர்களுக்கு ஒரு எச்சரிக்கையாகவும் அவர் ‘ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர்: வாழ்க்கையும் உபதேங்களும்’ என்ற இந்த நூலை வெளியிட்டார். பொதுமக்கள் அந்த மகானைப் பற்றியும் அவரது கருத்துக்களையும் நன்றாக அறிந்துகொள் வதற்காக, முடிந்த அளவு எல்லா செய்திகளையும் திரட்டி, அவரது வாழ்க்கையைப் பற்றியும் உபதேசங்களைப் பற்றியும் முழு விவரங்களை இந்தப் புத்தகத்தில் தந்திருக்கிறார் —

‘இந்தியாவிலும் அமெரிக்காவிலும் அந்த மகானுக்குத் தற்போது பெரும் புகழ் ஏற்பட்டிருக்கிறது. அவரது சீடர்கள் தற்போது அமெரிக்காவில் அவருடைய உபதேசங்களைப் போதிப்பதிலும், அந்தப் போதனைகளைக் கேட்டு அதை ஏற்றுக் கொள்பவர்களை-கிறிஸ்தவர்களைக்கூட-சேர்த்துக் கொள்வதிலும் தீவிரமாக ஈடுபட்டிருக்கிறார்கள். இது ஆச்சரிய மாகத் தோன்றலாம், ஏன், அதை நம்பவே நமக்குச் சிரமமாக இருக்கலாம்….. என்றாலும் ஒவ்வொரு மனித இதயத்திற்கும் ஆன்மீக தாகம் உண்டு; ஆன்மீகப் பசி உண்டு; விரைவாகவோ தாமதமாகவோ அந்தப் பசியைத் தணித்துக்கொள்ள அது விரும்புகிறது. இந்தப் பசியுள்ளவர்களுக்கு ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் சீடர்கள் போதிக்கின்ற மதம் கட்டுப்பாடின்றி, அதிகாரமின்றி போய்ச் சேர்கிறது.’ ஆதலால் ‘இலவச அமுதமாக’ அதை அவர்கள் வரவேற்றார்கள்….. ‘ஆகவே ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் மதத்தில் புதிதாகச் சேர்ந்துள்ளவர்களின் எண்ணிக்கை சிறிது அதிகமாகக் கூறப்பட்டிருந்தாலும். … உலகிலேயே மிகப் பழைமையான மதம் என்றும், தத்துவம் என்றும் தன்னைச் சரி யாகவே அழைத்துக் கொள்வதும், வேதங்களின் முடிவாகவும் உயர்ந்த நோக்கமாகவும் இருக்கின்றதுமான வேதாந்தம் நமது காலத்தில் இத்தகைய வெற்றியை அடைந்துள்ளதென்றால், அதனை நாம் மதித்துப் போற்றக் கடமைப்பட்டுள்ளோம்.’

புத்தகத்தின் முதற்பகுதியில் மகாத்மா என்றால் யார், வாழ்க்கையின் நான்கு படிகள், தவம், பயிற்சிகள் அல்லது யோகம் என்ற இவற்றின் பொருள்களை விளக்குகிறார். பிறகு தயானந்த சரஸ்வதி, பவஹாரி பாபா, தேவேந்திரநாத தாகூர், ராதா சுவாமி பிரிவின் தலைவரான ராய் சாலிகிராம் சாஹிப் பகதூர் என்பவர்களைப் பற்றி லேசாகச் சொல்லி விட்டு, ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் வாழ்க்கையைக் கூறத் தொடங்கு கிறார் பேராசிரியர்.

நிகழ்ச்சிகளைக் கூறும்போது ஆசிரியர் சுய விருப்புடனோ, விருப்பமின்றியோ கூறினால் அந்தப் பகுதி அந்த விருப்பு வெறுப்பால் களங்கப்பட்டிருக்கும். இது வரலாற்று நூல்களில் தவிர்க்க முடியாத ஒன்று. தாம் எழுதுகின்ற இந்த வாழ்க்கை வரலாற்றில் இந்தக் குற்றம் ஏற்பட்டுவிடுமோ என்று பயந்த மாக்ஸ்முல்லர் விஷயங்களைச் சேகரிப்பதில் மிகுந்த விழிப்பாக இருந்தார்.

இதை எழுதிக் கொண்டிருக்கின்ற நான் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் ஓர் அற்பப் பணியாள்.ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் வாழ்க்கையைப் பற்றி நான் திரட்டிக் கொடுத்தவற்றை எல்லாம் அவர் தமது தர்க்க முறையாலும் நடுவுநிலைமையாலும் மிக நன்றாகச் சோதித்துப் பார்த்திருக்கிறார். ‘தங்கள் குருநாதரைப் பற்றி உள்ளதை உள்ளவாறே கூற எண்ணினாலும் சிலவற்றை மிகைப் படுத்தி அற்புதமாக்குவதைச் சீடர்களால் தவிர்க்க முடியாது’ என்பதை மறக்காமல் சொல்கிறார் மாக்ஸ்முல்லர். பிரம்மதர்மப் பிரச்சாரகராகிய பிரதாப் சந்திர மஜும்தாரைத் தலை வராகக் கொண்ட சிலர் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் பண்பில் பெருமைப்பட முடியாத ஒரு பகுதி உண்டு என்று மாக்ஸ்முல்ல ருக்கு எழுதியிருந்தனர். அதற்குப் பதில் கூறும்போது அவர் சில கசப்பான உண்மைகளை இனிய சொற்களால் கூறியிருக் கிறார். வங்காளிகளாகிய நம்மிடையே பிறர் நலம் காண விரும் பாத பொறாமைப்பேய் பிடித்தவர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் அந்தச் சொற்களை நன்றாகச் சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும்.

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் வாழ்க்கை இந்த நூலில் சுருக்க மாகவும் எளிய மொழியிலும் தரப்பட்டிருக்கிறது. காகிதத்தில் எழுதுவற்கு முன்பு, தான் எழுத வேண்டியதை நன்றாகச் சீர்தூக்கிப் பார்த்து எழுதியது தெரிகிறது. ‘உண்மையான மகாத்மா’ என்ற கட்டுரையில், இங்குமங்கும் தெறித்துக் கிளம்பிய ஆர்வச் சுடர்கள் இதில் மிகவும் கவனமாக தவிர்க்கப் பட்டிருக்கின்றன. ஒருபக்கம் கிறிஸ்தவப் பாதிரிகள், மறுபக்கம் கூச்சலிடும் பிரம்மசமாஜத்தினர் இந்த இருமுனைத் தாக்கு தல்களுக்கு நடுவில் பேராசிரியர் செல்ல வேண்டியிருந்தது. அந்தக் கட்டுரையின் காரணமாக மேற்கண்ட இரண்டு குழு வினரும் பேராசிரியரை வசைபாடித் தீர்த்தனர். இங்கிலாந்தின் பண்பட்ட எழுத்தாளர்கள் தங்களைக் குறை கூறுபவர்களைத் தாங்களும் திட்டிக் கொண்டிருப்பதில்லை. அவ்வாறே இந்தப் பேராசிரியரும் தம்மைக் கண்டித்தவர்களை இந்த நூலில் ஏசவோ தாக்கவோ இல்லை என்பதை மகிழ்ச்சியுடன் சொல்லித் தான் ஆகவேண்டும். ஆன்ம பலம் பொருந்திய அந்த மகானின் அசாதாரணக் கருத்துக்கள் சிலவற்றின்மீது சாட்டப்பட்ட குற்றங்களை அவர் உறுதியும் நடுவுநிலைமையும் பெருமையும் நிறைந்த, மனக்கசப்பு சிறிதும் இல்லாத, இடிமுழக்கம் போன்ற தமது குரலினால் நீக்கிவிட்டார். அந்தக் கருத்துக்களோ சாதாரண அறிஞர்களால் எட்ட முடியாத உயர்ந்த மனத் திலிருந்து பொங்கி எழுந்தவை என்பது தெரிகிறது.

அந்தக் குற்றச்சாட்டுகள் உண்மையில் நமக்கு வியப்பையே தருகின்றன. ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் எளிய, இனிய உரையாடலில் அமானுஷ்ய தூய்மை நிறைந்திருந்தது என்று பிரம்ம சமாஜத் தலைவராக விளங்கிய, காலம் சென்ற ஆச்சாரியரான கேசவ சந்திர சேன் தமது வசீகரமிக்க மொழியில் சொன்னதை நாங்கள் கேட்டிருக்கிறோம். அருவருப்பான சில சொற்கள் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் பேச்சில் இருப்பது உண்மைதான். ஆனால் அந்தச் சொற்கள் குழந்தை மனம் போன்ற களங்கமற்ற அசாதாரணத் தன்மையோடும், சிற்றின்ப நாட்டம் சிறிது கூட இல்லாமலும் பேசப்பட்டவை. ஆகவே அந்தச் சொற்கள் இகழ்ச்சியை விளைவிப்பதற்குப் பதிலாக அழகுக்கு அழகையே சேர்க்கின்றன. என்றாலும் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் இந்தச் சொற் களைப் பேசியிருக்கிறார் என்பது அவர்களின் ஒரு பெரிய குற்றச்சாட்டு!

‘தமது துறவற விரதத்திற்காகச் சொந்த மனைவியை அவர் நடத்திய விதம் காட்டுமிராண்டித்தனம்’ என்பது மற்றொரு குற்றச்சாட்டு. அதற்கு மாக்ஸ்முல்லர், ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் தம் மனைவியின் சம்மதத்துடனேயே துறவு நெறியை மேற் கொண்டார் என்றும், வாழ்நாள் முழுவதிலும் அந்த மனைவி தம் கணவருக்கு ஏற்ற பண்புடன் நடந்து கொண்டதுடன், அவரைத் தமது குருவாக, ஆன்ம வழிகாட்டியாக மனம் உவந்து ஏற்றுக்கொண்டார் என்றும், அதன்பிறகு அவர் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணருடைய கட்டளைகளின்படி ஒரு நித்திய பிரம்மச்சாரிணியாகவே இருந்து கடவுள் தொண்டில் ஈடு பட்டுத் தமது வாழ்நாளை அளவுகடந்த இன்பத்திலும் அமைதி யிலும் கழித்தார் என்றும் பதில் கூறியுள்ளார். மேலும், ‘குழந்தை களைப் பெறாவிட்டால் கணவன் மனைவியரிடையே அன்பில் லாமல் போய்விடுமா?’ என்று கேட்கிறார் இந்தப் பேராசிரியர். ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் எந்தவிதமான உடல்தொடர்பும் இல்லாமல், ஒரு பிரம்மச் சாரியாகிய கணவர் பளிங்கு போன்ற தூய வாழ்வை வாழ முடியும்; அவ்வாறு வாழ்ந்து பிரம்மச்சாரிணியாகிய தம் மனைவியை பிரம்மானந்தம் என்ற மிகமிக உயர்ந்த ஆன்மப் பேறாகிய முடிவிலாத பேரின்பப் பெருவாழ்விற்கு ஒத்துழைக் கின்ற வாழ்க்கைத் துணைவியாக ஆக்கிக்கொள்ள முடியும். ‘இத்தகைய விஷயங்களை நம் நாட்டில் நாம் நம்பாதிருப்பது நியாயமாக இருந்தாலும் இந்துக்களின் கபடமற்ற நேர்மையை ஒப்புக்கொள்ள நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்’ என்று மாக்ஸ்முல்லர் எழுதி இருக்கிறார். தகுதிமிக்க இத்தகைய கருத்துக்களுக்காக ஆண்டவனின் அருள் இந்தப் பேராசிரியர் மீது மழையாகப் பொழியட்டும்! ஆன்மீகப் பேற்றைப் பெறு வதற்கான ஒரே வழி பிரம்மச்சரியம் என்பதை அயல் இனத்தில் பிறந்து, அயல் நாட்டில் வாழ்ந்து வருகின்ற இவர் அறிந் துள்ளார். மேலும் இக்காலத்திலும் இந்தியாவில் அத்தகைய பிரம்மச்சரிய வாழ்வு இல்லாமலில்லை என்பதை இவர் நம்புகிறார். ஆனால் நம் நாட்டில் பிறந்த ஆஷாடபூதி களால் திருமணம் என்பதில் சிற்றின்ப வெறியைத் தவிர வேறு எதையும் பார்க்க இயலவில்லையே! ‘மனிதன் தன் மனத்தில் எப்படி நினைக்கிறானோ, அப்படியே புறத்திலும் காண்கிறான்.’

‘விலைமகளிரை அவர் வெறுத்து ஒதுக்கவில்லை’ என்பது மற்றுமொரு குற்றச்சாட்டு. இதற்குப் பேராசிரியர் தந்த மறுப்பு மிகமிக இனிமையாக உள்ளது: ‘இப்படி ஒதுக்காமல் இருந்தது ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் மட்டுமல்ல, ஆன்மீகத் தலைவர்களுள் பலரும் விலைமகளிரை வெறுக்கவில்லையே?’ ஆ! எவ்வளவு இனிய சொற்கள் இவை! புத்தரின் அருள்பெற்ற அம்பாபாலி என்ற விலைமகளையும், ஏசுவின் அருள்பெற்ற சமாரிடன் பெண்ணையும் இந்தச் சொற்கள் நினைவூட்டுகின்றன.

‘குடிகாரர்களை அவர் வெறுக்கவில்லை ‘ என்பது மற் றொரு குற்றச்சாட்டு. கடவுள்தான் காப்பாற்ற வேண்டும்! ஒரு துளி மதுவை ஒருவன் குடித்துவிட்டான் என்றால் அவனது நிழலைக்கூட மிதிக்கக் கூடாது இதுதானே இவர்களுடைய குற்றச்சாட்டின் பொருள்? எத்தகைய பயங்கரக் குற்றச்சாட்டு! குடிகாரர்களையும், விலைமகளிரையும், திருடர்களையும், மற்ற பாவிகளையும் ஏன் அந்த மகாபுருஷர் அருவருப்புடன் உதைத்து விரட்டி ஓட்டவில்லை? கண்ணை மூடிக்கொண்டு, ஏற்ற இறக்கம் இல்லாமல் குழலூதுபவனைப்போல் ஏன் அவர் திரும்பித்திரும்பி ஒன்றையே பேசவில்லை? தம் சொந்தக் கருத்துக்களை மறைத்துக்கொண்டு சம்பிரதாய மொழியில் ஏன் பேசவில்லை? இவற்றிற்கெல்லாம் மேலாக, வாழ்நாள் முழுவதும் அவர் ஏன் சிற்றின்பத்தையே நாடவில்லை? இவை யெல்லாம்தான் குற்றச்சாட்டுகள்.

இப்படிக் குற்றம் சொல்பவர்கள் கூறுவது போன்ற ஆச்சரியகரமான தூய்மையுடனும் ஒழுக்கத்துடனும் வாழ்க்கை யைத் திருத்தி அமைக்காவிட்டால் இந்தியா நிச்சயமாகக் கெட் டொழிந்தே போகுமாம்! அத்தகைய ஒழுக்க விதிகளின் உதவி யால்தான் முன்னேற வேண்டுமானால் இந்தியா அவ்வாறே முன்னேறட்டும்!

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் வாழ்வைவிட அவரது உபதேசங் களின் தொகுப்பே நூலின் பெரும்பகுதியாக உள்ளது. இந்த உபதேசங்கள் உலகெங்கும் உள்ள ஆங்கிலம் பேசும் மக்களுள் பலரது கருத்தைக் கவர்ந்துள்ளது என்பதை நூல் விரைவாக விற்பனையானதிலிருந்தே ஊகித்து அறியலாம். அவரது திருவாயிலிருந்து வெளிவந்த வாக்குகள் பெரும் ஆன்மீக சக்தி நிறைந்தவை, அவை உலகத்தின் எந்தப் பகுதியிலும் தெய்வீகச் செல்வாக்கை ஏற்படுத்தியே தீரும். ‘பலரது நன்மைக்காக, பலரது இன்பத்திற்காக’ ஆன்மீகச் செல்வர்கள் பிறக்கிறார்கள். அவர்களின் வாழ்வும் செயல்களும் சாதாரண மனித எல்லை களைவிட உயர்ந்தவை; அவர்களின் போதனை முறையும் அதுபோலவே ஆச்சரியகரமானது.

நாம் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறோம்? ஓர் ஏழைப் பிராமணரின் மகன் தம் பிறப்பால் நம்மைப் புனிதப் படுத்தி யிருக்கிறார்; தமது செயலால் நம்மை உயர்த்தியிருக்கிறார்; தமது அழியாத வார்த்தைகளால் நம்மை ஆளும் இனத்தவரின் அனுதாபம் நமக்கு ஏற்படுமாறு செய்திருக்கிறார். அத்தகைய வருக்கு நாம் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறோம்? உண்மை எப்போதும் இனிமையாக இருப்பதில்லை. என்றாலும் அதைச் சொல்லியே தீரவேண்டிய வேளைகளும் உண்டு. ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் வாழ்க்கையும் உபதேசங்களும் நமது நன்மைக்கே என்பதை நம்முள் சிலர் அறியவே செய்கிறோம், அத்துடன் விஷயம் முடிந்துவிடுகிறது. அதை வாழ்வில் கடைப் பிடிக்க முயல்வதுகூட நமது ஆற்றலுக்கு அப்பாற்பட்டதாக உள்ளது. அவர் எழுப்பிய ஞானபக்தி சமரசப்பேரலைகளில் நமது உடம்பையும் மனத்தையும் ஆழ்த்த முயல்வது அதை விடக் கடினமாக இருக்கிறது.

இறைவனின் இந்த லீலையைப் புரிந்துகொண்டவர் களுக்கும் புரிந்துகொள்ள முயற்சிப்பவர்களுக்கும் நாங்கள் ஒன்று சொல்கிறோம்: ‘வெறுமனே அறிவதால் என்ன பயன்? அதைச் செயல்முறையில் காட்டுவதே நீங்கள் புரிந்து கொண்டதற்கான நிரூபணம். வெறுமனே சொல்வதாலோ நீங்கள் நம்புவதாலோ பிறர் நம்புவார்களா? செயல்முறை யால்தான் எதையும் நிலைநாட்ட முடியும். ஆகவே நீங்கள் உணர்வதைச் செயலில் காட்டுங்கள்; அதை உலகம் பார்க் கட்டும்.’ நெஞ்சு நிறைந்து பொங்கி வழிகின்ற எண்ணங்களும் உணர்ச்சிகளும் அவற்றின் விளைவுகளான செயல்முறை களாலேயே அறியப்படுகின்றன.

நன்றாகப் படித்தவர்கள் என்று தங்களை எண்ணிக் கொண்டு, எழுத்தறிவு இல்லாத இந்த ஏழை அர்ச்சகரை அலட்சியமாக எண்ணுபவர்களிடம் நாங்கள் வேண்டுவது இதுவே: ‘எந்த நாட்டைச் சார்ந்த எழுத்தறிவில்லாத இந்தக் கோயில் அர்ச்சகர் தம் சொந்த ஆற்றலால், மிகக் குறைந்த காலத்தில், உங்கள் மூதாதையர்களின் பழம்பெரும் சனாதன தர்மத்தின் வெற்றியைக் கடல்கடந்த நாடுகளிலும் எதிரொலித்து நிற்கச் செய்திருக்கிறாரோ, அந்த நாட்டுப் பெருவீரர்கள் நீங்கள்; எல்லோரைவிட அதிகமாகப் பாராட்டப்படுபவர்கள் நீங்கள்; பலசாலிகள், நன்றாக வளர்க்கப்பட்டவர்கள், மிகவும் படித்தவர்கள் நீங்கள். இப்படிப்பட்ட நீங்கள் அசாதாரணமான, வீரச் செயல்களை உங்கள் சொந்த நாட்டில் செய்ய வேண்டாமா? அவ்வாறு செய்ய விரும்பினால் எழுந்திருங்கள். முன்னே வாருங்கள். ஆற்றல்மிக்க உங்கள் அகச் சக்தியை வெளிப்படுத்துங்கள்; உங்களை பயபக்தியுடன் வணங்க நாங்கள் தயாராக நிற்கிறோம். நாங்களோ அறியாதவர்கள், ஏழைகள், யாருக்கும் தெரியாதவர்கள், அற்பப் பிச்சைக்காரர்களின் உடை யைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லாதவர்கள். ஆனால் நீங்களோ செல்வத்திலும் செல்வாக்கிலும் மிக்கவர்கள், மிகுந்த அதிகாரம் உடையவர்கள், பிரபுக்களின் குடும்பத்தில் பிறந்தவர்கள், எல்லா கல்வியும் அறிவும் நிறைந்தவர்கள்; உங்கள் சோம்பலை ஏன் உதறித் தள்ளக் கூடாது? ஏன் வழிகாட்டிச் செல்லக் கூடாது? வழியைக் காட்டுங்கள்; உலக நன்மையின் பொருட்டு முற்றும் துறந்தவர்களாக, சிறந்த எடுத்துக்காட்டாக விளங்குங்கள்; கொத்தடிமைகள்போல் நாங்கள் கட்டாயம் உங்களைப் பின்தொடர்வோம்.’

மாறாக, ஸ்ரீராமகிருஷ்ணருக்கும் அவரது பெயருக்கும் கிடைத்த வெற்றியையும் புகழையும் கண்டு, பொறாமை காரண மாக, அடிமை இனத்திற்கே இயல்பான, காரணம் சிறிதுமற்ற கொடிய பகைமையை அநியாயமாகக் காட்டுபவர்களிடம் நாங்கள் ஒன்று கூறிக்கொள்கிறோம். ‘அன்பு நண்பர்களே, உங்கள் முயற்சிகள் வீண். இந்த முடிவில்லாத, எல்லையற்ற, ஆன்மீக அலைகள் உலகமெங்கும் பரவியுள்ளன என்றால் அந்த அலையின் உச்சியில், தெய்வீகத் தோற்றத்தின் கவர்ச்சி மிகுந்த ஒளியில் இந்தத் தெய்வீக புருஷர் வீற்றிருக்கிறார். பெயர், புகழ், செல்வம் இவை வேண்டும் என்ற எங்கள் முயற்சி களால் இந்தப் பயன் விளைந்திருக்கிறது என்றால், உங்கள் முயற்சிகளோ பிறருடைய முயற்சிகளோ இல்லாமலேயே, மாற்ற முடியாத உலக நியதியின்படி திரும்பவும் தலைதூக்காத வாறு காலம் என்பதன் முடிவில்லாத கருப்பையினுள் சென்று விரைவில் இந்த அலை அழிந்துபோகுமே! எங்கும் நிறைந்துள்ள தேவியினுடைய திருவுளத்தின்படியும், அவளது தெய்வீக உந்துதலின் படியும், இந்த அலை ஒரு பெரிய மகானின் தன்னலமற்ற அன்பு என்ற வெள்ளத்தால் உலகத்தையே மீண்டும் மூழ்கடிக்கத் தொடங்கிவிட்டது. பலவீனனே, அந்தப் பேராற்றல் படைத்த தேவியின் சங்கல்பம் முன்னோக்கிச் செல்வதைத் தடுக்க உன்னிடம் என்ன வலிமை இருக்கிறது?’

மேற்கோள்கள்:  எழுந்திரு! விழித்திரு! பகுதி 7  III. ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் –  2. ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர்:  வாழ்க்கையும் உபதேசங்களும்  

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர்… எனது குருநாதர்

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் – எனது குருநாதர்

சுவாமி விவேகானந்தர்

“தர்மம் குன்றி, அதர்மம் மேலோங்கும் போதெல்லாம் மனித குலத்திற்கு உதவுவதற்காக நான் கீழே வருகிறேன்’ என்று பகவத்கீதையில் கிருஷ்ணர் கூறுகிறார். வளர்ச்சியின் காரண மாகவும், புதிய சூழ்நிலைகளின் காரணமாகவும் எப்போது இந்த உலகில் ஒரு புதிய சீரமைப்பு தேவைப்படுகிறதோ, அப் போது ஒரு சக்தி அலை தோன்றுகிறது. பௌதீகம், ஆன்மீகம் ஆகிய இரண்டு தளங்களிலும் மனிதன் இயங்கிக் கொண்டிருப்ப தால், இந்தச் சீரமைப்பு அலைகள் இரண்டு தளங்களிலும் தோன்றுகின்றன. ஒரு பக்கம், அதாவது பௌதீக தளத்தைச் சரிக்கட்டும் வேலையில் ஐரோப்பாதான் தற்காலத்தில் முக்கிய அடிப்படையாக இருந்துள்ளது.மறு பக்கம் ஆன்மீக தளத்தைச் சரிக்கட்டும் வேலையில், உலக வரலாறு முழுவதிலும் ஆசியா தான் அடிப்படையாக இருந்துள்ளது. இன்று ஆன்மீகத் துறையில் இன்னும் ஒரு சீரமைப்பு தேவைப்படுகிறது. இன்று ஜடப்பொருட்களைப் பற்றிய கருத்துக்கள் புகழும் சக்தியும் பெற்று உச்சத்தில் உள்ளன; ஜடப்பொருட்களையே நாளுக்குநாள் அதிகமாக நம்பிக் கிடப்ப தால், மனிதன் தன் தெய்வீக இயல்பை மறக்கக்கூடிய நிலையில் இருக்கிறான்; அதனால் பணம் பண்ணும் எந்திரமாக மாறக் கூடிய நிலையில் இருக்கிறான். எனவே ஆன்மீகத் துறையில் ஒரு சீர்திருத்தம் தேவைப்படுகிறது. குரல் ஒலித்துவிட்டது. சூழ்ந்துவரும் உலோகாயத மேகங்களை விரட்டுவதற்கான சக்தி வந்து கொண்டிருக்கிறது. சக்தியை இயக்கியாகி விட்டது. மனிதனுக்கு அவனுடைய தெய்வீக இயல்பை அது நினை வுறுத்தும் நாள் வெகு தொலைவில் இல்லை. மீண்டும் இந்தச் சக்தி தோன்றப்போவது ஆசியாவில்தான்.

வேலையைப் பகிர்ந்து செய்வது (Divisionof Labour) என்ற திட்டத்தின் அடிப்படையில் உலகம் உள்ளது. எல்லா உடைமை களும் ஒரு மனிதனிடமே இருக்க வேண்டும் என்பது நடக்காத காரியம். இருந்தாலும் நாம் எவ்வளவு முட்டாள்தனமாக இருக்கிறோம்! குழந்தை, தான் வைத்துக் கொண்டிருக்கும் பொம்மைதான் உலகிலேயே எல்லோரும் விரும்பும் பொருள் என்று தன் அறியாமையால் நினைக்கிறது. அவ்வாறே பௌதீக ஆற்றல் அதிகம் கொண்டுள்ள ஒரு நாடு, ஆசைப்பட வேண்டியது அந்த ஆற்றல் ஒன்றுதான், முன்னேற்றம் என்றால் அது ஒன்றுதான், நாகரீகம் என்பதும் அதுதான் என்று நினைக்கிறது. மற்ற நாடுகள் அந்தச் சக்திக்கு ஆசைப்படாமல் இருந்தால், அதைத் தங்களிடம் வைத்துக் கொள்ளாமல் இருந்தால் அவை வாழவே தகுதியற்றவை, அவை இருப்பதால் பயனில்லை என்று அந்த நாடு கருதுகிறது.

இன்னொரு பக்கம், வெறும் உலோகாயத நாகரீகம் முற்றிலுமாகப் பயனற்றது என்று வேறொரு நாடு நினைக்கலாம். முன்பொரு முறை கீழ்த்திசை நாடுகளிலிருந்துதான் ஒரு குரல் எழுந்து, ‘மனிதனிடம் உலகத்தின் உடைமைகள் அனைத்தும் இருந்தும், அவனிடம் ஆன்மீகம் இல்லையென்றால் என்ன பயன்?’ என்று உலகத்திற்குச் சொல்லியது. இதுதான் கீழ்த்திசை நாடுகளின் லட்சியம், மற்றது மேற்றிசை நாடுகளின் லட்சியம்.

இந்த இரண்டின் லட்சியங்களும் சிறப்பு மிக்கவை, பெருமை வாய்ந்தவை. இப்பொழுது செய்யவேண்டிய சீரமைப்பு, இந்த இரண்டு லட்சியங்களின் சமரசம் ஆகும். மேலைநாட்டினருக்கு புலன்-உலகம் எவ்வளவு உண்மையோ, அவ்வளவு உண்மை கீழை நாட்டினருக்கு ஆன்மீக உலகம். தான் வேண்டுவது, எதிர்பார்ப்பது எல்லாவற்றையும் கீழை நாட்டான் ஆன்மீக உலகில் காண்கிறான்; வாழ்க்கையை அவனுக்கு உண்மையாக்குகின்ற அனைத்தையும் அவன் அந்த உலகில் பார்க்கிறான். அவன் கனவுலகில் வாழ்வதாக மேலை நாட்டான் நினைக்கிறான். கீழை நாட்டானோ, மேலை நாட்டான்தான் கனவுலகில் வாழ்வதாக, அழியக்கூடிய பொம்மைகளை வைத்து விளையாடிக் கொண்டிருப்பதாக நினைக்கிறான்; வயதுவந்த ஆண்களும் பெண்களும்கூடத் தாங்கள் இன்றோ நாளையோ விட்டுச் செல்ல வேண்டிய கையளவு ஜடப்பொருட்களை அவ்வளவு பிரமாதப் படுத்து கிறார்களே என்று சிரிக்கிறான்.

கனவு காண்பவர்கள் என்று இருவரும் ஒருவரையொருவர் கூறுகிறார்கள். ஆனால் மனித குலம் முன்னேறுவதற்கு, மேலை நாட்டின் லட்சியம் எவ்வளவு அவசியமோ, அந்த அளவு கீழைநாட்டின் லட்சியமும் அவசியம், என்னைக் கேட்டால் இன்னும் அதிக அவசியம் என்றுகூடச் சொல்வேன். எந்திரங்கள் ஒருபோதும் மனிதனுக்கு இன்பம் தந்ததில்லை , இனியும் தரப் போவதில்லை. இதை நம்பும்படி நம்மிடம் சொல்பவன் எந்திரத்தில்தான் இன்பம் இருக்கிறது என்கிறான், ஆனால் இன்பம் என்னவோ மனத்தில்தான் இருக்கிறது. தன் மனத்தின் தலைவனாக யார் விளங்குகிறானோ, அவன்தான் இன்ப மாக இருக்க முடியும், மற்றவர்களால் முடியாது.

பார்க்கப்போனால் எந்திரங்களின் சக்திதான் என்ன? ஒரு கம்பியின் வழியாக மின்சாரத்தைச் செலுத்துபவனை மிகப் பெரியவன், அதிபுத்திசாலி என்றெல்லாம் ஏன் கொண்டாட வேண்டும்? இயற்கை ஒவ்வொரு நொடியும் கோடி மடங்கு அதிகமாக அதைச் செய்யவில்லையா? எனவே ஏன் கீழே வீழ்ந்து இயற்கையை வணங்கக் கூடாது? உலகம் முழுவதன் மீதும் உங்களுக்கு ஆதிக்கம் இருந்தாலும், பிரபஞ்சத்தில் உள்ள ஒவ்வோர் அணுவையும் நீங்கள் கட்டுப்படுத்தி வைத்திருந் தாலும் அதனால் என்ன நன்மை? இன்புறுவதற்கான சக்தி உங்களிடம் இல்லாவிட்டால், அதாவது நீங்கள் உங்களை வென்றிருக்காவிட்டால் இந்த ஆதிக்கம் உங்களுக்கு இன்பத்தைத் தராது.

இயற்கையை வெல்லத்தான் மனிதன் பிறந்திருக்கிறான், உண்மை . இயற்கை என்பதை ஜடவுலகம் அல்லது புறப் பிரபஞ்சம் என்று மேலை நாட்டார் கொள்கின்றனர். மலைகள், கடல்கள், நதிகள் என்று அளவற்ற சக்திகளையும், எல்லையற்ற மாறுபாடுகளையும் கொண்ட இயற்கை கம்பீரமானதுதான். ஆனால் அதைவிடக் கம்பீரமானது ஒன்று இருக்கிறது. அது தான் மனிதனின் அக இயற்கை. இது சூரியன், சந்திரன், நட்சத்திரங்கள் இவற்றைவிட உயர்ந்தது; ஏன், நம் பூமியைவிட உயர்ந்தது; பௌதீகப் பிரபஞ்சத்தைவிட உயர்ந்தது; நம் சிறிய வாழ்க்கைகளுக்கெல்லாம் அப்பாற்பட்டது. அது இன்னொரு துறை, அதனை நாம் ஆராய வேண்டும். மற்ற துறையில் மேலைநாட்டவர் சிறந்து விளங்குவதுபோல் இந்தத் துறையில் கீழைநாட்டவர் சிறந்து விளங்குகிறார்கள். ஆகவே ஆன்மீகத் துறையைச் சீரமைக்க வேண்டுமானால், அது கீழை நாடு களிலிருந்துதான் வர வேண்டும் என்பது பொருத்தமே. அவ்வாறே கீழைநாட்டான் எந்திரங்கள் தயாரிப்பதைப்பற்றித் தெரிந்துகொள்ள விரும்பினால், அவன் மேலைநாட்டவரின் காலடியில் உட்கார்ந்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்பதும் பொருத்தமே. மேலை நாட்டான் ஆன்மீகம், கடவுள், ஆன்மா, பிரபஞ்ச ரகசியமும் உட்பொருளும்-இவை பற்றியெல்லாம் அறிந்துகொள்ள விரும்பினால், அவன் கீழைநாட்டினரின் காலடியில் அமர்ந்து கற்க வேண்டும்.

இந்தியாவில் ஆன்மீக அலையைத் தோற்றுவித்த ஒருவரின் வாழ்க்கையைப் பற்றி நான் உங்களுக்குச் சொல்லப் போகிறேன். வாழ்க்கையைச் சொல்வதற்கு முன்னர், இந்தியாவின் ரகசியம் என்ன, இந்தியாவின் பொருள் என்ன என்பதைச் சொல்ல விரும்புகிறேன். உலகப் பொருட்களின் ஒளியால் மதிமயங்கிக் கிடப்பவர்கள், உண்பது குடிப்பது போகங்களை அனுபவிப்பது இவற்றிற்காகத்தான் வாழ்கிறோம் என்று எண்ணுபவர்கள், மண்ணும் பொன்னும்தான் உடைமைகள் என்று நினைப்ப வர்கள், இன்பம் என்றாலே புலன்களால் நுகரும் இன்பம்தான் என்று கருதுபவர்கள், பணம்தான் கடவுள் என்று நினைப்ப வர்கள், சுலபமாகவும் வசதியாகவும் வாழ்ந்துவிட்டு இறப்பது தான் வாழ்க்கையின் குறிக்கோள் என்று எண்ணுபவர்கள், உயர்ந்த விஷயங்களைப்பற்றி நினைக்காத மனம் கொண்ட வர்கள், தங்கள் வாழ்க்கையைச் சூழ்ந்திருக்கின்ற புலனின்பப் பொருட்களைத்தவிர மேலானது ஒன்று இருக்கிறது என்று நினைத்துப் பார்க்காதவர்கள்-இவர்கள் இந்தியாவிற்குப் போனால் என்ன காண்பார்கள்? எங்கு பார்த்தாலும் வறுமை, அழுக்கு, மூடநம்பிக்கை, இருட்டு, பயங்கரம் இவற்றைத்தான். ஏன்? ஏனெனில் அவர்களைப் பொறுத்தவரை நாகரீகம் என்றால் உடை, கல்வி, சமூக மரியாதை- இவைதான். மேலை நாடுகள் தங்கள் பொருளாதார நிலையை உயர்த்துவதற்குத் தங்களால் இயன்ற அளவு முயன்றுள்ளன. இந்தியா வேறு வழியில் சென்றது.

யாரையும் வெல்வதற்காகத் தங்கள் நாட்டின் எல்லை களைத் தாண்டிச் செல்லாதவர்கள், பிறர் பொருளுக்கு ஆசைப் படாதவர்கள் உலக வரலாற்றிலேயே இந்தியர்கள் மட்டும்தான். அவர்களிடம் இருந்த ஒரே தவறு என்னவென்றால் அவர் களுடைய நிலங்கள் வளம் மிக்கவையாக இருந்தன, அவர்கள் மிகவும் உழைத்துப் பாடுபட்டுப் பணம் சம்பாதித்தனர்; அது பிற நாட்டினர் அங்கு புகுந்து அவர்களை அழிக்கும்படி ஆசை காட்டியது போலாகிவிட்டது. மற்றவர்கள் தங்கள் நாட்டை அழித்தாலும், தங்களைக் காட்டுமிராண்டிகள் என்று அழைத்தாலும், அதை மனநிறைவாக அவர்கள் ஏற்றுக் கொள்கின்றனர்; பதிலாக உலகிற்கு கடவுளைப் பற்றிய தங்கள் காட்சி களை அனுப்பவே விரும்புகின்றனர்; மனித இயல்பின் ரகசியங் களை உலகிற்கு வெளிப்படுத்த விரும்புகின்றனர்; உண்மை மனிதனை மறைத்துக் கொண்டிருக்கும் திரையைக் கிழிக்க விரும்புகின்றனர். ஏனெனில் அவர்கள் கனவை அறிந்த வர்கள்; இந்த உலோகாயதத்திற்குப் பின்னால் மனிதனின் உண்மையான தெய்வீக இயல்பு இருக்கிறது என்பது அவர் களுக்குத் தெரியும். இந்தத் தெய்வீக இயல்பை எந்தப் பாவமும் மாசுபடுத்த முடியாது; எந்தக் குற்றமும் கெடுக்க முடியாது; எந்த ஆசையும் களங்கப்படுத்த முடியாது; தீ எரிக்க முடியாது; நீர் நனைக்க முடியாது; வெப்பம் உலர்த்த முடியாது; மரணம் கொல்ல முடியாது. மேலைநாட்டினருக்குப் புலன்களால் அறியப்படுகின்ற புறப் பொருட்கள் எவ்வளவு உண்மையோ, அவ்வளவு உண்மை, அவர்களுக்கு மனிதனின் உண்மையான இயல்பு.

ஆஹா என்று கத்திக்கொண்டு பீரங்கியின் வாயில் நீங்கள் எவ்வளவு தைரியமாகக் குதிக்கிறீர்களோ, நாட்டுப்பற்றின் பெயரால் நாட்டிற்காக உங்கள் உயிரைக் கொடுக்க நீங்கள் எவ்வளவு தயாராக இருக்கிறீர்களோ, அவ்வாறே கடவுளின் பெயரால் அவர்கள் தைரியமாக இருக்கிறார்கள். அங்குதான் மனிதன், இந்த உலகம் வெறும் கருத்துக்களால் ஆனது, எல்லாம் கனவு என்று சொல்லிவிட்டு, தான் சொல்வதும் நம்புவதும் உண்மை என்று நிரூபிக்கத் தன் உடைகளையும் உடைமைகளையும் தூக்கி எறிகிறான். அங்குதான் மனிதன், வாழ்க்கை என்றென்றும் உள்ளது என்று தெரிந்ததும் ஒரு நதிக்கரையில் அமர்ந்து நீங்கள் ஒரு சிறு துரும்பைத் தூக்கி எறிவதுபோல் தன் உடம்பைத் துறக்கிறான். சாவை ஏதோ தங்கள் சகோதரனைப் போல் எதிர்நோக்கத் தயாராக இருக்கிறார்களே, அதில்தான் இருக்கிறது அவர்களின் வீரம். ஏனெனில் தங்களுக்கு நிச்சயமாக சாவே கிடையாது என்பது அவர்களுக்குத் தெரியும். பல நூறு ஆண்டுகளாக அடக்குமுறைக்கும், அன்னியரின் படையெடுப்பு களுக்கும், கொடுமைக்கும் உட்படுத்தப்பட்ட அவர்கள் இன்னும் வெல்லப்படாமல், வலிமையுடன் இருப்பதற்கு இது தான் காரணம். இந்தியா இன்றும் வாழ்கிறது. மிகக் கொடுமையான சீரழிவு ஏற்பட்ட காலத்திலும் அங்கே பெரிய மகான்கள் தோன்றாமல் இருந்ததில்லை. மேலைநாடுகள் அரசியலிலும் அறிவியலிலும் பெரிய மேதைகளைத் தோற்றுவிப்பதுபோல், ஆசியா ஆன்மீகத் துறையில் மேதைகளைத் தோற்றுவிக்கிறது.

இந்த நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் மேலைநாட்டு ஆதிக்கம், வெள்ளம்போல் இந்தியாவுக்குள் நுழைந்தது; மேலைப் படை வீரர்கள் கையில் கத்தியுடன் வந்தனர்; முனிவர்களின் குழந்தை களைப் பார்த்து காட்டுமிராண்டிகள் என்றும், கனவு காணும் கூட்டம் என்றும், அவர்களுடைய மதம் வெறும் புராணக்கதை என்றும் கூறினர்; கடவுள், ஆன்மா என்பவற்றையெல்லாம் கண்டறிய அவர்கள் வருந்திக் கொண்டிருந்தார்களே, அவை யெல்லாம் பொருளற்ற வெறும் சொற்கள் என்றனர்; ஆயிரக் கணக்கான வருடங்களாக அவர்கள் உழைத்ததெல்லாம் வீண், ஆயிரக்கணக்கான வருடங்களாக அவர்கள் மேற்கொண்ட கடுமையான துறவு எல்லாமே வீண் என்றனர். அதைக் கேட்டனர் நமது பல்கலைக் கழக இளைஞர்கள். இதுவரை இருந்துவந்த தேசிய வாழ்வு வீண்தானா, மீண்டும் மேலை நாட்டுப் பாணியில் வாழ்க்கையைப் புதிதாகத் தொடங்க வேண்டுமா, தங்கள் பழைய நூல்களைக் கிழித்தெறிய வேண்டுமா, தங்கள் தத்துவங்களைக் கொளுத்த வேண்டுமா, தங்கள் குருமார்களைத் துரத்த வேண்டுமா, தங்கள் கோயில் களை இடித்துத் தள்ள வேண்டுமா என்றெல்லாம் அவர்கள் குழம்பத் தொடங்கினார்கள். வாளாலும் துப்பாக்கியாலும் தங்கள் மதத்தை நிரூபித்த மேலைநாட்டு வெற்றி வீரர்கள் இவர்களின் பழைய நெறிகள் எல்லாம் மூடநம்பிக்கைகளும் உருவ வழிபாடுகளுமே என்றெல்லாம் கூறினர். மேலை முறை யில் ஆரம்பிக்கப்பட்ட புதிய பள்ளிகளில் படித்த குழந்தைகள் இந்தக் கருத்துக்களைத் தங்கள் குழந்தைப் பருவத்திலிருந்து அப்படியே நம்ப ஆரம்பித்தார்கள். எனவே அவர்களின் மனத்தில் சந்தேகங்கள் ஏற்பட்டதில் ஆச்சரியமில்லை. ஆனால் மூடநம்பிக்கையைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு உண்மையைத் தேடு வதற்குப் பதிலாக, மேலைநாடு என்ன சொல்கிறது என்பது உண்மையின் உரைகல்லாகிவிட்டது. குருமார்கள் போக வேண்டும், வேதங்களை எரிக்க வேண்டும் – ஏனெனில் மேலை நாடு அப்படிச் சொல்கிறது! இதன் காரணமாக ஏற்பட்ட கொந்தளிப்பினால், சீர்திருத்தங்கள் என்று கூறப்படுகின்றனவே அந்த அலைகள் இந்தியாவில் தோன்றின.

நீங்கள் உண்மையான சீர்திருத்தவாதியாக இருக்க விரும்பினால், மூன்று அம்சங்கள் இன்றியமையாதவை. முதலில் உணர்ச்சிகொள்வது. உங்கள் சகோதரர்களுக்காக உண்மை யிலேயே நீங்கள் உணர்ச்சி கொள்கிறீர்களா? உலகில் இத்தனை துன்பங்களும், அறியாமையும், இவ்வளவு மூடநம்பிக்கையும் இருக்கின்றனவே என்று நீங்கள் உண்மையிலேயே உணர்கிறீர் களா? மனிதர்கள் எல்லாம் உங்கள் சகோதரர்கள் என்று உண்மையிலேயே உணர்கிறீர்களா? இந்த எண்ணம் உங்கள் ஆளுமை முழுவதும் பாய்ந்து பரவி இருக்கிறதா? இது உங்கள் ரத்தத்துடன் ஓடுகிறதா? உங்கள் நரம்புகளில் இது துடிப்பை உண்டாக்குகிறதா? இது உங்கள் உடலில் உள்ள ஒவ்வொரு நரம்பிலும், நுண்ணிய பகுதிகளிலும் ஓடுகிறதா? இரக்க உணர்ச்சி உங்களிடம் நிறைந்திருக்கிறதா? இவையெல்லாம் இருந்தால் அதுதான் முதல்படி.

அடுத்ததாக பரிகாரம் என்ன என்று நீங்கள் சிந்திக்க வேண்டும். பழைய கருத்துக்கள் எல்லாம் மூட நம்பிக்கைகளாக இருக்கலாம். ஆனால் இந்த மூடநம்பிக்கைகளின் குவியலுக் குள்ளே உண்மை என்னும் தங்கக் கட்டிகள் உள்ளன. மாசுகளை நீக்கிவிட்டு தங்கத்தை மட்டும் எடுப்பதற்கு ஏதாவது வழி கண்டுபிடித்துள்ளீர்களா? அப்படிக் கண்டுபிடித்திருந்தால் அதுதான் இரண்டாவது படி.

இன்னொன்றும் அவசியம். உங்கள் நோக்கம் என்ன? பேராசையோ, பணத்தாசையோ, புகழார்வமோ, அதிகார வெறியோ உங்களைத் தூண்டவில்லை என்பது நிச்சயம்தானே? உலகம் முழுவதுமே உங்களை நசுக்க விரும்பினாலும், நீங்கள் உங்கள் லட்சியத்தைப் பற்றிக்கொண்டு தொடர்ந்து வேலை செய்ய முடியும் என்று நம்பிக்கை இருக்கிறதா? உங்களுக்கு வேண்டியது என்ன என்று தெரிந்து, அந்தக் கடமையை நீங்கள் செய்யும்போது உயிரே போவதாக இருந்தாலும் அதையே செய்வீர்களா? இந்த உறுதி உங்களுக்கு இருக்கிறதா? ‘எங்கள் உயிர் உள்ளதுவரை நாங்கள் விடாமல் உழைப்போம். எங்கள் இதயத்தின் கடைசித் துடிப்புவரை பாடுபடுவோம்’ என்று உங்களுக்கு நம்பிக்கை இருக்கிறதா? இவையெல்லாம் இருக்குமானால் நீங்கள் ஓர் உண்மையான சீர்திருத்தவாதி, ஒரு ஆச்சாரியர், ஒரு மகான்; மனித குலத்திற்கே ஒரு வரப்பிரசாதம்.

ஆனால் மனிதன் பொறுமையற்றவன், முன்யோசனை இல்லாதவன். காத்திருக்கும் பொறுமை அவனுக்கில்லை, சற்று எதிர்காலத்தைப் பார்க்கும் சக்தியும் அவனுக்கில்லை. அவன் ஆள விரும்புகிறான், கைமேல் பலனை எதிர்பார்க்கிறான். ஏன்? தானே பலன்களை அனுபவிக்க விரும்புகிறான்; உண்மை யில் அவன் மற்றவர்களைப்பற்றிக் கவலைப்படுவதில்லை. கடமைக்காகக் கடமை என்பதல்ல அவன் விரும்புவது. ‘வேலை செய்யத்தான் உனக்கு அதிகாரமுண்டு, அதன் பலன்களில் அல்ல’ என்கிறார் கிருஷ்ணர். ஏன் பலன்களில் பற்றுக்கொள்ள வேண்டும்? நாம் செய்ய வேண்டியது கடமைகள்; பலன்கள் தாமாகவே வருபவை, அவை வரட்டும். ஆனால் மனிதனுக்குப் பொறுமை இல்லை. அவன் ஏதாவது திட்டத்தை எடுத்துக் கொள்கிறான். உலகெங்கும் சீர்திருத்தவாதிகளாக வர விரும்பு பவர்களை இந்தத் தலைப்பில்தான் சேர்க்க வேண்டும்.

நான் முன்னர் கூறியதுபோல், இந்தியாவுக்குள் நுழைந்த உலோகாயத அலை பண்டைய ரிஷிகளின் போதனைகளை அடித்துக்கொண்டு போய்விடுமோ என்ற நிலைமை ஏற்பட்ட போதுதான் அங்கே சீர்திருத்தக் கருத்து தோன்றியது. ஆனால் அந்த நாடு இத்தகைய ஆயிரம் மாறுதல் அலைகளின் தாக்கு தலைத் தாங்கியிருக்கிறது. பழையவற்றுடன் ஒப்பிடும்போது இது மிகச் சாதாரண அலை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். நுற்றுக்கணக்கான ஆண்டுகளாக அலைகளுக்குப்பின் அலை களாக எழுந்து, நாட்டில் எல்லாவற்றையும் உடைத்து நசுக்கி யிருக்கின்றன; வாள்கள் ஒளிவீசி உள்ளன; ‘அல்லாவுக்கு ஜே’ என்ற குரல் இந்திய வானைப் பிளந்துள்ளது; ஆனால் இந்த வெள்ளங்கள் அடங்கிவிட்டன, தேசிய லட்சியங்கள் மாறாமல் அப்படியே இருந்தன.

இந்தியச் சமுதாயத்தை அழிக்க முடியாது. அதன் தர்மம் பின்னணியில் உள்ளவரையிலும், மக்கள் தங்கள் ஆன்மீகத்தைக் கைவிடாத வரையிலும் அது அழிவில்லாமல் நிற்கும். அவர்கள் பிச்சைக்காரர்களாக இருக்கலாம், ஏழையாக வறுமையில் வாடு பவர்களாக இருக்கலாம், காலமெல்லாம் அழுக்கும் அசுத்தமும் அவர்களைச் சூழ்ந்திருக்கலாம். ஆனால் அவர்கள் தங்கள் கடவுளை உதறித் தள்ளாதிருக்கட்டும், தாங்கள் ரிஷிகளின் குழந்தைகள் என்பதை மறக்காமலிருக்கட்டும்.

மேலைநாட்டில், சாதாரண மனிதன்கூட, தான் ஐரோப்பா வில் மத்திய நூற்றாண்டுகளில் வாழ்ந்த ஒரு கொள்ளைக்காரத் தலைவனுடைய சந்ததியில் வந்தவன் என்று பெருமையாகச் சொல்லிக்கொள்ள ஆசைப்படுகிறான். அதுபோல், இந்தியா வில் சிம்மாசனத்தில் வீற்றுள்ள சக்கரவர்த்திகூட காட்டிலே மரவுரி தரித்து, காய்கனிகளைத் தின்றுகொண்டு, தியானத்தில் ஆழ்ந்திருந்த ஓர் ஏழை முனிவரின் பரம்பரையில் தோன்றியவன் என்று சொல்லிக்கொள்ள விரும்புகிறான். இத்தகைய மரபு வழியையே நாங்கள் விரும்புகிறோம். புனிதத்திற்கு இவ்வளவு சிறப்பு அளிக்கப்படும் வரையில் இந்தியா சாக முடியாது.

Ninteenth Century என்னும் பத்திரிகையில் பேராசிரியர் மாக்ஸ்முல்லர் எழுதிய ‘உண்மையான மகாத்மா’ (A Real Mahatman) என்ற கட்டுரையை உங்களில் பலர் படித்திருப் பீர்கள். ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் வாழ்க்கை சுவையானது. ஏனெனில் அவர் உபதேசித்த கருத்துக்களுக்கு அவரே உயிருள்ள உதாரணமாக விளங்கினார். இந்தியச் சூழ்நிலை யிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட சூழ்நிலையில் வசிக்கும் மேலை நாட்டினராகிய உங்களுக்கு அவரது வரலாறு சற்று இன்ப கரமாகத் தோன்றலாம். வேகமான வாழ்க்கைச் சூழ்நிலையில் உள்ள மேலைநாட்டின் முறைகளும் வழிகளும் இந்தியச் சூழ் நிலைகளிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டவை. ஒருவேளை அதன் காரணமாகவே அது இன்னும் அதிக சுவாரஸ்யமானதாக இருக்கலாம். ஏனெனில் நீங்கள் ஏற்கனவே கேட்ட செய்தி களுக்கு அது ஒரு புதிய ஒளியைக் கொடுக்கும்.

பலவிதச் சீர்திருத்தங்கள் இந்தியாவில் ஆரம்பிக்கப் பட்ட காலத்தில்தான், வங்காளத்தில் தொலைவிலுள்ள ஒரு சிறு கிராமத்தில் ஏழை பிராமணப் பெற்றோர்களுக்கு, 1836 பிப்ரவரி 18-ஆம் நாள் ஒரு குழந்தை பிறந்தது. தந்தையும் தாயும் மிகவும் வைதீகமானவர்கள். ஓர் உண்மையான வைதீக பிராமணனின் வாழ்க்கை இடையறாத தியாகம் நிறைந்தது. அவன் சில காரியங்களைத்தான் செய்ய வேண்டும், அதைத் தவிர லௌகீகக் காரியங்களில் ஈடுபடக் கூடாது. அதேவேளை யில் எல்லோரிடமிருந்தும் தானங்கள் வாங்கக் கூடாது. அந்த வாழ்க்கை எவ்வளவு கடினமாக இருக்கும் என்று சற்று கற்பனை செய்து பாருங்கள். பிராமணர்களைப் பற்றியும், அவர்களுடைய புரோகிதத் தொழிலைப் பற்றியும் நீங்கள் ஏராளம் கேள்விப் பட்டிருப்பீர்கள். ஆனால் இந்த அற்புத மனிதர்களின் கூட்டம் எப்படித் தங்கள் மக்களை ஆள்கிறது என்பதைப்பற்றி நீங்கள் சிந்தித்துப் பார்த்ததில்லை.

நாட்டில் உள்ள வகுப்பினரில் அவர்கள் தான் மிகவும் ஏழைகள். அவர்களுடைய சக்தியின் ரகசியம் தியாகம். அவர்கள் ஒருபோதும் பணத்திற்கு ஆசைப்படுவதில்லை. உலகிலேயே மிகவும் ஏழைப் புரோகிதர்கள் அவர்கள், எனவே மிகுந்த சக்தி வாய்ந்தவர்களாக இருந்தார்கள். இந்த வறுமை நிலையிலும் கூட, எந்தப் பிச்சைக்காரனையும் வெறும் கையுடன் அனுப்ப மாட்டாள் ஒரு பிராமணனின் மனைவி. ஒரு தாயின் மிக முக்கியமான கடமையாக அது இந்தியாவில் கருதப்படுகிறது. அவள் தாய், எனவே அனைவருக்கும் கடைசியாகச் சாப்பிடுவது அவளது கடமை. தான் சாப்பிடுவதற்கு முன்பு மற்றவர்கள் அனைவரும் சாப்பிட்டுவிட்டார்களா என்று அவள் பார்க்க வேண்டும். அதனால்தான் இந்தியாவில் தாய் தெய்வமாக மதிக்கப்படுகிறாள்.

நம் வரலாற்றுத் தலைவரின் தாய் அப்படி ஓர் இந்துத் தாயாக இருந்தாள். ஜாதி உயரஉயரக் கட்டுப்பாடுகளும் அதிக மாகின்றன. கடைசி ஜாதி மக்கள் தங்கள் விருப்பப்படி எதையும் சாப்பிடலாம், எதையும் குடிக்கலாம். ஆனால் மனிதனின் சமூகநிலை உயரஉயர, கட்டுப்பாடுகள் அதிகரிக்கின்றன. பரம்பரை புரோகித ஜாதியாகிய மிக உயர்ந்த ஜாதி, அதாவது பிராமண ஜாதியினரின் வாழ்க்கை நான் சொன்னதுபோல் மிகக் குறுகிய வட்டத்திற்குள்தான் இயங்க வேண்டும். மேலை நாட்டுப் பழக்கவழக்கங்களோடு ஒப்பிடும்போது, இவர்களின் வாழ்க்கை ஒரு நிரந்தரத் தவ வாழ்க்கை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.

உலகிலேயே இந்துக்கள் ஒரு தனிப்பட்ட சமுதாயம் என்று சொல்லலாம். ஆங்கிலேயர்களைப் போலவே அவர்களுக்கும் ஒரு செயலை தொடர்ந்து விடாமல் செய்யும் பழக்கம் உண்டு; சற்று அதிகமாக உண்டு என்றே சொல்லலாம். அவர்கள் ஏதாவது ஒரு கருத்தை ஏற்றுக்கொண்டுவிட்டால், அதில் பரம்பரைபரம்பரையாகக் கடைசிவரையில் ஈடுபட்டு அதற்கு ஏதாவது ஓர் உருக்கொடுக்கும் வரையில் பாடுபடுவார்கள். அவர்களிடம் ஒரு கருத்தைக் கூறிவிட்டால் போதும், அதை திரும்பப் பெறுவது கடினம்; அதேவேளையில் ஒரு புதிய கருத்தை அவர்கள் ஏற்கும்படிச் செய்வதும் சுலபம் அல்ல.

ஆகவே வைதீக இந்துக்கள் மிகவும் தனிப்பட்டவர்கள். தங்கள் எண்ணங்கள், தங்கள் உணர்ச்சிகள் என்ற தளத்திலேயே வாழ்பவர்கள். இவர்களின் வாழ்க்கை எப்படி இருக்க வேண்டு மென்று ஒரு சிறிய அம்சம்கூட விடாமல் எங்கள் பழைய நூல் களில் குறிக்கப்பட்டுள்ளன. அந்தச் சிறிய அம்சங்களையும் பிடிவாதமான உறுதியுடன் செயல்படுத்துகிறார்கள். ஜாதி என்றல்ல, அதில் தங்கள் உட்பிரிவைச் சேர்ந்தவர்களைத் தவிர வேறு பிரிவினர் சமைப்பதைக்கூட உண்ண மாட்டார்கள்; அதைவிடப் பட்டினி கிடப்பார்கள். தங்கள் கொள்கைகளில் மிகவும் உறுதியுள்ளவர்கள், ஈடுபாடு கொண்டவர்கள். வைதீக இந்துக்கள் தங்கள் நம்பிக்கையிலும் மத வாழ்க்கையிலும் அவ்வளவு தீவிரமாக இருப்பதன் காரணம், அது சரி என்று அவர்கள் கொண்டுள்ள அசைக்க முடியாத உறுதிதான். அவர்கள் அவ்வளவு விடாப்பிடியாகப் போற்றி வருபவை சரியல்ல என்று நமக்குத் தோன்றலாம், ஆனால் அவர்களுக்கு அது சரி.

எந்த நிலையிலும் மனிதன் மற்றவர்களிடம் கருணை காட்ட வேண்டும் என்று எங்கள் நூல்களில் எழுதப்பட்டுள்ளது. ஒருவனுக்கு உதவி செய்வதற்காக, ஒருவனின் உயிரைக் காப்ப தற்காக மற்றொருவன் பட்டினி கிடந்து செத்தாலும் அது சரியானது; சரியானது மட்டுமல்ல, மனிதன் என்றால் அவன் அப்படித்தான் நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்று சொல்லப் படுகிறது. பிராமணர்கள் இதை மிகத் தீவிரமாகக் கடைப் பிடிக்க வேண்டும். இந்திய இலக்கியம் அறிந்தவர்களுக்கு, இந்தத் தீவிரக் கருணையைப் பற்றி மகாபாரதத்தில் வரும் ஓர் அழகான கதை நினைவுக்கு வரலாம். தங்களிடம் இருந்த கடைசி உணவைக்கூட ஒரு பிச்சைக்காரனுக்குக் கொடுத்து விட்டு, எப்படி ஒரு குடும்பமே மரணத்தைத் தழுவியது என்பதை விளக்குகிறது அந்தக் கதை. இது மிகைப்படக் கூறப்பட்டதல்ல. இத்தகைய செயல்கள் இன்றும் நடக்கின்றன.

எனது குருநாதருடைய தாய்தந்தையரின் குணமும் பேரளவுக்கு இப்படித்தான் இருந்தது. அவர்கள் மிகவும் ஏழைகள். இருந்தும், ஓர் ஏழைக்கு உதவி செய்வதற்காக அந்தத் தாய் எத்தனையோ நாட்கள் பட்டினி கிடந்ததுண்டு. அவர் களுக்குத்தான் இந்தக் குழந்தை பிறந்தது. பிள்ளைப் பருவத்தி லிருந்தே அவரது செயல்கள் தனித்தன்மை வாய்ந்தனவாக இருந்தன. பிறவியிலிருந்தே அவரிடம் முற்பிறவி நினைவு இருந்தது, தாம் எதற்காக உலகத்திற்கு வந்துள்ளோம் என்பது அவருக்குத் தெரிந்திருந்தது. அந்த நோக்கத்தை நிறைவேற்று வதற்காக அவர் தமது எல்லா சக்திகளையும் செலவழித்தார்.

இளமையிலேயே அவர் தமது தந்தையை இழந்தார். அவரைப் பள்ளிக்கு அனுப்பினர். பிராமணச் சிறுவன் பள்ளி சென்றாக வேண்டும். அவன் கல்வி கற்பதைத் தவிர வேறு எதுவும் செய்யக் கூடாதென்பது அவனுடைய ஜாதிக் கட்டுப்பாடு. இந்தியாவின் பழைய கல்வி முறை, தற்கால முறையிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டது. நாட்டின் பல பாகங்களில் அது இன்னும் நிலவுகிறது. குறிப்பாக சன்னியாசிகளைப் பொறுத்த வரை அது அப்படியே உள்ளது. மாணவர்கள் கட்டணம் கொடுக்க வேண்டாம். அறிவு மிகவும் புனிதமானது, எனவே அதை யாரும் விற்கக் கூடாது என்று கருதப்பட்டது. ஒரு விலையும் கேட்காமல் அறிவு இலவசமாகக் கொடுக்கப்பட வேண்டும். கட்டணம் வாங்காமல் மாணவர்களை ஏற்றுக் கொண்டதுடன், அவர்களுக்கு உணவும் உடையும் ஆசிரியர் களே கொடுத்தார்கள். திருமணம், திவசம் போன்ற வேளை களில் பணக்காரக் குடும்பங்கள் அவர்களுக்கு நன்கொடை கொடுப்பார்கள். சில தானங்கள் அவர்களுக்குத்தான் முதலில் கொடுக்கப்பட வேண்டும் என்பது நியதி. இதை வைத்து அவர்கள் மாணவர்களை ஆதரித்தார்கள். எங்கேயாவது திரு மணம் நடந்தால், அதுவும் குறிப்பாகப் பணக்காரர் குடும்பத்தில் நடந்தால், ஆசிரியர்கள் அங்கு அழைக்கப்படுவார்கள்; அவர் களும் அங்குச் சென்று பல விஷயங்களைப்பற்றிப் பேசுவார்கள்.

ஆசிரியர்களின் இத்தகைய கூட்டம் ஒன்றிற்கு இந்தச் சிறுவன் சென்றான். அங்கு அவர்கள் அவனது அறிவிற்கு எட்டாதவையான தர்க்கம், வான இயல் போன்றவற்றை விவாதித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். இந்தப் பையன் சற்று விசித்திரமானவன் என்று நான் முன்பே சொன்னேன் அல்லவா, ஆகவே அவர்களின் விவாதங்களிலிருந்து இவன் கற்றுக் கொண்ட படிப்பினை என்னவென்றால், ‘இவர்களின் அவ்வளவு அறிவின் முடிவும் இதுதான். எதற்காக இவர்கள் இப்படி விவாதங்களில் ஈடுபட்டு சண்டை போடுகிறார்கள்? எல்லாம் பணத்திற்காக. யார் அதிக அறிவை வெளிப்படுத்து கிறாரோ, அவருக்குச் சிறந்த ஆடை பரிசாகக் கிடைக்கும். இவர்கள் பாடுபடுவதெல்லாம் அதற்காகத்தான். நான் இனி பள்ளிக்கூடம் போக மாட்டேன்’ என்பதுதான். அவன் போகவுமில்லை. அவனது பள்ளிப் படிப்பு அத்துடன் முடிந்தது. ஆனால் இந்தச் சிறுவனுக்கு ஒரு தமையன் இருந்தார்; அவர் பெரிய பண்டிதர். படிப்பதற்காக அவர் இந்தச் சிறுவனையும் தம்முடன் கல்கத்தாவிற்கு அழைத்துச் சென்றார்.

சிறிது காலத்திலேயே, லௌகீகப் படிப்பின் குறிக்கோள் உலகியல் முன்னேற்றத்திற்கே தவிர, வேறு எதற்கும் அல்ல என்ற முடிவுக்கு வந்த அவன் படிப்பை நிறுத்திவிட்டு, ஆன்ம ஞானத்தைத் தேடுவதில் முற்றிலுமாக ஈடுபட்டான். தந்தை இறந்துவிட்டார். குடும்பமோ மிக வறுமை நிலையில் இருந்தது. ஆகவே இந்த இளைஞன் தன் பிழைப்பைத் தானே தேட வேண்டிய நிலையில் இருந்தான். அதனால் கல்கத்தாவிற்குப் பக்கத்தில் உள்ள ஓர் இடத்திற்குச் சென்று, அங்கு ஒரு கோயிலில் அர்ச்சகராக அமர்ந்தான்.

கோயில் அர்ச்சகர் தொழில் ஒரு பிராமணனுக்கு மிகவும் இழிவானதாகக் கருதப்படுகிறது. எங்கள் கோயில்கள் உங்கள் சர்ச் போன்றவை அல்ல, அவை பொது வழிபாட்டிற்கான இடங்கள் அல்ல. சொல்லப்போனால் பொது வழிபாடு என்பதே இந்தியாவில் இல்லை. கோயில்கள் பெரும்பாலும் புண்ணியம் பெறுவதற்காகப் பணக்காரர்களால் கட்டப் படுகின்றன.

ஒருவனுக்கு நிறைய சொத்து இருந்தால் அவன் ஒரு கோயில் கட்ட நினைக்கிறான், அதில் பகவானின் அவதாரங் களுள் யாராவது ஒருவரின் சின்னத்தையோ விக்கிரகத்தையோ பிரதிஷ்டை செய்கிறான். கிட்டத்தட்ட ரோமன் கத்தோலிக்க சர்ச்களைப் போலவே அங்கே வழிபாடு நடைபெறுகிறது. புனித நூல்களிலிருந்து சில பகுதிகள் வாசிக்கப்படுகின்றன. விக்கிரத்திற்கு முன்பு தீபாராதனை காட்டப்படுகிறது. ஒரு மாமனிதரை நாம் எப்படியெல்லாம் கௌரவப்படுத்துவோமோ அப்படி விக்கிரகம் போற்றப்படுகிறது. கோயில்களில் நடப்பது இவையே.

கோயிலுக்குப் போவதாலேயே ஒருவன் கோயிலுக்குப் போகாதவனைவிடச் சிறந்தவனாகக் கருதப்படுவதில்லை. பார்க்கப்போனால், போகாதவன் தான் சிறந்த மதவாதி. ஏனெ னில் இந்தியாவில் மதம் என்பது தனிநபர் சம்பந்தமான ஒன்று. ஒவ்வொரு வீட்டிலும் ஒரு சிறு கோயிலோ, ஒரு பூஜையறையோ இருக்கும். காலையிலும் மாலையிலும் அவன் அங்குச் சென்று ஒரு மூலையில் உட்கார்ந்து தன் வழிபாட்டைச் செய்வான். வழிபாடும் மானசீகமானது. அவன் என்ன செய்கிறான் என்பது கேட்காது; அடுத்தவனுக்குத் தெரியாது. அவன் அங்கு உட்கார்ந் திருப்பான், சிலவேளைகளில் விரல்களை விசித்திரமாக அசைப்பான், அல்லது மூக்கைப் பிடித்துக்கொண்டு விசித்திரமாக மூச்சுவிடுவான். அதைத் தவிர அவன் என்ன செய்கிறான் என்று அவனது சகோதரனுக்கே தெரியாது. ஏன், அவனது மனைவிக்கேகூடத் தெரியாமலிருக்கலாம்.

இவ்வாறு வழிபாடெல்லாம் வீட்டில் தனிப்பட்ட முறை யில் நடக்கிறது. வீட்டில் கோயிலோ பூஜையறையோ அமைக்க இயலாதவர்கள் நதிக்கரையிலோ, குளக்கரையிலோ, அல்லது கடலுக்கு அருகே வசித்தால் கடற்கரைக்கோ செல்கிறார்கள். சிலவேளைகளில் கோயிலுக்குச் சென்று அங்குள்ள திருவுருவை வணங்குவதன்மூலம் இறைவனை வழிபடுகிறார்கள். அத்துடன் அவர்களுடைய கோயில்கடமை முடிந்துவிடுகிறது.

ஆகவேதான் தொன்றுதொட்டே எங்கள் நாட்டில் அர்ச்சகர் தொழில் இழிவானது என்றே கருதப்பட்டு வந்திருக் கிறது. மனுவும் தமது நீதிநூலில் அப்படியே கூறுகிறார். அது மிகவும் இழிந்த தொழில், அதற்காக அந்த பிராமணர் களைக் கடிந்துகொள்ளவும் செய்யலாம் என்று சில நூல்கள் கூறுகின்றன. இதில் இன்னொரு கருத்தும் இருக்கிறதுகல்விக்கே பணம் வாங்கக் கூடாது என்று இருக்கும்போது அதைவிடப் பரிசுத்தமான கோயில்வேலைக்குப் பணம் வாங்கலாமா என்பதுதான் அது; அது புனிதமானவற்றை வியாபாரமாக்குவது. ஆகவே வறுமையின் காரணமாக, வேறு வழியின்றி, கிடைத்த ஒரே வேலையான அர்ச்சகர் வேலையை ஏற்றுக்கொண்டபோது அந்த இளைஞரின் மனம் என்ன பாடுபட்டிருக்கும் என்பதை நீங்கள் ஊகித்துக் கொள்ளலாம்.

வங்காளத்தில் எத்தனையோ கவிஞர்களின் பாடல்கள் மக்களை அடைந்துவிட்டன; அவை கல்கத்தாவின் தெருக் களிலும் ஒவ்வொரு கிராமத்திலும் பாடப்படுகின்றன. அவற்றுள் பெரும்பாலானவை மதசம்பந்தமானவை. அவற்றின் மையக் கருத்து இந்திய மதங்களுக்கே உரித்தானது என்று சொல்லத்தக்கதான அனுபூதி என்பதாகும். இந்தக் கருத்தைச் சொல்லாத மத நூல் ஒன்றுகூட இந்தியாவில் இல்லையென்று சொல்லலாம். மனிதன் இறையனுபூதி பெற வேண்டும், அவரை உணர வேண்டும், அவரைப் பார்க்க வேண்டும், அவருடன் பேச வேண்டும். அதுதான் மதம்.

இறைக்காட்சி பெற்ற மகான்களின் கதைகள் இந்தியாவில் ஏராளம் உண்டு. இத்தகைய கோட்பாடுகள் மதத்தின் அடிப் படையாக விளங்குகின்றன. பண்டைய நூல்களும் சாஸ்திரங் களும் ஆன்மீக உண்மைகளுடன் நேரடித் தொடர்பு உடையவர் களாலேயே எழுதப்பட்டன. இந்த நூல்கள் அறிவாளிகளுக்காக எழுதப்படவில்லை, தர்க்கரீதியிலும் இவற்றைப் புரிந்து கொள்ள முடியாது. தாங்கள் கண்டதை அவர்கள் அப்படியே எழுதினார்கள். அவர்களின் அளவுக்குத் தங்களை உயர்த்திக் கொண்டவர்களால்தான் அவற்றைப் புரிந்துகொள்ள முடியும். இந்த வாழ்க்கையிலேயே இறையனுபூதி பெற முடியும், அதை எல்லோரும் அடைய முடியும் என்று அவர்கள் கூறுகிறார்கள். இதை எப்படி அடைவது என்பதை நாம் உணர்வதில்தான் மதம் ஆரம்பிக்கிறது. எல்லா மதங்களின் மையக்கருத்தும் இது தான். ஒருவன் சிறந்த பேச்சாளனாக இருக்கலாம், அவனது பேச்சு மிகவும் தர்க்கரீதியாக இருக்கலாம், அவன் மிக உயர்ந்த கோட்பாடுகளைப்பற்றிப் பேசலாம்; ஆனால் அவன் பேசு வதைக் கேட்க யாரும் இருக்க மாட்டார்கள். ஆனால் இன் னொருவனோ ஏழையாக, தாய்மொழியைக்கூடச் சரியாகப் பேசத் தெரியாதவனாக இருப்பான். இருந்தும் நாட்டில் பாதிபேர் அவனது வாழ்நாளிலேயே அவனைக் கடவுளாகக் கும்பிடுவதைப் பார்க்கலாம். அனுபூதி நிலைக்குத் தன்னை உயர்த்திக்கொண்ட ஒருவனுக்கு மதம் என்பது ஊகமோ கற்பனையோ இல்லை; ஆன்மாவின் அழியாத்தன்மை, கடவுள், மதம் போன்ற முக்கியமான விஷயங்களில் அவனுக்கு நல்ல தெளிவு இருக்கும் – இந்தியாவில் இந்த விஷயம் எப்படியோ மக்களின் காதை எட்டிவிடுகிறது, உடனே அவனைப் பார்க்க எல்லா பக்கங்களிலிருந்தும் வருகிறார்கள்; மெல்லமெல்ல அவனை வழிபட ஆரம்பிக்கிறார்கள்.

ஆனந்தமயியான தேவியின் விக்கிரகம் ஒன்று கோயிலில் இருந்தது. இந்த இளைஞன் காலையிலும் மாலையிலும் அங்கே பூஜை செய்ய வேண்டும். மெள்ளமெள்ள சில கேள்விகள் அவனது மனத்தை ஆக்கிரமிக்கலாயின: இந்த விக்கிரகத்திற்குப் பின்னால் ஏதேனும் உள்ளதா? ஆனந்தமயியான தேவி இருப்பது உண்மைதானா? அவள் இருக்கிறாள், அவள்தான் உலகத்தை நடத்துகிறாள் என்பது உண்மையா? அல்லது எல்லாம் கனவா? மதம் என்பதில் ஏதாவது உண்மை உண்டா ?

இத்தகைய சந்தேகம் இந்தியக் குழந்தைக்கு வருவது உண்டு, நாம் செய்வது உண்மைதானா என்ற சந்தேகம் எழுவது எங்கள் நாட்டிற்கே உரிய ஒன்று. கடவுளைப்பற்றியும் ஆன்மாவைப் பற்றியும் எவ்வளவோ தத்துவ விளக்கங்கள் இருக்கத்தான் செய்கின்றன. ஆனால் தத்துவ விளக்கங்களால் எங்களுக்குத் திருப்தி ஏற்படாது. நூல்களும் கொள்கைகளும் எங்களைத் திருப்தி செய்ய முடியாது, எங்களைத் திருப்தி செய்யக்கூடிய ஒன்றே ஒன்று அனுபூதி. கடவுள் என்று ஒருவர் இருப்பது உண்மையா? உண்மையானால் நான் அவரைப் பார்க்க முடியுமா? உண்மையை நான் உணர முடியுமா? இதெல்லாம் நடைமுறைக்கு ஏற்புடையவை அல்ல என்று மேலை நாட்டினர் நினைக்கலாம், ஆனால் எங்களுக்கோ அது நடைமுறைக்கு மிகவும் ஒத்தது. இந்தக் கருத்திற்காக மக்கள் தங்கள் உயிரையே தியாகம் செய்வார்கள்.

தொன்றுதொட்டே இந்தக் கருத்தை உணர்வதற்காகத் தங்கள் சுகங்களையும் போகங்களையும் விட்டு எத்தனையோ பேர் குகைகளில் வசித்துள்ளார்கள். எத்தனையோபேர் வீடுகளைத் துறந்து புண்ணிய நதிக்கரைக்கு வந்து, இதனை உணர்வதற்காக அழுது புலம்பியிருக்கிறார்கள். உணர்வதுஉணர்வது என்ற சொல்லின் சாதாரணப் பொருளில் அல்ல, அறிவுபூர்வமாக அறிவது அல்ல, தர்க்கரீதியாக உணர்வது அல்ல, இருட்டில் வழி தேடித் திரிவது அல்ல; உணர்வது, அனுபூதி பெறுவது, நமது புலன்களுக்கு அதாவது நமக்கு உலகம் எவ்வளவு உண்மையாக இருக்கிறதோ அதைவிட உண்மையாக உணர்வது. இதுதான் கருத்து. இதைப்பற்றி சற்றுமுன்தான் உங்களிடம் சொன்னேன். அது விஷயமாக எந்தச் செயல்திட்டத்தையும் இப்போது நான் சொல்லப் போவதில்லை, ஆனால் இந்தக் கருத்துத்தான் அவர்கள் மனத்தில் ஆழப் பதிந்துள்ளது. இதற்காக ஆயிரக்கணக்கானோர் மரணத்தைத் தழுவியிருப்பார்கள், ஆயிரக்கணக்கானோர் தழுவத் தயாராக இருப்பார்கள். இந்தக் கருத்திற்காக இந்த நாடு ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாகத் தன்னலம் மறுத்து, தியாகம் செய்துள்ளது. இந்த ஒரு கருத்திற்காக ஒவ்வோர் ஆண்டும் ஆயிரக்கணக்கான இந்துக்கள் தங்கள் வீடுகளைத் துறக்கிறார்கள், அந்த வாழ்க்கையில் எதிர்கொள்ள நேர்கின்ற கஷ்டங்களைப் பொறுக்க முடியாமல் பலர் சாகவும் செய் கிறார்கள். மேலைநாட்டினருக்கு இவையெல்லாம் மனக் கோட்டைகளாகத் தோன்றலாம். அவர்கள் ஏன் அப்படி நினைக் கிறார்கள் என்று என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. நான் மேலைநாட்டில் தங்கியிருந்த போதிலும் இதைவிட நடை முறைக்கு ஒத்த கருத்து வேறு ஒன்றும் கிடையாது என்றுதான் நினைக்கிறேன்.

மற்றவற்றைப்பற்றி நான் நினைக்கும் ஒவ்வொரு கணமும், அது உலக விஞ்ஞான அதிசயங்களாக இருந்தாலும் சரி, எனக்கு வீணாகத்தான் படுகிறது. அந்தக் கருத்திலிருந்து என்னை விலகச் செய்கின்ற எதுவும் வீணே. உங்களுக்கு தேவ தூதனுக்குள்ள அறிவு இருந்தாலும் சரி, ஒரு மிருகத்திற்குள்ள அறிவீனம் இருந்தாலும் சரி வாழ்க்கை என்னவோ கணநேரத் திற்குத்தான். நீங்கள் கந்தையுடுத்திய ஏழையாக இருந் தாலும் சரி, உலகிலேயே பெரிய பணக்காரனாக இருந்தாலும் சரி வாழ்க்கை என்னவோ கணநேரத்திற்குத்தான். நீங்கள் மேலைநாட்டிலுள்ள பெரிய நகரங்களின் வீதிகளில் திரியும் தாழ்த்தப்பட்டவர்களாக இருந்தாலும் சரி, கோடிக்கணக் கானவர்களை ஆள்கின்ற மன்னனாக இருந்தாலும் சரி வாழ்க்கை என்னவோ கணநேரத்திற்குத்தான். நீங்கள் உடல் நலம் மிக்கவர்களாக இருந்தாலும் சரி, இல்லாவிட்டாலும் சரி வாழ்க்கை என்னவோ கணநேரத்திற்குத்தான். உங்களுக்குக் கவிதைப் பண்பு இருந்தாலும் சரி, கொடிய உள்ளம் இருந் தாலும் சரி வாழ்க்கை என்னவோ கணநேரத்திற்குத்தான்.

வாழ்க்கைக்கு ஒரே ஒரு தீர்வுதான் உண்டு என்று இந்து கூறுகிறான். அந்தத் தீர்வுதான் கடவுள், அதுதான் மதம். இது உண்மையானால் வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது; வாழ்க்கை சகித்துக் கொள்ளத் தக்கதாக ஆகிறது; வாழ்க்கை இன்பமயமாகிறது. இல்லாவிடில் வாழ்க்கை ஒரு பயனற்ற சுமை. இதுதான் எங்கள் கருத்து. ஆனால் எத்தனை தர்க்கம் செய்தாலும் இதை நிரூபிக்க முடியாது. இது சாத்தியம் என்று சொல்லலாம், அவ்வளவுதான். எந்த அறிவுத் துறையை எடுத்துக் கொண்டாலும், மிகச் சிறந்த தர்க்கம்கூட, ஓர் உண்மையை, சாத்தியமாக இருக்கலாம் என்று சொல்ல இயலுமே தவிர, அதற்குமேல் ஒன்றும் சொல்ல முடியாது. பௌதீக இயலிலுள்ள மிக உயர்ந்த விளக்கங்களெல்லாம் அனுமானங்களே தவிர, உண்மையை இன்னும் கண்டவையல்ல. உண்மைகளை நாம் உள்ளத்தால் உணர வேண்டும். மதத்தையும் தெரிந்துகொள்ள வேண்டுமானால், நாம் அதை உணர வேண்டும். கடவுள் இருக் கிறார் என்பதை உறுதியாக அறிய வேண்டுமானால், அவரை உள்ளத்தால் உணர வேண்டும். மத உண்மைகளை, அவை உண்மைகள் என்று அறிய வேண்டுமானால் அவற்றை உணர வேண்டும். அப்பொழுதுதான் அவை உண்மை என்று தெரிய வரும், வேறு வழியில்லை. எவ்வளவு தர்க்கம் செய்தாலும் பலன் இல்லை. நாம் உணர்ந்தால்தான் அவை நமக்கு உண்மை யாக இருக்கும்; நம் நம்பிக்கையும் மலைபோன்று அசையாததாக இருக்கும். இதுதான் என் கருத்து, இந்தியாவின் கருத்து.

Max Mueller

அந்த இளைஞனை இந்தக் கருத்து ஆட்கொண்டது. அவனது வாழ்க்கை முழுவதுமே அந்த ஒரு கருத்தைச் சுற்றிய தாக ஆகிவிட்டது. ஒவ்வொரு நாளும் அவன் அழுது கொண்டே, ‘அம்மா, நீ இருப்பது உண்மைதானா? அல்லது எல்லாம் கற்பனையா? ஆனந்தமயியான தேவி கவிஞர்களின் கற்பனையா, அறிவிழந்தவர்களின் கட்டுக்கதையா, அல்லது உண்மையாக இருப்பவளா?’ என்று உருகுவான். நாம் நினைப்பது போன்ற கல்வி அந்தச் சிறுவனுக்குக் கிடையாது, அவன் புத்தகங்களைப் படித்ததில்லை. அதன் காரணமாகவே, அந்த அளவுக்கு அவனது மனம் இயற்கையாக, ஆரோக்கிய மாக, மற்றவர்களின் சிந்தனைகள் கலக்காமல் சுத்தமாக இருந்தது. அவன் பல்கலைக் கழகத்திற்குச் செல்லவில்லை , எனவே தனக்குத்தானே சுயமாகச் சிந்தித்தான். நாம் வாழ் நாளில் பாதியைப் பல்கலைக் கழகத்தில் கழிப்பதால் நம்முள் பிறரது எண்ணங்களே நிறைந்து கிடக்கின்றன. நான் சற்றுமுன் குறிப்பிட்ட கட்டுரையில் பேராசிரியர் மாக்ஸ்முல்லர் இவரை ஒரு தூய, சுய எண்ணங்கள் கொண்ட மனிதர் என்று குறிப்பிடுகிறார்.

அந்தச் சுய ஆக்கத்தின் (Originality) ரகசியம், அவர் பல்கலைக் கழகத்தில் வளராததுதான். கடவுளைக் காண முடியுமா என்ற எண்ணம் அவர் மனத்தில் மேலோங்கி இருந்தது. அது நாளுக்குநாள் வலுப்பெற்றது, கடைசியில் அவரால் அதைத் தவிர வேறு எதையும் நினைக்க முடியவில்லை . அவரால் பூஜையைச் சரியாகச் செய்ய முடியவில்லை , கவனிக்க வேண்டிய எத்தனையோ சிறு அம்சங்களைக் கவனிக்க முடிய வில்லை. சிலவேளைகளில் நிவேதனத்தை விக்கிரகத்திற்கு முன் வைக்க மறந்துவிடுவார். சிலவேளைகளில் தீபாராதனை செய்ய மறந்துவிடுவார், சிலவேளைகளிலோ மணிக்கணக்காக தீபாராதனை செய்துகொண்டே இருப்பார்.

‘அம்மா, நீ இருப்பது உண்மைதானா? ஏன் நீ பேச மாட் டேன் என்கிறாய்? நீ செத்துவிட்டாயா?’ என்ற ஒரே எண்ணம் தான் அவரது மனத்தில் குடிகொண்டிருந்தது. நம் வாழ்க்கை யிலும் இத்தகைய வேளைகள் வருவது இங்குள்ள நம்மில் சிலருக்கு நினைவுக்கு வரலாம். செத்துப்போன, உப்புச்சப்பற்ற தர்க்கவாதங்களினால் அலுப்புற்று, புத்தகங்களைப் படித்துக் களைத்தபின்- கடைசியில் இந்தப் புத்தகங்களிலிருந்து நாம் ஒன்றும் தெரிந்துகொள்வதும் இல்லை; அது ஒருவகையில் அறிவுக்கு அபின் சாப்பிடுவது மாதிரி, அவ்வப்பொழுது சாப்பிட வேண்டும், இல்லாவிடில் நம்மால் முடியாது-நம் இதய அந்தரங்கத்திலிருந்து ஒரு கூக்குரல் எழுகிறது; ‘எனக்கு ஒளி தர இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் யாரும் இல்லையா? நீ இருக் கிறாயானால் ஒளி காட்டு. ஏன் பேச மாட்டேன் என்கிறாய்? நீ ஏன் மறைந்திருக்கிறாய்? இத்தனைத் தூதர்களை அனுப்பு கிறாயே, நீயே நேரில் வரக் கூடாதா? சண்டையும் சச்சரவும் மலிந்த இந்த உலகில் நான் யாரைப் பின்பற்றுவது, யாரை நம்புவது? ஆண், பெண் அனைவருக்கும் நீ பாரபட்சமற்ற கடவுளானால், உன் குழந்தை தயாராக இருக்கிறானா என்பதை அறிந்துகொள்ள நீயே ஏன் வர மாட்டேன் என்கிறாய்?’

மிகவும் மனம் சோர்ந்திருக்கும் வேளைகளில் நம் எல்லோருக்கும் இத்தகைய எண்ணங்கள் வரவே செய்கின்றன; ஆனால் கவர்ந்திழுக்கின்ற பொருட்கள் நம்மைச் சுற்றி எவ்வளவோ இருக்கின்றன, எனவே நாம் அடுத்த கணமே அந்த எண்ணங்களை மறந்துவிடுகிறோம். ஒரு கணத்திற்கு தேவலோகத்தின் கதவுகள் திறந்தது போலுள்ளது, நாம் பேரொளியில் ஆழ்ந்துவிடப்போவது போலுள்ளது; ஆனால் அடுத்தகணமே நம்முள் உள்ள மிருக மனிதன் இந்தத் தெய்வீகக் காட்சிகளை அகற்றிவிடுகிறான். நாம் மீண்டும் மிருக மனித னாகிறோம்; உண்பது குடிப்பது சாவது, சாவது குடிப்பது உண்பது என்று திரும்பத்திரும்பக் கீழே போகிறோம். ஆனால் உண்மையைக் காண விரும்புகின்ற அசாதாரணமான சிலர் உள்ளனர். அவர்கள் எளிதில் பாதையைவிட்டு விலகுவதில்லை. ஒருமுறை இந்தக் கருத்தினால் கவரப்பட்ட அவர்களை, எந்தக் கவர்ச்சியும் பாதைவிலகச் செய்ய முடியாது. உயிரே போவதாக இருந்தாலும் உண்மையை அடைய வேண்டும் என்பதில் அவர்கள் உறுதியாக இருக்கிறார்கள். எப்படியோ வாழ்க்கை முடியத்தான் வேண்டும், எனவே அது ஒரு நல்ல காரியத்தை அடைவதில் முடியட்டும் என்கிறார்கள் அவர்கள். வாழ்வா சாவா, நல்லதா தீயதா என்னும் பிரச்சினைக்குத் தீர்வு காண்பது, மனிதனின் கீழான இயல்பை வெற்றிகொள்வது ஆகிய இவற்றை விட நல்ல காரியம் வேறு என்ன இருக்க முடியும்?

இறுதியில் அவருக்குக் கோயில் பணியில் ஈடுபட முடி யாமல் போயிற்று. ஆதலால் அதனை விட்டுவிட்டுப் பக்கத்தில் இருந்த ஒரு சிறிய காட்டில் வசிக்கலானார். இந்த நாட்களைப் பற்றிப் பலமுறை என்னிடம் சொல்லியிருக்கிறார். அந்த நாட்களில் அவருக்கு சூரியன் உதிப்பதோ மறைவதோ, தாம் வாழ்ந்த முறையோ எதுவுமே தெரியாது. தம்மை முற்றிலும் மறந்தார், உண்பதையும் மறந்தார். அந்த வேளைகளில் அவருடைய உறவினர் ஒருவர் அவரை மிகவும் அன்பாகக் கவனித்துக் கொண்டார். உறவினர் அவருக்கு உணவை ஊட்டுவார். அதை அவர் எந்திரம்போல் விழுங்குவார்.

அப்படியே பல நாட்கள் கழிந்தன. மாலை நேரமானதும் கோயில் மணிகள் ஒலிக்கும், பக்தர்கள் பாடுவது கேட்கும். அவரது மனமோ வேதனையில் விம்மும்: ‘அம்மா, இன்னொரு நாளும் வீணாகப் போய்விட்டதே, நீ வரவில்லையே! குறுகிய இந்த வாழ்வின் ஒரு நாள் கழிந்துவிட்டது; நான் இன்னும் உண்மையைத் தெரிந்து கொள்ளவில்லையே!’ என்று அழுவார். மனவேதனையால் முகத்தைத் தரையில் தேய்த்துக்கொண்டு, ‘ஓ ஜகதம்பிகையே, நீ என் கண்முன் வா! உன் திருக்காட்சியைத் தவிர எனக்கு வேறெதுவும் வேண்டாம்’ என்று அழுவார்

உண்மையிலேயே தன் லட்சியத்திற்கு உண்மையாக நடந்து கொள்ள அவர் விரும்பினார். தேவிக்காக எல்லாவற்றையும் தியாகம் செய்யாமல் அவள் வர மாட்டாள் என்று கேள்விப் பட்டிருந்தார். தேவி எல்லோரிடமும் வரத்தான் ஆசைப் பட்டாள், ஆனால் மக்கள்தான் அவளை ஏற்பதற்குப் பதிலாக சிறியசிறிய விக்கிரகங்களை வழிபடுவதில் ஈடுபட்டிருந்தார்கள்; தங்கள் ஆனந்தத்தைக் கோரினார்களே தவிர அவளை விரும்ப வில்லை ; வேறு எதையும் விரும்பாமல் தங்கள் இதய ஆழங் களிலிருந்து அவளை எப்போது விரும்புவார்களோ, அந்தக் கணமே அவள் வருவாள் என்றும் கேள்விப்பட்டிருந்தார்.

இந்தக் கருத்தை மனத்தில் விடாபிடியாகக் கொண்டிருந் தார் அவர். பௌதீகத் தளத்தில்கூட சரியாக வாழ வேண்டு மென்று தீர்மானித்தார். தமக்கிருந்த சிறு சொத்தையும் உதறி எறிந்தார். பணத்தைத் தொடக் கூடாது என்று உறுதி கொண்டார். ‘பணத்தைத் தொட மாட்டேன்’ என்ற கருத்து அவரது வாழ்வில் ஒரு பகுதியாகவே ஆகிவிட்டது. உங்களுக்கு இது ஏதோ மாயம்போல் தோன்றலாம். பின்னாளிலும் அவர் தூங்கும்போது, ஒரு காசைக் கொண்டு அவர் உடம்பைத் தொட்டால் அவரது கை உடனே வளைந்துபோகும்; முடக்கு வாதம்போல் உடம்பு விறைத்துவிடும்.

காமம்தான் இன்னொரு எதிரி என்னும் எண்ணம் அவரது மனத்தில் தோன்றிற்று. மனிதன் ஓர் ஆன்மா. ஆன்மாவுக்குப் பால்வேறுபாடு கிடையாது. ஆன்மா ஆணும் அல்ல, பெண்ணும் அல்ல. தாம் தேவியைக் காண்பதற்குக் காமம், பண ஆசை இவை இரண்டும்தான் தடை என்று அவர் நினைத்தார். இந்தப் பிரபஞ்சமே தேவியின் வெளிப்பாடு, ஒவ்வொரு பெண்ணின் உடம்பிலும் அவள் இருக்கிறாள். ‘ஒவ்வொரு பெண்ணும் பராசக்தியின் பிரதிநிதி, ஆகவே காமக் கருத்துடன் நான் எப்படிப் பெண்ணைப் பார்க்க முடியும்?’ இதுதான் கருத்து. ஒவ்வொரு பெண்ணும் அவருடைய அன்னை. ஒவ்வொரு பெண்ணிலும் அன்னையைப் பார்க்கும் நிலைக்குத் தம்மைக் கொண்டுவர வேண்டுமென்று நினைத்தார். வாழ்க்கை முழுவதும் அப்படித்தான் வாழ்ந்தார்.

ஒவ்வொரு மனித உள்ளத்தையும் பற்றுகின்ற பயங்கர தாகம் இதுதான். பின்னாளில் அவரே என்னிடம் சொன்னார்: ‘மகனே, ஓர் அறையில் தங்கம் நிறைந்த பை இருக்கிறது. பக்கத்து அறையில் ஒரு திருடன் இருக்கிறான். அவனால் தூங்க முடியுமா? பக்கத்து அறையில் நுழைந்து, அந்தத் தங்கத்தை எப்படித் திருடுவது என்பதையே அவனது மனம் நினைத்துக் கொண்டிருக்கும். அதைப்போல் இந்த வெளித் தோற்றங்களுக்கு அப்பால் ஓர் உண்மை இருக்கிறது, ஒரு கடவுள் இருக்கிறார், அவருக்கு அழிவே கிடையாது, அவர் பேரானந்த மயமானவர், அவருடன் ஒப்பிடும்போது புலனின் பங்கள் வெறும் விளையாட்டுப் பொருட்கள் என்று நிச்சயமாக நம்புகின்ற ஒருவன் அந்தக் கடவுளை அடைவதற்காகப் போராடாமல் இருப்பானா? ஒரு நொடியாவது அவன் தன் முயற்சிகளை நிறுத்துவானா? மாட்டான். அந்த ஏக்கத்தால் அவன் பைத்தியமே ஆகிவிடுவான்’.

இந்தத் தெய்வீகப் பித்து அவரை ஆட்கொண்டது. அப்போது அவருக்கு குரு இல்லை, எடுத்துச் சொல்ல யாரும் இல்லை. அவருக்கு மூளை குழம்பிவிட்டது என்று எல் லோரும் நினைத்தார்கள். இது சாதாரணமாக உலகில் நடப்பது தான். ஒருவன் உலகின் பகட்டுகளை உதறித் தள்ளினால் அவனைப் பைத்தியம் என்று அழைப்பார்கள். ஆனால் அத்தகை யோர்தான் உலகின் சாரமாக இருக்கிறார்கள். இத்தகைய பைத்தியங்களிலிருந்துதான் உலகத்தை ஆட்டிவைத்த சக்திகள் எழுந்தன; இத்தகைய பைத்தியங்களிலிருந்துதான் உலகத்தை ஆட்டிவைக்கும் சக்திகள் எதிர்காலத்திலும் எழப்போகின்றன. ஆகவே உண்மையை அடைய அவரது உள்ளம் போராடியது; வாரங்கள், மாதங்கள் சென்றன. அவர் அற்புதக் காட்சிகளைக் காண ஆரம்பித்தார்; அவருடைய இயல்பின் ரகசியங்கள் மெள்ளமெள்ள வெளிப்படத் தொடங்கின. ஒவ்வொரு திரை யாக விலக ஆரம்பித்தது. தேவியே அவருக்கு குருவானாள், அவர் தேடிய உண்மைகளைச் சொல்லிக் கொடுத்தாள்.

இந்த வேளையில் மிக நன்கு கற்ற, மிக அழகிய ஒரு பெண் அவர் இருந்த இடத்திற்கு வந்தார். பின்னாளில் இந்த மகான் அவரைப் பற்றிச் சொல்லும்போது, ‘அவர் கற்றவர் அல்ல, ஆனால் கல்வியின் வடிவானவர். மனித உருவத்தில் உள்ள அறிவு அவர்’ என்று சொல்வார். இந்திய சமுதாயத்தின் தனித் தன்மையை நீங்கள் இங்கு பார்க்கலாம். ஒரு சராசரி இந்துப் பெண் மூழ்கியுள்ள அறியாமையிலிருந்து, சுதந்திரம் இல்லாத வர்கள் என்று உங்கள் மேலைநாடுகள் கூறுகின்ற இந்துப் பெண்களிலிருந்து ஆன்மீகத்தில் உயர்ந்த ஒரு பெண்மணி தோன்றுவது ஆச்சரியம்தானே! அவர் ஒரு சன்னியாசினி, பெண்களும் உலகைத் துறந்தனர், சொத்தை உதறித் தள்ளினர், திருமணம் செய்துகொள்ளாமல் இருந்தனர், இறை வழி பாட்டில் தங்கள் காலத்தைக் கழித்தனர். அவர் வந்தார், காட்டில் இருந்த இளைஞரைப்பற்றிக் கேள்விப்பட்டார். அவரைப் போய்ப் பார்த்தார். அந்த இளைஞருக்குக் கிடைத்த முதல் உதவி இவரிடமிருந்துதான். அவருடைய கஷ்டம் என்னவென்று இவர் புரிந்துகொண்டு, ‘மகனே, இம்மாதிரி பைத்தியம் பிடிப்பவர்கள் பாக்கியவான்கள். இந்தப் பிரபஞ்சமே பைத்தியம் பிடித்து அலைகிறது சிலர் பொருளுக்காக, சிலர் இன்பத்திற்காக, இன்னும் பலர் நூற்றுக்கணக்கான விஷயங் களுக்காக, பொன்னிற்காக, கணவனுக்காக, மனைவிக்காக, சில அற்பப் பொருட்களுக்காக, பிறர்மீது அதிகாரம் செலுத்து வதற்காக, பணக்காரன் ஆவதற்காக என்றெல்லாம் கடவுளைத் தவிர முட்டாள்தனமான ஒவ்வொன்றிற்கும் பைத்தியமாக இருக்கிறார்கள். அவர்களுடைய பைத்தியம்தான் அவர் களுக்குப் புரிகிறது. யாராவது பொன்னிற்காகப் பைத்தியம் பிடித்து அலைந்தால் இவர்கள் அவனை ஆமோதிக்கிறார்கள், அவன் செய்வது சரி என்று சொல்கிறார்கள். ஏனெனில் உலகில் தாங்கள் மட்டுமே தெளிந்த புத்தி உடையவர்கள் என்றுதான் பைத்தியங்கள் நினைக்கின்றன. தன் அன்பருக்காக, தன் இறைவனுக்காக ஒருவன் பைத்தியமாக இருந்தால் அவர்களால் எப்படிப் புரிந்துகொள்ள முடியும்? அவனுக்குப் பைத்தியம் என்று நினைக்கிறார்கள்; “அவனோடு ஒன்றும் வைத்துக் கொள்ளாதே” என்கிறார்கள். அதனால்தான் அவர்கள் உன்னைப் பைத்தியம் என்று அழைக்கிறார்கள். ஆனால் உன் னுடையது சரியான பைத்தியம். கடவுளுக்காகப் பைத்தியமாக இருப்பவன் பாக்கியவான். இத்தகையோர் மிகவும் குறைவு’ என்று சொன்னார்.

இந்த சன்னியாசினி அவருடன் பல வருடங்கள் இருந்தார். இந்தியாவின் பல்வேறு நெறிகளைப் பற்றி அவருக்குச் சொல்லிக் கொடுத்தார். யோக முறைகளைப் பயிற்றுவித்தார், அந்த ஆன்மீகப் பெருந்தியை சமரசப்படுத்தி சரியான பாதையில் ஓடச் செய்தார்.

பிறகு அந்தத் தோட்டத்திற்கு ஒரு சன்னியாசி வந்தார். பிச்சை எடுத்துக்கொண்டே திரிந்து கொண்டிருந்த இவர் நன்கு படித்தவர், தத்துவ ஞானி, லட்சியவாதி, ஒரு தனிப்போக்கு உடையவர். இந்த உலகம் உண்மை என்பதை அவர் நம்ப வில்லை . அதை நிரூபிப்பதற்காக, அவர் ஒரு கூரையின் கீழும் தங்க மாட்டார்; வெயிலானாலும் மழையானாலும் திறந்த வெளியில்தான் இருப்பார். வேதங்களின் தத்துவங்களை அவர் அந்த இளைஞருக்குச் சொல்லிக் கொடுக்க ஆரம்பித்தார். சீக்கிரம் அந்த சன்னியாசியே ஆச்சரியப்படும் வகையில் சீடன் சில விஷயங்களில் குருவையும் மிஞ்சிவிட்டார். அவர் பல மாதங்கள் அங்கிருந்து, இளைஞருக்கு சன்னியாசம் கொடுத்தார், பிறகு சென்றார்.

இளைஞர் கோயிலில் அர்ச்சகராக இருந்தபோது செய்த அசாதாரணமான பூஜையைக் கண்டவர்கள் அவரைப் பைத்தியம் என்று முடிவுகட்டினர். உறவினர் அவரை வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்று ஒரு சிறுமியை அவருக்குத் திருமணம் செய்து வைத்தார்கள், இதனால் அவரது மனம் தெளியும் என்று நினைத்தார்கள். ஆனால் அவர் திரும்பி வந்தபோதோ இன்னும் அதிகப் பித்தில் மூழ்கினார். எங்கள் நாட்டில் சிறு வயதிலேயே திருமணம் நடந்துவிடுகிறது. இதில் பையன்களின் விருப்பம் ஒன்றும் இல்லை, பெற்றோர்கள்தான் திருமணம் செய்து வைக்கிறார்கள். ஆனால் இத்தகைய திருமணங்கள் நிச்சயதார்த்தம் மாதிரிதான். திருமணத்திற்குப் பிறகும் இருவரும் அவரவர் பெற்றோர் வீட்டிலேயே வசிக்கின்றனர். மனைவி வயதுக்கு வந்த பிறகுதான் உண்மையான திருமணம் நடக்கிறது. கணவன் சென்று மனைவியை வீட்டிற்கு அழைத்து வருவான்.

ஆனால் இந்தக் கணவரோ தனக்கு ஒரு மனைவி இருக் கிறாள் என்பதையே அடியோடு மறந்துவிட்டார். தொலைவில் தன் பெற்றோருடன் வசித்த அந்தப் பெண், தன் கணவர் மத விஷயங்களில் தீவிரமாக ஈடுபட்டுள்ளார் என்றும், சிலர் அவரைப் பைத்தியம் என்று நினைக்கிறார்கள் என்றும் கேள்விப் பட்டாள். தானே உண்மையைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டு மென்று அவள் விரும்பினாள். ஆகவே நடந்தே சென்று, கணவன் இருந்த இடத்தை அடைந்தாள். கணவரின் முன் அவள் போய் நின்றதும், தமது வாழ்க்கையில் அவளுக்கிருந்த பங்கை ஏற்றுக்கொண்டு அவளுக்கு உரிய இடமளித்தார் அந்த இளைஞர். இந்தியாவில் ஆணோ பெண்ணோ ஆன்மீகப் பாதையில் செல்ல முற்பட்டால், அவர்களுக்கு எல்லா பந்த பாசங்களும் இல்லையென்று ஆகிவிடுகின்றன. ஆனால் இந்த இளைஞரோ தம் மனைவியின் காலில் வீழ்ந்து, ‘தாமே ஒவ் வொரு பெண்ணிலும் குடிகொண்டிருப்பதாக அன்னை பராசக்தி எனக்குக் காட்டியிருக்கிறாள். ஆகவே எல்லா பெண் களையும் நான் அன்னையாகவே கருதக் கற்றுக் கொண்டு விட்டேன். உன்னைப் பற்றியும் அந்த ஒரு கருத்துதான் எனக்கு இருக்க முடியும். ஆனால் நான் உன்னைத் திருமணம் செய் துள்ளேன். நீ என்னை உலக பந்தத்தில் இழுக்க விரும்பினால் உன் சொற்படி கேட்கிறேன்’ என்றார்.

அந்தப் பெண் ஒரு புனிதவதி, மாட்சிமை பொருந்தியவள், கணவனின் நோக்கங்களைப் புரிந்துகொண்டு அதற்கேற்ப நடந்துகொள்ளத் தெரிந்தவள். எனவே அவரிடம், அவரை உலக பந்தத்திற்கு இழுக்கும் நோக்கம் தனக்கு இல்லையென்றும், அவரது அருகிலிருந்து அவருக்குச் சேவை செய்வதோடு, அவரிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ள விரும்புவதாகவும் சொன்னாள் அவள்; அவரது மிக நெருங்கிய சிஷ்யை ஆனாள். அவரைத் தெய்வமாக வழிபடத் தொடங்கினாள். மனைவியின் சம்மதம் கிடைத்த பின், இளைஞரின் வாழ்க்கைப் பாதையில் கடைசித் தடையும் நீங்கியது. அவர் அதில் சுதந்திரமாகச் செல்ல ஆரம்பித்தார்.

இந்த மனிதரின் உள்ளத்தை அடுத்ததாகப் பிடித்து வாட்டிய ஆசை, எல்லா மதங்களின் உண்மையையும் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதாகும். அதுவரை அவருக்குத் தனது மதத்தைத் தவிர வேறு மதங்களைப்பற்றி ஒன்றும் தெரியாது. மற்ற மதங்களைப் புரிந்துகொள்ள விரும்பினார் அவர். ஆகவே மற்ற மத குருமார்களைத் தேடினார். இந்தியாவில் நாங்கள் குருமார்கள் என்று குறிப்பிடுவது வெறும் புத்தகப் புழுக்களை அல்ல; அனுபூதி பெற்றவர்களையே, உண்மையைப் பிறர் சொல்லாமல் தாங்களே நேரில் உணர்ந்தவர்களையே என்பதை நீங்கள் நினைவில்கொள்ள வேண்டும்.

ஒரு முகமதிய மகானைக் கண்டுபிடித்து, அவரிடம் தம்மை ஒப்படைத்தார். அந்த மதப் பயிற்சிகளைப் பின்பற்றினார். அந்தப் பயிற்சிகளும் நம்பிக்கையுடன் செய்யப்படும்போது அவர் ஏற்கனவே அடைந்த லட்சியத்தையே அடையச் செய் வதைக் கண்டு வியந்தார். ஏசுவின் உண்மையான மதத்தையும் பின்பற்றி அவர் இதே முடிவுக்கு வந்தார். இன்னும் அவரால் முடிந்த மதப் பிரிவுகளைப் பின்பற்றினார். ஆனால் எந்த நெறி யாக இருந்தாலும் அதன் பயிற்சிகளை முழுமனத்துடன் செய் தார். குரு சொன்னதை அப்படியே பின்பற்றினார், கடைசியில் எல்லாவற்றின்மூலமும் ஒரே முடிவுக்கு வந்தார். எல்லா மதங் களின் லட்சியமும் ஒன்றே, எல்லாம் ஒரே விஷயத்தைத்தான் போதிக்கின்றன; ஆனால் வழிகள் வேறு, மொழிகள் வேறு, அவ்வளவுதான் என்பதைத் தமது சொந்த அனுபவத்தின் வாயிலாகக் கண்டறிந்தார். மையக்கருத்தைக் கவனித்தால் எல்லா மதங்களும், எல்லா நெறிகளும் ஒரே லட்சியத்தைத் தான் கொண்டுள்ளன. தங்கள் சுயநலத்திற்காகவே அவை சண்டையிடுகின்றன, என் பெயர், உன் பெயர்’ என்று அடித்துக் கொள்கின்றன; அவை உண்மையைப்பற்றிக் கவலைப்பட வில்லை.

இருவர் ஒரே உண்மையைப் போதித்தார்கள். அவர்களில் ஒருவர், ‘அவர் சொல்வது உண்மையல்ல, ஏனெனில் என் முத்திரையை அதில் நான் பதிக்கவில்லை. ஆகவே அவர் சொல்வதைக் கேட்காதீர்கள்’ என்று சொன்னார். அடுத்தவரோ, ‘நான் போதிப்பதைத்தான் அவரும் போதிக்கிறார். இருந்தாலும் அவர் சொல்வதைக் கேட்காதீர்கள். அவர் என் பெயரில் அதைப் போதிக்காததால் அது உண்மையல்ல’ என்றார்.

எனது குருநாதர் கண்டது இதுதான். பிறகு அவர் பணிவைக் கற்றுக்கொள்ள ஆரம்பித்தார். ஏனெனில் எல்லா மதங்களும் ‘நான் அல்ல, நீ’ என்றே போதிப்பதைக் கண்டார், ‘நான் அல்ல’ என்று சொல்பவனின் இதயத்தில் ஆண்டவன் திகழ்கிறார். நான் என்பது குறைவாக இருக்கும் அளவிற்குக் கடவுள் அவனுள் நிறைகிறார்.

உலக மதங்கள் எல்லாவற்றிலும் அவர் இந்த உண்மை இருக்கக் கண்டார், அதன்படி நடக்க முடிவு செய்தார். நான் முன்பே சொன்னதுபோல், எதையாவது செய்ய வேண்டு மென்று விரும்பினால் அவர் வெறும் கோட்பாடுகளைப் படித்துக் கொண்டிருக்க மாட்டார், உடனேயே செயல்முறை யில் இறங்கிவிடுவார். தானதர்மம், சமத்துவம், மக்களின் உரிமை என்றெல்லாம் பலர் வெகு அழகாகப் பேசுவதைக் கேட்பீர்கள், ஆனால் அனைத்தும் வெறும் கொள்கையளவில்தான். கொள்கையைச் செயல்முறைப் படுத்துகின்ற ஒருவரைச் சந்தித்தது என் அதிர்ஷ்டம் என்றே சொல்ல வேண்டும். தான் சரி என்று நினைத்த எதையும் உடனே செயலுக்குக் கொண்டு வருவதற்கான அற்புத சக்தி அவரிடம் இருந்தது.

அவர் இருந்த இடத்திற்குப் பக்கத்தில் தாழ்ந்த குலத்தினன் ஒருவனது குடும்பம் இருந்தது. இந்தியா முழுவதிலுமுள்ள அந்த ஜாதியினரின் எண்ணிக்கை பல லட்சங்கள் இருக்கும். தன் வீட்டிலிருந்து வெளியே வருகின்ற ஒரு பிராமணன் அந்த ஜாதியைச் சேர்ந்த ஒருவனது முகத்தைப் பார்த்துவிட்டால், அன்று முழுவதும் அவன் பட்டினி கிடக்க வேண்டும், சில பிரார்த்தனைகளைச் செய்ய வேண்டும். அப்பொழுதுதான் அவன் பரிசுத்தமாக முடியும் என்று எங்கள் சில சாஸ்திரங்கள் கூறுகின்றன. அந்த அளவிற்குத் தாழ்ந்தவன் அவன். சில இந்து நகரங்களில் அவன் உள்ளே நுழைந்தால் தான் இழிகுலத்தவன் என்பதைக் காட்டிக்கொள்ள, தன் தலையில் ஒரு காக்கை இறகை வைத்துக்கொள்ள வேண்டும்; ‘உங்களைக் காத்துக் கொள்ளுங்கள். தெரு வழியாக இழிகுலத்தவன் நான் சென்று கொண்டிருக்கிறேன்’ என்று கத்த வேண்டும். உடனேயே மக்கள் ஏதோ மாயமாக நாலாபக்கங்களிலும் ஓடுவார்கள். தவறிப்போய் அவனைத் தொட்டுவிட்டால், இவர்கள் குளித்தாக வேண்டும், ஆடைகளை மாற்ற வேண்டும், இன்னும் பல காரியங்கள் செய்ய வேண்டும். அவர்கள் செய்வது சரி, தன்னைத் தொட்டால் அவர்கள் அசுத்தமாகி விடுவார்கள் என்றே ஆயிரக் கணக்கான வருடங்களாக அவனும் நம்பி வந்திருக்கிறான்.

எனது குருநாதரோ, அத்தகைய ஒருவனின் வீட்டிற்குச் சென்று அவனது வீட்டைச் சுத்தம் செய்யத் தம்மை அனுமதிக்கும்படிக் கேட்பார். தெருக்களைச் சுத்தம் செய்வதும், வீடுகளைச் சுத்தம் செய்வதும் அவனது வேலை. வாசல் கதவு வழியாக அவன் உள்ளே நுழையக் கூடாது. கொல்லைப்புறக் கதவின் வழியாகத்தான் உள்ளே நுழைவான். அவன் சென்றதும் அவன் கால்பட்ட இடங்களிலெல்லாம் கங்கை நீர் தெளிக்கப் பட்டுச் சுத்தமாக்கப்படும்.

பிறப்பால் பிராமணன் பரிசுத்தமானவன், தாழ்ந்த குலத் தினன் அசுத்தமானவன் என்று கருதப்படுகிறது. இருந்தாலும் இந்தப் பிராமணர் அத்தகைய ஒருவனின் வீட்டைச் சுத்தம் செய்ய அனுமதி கேட்டார். அவன் அவரை அனுமதிக்க மறுத் தான், அப்படி அனுமதிப்பது பாவம், அதனால் அவன் அழிந்து விடுவான் என்பது அவனது நம்பிக்கை. ஆகவே நள்ளிரவில் எல்லோரும் தூங்கும் வேளையில் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் அவனது வீட்டிற்குச் செல்வார். அவருக்கு நீண்ட தலைமயிர் இருந்தது. அதனால் அந்த இடத்தைத் துடைத்து, ‘ஓ என் தாயே, என்னை இந்த இழிகுலத்தவனின் வேலைக்காரன் ஆக்கு. நான் அவனைவிடக் கீழானவன் என்று எண்ணுமாறு செய்’ என்று சொல்வார். ‘என்னை வழிபடுபவர்களை வழிபடுபவர்கள்தான் என்னைச் சிறப்பாக வழிபடுகிறார்கள். அவர்கள் எல்லோரும் என் குழந்தைகள். அவர்களுக்குத் தொண்டு செய்வது உன் தனிப்பெருமை’ என்று இந்து சாஸ்திரங்கள் கூறுகின்றன. அவர் இன்னும் எத்தனையோ விதமான சாதனைகள் செய்தார். அவற்றையெல்லாம் சொல்வதற்கு நேரம் போதாது. ஆகவே அவரது வாழ்க்கையின் சுருக்கத்தை மட்டும் கூறுகிறேன்.

பல வருடங்கள் அவர் இப்படித் தம்மை ஆயத்தப்படுத்திக் கொண்டார். அவர் செய்த சாதனைகளில் ஒன்று பால்வேறு பாட்டு உணர்வை அகற்றுவது. ஆன்மாவுக்குப் பால்வேறுபாடு கிடையாது, அது ஆணும் அல்ல, பெண்ணும் அல்ல. பால்வேறு பாடு உடலில்தான் இருக்கிறது. ஆன்மாவை அடைய விரும்பு பவன் பால்வேறுபாடுகளைப் பார்க்கக் கூடாது. ஆண் உடம்பில் பிறந்த இவர், எல்லாவற்றையும் பெண்ணாகப் பார்க்க விரும்பினார். தான் ஒரு பெண் என்று நினைக்க ஆரம்பித்தார். பெண்களைப்போல் உடை உடுத்தார், பெண்களைப்போல் பேசினார், ஆண்கள் செய்யும் வேலைகளை விட்டார், ஒரு நல்ல குடும்பத்தில் பெண்களுடனேயே வசிக்க ஆரம்பித்தார். பல வருடப் பயிற்சியின் காரணமாக அவரது மனம் மாறியது, பால்வேறுபாட்டை அவர் மறந்தார். வாழ்க்கையைப்பற்றிய அவரது கண்ணோட்டம் முற்றிலும் மாறியது.

மேலைநாட்டில் பெண்களை வழிபடுவது பற்றிக் கேள்விப்படுகிறோம், ஆனால் அது பொதுவாக அவளது இளமைக்காகவும் அழகுக்காகவும்தான். ஆனால் இந்த மனிதருக்கோ பெண்ணை வழிபடுவது என்பது எல்லா பெண் களின் முகங்களையும் ஆனந்தமயமான தேவியின் முகமாகக் காண்பதுதான், வேறு எதுவும் அல்ல. சமுதாயம் மதிக்காத பெண்களின் காலில் வீழ்ந்து, கண்ணீருடன், ‘அம்மா, ஓர் உருவத்தில் நீ விலைமகளாக இருக்கிறாய். இன்னொரு வடிவத் தில் நீயே பிரபஞ்சமாக இருக்கிறாய். உன்னை வணங்குகிறேன் அம்மா, உன்னை வணங்குகிறேன்’ என்று அவர் சொல்வதை நானே பார்த்திருக்கிறேன்.

காமம் முற்றிலும் நீங்கிய அந்த வாழ்க்கை எத்தனை சிறப்பு வாய்ந்தது என்பதை நினைத்துப் பாருங்கள். ஒவ்வொரு பெண்ணின் முகத்தையும் அவர் அன்போடும் மரியாதையுடனும் பார்க்க முடிந்தது. ஏனெனில் பெண்ணின் முகம் உருமாறி, அந்த உலகநாயகியான, தெய்வீக அன்னையான, ஆனந்த மயியான, மனித குலத்தைக் காப்பவளான தேவியின் திருமுகமே அவருக்குத் தெரிந்தது. இதுதான் நமக்குத் தேவை. பெண்ணின் தெய்வீகத்தை நாம் ஏமாற்ற முடியுமா? இதுவரை முடிய வில்லை , இனியும் முடியாது. அது எப்போதும் உறுதியாக இருக்கிறது. தவறாமல் அது போலியைக் கண்டுபிடித்து விடுகிறது, அயோக்கியத்தனத்தைக் கண்டுபிடித்து விடுகிறது; உண்மையின் இதத்தை, ஆன்மீகத்தின் ஒளியை, தூய்மையின் புனிதத்தை உணர்ந்துகொள்கிறது. உண்மையான ஆன்மீகத்தை அடைய வேண்டுமானால் இந்தத் தூய்மை நிச்சயமாகத் தேவை.

இந்தக் கடுமையான, அப்பழுக்கற்ற தூய்மை அவரது வாழ்க்கையில் ஏற்பட்டது. நாம் வாழ்க்கையில் அனுபவிக்கும் போராட்டங்களை எல்லாம் அவர் அனுபவித்து முடித்தார். வாழ்க்கையில் முக்கால் பங்கைச் செலவிட்டு, அவர் பாடுபட்டுத் தேடிய ஆன்மீக செல்வங்கள் மனிதகுலத்திற்குக் கொடுக்கத் தயாராக இருந்தன. அவரது பணி தொடங்கியது.

அவரது போதனையும் பிரச்சாரமும் ஒரு தனிவிதமாக இருந்தன. எங்கள் நாட்டில் குரு மிகவும் கௌரவமாகக் கருதப் படுகிறார். அவர் கடவுளாகவே போற்றப்படுகிறார். பெற்றோ ருக்குக்கூட நாங்கள் அவ்வளவு மரியாதை அளிப்பதில்லை. பெற்றோர் நமக்கு உடம்பைத்தான் கொடுத்தார்கள், குருவோ முக்திக்கு வழிகாட்டுகிறார். நாங்கள் குருவின் குழந்தைகள், நாங்கள் அவரது ஆன்மீகப் பரம்பரையில் பிறந்துள்ளோம். மிகச் சிறந்த குரு இருந்தால் அவருக்கு மரியாதை செய்ய எல்லா இந்துக்களும் சூழ்ந்துகொள்வார்கள்.

ஆனால் இந்த குருவிற்கோ தாம் ஒரு பெரிய குரு என்றோ , எல்லோரும் தமக்கு மரியாதை செய்ய வேண்டுமென்றோ எந்த எண்ணமும் கிடையாது. எல்லாம் தேவிதான் செய்கிறாள் என்பது அவரது எண்ணம். ‘என் வாயிலிருந்து ஏதாவது நல்லது வந்தால், தேவிதான் பேசுகிறாள். அதோடு எனக்கு என்ன சம்பந்தம்?’ என்றே அவர் எப்போதும் சொல்வார், தமது பணியைப் பற்றி அவருக்கிருந்த ஒரே கருத்து இதுதான். இறுதிவரை அவர் இந்தக் கருத்தை விடவில்லை. அவர் யாரை யும் தேடவில்லை. ‘முதலில் நல்ல குணத்தை உருவாக்கிக் கொள், முதலில் ஆன்மீகத்தைத் தேடிக் கொள். பலன்கள் தாமாகவே வரும்’ என்பது அவரது கொள்கை. ‘தாமரை மலர்ந்தால், தேனைத் தேடிக்கொண்டு தேனீக்கள் தாமே வரும். உன் நல்ல குணம் என்னும் தாமரை மலரட்டும், பலன்கள் தாமாகவே வரும்’ என்பது அவர் வழக்கமாகச் சொல்கின்ற ஓர் உதாரணம். இது கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய நல்ல படிப்பினை.

இந்தப் பாடத்தை எனது குருநாதர் எனக்குத் திரும்பத் திரும்பப் பலமுறை சொல்லிக் கொடுத்திருக்கிறார், ஆனால் நான் அதை அடிக்கடி மறந்துவிடுகிறேன். எண்ணத்திற்கு எத்தனை சக்தி உண்டு என்பது ஒருசிலருக்கே தெரியும். ஒருவன் குகை ஒன்றில் தன்னை அடைத்துக்கொண்டு, உண்மையிலேயே உன்னதமான ஒரே ஓர் எண்ணத்தை எண்ணிவிட்டு இறக்கிறான்; அந்த எண்ணம் குகைச் சுவர்களை ஊடுருவி வெளியே வரும், வான்வெளி வழியாக அதிர்ந்து வந்து மனித இனம் முழுவதை யும் சென்று அடையும். எண்ணத்திற்கு இவ்வளவு சக்தி உண்டு. ஆகவே உங்கள் எண்ணங்களை மற்றவர்களுக்குக் கொடுக்க அவசரப்படாதீர்கள். கொடுக்க வேண்டுமானால் முதலில் ஏதாவது சேமியுங்கள். கொடுப்பதற்கு உள்ளவனால்தான் போதிக்க முடியும். போதனை என்பது வெறும் பேச்சல்ல, கொள்கைகளைச் சொல்லிக் கொடுப்பதல்ல, அது ஒரு பரி மாற்றம் (Communication). நான் உங்களுக்கு ஒரு பூவைக் கொடுப்பதுபோல் உண்மையாகவே ஆன்மீகத்தைத் தர முடியும். இது எழுத்துக்கு எழுத்து உண்மை . இந்தக் கருத்து இந்தியாவில் மிகப் பழமையானது; மேலைநாட்டில் தீர்க்க தரிசிகளின் பரம்பரை (Apostolic succession) என்ற கொள்கை உள்ளது. நான் சொன்ன கருத்தின் நிரூபணத்தை இந்தக் கொள்கையில் நாம் காணலாம்.

ஆகவே முதலில் நற்பண்பைச் சம்பாதித்துக் கொள் ளுங்கள். அதுதான் நீங்கள் செய்யக்கூடிய மிக உயர்ந்த கடமை. உண்மையை முதலில் உங்களுக்கு நீங்கள் தெரிந்துகொள் ளுங்கள். பிறகு அதைப் பலருக்குச் சொல்லிக் கொடுக்கலாம். அவர்கள் வந்து சேர்வார்கள். எனது குருநாதரின் மனப்பாங்கு இப்படித்தான் இருந்தது. அவர் யாரையும் குறை கூறவில்லை . அவருடன் நான் பல ஆண்டுகள் வாழ்ந்தேன், ஆனால் அவர் எந்த நெறியையும் கண்டித்ததை ஒருமுறைகூட நான் கேட்ட தில்லை. எல்லா பிரிவுகளின்மீதும் அவருக்கு ஒரேவகையான மதிப்பு இருந்தது. அவற்றுள் இருந்த இயைபை அவர் கண்டார். ஒருவன் ஞானியாகவோ, பக்தனாகவோ, யோகியாகவோ, கர்மவீரனாகவோ இருக்கலாம். ஒவ்வொரு மதமும் இவற்றுள் ஒன்றின் வடிவமாக உள்ளன. ஒரே மனிதனில் இந்த நான்கு போக்குகளையும் ஒருங்கிணைக்க முடியும். எதிர்கால மனிதன் அப்படித்தான் இருக்கப்போகிறான். அவர் யாரையும் கண்டிக்க வில்லை, எல்லோரிடமும் நல்லதைத்தான் கண்டார்.

இந்த அற்புத மனிதரைக் காணவும் கேட்கவும் மக்கள் ஆயிரக் கணக்கில் வந்தார்கள். அவர் கொச்சை மொழியில்தான் பேசினார்; ஆனால் ஒவ்வொரு சொல்லும் ஆணித்தரமாக இருந்தது, பேரொளி நிறையப் பெற்றதாக இருந்தது. என்ன பேசுகிறோம் என்பது முக்கியமில்லை, எந்த மொழியில் பேசு கிறோம் என்பதுபற்றிய கேள்வியே கிடையாது; பேசுபவரின் ஆளுமையே முக்கியம். ஆளுமையே ஒருவர் பேசுகின்ற ஒவ்வொன்றிலும் உறைந்து அதற்கு மதிப்பை அளிக்கிறது. இதை நாம் சிலவேளைகளில் உணர்கிறோம். மிகவும் அழகான சொற்பொழிவுகளைக் கேட்கிறோம், நல்ல தர்க்கரீதியில் அமைந்த உரைகளைக் கேட்கிறோம், ஆனால் வீடு திரும்பியதும் எல்லாவற்றையும் மறந்துவிடுகிறோம். சிலவேளைகளில் மிக எளிய மொழியில் பேசப்பட்ட ஓரிரு வார்த்தைகளைக் கேட் கிறோம், அவை நம் வாழ்க்கையில் புகுகின்றன, நம்மில் ஒன்றாகி விடுகின்றன, நிரந்தர பலன்களை உண்டாக்குகின்றன. பேசுபவர் தாம் பேசுகின்ற சொற்களில் தமது ஆளுமையைக் கலக்க முடியுமானால், அவற்றிற்குப் பலன் உண்டு. ஆனால் அவர் மகோன்னதமான ஆளுமை படைத்தவராக இருக்க வேண்டும். போதனை என்பது கொடுப்பதும் எடுப்பதும் ஆகும். குரு கொடுக்கிறார், சீடர் பெறுகிறார். ஆனால் குரு கொடுப்பதற்கு ஏதாவது வைத்திருக்க வேண்டும், கேட்பவரும் உள்ளத்தைத் திறந்து வைத்திருக்க வேண்டும்.

வசிப்பதற்காக ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் இந்தியாவின் தலை நகரான கல்கத்தாவிற்கு அருகில் வந்தார். நாட்டின் முக்கியமான பல்கலைக் கழகங்கள் அங்குதான் இருந்தன. நூற்றுக்கணக்கில் சந்தேகவாதிகளும், உலோகாயதர்களும் ஆண்டுதோறும் அங்கிருந்துதான் வெளிவந்து கொண்டிருந்தனர். சந்தேகவாதி களாக, ஆஜ்ஞேயவாதிகளாக இருந்தாலும் அவர்களுள் பலர் இவர் பேசுவதைக் கேட்க வருவது வழக்கம்.

நானும் இவரைப்பற்றிக் கேள்விப்பட்டு அவரைக் காணச் சென்றேன். பார்ப்பதற்கு அவர் மிகவும் சாதாரணமாகத்தான் இருந்தார், பெரிதாக எந்தச் சிறப்பும் அவரிடம் தென்பட வில்லை. பேச்சும் மிக எளிய மொழியில்தான் இருந்தது. இவர் பெரிய ஆச்சாரியராக இருக்க முடியுமா?’ என்றுகூட நான் நினைத்தேன். அவரிடம் சென்று, நான் பலரையும் கேட்டு வந்த கேள்வியைக் கேட்டேன்: ‘ஐயா, நீங்கள் கடவுளை நம்புகிறீர்களா?’ ‘ஆம்’ என்று அவர் பதில் சொன்னார். அதை உங்களால் நிரூபிக்க முடியுமா?’ ‘முடியும்.’ ‘எப்படி?’ ‘எப்படி என்றால் உன்னைப் பார்ப்பது போலவே அவரை நான் பார்க்கிறேன்- இன்னும் தெளிவாகக் காண்கிறேன் அவ்வளவுதான்.’

அவர் கூறிய பதில் என் மனத்தில் பதிந்தது. கடவுளைப் பார்க்கிறேன், மத உண்மையை நாம் உணர முடியும், உலகை நாம் நம் புலன்களால் அறிவதைவிட இன்னும் தெளிவாக அவற்றை அறியலாம் என்று துணிந்து சொல்லக்கூடிய ஒருவரை என் வாழ்க்கையில் முதன்முறையாகக் கண்டேன். தினமும் அவரைப் பார்க்கச் செல்ல ஆரம்பித்தேன். ஆன்மீக உணர்வைப் பிறருக்குக் கொடுக்க முடியும் என்பதை அறிந்தேன். ஒரு ஸ்பரிசம், ஒரு பார்வை போதும், வாழ்க்கை அப்படியே மாறி விடும். புத்தர், கிறிஸ்து, முகமது என்னும் பல பழைய மகான் களைப்பற்றி நான் படித்திருக்கிறேன். அவர்கள் ‘நீ நிறைநிலை அடைவாய்’ என்று சொல்வார்கள், அது அப்படியே நடக்கும். அது முழு உண்மை என்று நான் இப்போது கண்டேன். இந்த மனிதரைப் பார்த்த பிறகு எனது அவநம்பிக்கைகள் எல்லாம் மறைந்தன. இதைச் செய்ய முடியும். ‘உலகின் மற்ற எல்லா பொருட்களையும்விட ஆன்மீக உணர்வைக் கண்கூடாக, ஒருவருக்குக் கொடுக்க முடியும், பெற முடியும்’ என்று சொல் வார் எனது குருநாதர். முதலில் ஆன்மீகத்தைப் பெறுங்கள். கொடுக்க ஏதாவது வைத்துக் கொள்ளுங்கள். பிறகு உலகின் முன் நின்று அதைக் கொடுங்கள்.

மதம் என்பது பேச்சல்ல, கொள்கைகள் அல்ல, தத்துவ விளக்கம் அல்ல, பிரிவினைவாதம் அல்ல. பிரிவுகளிலும் குழுக்களிலும் மதம் வாழ முடியாது. அது ஆன்மாவுக்கும் கடவுளுக்கும் உள்ள தொடர்பு. அதை எப்படி ஒரு சங்கமாக அமைக்க முடியும்? அமைத்தால் அது வியாபாரம் என்ற நிலைக்கு இறங்கிவிடும். மதத்தில் வியாபாரமும், வியாபாரக் கோட்பாடுகளும் நுழைந்தால் ஆன்மீகம் அழிந்துவிடும். கோயில்களைக் கட்டுவதோ, சர்ச்களை அமைப்பதோ, பொதுப் பிரார்த்தனைகளில் கலந்துகொள்வதோ மதமாகாது. அதை நூல்களிலோ, சொற்களிலோ, சொற்பொழிவுகளிலோ, நிறுவனங்களிலோ காண முடியாது. மதம் என்றால் அனுபூதி. நாமே உண்மையை உணராமல் நமக்கு எதுவும் திருப்தி தராது. என்னதான் வாதங்கள் செய்தாலும், என்னதான் கேட்டாலும் ஒரே ஒரு விஷயம்தான் நமக்குத் திருப்தி தரமுடியும், அதுதான் அனுபூதி. முயன்றால் நம் எல்லோருக்கும் இது கைகூடக் கூடியதே.

மதத்தை உணர்வதற்கான முயற்சியின் முதல்படி துறவு. முடிந்த அளவு நாம் துறக்க வேண்டும். இருளும் ஒளியும், சிற்றின்பமும் பேரின்பமும் ஒருபோதும் சேர்ந்திருக்க இயலாது. ‘கடவுளுக்கும் பணத்திற்கும் ஒரேவேளையில் தொண்டு செய்ய முடியாது.’ முடிந்தால் முயன்று பாருங்கள். அவ்வாறு முயன்ற லட்சக்கணக்கானோரை நான் எல்லா நாடுகளிலும் பார்த் துள்ளேன். ஆனால் கடைசியில் பலன் ஒன்றும் இல்லை. உண்மையான வார்த்தை என்று ஏதாவது உண்டானால் அது ‘இறைவனுக்காக எல்லாவற்றையும் துறந்துவிடுங்கள்’ என்பது தான். இது மிகவும் கடினமானதும், நீண்ட காலப் பணியுமாகும். அதை நீங்கள் இப்பொழுதே இங்கேயே ஆரம்பியுங்கள். சிறிதுசிறிதாக அதை நோக்கி முன்னேற வேண்டும்.

நான் எனது குருநாதரிடமிருந்து கற்றுக்கொண்ட இரண்டாவது கருத்து, என்னவென்றால் உலக மதங்கள் ஒன்றுக் கொன்று முரண்பாடோ, பகையோ கொண்டது அல்ல என்ப தாகும். இந்தக் கருத்து மிக முக்கியமான அதிசயமான உண்மை யாகும். ஒரு அழிவற்ற மதத்தின் பல நிலைகள் அவை. இந்த ஒரே அழிவற்ற மதம்தான், பல வாழ்க்கை நிலைகளுக்கேற்ப, பல்வேறு மனங்களுக்கேற்ப, பல்வேறு இனங்களுக்கேற்ப கடைப்பிடிக்கப்பட்டு வருகிறது. உங்கள் மதம், என் மதம், எங்கள் தேசீய மதம், உங்கள் தேசீய மதம் என்றெல்லாம் எதுவும் இருந்ததில்லை . ஒருபோதும் பல மதங்கள் இருந்த தில்லை. ஒரே ஒரு மதம்தான் என்றும் உள்ளது. எல்லையற்ற ஒரே ஒரு மதம்தான் காலமெல்லாம் இருந்து வந்துள்ளது; இனியும் காலமெல்லாம் இருக்கும். இந்த ஒரே மதம்தான் பல்வேறு நாடுகளில், பல்வேறு உருவங்களில் வெளிப்படுகிறது. எனவே எல்லா மதங்களையும் மதிக்க வேண்டும், முடிந்தவரை எல்லாவற்றையும் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும்.

மதங்கள் வெளிப்படுவது பூகோள நிலையையும் இனத்தை யும் மட்டும் பொறுத்ததல்ல, அது தனிநபர்களின் ஆற்றல்களுக்கு ஏற்பவும் வெளிப்படுகிறது. ஒரு மனிதனிடம் அது தீவிரமான செயலாக வெளிப்படுகிறது. இன்னொருவனிடம் அது தீவிர பக்தியாக, மற்றொருவனிடம் யோகமாக, இன்னொருவனிடம் தத்துவமாக என்று பலவகைகளில் வெளிப்படுகிறது. ‘உங்கள் வழிகள் சரியானதல்ல’ என்று நாம் மற்றவர்களைப் பார்த்துச் சொல்வது தவறு. பக்தியுள்ளம் கொண்ட ஒருவன், மக்களுக்கு நல்லது செய்யும் ஒருவனை, அவன் சரியான பாதையில் செல்ல வில்லை என்று சொல்வான், ஏனெனில் அது இவனது வழி அல்ல. ‘ஓ இந்தப் பாமர ஜனங்கள் அன்புக் கடவுள் என் கிறார்கள், அவரை நேசிப்பது என்கிறார்கள். இவர்களுக்கு இதெல்லாம் என்ன தெரியும்?’ என்று தத்துவஞானி நினைத்தால் அது தவறு. ஏனெனில் அவர்கள் வழியும் சரியாக இருக்கலாம், இவரது வழியும் சரியாக இருக்கலாம்.

உண்மை ஒரேவேளையில் ஒன்றாகவும் பலவாகவும் இருக் கும், பல கோணங்களிலிருந்து பார்க்கும்போது அது பலவித மாகத் தெரிகிறது என்ற முக்கிய ரகசியத்தைக் கற்பதுதான் நாம் செய்ய வேண்டியது. அப்பொழுது நாம் யாரிடமும் பகைமை கொள்ளாமல் எல்லோரிடமும் அனுதாபத்துடன் இருப்போம். மத உண்மை ஒன்றாக இருந்தாலும், மக்கள் பல்வேறு இயல்பு களுடன் இருக்கும் வரை அதை அவர்களுக்கேற்பப் பல்வேறு வகையில்தான் வழங்க முடியும் என்பதை அறிந்துகொள்ளும் போது நம்முள் ஒருவருக்கொருவர் சகிப்புத்தன்மை வந்தே தீரும்.

இயற்கை என்பது வேறுபாடுகளுக்கிடையே ஒருமை. அதில் எல்லையற்ற வேறுபாடுகள் உள்ளன. இந்த வேறுபாடுகளிலும் அவற்றின் ஊடேயும் ஓர் எல்லையற்ற, மாறாத, ஓர் ஒருமை உள்ளது. அதே போல்தான் மனிதனின் விஷயம், அண்டத்தின் மிகச் சிறிய மாதிரியே பிண்டம். இந்த வேறுபாடுகள் அனைத்தின் ஊடேயும் ஒரு நிரந்தர இயைபு இழையோடுகிறது. இதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். மற்ற எல்லாவற்றையும்விட, இந்தக் கருத்துதான் இன்றைய அவசரத் தேவை என்று நான் காண்கிறேன்.

மதப்பிரிவுகள் மலிந்த ஒரு நாட்டிலிருந்து நான் வருகிறேன் —மதத்தைப்பற்றி ஏதோ அறிந்துள்ள ஒவ்வொருவரும் அதிர்ஷ்டவசமாகவோ, துரதிர்ஷ்டவசமாகவோ அங்கே தங்கள் ஆட்களை அனுப்ப விரும்புகிறார்கள்-அதன் காரணமாகச் சிறு வயதிலிருந்தே நான் உலகின் பல்வேறு மதப் பிரிவுகளைப் பற்றி அறிந்துள்ளேன். மார்மன்கள்கூடப் (Mormans) பிரச்சாரம் செய்வதற்காக இந்தியாவிற்கு வந்தார்கள். எல்லோரும் வரட்டும், மதப் பிரச்சாரத்திற்கான பூமி அல்லவா அது! மற்ற நாடுகளை விட அங்குதான் மதம் சீக்கிரம் வேரூன்றுகிறது. நீங்கள் இந்தியாவில் வந்து அரசியலைப்பற்றிப் பேசினால் அவர் களுக்குப் புரியாது. ஆனால் மதத்தைப்பற்றிப் பேசுங்கள், அது எத்தனை வினோதமானதாக இருந்தாலும் சரி, அதைப் பின்பற்ற நூற்றுக் கணக்கில், ஆயிரக்கணக்கில் ஆட்கள் உங்களுக்குக் கிடைத்து விடுவார்கள், நீங்களும் உங்கள் வாழ்நாளிலேயே ஒரு கண்கண்ட தெய்வமாக ஆனாலும் ஆகிவிடுவீர்கள். நான் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன், இந்தியாவிற்கு இதுதான் தேவை.

இந்து மதத்தில் பல பிரிவுகள் உள்ளன, ஏராளம் உள்ளன. அவற்றுள் சில ஒன்றுக்கொன்று பெரிதும் முரண்பட்டிருக் கின்றன. இருந்தும் அவை எல்லாம் மதத்தின் வெவ்வேறு வெளிப்பாடுகள் என்று அவர்கள் சொல்வார்கள். ‘பல நதிகள், பல மலைகளில் தோன்றி, வளைந்தோ நேராகவோ பாய்ந்து கடைசியில் கடலில் ஒன்றுகலக்கிறது. அதுபோல், பல நோக்குகள் கொண்ட பல்வேறு பிரிவுகளும் கடைசியில் உன்னைத்தான் அடைகின்றன. இது வெறும் கொள்கை அல்ல, இதை நாம் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். ஆனால் சிலர் சொல்வது போல், ‘ஓ, இதில் சில நல்ல விஷயங்கள் உள்ளன, இவற்றை நாங்கள் இன மதங்கள் என்று அழைக்கிறோம். இவற்றிலும் சில நல்ல அம்சங்கள் உள்ளன’ என்று ஆதரவு காட்டுவதுடன் நின்றுவிடக் கூடாது. சிலரது பரந்த நோக்கோ இன்னும் வினோதமாக இருக்கும்; ‘மற்ற மதங்கள் எல்லாம் வரலாற்றுக் காலத்திற்கு முன்பு உருவான துண்டுதுணுக்குகள், எங்கள் மதம்தான் பரிபூரணமானது’ என்பார்கள் அவர்கள். மிகவும் பழமையானதால் தன் மதம் உயர்ந்தது என்று ஒருவன் கூறு கிறான். தன் மதம் மிகவும் சமீபத்தில் தோன்றியது, அதனால் அது உயர்ந்தது என்று இன்னொருவன் கூறுகிறான்.

மனிதனைக் காக்கும் சக்தி எல்லா மதங்களிலும் சமமாகவே உள்ளது என்பதை நாம் உணர வேண்டும். அவற்றிற்கு இடையே வேறுபாடு உள்ளது என்றெல்லாம் கோயில்களிலும் சரி, சர்ச் களிலும் சரி, நீங்கள் கேள்விப்படுவது வெறும் மூடநம்பிக்கை களின் தொகுதி. எல்லோருக்கும் ஒரே கடவுள்தான் இருக்கிறார். ஆன்மாவைக் காப்பதோ, அது முக்தியடையும்படிச் செய்வதோ, நீங்களோ நானோ அல்லது ஒரு தனிக்கூட்டமோ அல்ல. சர்வ வல்லமை பொருந்திய அதே கடவுள்தான் எல்லோருக்கும் பொறுப்பாக இருக்கிறார்.

தாங்கள் கடவுளை நம்புவதாகச் சொல்லிக்கொண்டு, அதே வேளையில் கடவுள் எல்லா உண்மையையும் ஒரு பிரிவினரிடம் ஒப்படைத்து விட்டதாகவும், அவர்கள்தான் மனித சமுதாயத் தின் காவலர்கள் என்றும் எப்படி நம்புகிறார்கள் என்பது எனக்குப் புரியவில்லை . அதை நீங்கள் மதம் என்று எப்படிக் கூற முடியும்? மதம் என்பது அனுபூதி. வெறும் பேச்சோ , நம்ப முயற்சிப்பதோ, இருட்டில் தேடுவதோ, முன்னோர்களின் வார்த்தைகளைக் கிளிப்பிள்ளைபோல் ஒப்பித்துவிட்டு அது தான் மதம் என்று நினைப்பதோ, மத உண்மைகளை அரசியலாக்குவதோ மதம் அல்லவே அல்ல. எந்த மதத்தை எடுத்துக் கொண்டாலும் மற்ற எதனுடனும் ஒத்துப்போகாத தாக நாம் கருதுகின்ற முகமதியர்களில்கூட-மதத்தை உணர முயன்றவர்கள் அனைவரின் வாயிலிருந்தும் தீப்பொறிபோல் வெளிவந்த சொற்கள் இவைதான்: ‘எம்பெருமானே, அனை வருக்கும் தலைவன் நீயே, எல்லார் இதயத்திலும் உறைபவன் நீயே, எல்லோருக்கும் வழிகாட்டி நீயே, எல்லோருக்கும் ஆசிரியர் நீயே, உன் குழந்தைகளின் நாட்டை எங்களைவிட நீதான் மிகவும் கவனமாகக் காக்கிறாய்!’

யாருடைய நம்பிக்கையையும் குலைக்க முயற்சிக்காதீர்கள், முடிந்தால் அதைவிடச் சிறந்த ஒன்றை அவனுக்குக் கொடுங்கள். முடிந்தால் ஒருவன் எங்கு நிற்கிறானோ, அங்கிருந்து அவனை முன்னுக்குத் தள்ளுங்கள். அதைச் செய்யுங்கள், அவனிடம் இருப்பதையும் கெடுக்காதீர்கள். ஒரு நொடியில் தம்மை ஆயிரம் பேராக மாற்றிக்கொள்ள யாரால் முடியுமோ, அவர்தான் உண்மையான ஆசிரியர். யாரால் மாணவனின் நிலைக்கு உடனே இறங்கிவர முடியுமோ, தன் மனத்தை மாணவனின் மனத்திற்கு மாற்ற முடியுமோ, யாரால் மாணவனின் கண்களால் பார்க்கவும் அவனது காதுகளால் கேட்கவும் அவனது மனத்தின்மூலம் புரிந்து கொள்ளவும் முடியுமோ அவர்தான் உண்மையான ஆசிரியர். இத்தகைய ஆசிரியரால்தான் கற்றுக் கொடுக்க முடியும், மற்ற யாராலும் முடியாது. எதிர்மறையான, உடைக்க வும் அழிக்கவும் தன்மையுள்ள இன்றைய ஆசிரியர்களால் ஒரு நன்மையும் செய்ய முடியாது.

இந்த உடலிலேயே மனிதன் பரிபூரணனாக ஆக முடியும் என்பதை எனது குருநாதரின் திருமுன்னர் உணர்ந்தேன். அந்த உதடுகள் ஒருபோதும் யாரையும் சபிக்கவில்லை , யாரிடமும் குற்றம் காணவில்லை. அந்தக் கண்கள் தீயதைப் பார்க்கும் சக்தியை இழந்துவிட்டன. அவரது மனம் தீயதை நினைக்கும் சக்தியை இழந்துவிட்டது. எங்கும் அவர் நல்லதையே கண்டார். அந்த அற்புதத் தூய்மை, தீவிரத் துறவு இதுதான் ஆன்மீகத்தின் ஒரே ரகசியம். ‘செல்வத்தால் அல்ல, சந்தான விருத்தியால் அல்ல, துறவினால் மட்டுமே மரணமிலாப் பெருநிலையை அடைய முடியும்’ என்று வேதங்கள் கூறுகின்றன. ‘உன்னிடம் உள்ள எல்லாவற்றையும் விற்று ஏழைகளுக்குக் கொடுத்து விட்டு என் பின்னால் வா’ என்றார் ஏசு. எல்லா மகான்களும், தீர்க்கதரிசிகளும் இதையேதான் கூறினர், தங்கள் வாழ்க்கை யிலும் நடத்திக் காட்டினர். இந்தத் துறவின்றி எப்படி ஆன்மீகம் வரும்? எங்கிருந்தாலும் சரி, எல்லா மதக் கருத்துக்களின் பின்னணி துறவே. இந்தத் துறவுக் கருத்து குறையக்குறைய மதத்தில் புலனின்பங்கள் அதிகமாக நுழையும்; அந்த அளவுக்கு ஆன்மீகம் சீர்குலையும்.

அவர் துறவே உருவானவர். எங்கள் நாட்டில் சன்னியாசி யாக விரும்புபவன் செல்வம், பதவி எல்லாவற்றையும் துறக்க வேண்டும். இதை எனது குருநாதர் அப்படியே செய்தார். தங்களிடமிருந்து அவர் ஏதாவது அன்பளிப்பு வாங்கிக் கொண்டால் தாங்கள் எவ்வளவோ பாக்கியவான்கள் என்று நினைத்தவர்கள் உண்டு, அவருக்கு ஆயிரம் ஆயிரமாகப் பணம் கொடுக்கத் தயாராக இருந்தவர்கள் உண்டு. இவரோ அவர்களிடமிருந்து மட்டும்தான் தமது முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டார். காமத்தையும், பணத்தாசையையும் முற்றிலும் வென்றவர்களுக்கு அவர் ஓர் ஒளிமிக்க எடுத்துக்காட்டு. இந்த இரண்டு ஆசைகளுக்கும் மிகவும் அப்பாற்பட்டவராக இருந்தார் அவர். இந்த நூற்றாண்டில் இத்தகையோர்தான் தேவை. தாங்கள் ‘தேவைகள்’ என்று கருதுகின்ற சில பொருட்கள் இல்லாமல் ஒரு மாதம்கூட வாழ முடியாது என்றே மனிதர்கள் நினைக்கிறார்கள் இந்தத் தேவைகளையும் அளவுக்குமீறி அதிகரித்துக்கொண்டே போகிறார்கள். அப்படிப் பட்ட இந்தக் காலத்திற்கு இத்தகைய துறவு மிகவும் தேவை. உலகத்துத் தங்கம் அனைத்தையும், புகழ் அனைத்தையும் துரும்பாக நினைக்கின்ற மனிதன் வாழ்கிறான் என்பதைச் சந்தேகவாதிகளுக்கு நிரூபிப்பதற்காகவாவது இத்தகைய மனிதன் இந்தக் காலத்தில் தோன்ற வேண்டியது மிகவும் அவசியம். அப்படிப்பட்ட மனிதர்கள் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள்.

அவருடைய வாழ்க்கையின் இன்னொரு கருத்து மற்றவர் களிடம் அவருக்கிருந்த ஆழ்ந்த அன்பு. என் குருநாதரின் வாழ்க்கையின் முற்பகுதி ஆன்மீகத்தைச் சம்பாதிப்பதில் செல வழிந்தது, மீதி காலம் அதைக் கொடுப்பதில் கழிந்தது. ஒரு குருவையோ சன்னியாசியையோ பார்க்கப் போகும்போது உங்களுக்கு உள்ள வழக்கங்கள் எங்கள் நாட்டினருக்குக் கிடையாது. ஒரு கேள்வியைக் கேட்க, அவரிடமிருந்து ஒரு வார்த்தையைக் கேட்க சிலர் நூற்றுக்கணக்கான மைல் நடந்தே வருவார்கள்; ‘நான் முக்தி பெற ஒரு வார்த்தை சொல்லுங்கள்’ என்று கேட்பார்கள், அதற்காகவே வருவார்கள். அவர் பொது வாக எங்கு இருப்பாரோ அங்குக் கூட்டம்கூட்டமாக வரு வார்கள். அவரை அவர்கள் ஒரு மரத்தடியில் பார்க்கலாம். உடனே அவரைக் கேள்வி கேட்பார்கள். ஒரு கூட்டம் கலை வதற்குள் இன்னொரு கூட்டம் சேர்ந்துவிடும். ஆகவே ஒருவர் மிகவும் மதிக்கப்படுபவராக இருந்தால் சிலவேளைகளில் அவருக்கு இரவுபகலாக ஓய்வே இருக்காது. அவர் தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டே இருக்க வேண்டும், மணிக்கணக்காக மக்கள் வந்து கூடுவார்கள், இவரும் அவர்களுக்குப் போதனை செய்து கொண்டேயிருப்பார்.

ஆகவே மக்கள் திரள் திரளாக அவரைக் கேட்க வந்தனர். அவரும் இருபத்து நான்கு மணியில் இருபது மணிநேரம் பேசிக்கொண்டே இருப்பார்; ஒரு நாள் அல்ல, பல மாதக் கணக்காக இவ்வாறு நடந்தது. கடைசியில், இந்த ஓயாத உழைப்பின் காரணமாக அவரது உடல்நலம் சீர்குலைந்தது. மனிதர்களிடம் கொண்ட ஆழ்ந்த அன்பின் காரணமாக, ஆயிரம் ஆயிரமாகத் தம்மை நாடியவர்களுள் அற்பமான ஒரு வனுக்குக்கூட அவர் உதவி செய்ய மறுத்தது கிடையாது. அதன் விளைவாக நாளடைவில் அவரது தொண்டையில் நோய் வந்தது. அப்போதும் அவர் அன்பர்களிடம் பேசுவதை நிறுத்த முடியவில்லை. தம்மைக் காண்பதற்காக மக்கள் ஆவ லுடன் வந்திருக்கிறார்கள் என்று கேள்விப்பட்ட உடனேயே அவர்களை உள்ளே விடும்படி வற்புறுத்தி, அவர்கள் கேட்கும் கேள்விகளுக்கெல்லாம் பதிலளித்து அனுப்புவார். இதைத் தடுத்தபோது, ‘நான் அதுபற்றிக் கவலைப்படவில்லை . ஒரு மனிதனுக்கு உதவி செய்வதற்காக இருபதினாயிரம் உடல் களையும் இழக்கத் தயங்க மாட்டேன், ஒருவனுக்கு உதவி செய்வதுகூடப் பெரிய விஷயமே’ என்பார் அவர். அவருக்குச் சிறிதும் ஓய்வே இல்லாமல் போயிற்று.

ஒருமுறை ஒருவர் வந்து அவரைப் பார்த்து, ‘சுவாமி, நீங்கள் பெரிய யோகி, ஏன் உங்கள் மனத்தை உடம்பின்மீது ஒருசிறிது செலுத்தி நோயைக் குணப்படுத்தக் கூடாது?’ என்று கேட்டார். முதலில் அவர் எதுவும் சொல்லவில்லை. மீண்டும் அதே கேள்வியைக் கேட்டபோது அவர் அமைதியுடன், ‘நண்பா, உன்னை ஒரு பக்தன் என்று நினைத்தேன். ஆனால் நீயும் உலகியல் மனிதர்களைப் போலவே பேசுகிறாய். இந்த மனம் ஏற்கனவே இறைவனிடம் அர்ப்பணிக்கப்பட்டுவிட்டது. அதைத் திரும்ப எடுத்து ஆன்மாவின் வெறும் கூடாகிய உடலின்மீது செலுத்த வேண்டும் என்றா சொல்கிறாய்?’ என்று கேட்டார்.

இவ்விதம் அவர் போதனை செய்து வந்தார். விரைவில் அவர் உடலை விட்டுவிடுவார் என்னும் செய்தி அப்போது எங்கும் பரவியது. உடனே மக்கள் முன்னைவிடத் திரள்திரளாக வரத் தொடங்கினார்கள். இந்தியாவில் இத்தகைய மகான் களிடம் மக்கள் எவ்வாறு வருவார்கள், அவர்களைச் சூழ்ந்து கொண்டு அவர்கள் உயிருடன் இருக்கும்போதே எவ்வாறு அவர்களைக் கடவுளாக்கி விடுவார்கள் என்பதையெல்லாம் நீங்கள் கற்பனையில்கூடக் காண முடியாது. அவர்களது ஆடை யின் விளிம்பைத் தொட்டுப் பார்ப்பதற்காகவே ஆயிரக்கணக் கானோர் காத்துக் கொண்டிருப்பார்கள். இவ்விதம் பிறரிட முள்ள தெய்வீகத்தைப் போற்றுவதாலேயே ஆன்மீகம் உரு வாகிறது. எதை மனிதன் விரும்பிப் போற்றுகிறானோ அதை அவன் அடைவது நிச்சயம். நாடுகளைப் பொறுத்தவரையிலும் இது உண்மைதான். இந்தியாவிற்குச் சென்று அரசியல் சொற் பொழிவு செய்யுங்கள், அது எவ்வளவு சிறப்பானதாக இருந் தாலும் அதைக் கேட்க மிகச் சிலரே வருவார்கள்; ஆனால் மதத்தைப் போதனை செய்யுங்கள்; வெறும் வார்த்தைகளோடு நிற்காமல் அதனை வாழ்ந்து காட்டுங்கள். உங்களைத் தரிசிப்ப தற்கும் உங்கள் பாதங்களைத் தொடுவதற்கும் நூற்றுக் கணக்கானோர் கூடிவிடுவார்கள்.

அந்தப் புனிதர் ஒருவேளை சீக்கிரம் தங்களை விட்டுப் போய்விடுவார் என்று மக்கள் கேள்விப்பட்டபோது முன்னை விட அதிகமாக வந்து சூழத் தொடங்கினார்கள். என் குரு நாதரும் உடம்பைப்பற்றிய கவலை சிறிதும் இல்லாமல், அனை வருக்கும் போதனை செய்தார். இதை எங்களால் தடுக்க முடிய வில்லை. பலர் வெகுதொலைவிலிருந்து வந்திருந்ததால் அவர் களுடைய கேள்விகளுக்குப் பதில் கூறாமல் அவர் ஓய்வுகொள்ள மாட்டார். ‘என்னால் பேச முடியும்போது நான் அவர்களுக்குப் போதித்தே தீர வேண்டும்’ என்பார் அவர், அப்படியே செய்ய வும் செய்தார். ஒருநாள், அன்று தமது உடலை நீத்துவிடப் போவதாகக் கூறி, மிக உயர்ந்த வேத மந்திரத்தை உச்சரித்த வண்ணம் சமாதியில் ஆழ்ந்து, உடலை உகுத்துவிட்டார்.

அவருடைய சிந்தனைகளையும், செய்தியையும் அறிந்தவர் களுள் ஒருசிலரே அதை உலகிற்குப் போதிக்கும் சக்தி வாய்ந்த வர்களாக இருந்தனர். அவருடைய சீடர்களுள் உலகைத் துறந்த சில இளைஞர்கள் அவர் விட்டுச் சென்ற பணியைத் தொடரச் சித்தமாயிருந்தனர். அவர்களை நசுக்குவதற்கான முயற்சிகள் பல செய்யப்பட்டன. ஆனால் குருநாதரின் பெருவாழ்வு தந்த ஊக்கம் அவர்களிடம் இருந்ததால், அவர்கள் உறுதியுடன் நின்றார்கள். அவரது புனித வாழ்க்கையோடு பல ஆண்டுகள் தொடர்பு இருந்ததால் உறுதியுடன் நின்றார்கள் அந்த இளைஞர்கள். அவர்களுள் சிலர் பெரிய பணக்காரக் குடும்பத் திலிருந்து வந்தவர்கள். தாங்கள் பிறந்த அந்த நகர வீதிகளிலேயே பிச்சையெடுத்து சன்னியாசிகளாக வாழ்ந்தனர். ஆரம்பத்தில் அவர்களுக்குப் பலத்த எதிர்ப்பு இருந்தது. ஆனால் அவர்கள் சிறிதும் தளராமல் உறுதியாக நின்றனர், நாளடைவில் இந்தியா முழுவதும் அவரது உபதேச மொழிகளைப் பரவச் செய்தனர்.

வங்காளத்தின் ஒரு சிறு கிராமத்தில் பிறந்து, கல்வி சிறிதும் இல்லாமல், தமது சங்கல்பம் ஒன்றினாலேயே உண்மையை உணர்ந்து, அதைப் பிறருக்குக் கொடுத்த அவர், அதைக் காப்பாற்றச் சில இளைஞர்களை விட்டுச் சென்றிருந்தார்.

இன்று இந்தியாவில் லட்சக்கணக்கானோர் ஸ்ரீராமகிருஷ்ண பரமஹம்சரை அறிந்துள்ளனர். அது மட்டும் அல்ல, அவரது சக்தி இந்தியாவிற்கு வெளியிலும் பரவியுள்ளது. இந்த உலகில் நான் பேசியுள்ள பேச்சுக்களில் ஏதேனும் ஒரு வார்த்தை உண்மையாகவோ, ஒரு வார்த்தை ஆன்மீகத்தைப் பற்றியதாகவோ இருந்திருந்தால் அதற்காக நான் என் குரு நாதருக்குக் கடமைப்பட்டுள்ளேன். தவறுகள் மட்டும்தான் என்னுடையவை.

இன்றைய உலகிற்கு ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் செய்தி இது தான்: ‘கோட்பாடுகளைப் பற்றிக் கவலைப்படாதீர்கள். கொள்கைகள், பிரிவுகள், கோயில்கள், சர்ச்கள் முதலியவற்றைப் பற்றிக் கவனிக்க வேண்டாம். ஒவ்வொரு மனிதனுள்ளும் இருக் கின்ற சாரமான ஆன்மீகத்துடன் ஒப்பிடும்போது அவை ஒன்று மில்லை . இந்த ஆன்மீகம் ஒருவனிடம் அதிகரிக்கின்ற அளவுக்கு நன்மை செய்யும் சக்தியும் அவனிடம் பெருகும். முதலில் இதைச் சம்பாதித்துக் கொள்ளுங்கள், இதைச் சேமியுங்கள், யாரையும் குறை கூறாதீர்கள். ஏனெனில் எல்லா கொள்கை களிலும் சம்பிரதாயங்களிலும் சிறிதளவு நல்லது இருக்கவே செய்கிறது. மதம் என்பது வெறும் சொற்கள் அல்ல, பெயரும் சம்பிரதாயங்களும் அல்ல; அது ஆன்மீக அனுபூதி என்பதை உங்கள் வாழ்க்கையில் நிதரிசனமாகக் காட்டுங்கள். உணர்ந்த வர்களே அதை அறிய முடியும்; ஆன்மீகத்தை அடைந்தவர் களே அதைப் பிறருக்கு அளிக்க முடியும், அவர்களே மனித இனத்தின் மகா ஆச்சாரியர்களாக விளங்குவார்கள். அவர் களே ஒளியின் சக்தி.’

இத்தகையோர் மிகுதியாக உருவாக்கப்படுகின்ற அளவுக்கு அந்த நாடு மேன்மையுறும். இவ்வித மனிதர்கள் இல்லாத நாடு அழிவது உறுதி; அதை எதுவும் காப்பாற்ற முடியாது. ஆகவே என் குருநாதர் மனித இனத்திற்குத் தந்த செய்தி, ‘ஆன்மீக வாழ்க்கை வாழ், உண்மையை அனுபூதியில் நீயே உணர்’ என்பதுதான். மற்றவர்களுக்காக நீங்கள் தியாகம் செய்ய வேண்டுமென்று அவர் விரும்புகிறார். என் சகோதரனை நேசிக் கிறேன் என்று பேசுவதை விடுத்து, அதைச் செயலில் காட்டும் படி அவர் கேட்கிறார்.
துறவுக்கும் அனுபூதிக்கும் காலம் வந்துவிட்டது; பிறகு உலகின் மதங்களிடையே சமரசத்தைக் காண்பீர்கள், சண்டைக்கே அவசியமில்லை என்று தெரிந்துகொள்வீர்கள், மனித சமுதாயத்திற்கு உதவி செய்ய அப்போதுதான் நீங்கள் தயாராக இருப்பீர்கள்.

எல்லா மதங்களுக்கும் உள்ள அடிப்படை ஒருமையை எடுத்துக் கூறி அதைத் தெளிவாக்குவதுதான் என் குருநாதரின் பணியாக இருந்தது. மற்ற ஆச்சாரியர்கள் தங்கள் பெயரைத் தாங்கும் தனிப்பட்ட நெறிகளைப் போதித்தார்கள். ஆனால் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இந்த மகா ஆச்சாரியரோ தமக்குச் சொந்தமானது என்று எதையும் பேசவில்லை. உண்மையில் உலக மதங்கள் எல்லாம் ஒரே அழிவற்ற மதத்தின் அங்கங்கள் என்பதைத் தம் அனுபவ வாயிலாக அறிந்திருந்ததால் எந்த மதத்தையும் தொந்தரவு செய்யாமல் அப்படியே விட்டு விட்டார் அவர்!

மேற்கோள்கள்:  எழுந்திரு! விழித்திரு! பகுதி 7  III. ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் – 1. எனது குருநாதர்