20. மகாபாரதம்

மகாபாரதம்

கலிபோர்னியா, 1 பிப்ரவரி 1900

நான் இன்று மாலையில் உங்களிடம் பேசப் போகின்ற மற் றொரு இதிகாசம் மகாபாரதம். பரத மன்னனிலிருந்து தோன்றிய வம்சத்தின் கதை இது. துஷ்யந்தனுக்கும் சகுந்தலைக்கும் பிறந்தவன் பரதன். மஹா என்றால் பெரிய, பாரதம் என்றால் பரதனின் சந்ததிகள். இந்தியாவிற்குப் பாரதம் என்னும் பெயர் இந்தப் பரதனிடமிருந்துதான் வந்தது. மகாபாரதம் என்றால் பெரிய இந்தியா அல்லது பரதனின் பெரிய சந்ததியரின் கதை.

இந்த இதிகாசம் நடந்த இடம் குரு வம்சத்தினரின் பழம் பெரும் நாடு. கதையோ குரு வம்சத்தினருக்கும் பாஞ்சால வம்சத்தினருக்கும் நடந்த பெரும் போரை அடிப்படையாகக் கொண்டது. சண்டை நடந்த இடம் மிகப் பெரிதல்ல.

இந்த இதிகாசம் இந்தியாவில் மிகவும் பிரபலமானது. கிரேக்கர்கள்மீது ஹோமரின் கவிதைகள் எவ்வளவு செல் வாக்குப் பெற்றுள்ளதோ அவ்வளவு செல்வாக்கை இது இந்தியர் மீது பெற்றுள்ளது. காலம் செல்லச்செல்ல மேன்மேலும் பல விஷயங்கள் இதில் சேர்க்கப்பட்டன. இப்போது அது கிட்டத்தட்ட லட்சம் சுலோகங்கள் கொண்ட ஒரு பெரிய நூலாகிவிட்டது. கதைகள், கட்டுக்கதைகள், புராணக் கதைகள், தத்துவப் பகுதிகள், சரித்திரத் துணுக்குகள், பல்வேறு விளக்கங்கள் என்று கிடைத்ததெல்லாம் சேர்க்கப்பட்டு, இப்போது அது மிகப் பெரிய இலக்கியமாகிவிட்டது. மகா பாரதத்தின் மையக் கதை இரண்டு பங்காளிக் குடும்பங்களின் போரைப் பற்றியது. ஒரு குடும்பத்தினர் கௌரவர்கள், இன் னொரு குடும்பத்தினர் பாண்டவர்கள்.

ஆரியர்கள் சிறுசிறு கூட்டங்களாக இந்தியாவிற்குள் நுழைந்தார்கள். நாளடைவில் இந்தக் கூட்டங்கள் பெருகி, இறுதியில் அவர்கள் இந்தியாவின் எதிர்ப்பற்ற ஆட்சியாளர்கள் ஆயினர். பின்னர் வந்தது இந்தப் பெரும் போர். ஒரு குடும்பத் தின் இரு கிளையினருக்கிடையே யாருக்கு ஆதிக்கம் உரியது என்பதை நிலைநாட்டுவதற்காக எழுந்த போர் அது. உங்களில் கீதையைப் படித்தவர்கள், ஒன்றையொன்று எதிர்த்து இரண்டு படைகள் அணிவகுத்து நிற்கின்ற போர்க்களத்தின் வர்ணனை யுடன் அது ஆரம்பிக்கிறது என்பதை அறிவீர்கள். அதுதான் மகாபாரதப் போர்.

ஒரு சக்கரவர்த்திக்கு இரண்டு மைந்தர்கள் இருந்தார்கள். பெரியவன் திருதராஷ்டிரன், இளையவன் பாண்டு. திருதராஷ் டிரன் பிறவியிலேயே குருடன். இந்தியச் சட்டப்படி குருடனோ, நொண்டியோ, முடவனோ, காச நோயாளியோ, வேறு ஊனப் பிறப்பாளனோ பரம்பரைச் சொத்துக்கு வாரிசாக முடியாது. அவன் வாழ்க்கை நடத்துவதற்கு வேண்டிய பொருள் மட்டும் கொடுக்கப்படும். ஆகவே திருதராஷ்டிரன் மூத்த மகனாக இருந்தும் அரசாள முடியவில்லை. பாண்டு சக்கரவர்த்தி ஆனான்.

திருதராஷ்டிரனுக்கு நூறு பிள்ளைகளும், பாண்டுவுக்கு ஐந்து பிள்ளைகளும் பிறந்தனர். பாண்டு இளவயதில் இறந்து விட்டான். எனவே திருதராஷ்டிரன் அரசனானான். பாண்டு வின் பிள்ளைகளைத் தன் பிள்ளைகளுடன் வளர்த்தான். வயது வந்ததும் அவர்கள் பிராமணப் போர்வீரரான துரோணரிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டனர். அரசகுமாரர்கள் தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய பல்வேறு கலைகளையும் விஞ்ஞானங்களையும் அவர் அவர்களுக்குக் கற்பித்தார்.
அரசகுமாரர்களின் கல்வி முடிந்ததும் திருதராஷ்டிரன் பாண்டுவின் மைந்தர்களுள் மூத்தவனான யுதிஷ்டிரனை அவனது தந்தையின் அரியாசனத்தில் ஏற்றினான். யுதிஷ்டிரனின் சிறந்த பண்புகளையும், அவனது சகோதரர்களின் வீரத்தையும் அன்பையும் கண்ட கௌரவர்களின் மனத்தில் பொறாமை மூண்டது. அவர்களில் மூத்தவனான துரியோதனனின் தூண்டு தலால் ஒரு திருவிழாவின் நிமித்தமாகப் பாண்டவர்கள் வாரணாவதம் என்னும் இடத்திற்கு அழைக்கப்பட்டார்கள். துரியோதனனின் கட்டளைப்படி அரக்கு, சணல், குங்கிலியம் முதலிய எளிதில் தீப்பற்றுகின்ற பொருட்களால் கட்டப்பட்ட ஒரு மாளிகையில் அவர்கள் தங்கியிருக்க ஏற்பாடாகியது. பின்னர் கௌரவர்கள் ரகசியமாக அந்த மாளிகைக்குத் தீ வைத் தனர். ஆனால் திருதராஷ்டிரனின் மாற்றாந்தாயின் பிள்ளை யும் நல்லவருமான விதுரர் துரியோதனின் வஞ்சக எண்ணத்தை எப்படியோ தெரிந்து கொண்டு, பாண்டவர்களுக்குத் தெரிவித்தார். யாருக்கும் தெரியாமல் அவர்கள் தப்பித்து விட்டார்கள். மாளிகை சாம்பலாகிவிட்டது என்று தெரிந்ததும் தங்கள் பாதையில் இருந்த இடையூறுகள் நீங்கிவிட்டன என்று நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டார்கள் கௌரவர்கள்; பிறகு அரசைக் கைப்பற்றினார்கள்.

பாண்டவர்கள் தாய் குந்தியுடன் காட்டிற்கு ஓடினார்கள். அங்கு பிராமண மாணவர்களைப்போல் வேடமிட்டுக்கொண்டு பிச்சையெடுத்துச் சாப்பிட்டார்கள். அந்த அடர்ந்த காடுகளில் அவர்களுக்கு ஏற்பட்ட இன்னல்கள் பல. ஆனால் தங்கள் மன வலிமையாலும், உடல் பலத்தினாலும், வீரத்தினாலும் எல்லா ஆபத்துக்களையும் வென்றார்கள். அவர்கள் செய்த சாகசங்கள் பல. அப்போதுதான் அண்டை நாட்டு அரசகுமாரியின் திருமண அறிவிப்புபற்றிக் கேள்விப்பட்டனர்.

பண்டைய இந்தியாவின் வினோதமான திருமண முறையைப்பற்றி நேற்றிரவு நான் உங்களுக்குச் சொன்னேன். அதற்குச் சுயம்வரம் என்று பெயர். சுயம்வரத்தில் அரசகுமாரி தன் கணவனைத் தானே தேர்ந்தெடுப்பாள். அரசகுமாரர்களும் பிரபுக்களும் ஒரு சபையில் கூடுவார்கள். அரசகுமாரி தனக்குப் பிடித்தவனைத் தேர்ந்தெடுப்பாள். கொம்பு ஊதுபவர்களும், கட்டியக்காரர்களும் முன்னால் செல்ல, கையில் மாலையுடன் அரசகுமாரி பின்னால் செல்வாள். அரசகுமாரர்கள் அமர்ந் திருக்கும் ஒவ்வொரு அரியாசனத்திற்கும் அருகில் சென்று, கட்டியக்காரர்கள் அந்த அரசகுமாரனின் பெருமைகளையும், போர்க்களத்தில் அவன் செய்த சாகசங்களையும் எடுத்துக் கூறு வார்கள். எந்த அரசகுமாரனை மணப்பது என்று அரசகுமாரி முடிவு செய்கிறாளோ, அவனது கழுத்தில் தன் கையிலுள்ள மாலையைப் போட்டு, அதை எல்லோருக்கும் அறிவிப்பாள். பிறகு திருமணம் நடக்கும்.

பாஞ்சால நாட்டுத் தலைவன் ஒரு பேரரசன். அவனது மகளான திரௌபதியின் அழகும் திறமைகளும் பற்றிய செய்தி தூரதூர தேசங்களிலும் பரவியிருந்தது. அவளுக்குத்தான் இப்போது சுயம்வரம்.

சுயம்வரத்தில் எப்போதும் ஏதாவது போட்டி இருப்ப துண்டு. இங்கே உயரத்தில் மீன் உருவில் ஓர் இலக்கு வைக்கப் பட்டது. மீனுக்குச் சற்று கீழே ஒரு சக்கரம் சுழன்றுகொண்டே யிருந்தது, அதன் நடுவே ஒரு துவாரம் இருந்தது. கீழே ஒரு தொட்டியில் தண்ணீர் வைக்கப்பட்டிருந்தது. தண்ணீரில் அந்த மீனின் பிம்பத்தைப் பார்த்துக்கொண்டே சக்கரத்திலுள்ள துவாரத்தின் வழியாக அம்பை எய்து மீனின் கண்ணில் பாயும் படிச் செய்ய வேண்டும். இதில் வெற்றி பெற்றவன் அரச குமாரியைத் திருமணம் செய்யலாம். அரசகுமாரியை அடை வதற்காக, இந்தியாவின் பல பாகங்களிலிருந்தும் அரசர்களும் அரசகுமாரர்களும் வந்திருந்தனர். அவர்கள் ஒருவர்பின் ஒரு வராக முயன்றனர்; இலக்கை வீழ்த்த முடியாமல் தோல்வி யுற்றனர்.

இந்தியாவில் நான்கு ஜாதிகள் உள்ளன. முதல் ஜாதி பரம்பரை புரோகிதர்களாகிய பிராமணர்கள். அடுத்து அரசர் களும் போர்வீரர்களும் அடங்கிய க்ஷத்திரியர்கள். பின்னர் வைசியர்கள், அதாவது வியாபாரிகள், தொழிலதிபர்கள். இறுதி யாக சூத்திரர்கள் அதாவது வேலைக்காரர்கள். திரௌபதி ஒரு க்ஷத்திரியப் பெண்.

எல்லா அரசர்களும் இலக்கை அடிக்க முடியாமல் போகவே, துருபதன் சபையில் எழுந்து நின்று, ‘அரச மரபின ரான க்ஷத்திரியர்கள் தோற்றுவிட்டார்கள். இப்பொழுது போட்டியில் மற்ற ஜாதியினரும் கலந்துகொள்ளலாம். பிராமணன் மட்டுமல்ல, சூத்திரன் வேண்டுமானாலும் பங்கேற்க லாம். யார் இலக்கை வீழ்த்துகிறாரோ அவர் திரௌபதியை மணம் புரியலாம்’ என்றார். ப

பிராமணர்களுக்கு இடையில் பாண்டவர்கள் உட்கார்ந் திருந்தார்கள். அவர்களுள் மூன்றாமவனான அர்ஜுனன் பெரிய வில்வீரன். அவன் எழுந்து முன்வந்தான். பிராமணர்கள் பொது வாக அமைதியானவர்கள், சற்று ஒதுங்கிப் போகின்ற சுபாவம் கொண்டவர்கள். சட்டப்படி அவர்கள் போர்க்கருவிகள் போன்றவற்றைத் தொடக் கூடாது, வாளைச் சுழற்றக் கூடாது, ஆபத்தான செயல்களில் ஈடுபடக் கூடாது. தியானம், படிப்பு, புலனடக்கம் ஆகியவையே அவர்களது வாழ்க்கை . அவர்கள் எவ்வளவு அடக்கமும் அமைதியும் நிறைந்தவர்கள் என்பதை நீங்களே முடிவு செய்துகொள்ளுங்கள்.

அர்ஜுனன் எழுந்து நின்றதைக் கண்ட மற்ற பிராமணர்கள் அவன் க்ஷத்திரியர்களின் கோபத்தைத் தங்கள் மீது தூண்டிவிடப் போகிறான், தாங்கள் அழியவே நேரும் என்று நினைத்தார்கள். ஆகவே அவர்கள் அவனைத் தடுக்க முயன்றார்கள். ஆனால் வீரனான அர்ஜுனன் அவர்களைப் பொருட்படுத்தவில்லை. அவன் சென்று வில்லைக் கையிலெடுத்தான், எளிதில் நாண் பூட்டினான், வில்லை இழுத்து, சக்கரத்தின் ஊடே அம்பைச் செலுத்தி நேராக மீனின் கண்ணில் அடித்தான். அங்கு மகிழ்ச்சி ஆரவாரம் எழுந்தது. திரௌபதி அர்ஜுனனின் அருகில் வந்து அழகிய மலர் மாலையை அவனது கழுத்தில் சூட்டினாள்.

அப்போது அரசகுமாரர்களுக்கு இடையில் பெருத்த கூக் குரல் எழுந்தது. சபையில் இவ்வளவு அரசர்களும் இளவரசர் களும் இருந்தும், க்ஷத்திரிய குலத்தைச் சேர்ந்த அழகிய இளவரசியை ஏழை பிராமணன் ஒருவன் மணப்பதை அவர் களால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. ஆகவே அர்ஜுன னுடன் போரிட்டு, அவளைத் தட்டிச்செல்ல நினைத்தார்கள். ஆனால் பாண்டவர்கள் அந்த அரசர்களுடன் பயங்கரமாகப் போரிட்டு, அவர்களை வென்று இளவரசியைத் தங்களுடன் அழைத்துச் சென்றனர்.

ஐவரும் இளவரசியுடன் வீடு திரும்பினர். பிராமணர்கள் பிச்சையெடுத்துதான் உண்ண வேண்டும். பாண்டவர்கள் பிராமணர்களைப்போல் வாழ்ந்ததால் வெளியில் சென்று பிச்சையெடுத்து வருவார்கள். அதை குந்தி அவர்களுக்குப் பங்கிட்டுக் கொடுப்பாள். அன்று அவர்கள் திரௌபதியுடன் தாய் இருந்த குடிசைக்கு வந்து, ‘அம்மா, இன்று மிக அற்புதமான பிச்சை கொண்டுவந்திருக்கிறோம்’ என்று வேடிக்கையாகச் சொன்னார்கள். ‘அதை எல்லோரும் பொதுவாக எடுத்துக் கொள்ளுங்கள், என் குழந்தைகளே’ என்றாள் குந்தி. ஆனால் இளவரசியைக் கண்டதும் திடுக்கிட்டு, ‘ஐயோ, நான் என்ன சொல்லிவிட்டேன், இது ஒரு பெண் அல்லவா’ என்று கவலை யுடன் கூறினாள். ஆனால் என்ன செய்ய முடியும்! தாய் சொன்னது சொன்னதுதான், அதைத் தட்ட முடியாது. தாயின் வாக்கை நிறைவேற்றியாக வேண்டும். அவள் அதுவரை பொய் சொன்னதில்லை, அத்தகையவள் பொய் சொன்னாள் என்றாகிவிடக் கூடாது. ஆகவே திரௌபதி ஐந்து சகோதரர் களுக்கும் பொது மனைவி ஆனாள்.

ஒவ்வொரு சமூகத்திலும் வளர்ச்சி படிப்படியாகத்தான் உருவாகிறது. பழையகால சரித்திர நிலை இந்த இதிகாசத் திலிருந்து தெரிகிறது. ஐந்து சகோதரர்கள் ஒரே பெண்னை மணந்தார்கள் என்று காவிய ஆசிரியர் கூறுகிறார். ஆனால் அதே வேளையில் தாயின் ஆணை, தாயின் கட்டளை என்றெல் லாம் கூறி, ஏதோ காரணம் காட்டுகிறார், பூசிமெழுகப் பார்க் கிறார். ஒரு பெண் பல கணவர்களை மணக்கும் வழக்கம் ஒவ்வொரு நாட்டிலும் ஒரு நிலையில் இருந்திருக்கிறது. ஒரு குடும்பத்தில் உள்ள எல்லா சகோதரர்களும் ஒரே பெண்ணை மணப்பார்கள். அந்தப் பழைய வழக்கம்தான் இது என்றே நான் நினைக்கிறேன்.

இதற்கிடையில் திரௌபதியின் சகோதரன் மிகுந்த குழப்பத்திற்கு உள்ளானான்; ‘யார் இவர்கள்! என் சகோதரி மணம் செய்து கொள்ளப்போகும் இவன் யார்? இவர்களிடம் தேர்களோ குதிரைகளோ எதுவும் இல்லையே! ஏன் இவர்கள் நடந்து செல்கிறார்கள்!’ என்று எண்ணினான். எனவே அவர்களைப் பின்தொடர்ந்து சென்றான்; இரவில் அவர்கள் பேசியதை ஒட்டுக்கேட்டு அவர்கள் உண்மையில் க்ஷத்திரியர்களே என்பதை நன்றாகத் தெரிந்துகொண்டான். அவர்கள் யார் என்பதை அறிந்த மன்னன் துருபதன் பெரு மகிழ்ச்சியடைந்தான். முதலில் பலத்த எதிர்ப்பு இருந் தாலும், இத்தகைய திருமணம் தவறானதல்ல என்று வியாசர் கூறினார். ஆகவே துருபதன் திருமணத்திற்கு இசைந்தான், திரௌபதி பாண்டுவின் ஐந்து மைந்தர்களுக்கும் மனைவி ஆனாள்.

பாண்டவர்கள் மனநிறைவுடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் வாழ்ந் தார்கள். அவர்களுடைய வலிமை நாளுக்குநாள் பெருகியது. அவர்களை அழிக்க துரியோதனன் பல சதித் திட்டங்களை உருவாக்கிய போதிலும், பாண்டவர்களுடன் சமாதானமாகப் போகுமாறு பெரியவர்கள் திருதராஷ்டிரனுக்கு அறிவுரை கூறினார்கள். ஆகவே அவன் அவர்களைத் திரும்ப அழைத்து அவர்களுக்குப் பாதி அரசு கொடுத்தான். மக்கள் மகிழ்ந்தார்கள். பாண்டவர்களும் இந்திர பிரஸ்தம் என்னும் ஓர் அழகிய நகரைத் தங்களுக்கென்று நிர்மாணித்துக் கொண்டு, தங்கள் அரசை விரிவுபடுத்தினர்; பிறர் தங்களுக்குக் கப்பம் செலுத்தும் படி ஆட்சி செய்தனர்.

எல்லா அரசர்களுக்கும் மேலாகத் தானே சக்கரவர்த்தி என்பதை அறிவிப்பதற்காக, யுதிஷ்டிரன் ராஜசூய யாகத்தைச் செய்ய முற்பட்டான். யுதிஷ்டிரனால் வெல்லப்பட்ட எல்லா அரசர்களும் கப்பத்துடன் வந்து, தாங்கள் அவனுக்கு அடங்கிய வர்கள் என்பதை உறுதி செய்வதுடன் யாக காரியங்களிலும் பங்கெடுத்துக் கொள்வார்கள். அவர்களது நண்பரும் உறவினரு மான கிருஷ்ணர் அவர்களுடைய எண்ணத்தை ஏற்றுக் கொண்டார்.

இந்த யாகத்திற்கு ஒரு தடை இருந்தது. ஜராசந்தன் என்ற அரசன், நூறு அரசர்களைப் பலியிடுவது என்று தீர்மானித்து எண்பத்தாறு பேரைச் சிறையில் அடைத்திருந்தான். ஜராசந் தனைத் தாக்குமாறு கிருஷ்ணர் யோசனை கூறினார். ஆகவே கிருஷ்ணர், பீமன், அர்ஜுனன் மூவரும் ஜராசந்தனைப் போருக்கு அழைத்தார்கள். அவனும் உடன்படவே, பதினான்கு நாட்கள் தொடர்ந்து மல்யுத்தம் செய்து, பீமன் அவனை வென்றான். சிறைப்பட்டிருந்த அரசர்கள் விடுதலையானார்கள்.

பிறகு நான்கு இளைய சகோதரர்களும் நான்கு திசைகளில் திக்விஜயம் செய்து எல்லா நாடுகளையும் யுதிஷ்டிரனின் கீழ் கொண்டுவந்தார்கள். அப்போது தாங்கள் திரட்டிய செல்வத்தையெல்லாம் கொண்டுவந்து யாகச் செலவிற்காக அண்ணனிடம் கொடுத்தார்கள்.

விடுதலை பெற்ற அரசர்களும், வெல்லப்பட்ட அரசர் களும் ராஜசூய யாகத்திற்கு வந்து யுதிஷ்டிரனுக்குத் தங்கள் வணக்கத்தைத் தெரிவித்துக் கொண்டார்கள். யாகத்தில் பங் கெடுத்துக் கொள்ளும்படி திருதராஷ்டிர மன்னனும் அவ னுடைய மைந்தர்களும் அழைக்கப்பட்டனர். யாகம் நிறை வுற்றது. யுதிஷ்டிரன் இணையற்ற சக்கரவர்த்தியாக முடி சூடினான்.

பின்னால் ஏற்பட்ட போருக்கு இதுதான் வித்து. யுதிஷ்டிரன் மீது சொல்ல முடியாத பொறாமையுடன் துரியோதனன் திரும்பினான். பாண்டவர்களின் பேராட்சி, பெரும் புகழ், செல்வம் எல்லாவற்றையும் காண அவனுக்குப் பொறுக்கவில்லை. அவர்களை வலிமையால் வெற்றிகொள் வது தன் சக்திக்கு அப்பாற்பட்டது என்பதை அவன் அறிந் திருந்தான், எனவே தந்திரத்தால் வீழ்த்தத் திட்டமிட்டான்.

யுதிஷ்டிரன் சூதாட்டத்தில் விருப்பம் கொண்டவன். எனவே வஞ்சகமாகச் சூதாடுவதில் வல்லவனும், துரியோதன னுக்குத் தீய வழியைக் காட்டுபவனுமான சகுனியுடன் சூதாட்டப் போட்டிக்கு அவனை அழைத்தான் துரியோதனன். காலமும் பாண்டவர்களுக்குப் பொல்லாததாக இருந்தது. பண்டைய இந்திய நாட்டில் க்ஷத்திரியன் ஒருவன் போருக்கு அறைகூவி அழைக்கப்பட்டால், என்ன நேர்ந்தாலும் சரி தன் மானத்தைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள அவன் அந்த அறைகூவலை ஏற்றுப் போர் செய்தேயாக வேண்டும். அதேபோல் சூதாட அழைக்கப்பட்டாலும் அவன் சூதாட ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும். ஒப்புக்கொள்வதுதான் மானம், மறுப்பது அவமானம்.

எல்லா நற்பண்புகளின் திருவுருவமே யுதிஷ்டிரன் என்று இதிகாசம் கூறுகிறது. ஆனால் அவனும் அந்த அறைகூவலை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. சகுனியும் அவனைச் சேர்ந்தவர்களும் பொய்ப் பகடைகள் செய்து வைத்திருந்தார்கள். ஆகவே யுதிஷ்டிரன் தோற்றுக்கொண்டே போனான், இருந்தும் எல்லாவற்றையும் பணயம் வைத்து விடாப்பிடியாக ஆடினான். இறுதியில் தன் அரசு, உடைமைகள் அனைத்தையும் இழந்தான். பணயம் வைக்க வேறு ஒன்றும் இல்லாமல் போகவே தன் சகோதரர்களையும், தன்னையும், இறுதியாக திரௌபதியையும் பணயம் வைத்து அனைத்தையும் இழந்தான். இப்பொழுது பாண்டவர்கள் கௌரவர்களின் தயவில் இருந்தார்கள். கௌரவர்கள் அவர்களைப் பல வழிகளில் அவமானப் படுத்தியதுடன், திரௌபதியையும் மனிதத்தனமே இல்லாமல் அவமானப்படுத்தினர்.

இறுதியில் குருட்டு மன்னன் குறுக்கிட்டதன் காரணமாக அவர்கள் விடுதலை அடைந்து மீண்டும் தங்கள் அரசை ஆளத் தயாரானார்கள். இதில் உள்ள ஆபத்தை உணர்ந்த துரியோதனன் இன்னும் ஒரு தடவை மட்டும் சூதாடுவதற்கு அனுமதி வாங்கினான். சூதில் தோற்றவர்கள் பன்னிரண்டு வருடம் காட்டில் வாழ வேண்டும், ஒரு வருடம் யாரும் அறியாமல் மறைந்து வாழ வேண்டும், அப்போது கண்டு பிடிக்கப்பட்டால் அதே தண்டனைகளை மீண்டும் அனுபவிக்க வேண்டும், அதற்குப் பிறகுதான் அவர்களுக்கு அரசு திருப்பிக் கொடுக்கப்படும் என்றெல்லாம் நியதிகளையும் வைத்தான். இந்த ஆட்டத்திலும் தோற்றான் யுதிஷ்டிரன்.

பாண்டவர்கள் திரௌபதியுடன் காடு சென்றார்கள். காடு களிலும் மலைகளிலும் பன்னிரண்டு வருட காலம் வசித்தார்கள். அப்பொழுது அவர்கள் செய்த நற்செயல்களும் சாகசங்களும் ஏராளம். பல புண்ணியத் தலங்களுக்கும் யாத்திரை சென் றார்கள். இதிகாசத்தின் இந்தப் பகுதி மிகவும் சுவையானது, போதனைகள் நிறைந்தது. எத்தனையோ நிகழ்ச்சிகளும், கதை களும், புராணக் கதைகளும் அந்தப் பகுதியில் கூறப்பட்டுள்ளன, பழைய இந்தியத் தத்துவ சாஸ்திரம், மதம் முதலியவற்றைப் பற்றிய அழகிய ஆழ்ந்த கதைகளும் இதில் உள்ளன. பாண்டவர் களைப் பார்க்கப் பல முனிவர்கள் வந்தனர். காட்டு வாழ்க்கை அவர்களுக்குச் சுமையாகத் தோன்றாமல் இருப்பதற்காகப் பண்டைய இந்தியாவைப் பற்றிய பல கதைகளை அவர்கள் கூறினார்கள். இங்கே ஒரு கதையை மட்டும் கூறுகிறேன்.

அசுவபதி என்னும் ஓர் அரசர் இருந்தார். அவருக்கு ஒரு மகள். அழகிலும் பண்பிலும் சிறந்து விளங்கிய அவளுக்கு, இந்துக்களின் மிகப் புனிதமான பிரார்த்தனையான சாவித்திரி என்ற பெயர் வைக்கப்பட்டது. அவளுக்கு வயது வந்ததும் கணவனைத் தேர்ந்தெடுக்கும்படி அவளது தந்தை சொன்னார். பண்டைக்காலத்தில் அரசகுமாரிகள் மிகச் சுதந்திரமாக வாழ்ந் தார்கள், தங்கள் கணவனைத் தாங்களே தேர்ந்தெடுத்தார்கள்.

சாவித்திரி தங்கத் தேரில் அமர்ந்து, தன் தந்தை நியமித் திருந்த மெய்க்காப்பாளரும் அரசவைப் பரிவார முதியோரும் புடைசூழத் தொலைதூர நாடுகளுக்குப் பயணம் செய்தாள். பல இளவரசர்களைக் கண்டும் யாரும் சாவித்திரியின் உள்ளத்தைக் கவரவில்லை.

இறுதியாக, இந்தியாவில் அந்த நாளில் மிருகங்களுக் கென்று ஒதுக்கப்பட்டதும், மிருகங்களைக் கொல்லக் கூடாது என்று தடை விதிக்கப்பட்டிருந்ததுமான ஒரு காட்டிலிருந்த ஆசிரமத்தை அடைந்தாள். அங்குள்ள மிருகங்கள் மனிதரைக் கண்டு பயப்படுவதில்லை, ஏரியில் உள்ள மீன்கள் மனிதர்களின் கையிலிருந்து உணவுப் பொருளை வந்து உண்டது. ஆயிரக் கணக்கான வருடங்களாக அங்கிருந்த எதையும் யாரும் கொன்ற தில்லை. முனிவர்களும் வயோதிகர்களும் அங்கே சென்று மான்கள், பறவைகள் ஆகியவற்றுடன் வசித்தார்கள். குற்றவாளி கள்கூட அங்கே பாதுகாப்பாக இருந்தார்கள். வாழ்க்கையில் அலுப்புத் தட்டும்போது மனிதன் காட்டிற்குச் சென்று முனிவர் களுடன் வசிப்பான்; எஞ்சிய காலத்தை முனிவர்களோடு ஆன்மீகத்தைப் பற்றிப் பேசுவதிலும் தியானத்திலும் கழிப்பான்.

துயுமத்சேனன் என்னும் ஓர் அரசர் இருந்தார். அவர் தம் வயதான காலத்தில் கண்பார்வையை இழந்திருந்தபோது எதிரிகள் அவரைத் தோற்கடித்து, அவருடைய அரசைக் கைப் பற்றிக் கொண்டார்கள். பாவம், அந்த முதிய குருட்டு மன்னர் மனைவியுடனும் மகனுடனும் அந்தக் காட்டிற்கு வந்து தவம் செய்வதில் காலத்தைக் கழித்தார். அவருடைய மகன் பெயர் சத்தியவான்.

பல அரசவைகளையும் பார்த்த பிறகு, சாவித்திரி இறுதி யாக இந்த ஆசிரமத்திற்கு வந்து சேர்ந்தாள். ஆசிரமத்தில் இருந்த முனிவரைக் கண்டு வணக்கம் செலுத்தாமல், எவ்வளவு பெரிய மன்னரும் ஆசிரமத்தைக் கடந்து செல்லக் கூடாது. அவ்வளவு மரியாதை இந்த முனிவர்களுக்குக் கொடுக்கப் பட்டது. இந்தியாவின் பெரிய சக்கரவர்த்திகூட, கந்தைகளை உடுத்திக்கொண்டு, காய்கனிகளைத் தின்று வாழ்ந்த ஒரு முனிவரின் வம்சத்தில் தோன்றியவன் என்று தன்னைச் சொல்லிக் கொள்வதில் பெருமை அடைவான். நாங்கள் அனை வரும் முனிவர் பரம்பரையில் வந்தவர்கள். ஆகவே ஆசிரமங் களின் பக்கமாகச் செல்லும் அரசர்கள் கூட ஆசிரமத்திற்குள் நுழைந்து முனிவருக்கு வணக்கம் செலுத்துவதை ஒரு பெருமை யாகக் கருதினார்கள். அவர்கள் குதிரைமீது வந்துகொண்டிருந் தால் கீழே இறங்கி நடப்பார்கள்; தேர்களில் வந்தால், அவற்றை நிறுத்திவிட்டு, கவசங்களை அகற்றி வைத்துவிட்டுத்தான் உள்ளே செல்ல வேண்டும். எந்தப் படை வீரனும் ஒரு பக்தனைப் போல் அமைதியுடனும் அடக்கத்துடனும்தான் உள்ளே நுழைய வேண்டும்.

இந்த ஆசிரமத்திற்கு வந்த சாவித்திரி சத்தியவானைக் கண்டதும் இதயத்தை அவனிடம் பறிகொடுத்தாள். அரண் மனைகளில் கண்ட அரசகுமாரர்களைவிட ஆசிரமத்தில் இருந்த துயுமத்சேனனின் மகனான சத்தியவான் அவளது இதயத்தைக் கவர்ந்தான்.

சாவித்திரி திரும்பி வந்ததும் தந்தை அவளைப் பார்த்து, ‘அருமை மகளே சாவித்திரி, நீ மணம் செய்துகொள்ள விரும்பும் யாரையாவது கண்டாயா சொல்’ என்று கேட்டார். சாவித்திரியும் நாணத்துடன், ‘ஆம், அப்பா’ என்று மெல்லிய குரலில் சொன்னாள்.

‘அந்த அரசகுமாரனின் பெயர் என்ன?’

‘அவர் அரசகுமாரன் அல்ல, அரசை இழந்துவிட்ட துயுமத்சேனனின் மகன். அவருக்குத் தந்தைவழிச் சொத்து எதுவும் இல்லை. ஒரு குடிசையில் துறவி போன்று வாழ்க்கை நடத்துகிறார். கிழங்குகளையும் இலைகளையும் சேகரித்து, வயதான பெற்றோர்களைக் காப்பாற்றுகிறார்’ என்று சொன்னாள்.

இதைக் கேட்ட அரசன் அந்த வேளையில் அங்கிருந்த நாரதரிடம் இதுபற்றிக் கலந்து பேசினார். ஆனால் நாரதர் இதனை ஒரு பெரிய அபசகுனம் என்று கூறிவிட்டார். அதை விளக்க வேண்டும் என்று மன்னன் கேட்டதற்கு நாரதர், ‘இன்றிலிருந்து பன்னிரண்டு மாதங்களில் சத்தியவான் இறக்கப் போகிறான்’ என்று கூறினார். இதைக் கேட்டு அரசன் நடுங் கினான். ‘சாவித்திரி, அந்த இளைஞன் இன்னும் பன்னிரண்டு மாதங்களில் இறக்கப்போகிறான். நீ விதவையாகி விடுவாய். அதை நினைத்துப் பார். இந்த இளைஞன் வேண்டாம். அற்ப ஆயுளுள்ள இந்த இளைஞனை நீ மணக்க நான் ஒருபோதும் சம்மதிக்க மாட்டேன்.’ என்றான். ‘அதைப்பற்றிக் கவலைப் படாதீர்கள் அப்பா! வேறு யாரையாவது மணம்புரிந்து கொள்ளச் சொல்லி என் கற்புக்கு மாசு தேடாதீர்கள். ஏனெனில் நான் அந்த வீர சத்தியவானைத்தான் காதலிக்கிறேன். அவரை என் மனத்தில் கணவனாக வரித்துவிட்டேன். பெண் ஒரு முறைதான் கணவனைத் தேர்ந்தெடுப்பாள், பிறகு அதிலிருந்து மாறவே மாட்டாள்’ என்று சொன்னாள்.

சாவித்திரியின் மன உறுதியைக் கண்டு அரசன் திருமணத் திற்குச் சம்மதித்தான். சாவித்திரிக்கும் சத்தியவானுக்கும் திருமணம் நடந்தது. அவள் தன் அரண்மனையைவிட்டுக் காட் டிற்குச் சென்று, கணவனுடன் வாழ்ந்தாள்; அவனுடைய பெற் றோர்களுக்குத் தொண்டு செய்தாள்.

சத்தியவான் என்றைக்கு இறப்பான் என்று சாவித்திரிக்குத் தெரிந்தபோதிலும், அதை அவள் அவனிடம் சொல்லவில்லை. தினமும் அவன் காட்டிற்குச் சென்று, பழங்களும் மலர்களும் விறகும் சேகரித்துக்கொண்டு திரும்புவான். சாவித்திரி சமையல் செய்வாள். அந்த முதியவர்களுக்குத் தொண்டு செய்வாள்.

வாழ்க்கை இப்படியே சென்றது. இறுதி நாளுக்கு இன்னும் மூன்று நாட்களே இருந்தன. அந்த மூன்று நாட்களும் உணவும் உறக்கமும் இன்றி விரதம் மேற்கொண்டாள் சாவித்திரி. இறுதி நாள் இரவு. இரவெல்லாம் உறங்காமல், கண்ணீர் வெளியே தெரியாமல் மனத்திற்குள் அழுதுகொண்டே பிரார்த்தனைகள் செய்தாள். அந்த இறுதி நாள் பொழுது விடிந்தது. அன்று ஒரு கணம்கூடக் கணவனைவிட்டுப் பிரியக் கூடாது என்று தீர்மானித்தாள் அவள். விறகு வெட்டச் செல்லும் கணவனுடன் செல்லத் தன்னையும் அனுமதிக்கும்படி அவனுடைய பெற்றோர் களிடம் அனுமதிபெற்று உடன் சென்றாள்.

காட்டிற்குச் சென்ற சிறிது நேரத்திற்கெல்லாம் சத்தியவான் தனக்கு மயக்கமாக இருப்பதாகக் கூறினான். ‘என் கண்ணே சாவித்திரி, தலைசுற்றுகிறது. என் புலன்கள் தடுமாறுகின்றன. எனக்குத் தூக்கம் வருகிறது. நான் உன் பக்கத்தில் சற்று இளைப்பாறுகிறேன்’ என்று தழுதழுத்த குரலில் சொன்னான். சாவித்திரி பயந்து நடுங்கிக்கொண்டே, ‘என் ஆருயிரே, தலையை என் மடியின்மீது வைத்துக்கொண்டு படுங்கள்’ என்று சொன்னாள். மனைவியின் மடியில் தலைவைத்துப் படுத்த சத்தியவான் ஒரு நீண்ட பெருமூச்சுவிட்டு உயிர் துறந் தான். அந்தத் தனிக்காட்டில் கண்களில் நீர் மல்க, தன் கணவனைக் கட்டிப்பிடித்தபடியே இருந்தாள் அவள்.

அப்போது அவனது உயிரை அழைத்துச் செல்ல எம தூதர்கள் அங்கு வந்தார்கள். ஆனால் சாவித்திரி அமர்ந்திருந்த இடத்தை அவர்களால் நெருங்க முடியவில்லை. அவளை அக்கினி வட்டம் ஒன்று சூழ்ந்திருந்தது. எனவே எமதூதர்கள் எமனிடம் திரும்பிச் சென்று சத்தியவானின் உயிரைக் கவர முடியவில்லை என்று சொன்னார்கள்.

இறந்தவர்களுக்கு நீதி வழங்குபவனும், மரணக் கடவுளு மான எமனே அங்கு வந்தான். பூமியில் இறந்த முதல் மனிதன் அவன். அவன்தான் மரணக் கடவுளானான். இறந்த பிறகு ஒருவனைத் தண்டிக்க வேண்டுமா, வெகுமதி அளிக்க வேண்டுமா என்பதைத் தீர்மானிப்பவன் எமன். அவனே அங்கு வந்தான். அவன் தேவன், ஆதலால் அந்த அக்கினி வட்டத்தைத் தாண்டி உள்ளே நுழைய முடிந்தது.

அவன் சாவித்திரியைப் பார்த்து, ‘மகளே, இந்த உடலை விட்டுவிடு. மரணம் மனிதனின் விதி. முதன்முதலில் மரண மடைந்த மனிதன் நான். அன்றிலிருந்து எல்லோரும் சாகத்தான் வேண்டும். மரணமே மனிதனின் விதி’ என்றான். இதைக் கேட்டு சாவித்திரி விலகிச் சென்றாள். எமன் உடலிலிருந்து உயிரைப் பிரித்தான். பின்னர் உயிரை அழைத்துக்கொண்டு அவன் தன் வழியே செல்ல ஆரம்பித்தான். சிறிது நேரத்திற் கெல்லாம் சருகுகளின்மீது யாரோ நடந்து வருகின்ற காலடிச் சத்தம் கேட்டுத் திரும்பிப் பார்த்தான். சாவித்திரி எமனைத் தொடர்ந்து வந்துகொண்டிருந்தாள்.

‘என் மகளே, சாவித்திரி! ஏன் என்னைப் பின்தொடர் கிறாய்? எல்லா மனிதர்களின் கதியும் இதுதான்’ என்றான் எமன்.

சாவித்திரி சொன்னாள்: ‘தந்தையே, நான் தங்களைப் பின்தொடரவில்லை. ஒரு பெண்ணின் விதி இதுதானே! அன்பர் செல்லும் இடத்திற்கு அவள் சென்றுதானே ஆக வேண்டும்! ஒரு அன்புக் கணவனையும், அவனுடைய அன்பு மனைவியையும் உங்கள் மாறாத விதி பிரிக்கவில்லையே’ என்றாள்.

‘உன் கணவனின் உயிரைத் தவிர வேறு ஏதாவது ஒரு வரம் கேள்.’

‘தாங்கள் வரம் தருவதானால் என் மாமனார் பார்வை பெற்று மகிழ்ச்சியாக வாழ வேண்டும் என்று அருள்புரியுங்கள், மரணதேவா!’

‘கடமை தவறா மகளே, உன் விருப்பப்படியே ஆகுக’ என்று கூறிவிட்டு மரண தேவன் சத்தியவானின் உயிரை அழைத்துக் கொண்டு தொடர்ந்து சென்றான். திரும்பவும் காலடிச் சத்தம் கேட்டது, திரும்பிப் பார்த்தான். சாவித்திரி தொடர்ந்து கொண்டிருந்தாள்.
‘என் மகளே சாவித்திரி, இன்னும் ஏன் என்னைப் பின் தொடர்கிறாய்?’

‘தந்தையே, நான் என்ன செய்வேன். நான் திரும்பிப் போக வேண்டுமென்றுதான் பார்க்கிறேன். ஆனால் என் மனமோ என் கணவன் பின்னால் செல்கிறது, உடம்பு மனத்தைத் தொடர்கிறது. என் உயிர் முன்னாலேயே போய்விட்டது. ஏனெனில் நீங்கள் அழைத்துச் செல்கின்ற உயிரில்தான் என் உயிர் இருக்கிறது. உயிர் சென்றால் உடம்பும்கூடச் செல்லத் தானே வேண்டும்?’

‘சாவித்திரி, உன் வார்த்தைகளைக் கேட்டு மகிழ்ந்தேன். இன்னும் ஒரு வரம் கேள், ஆனால் அது உன் கணவனின் உயிராக இருக்கக் கூடாது.’

‘தந்தையே, தாங்கள் எனக்கு இன்னொரு வரம் தரு வதானால் இழந்த அரசையும் செல்வத்தையும் என் மாமனார் மீண்டும் பெற அருள்புரியுங்கள்.’

‘அன்பு மகளே, நீ கேட்ட வரத்தைக் கொடுத்தேன். வீடு திரும்பு. ஏனெனில் மனிதர்கள் எமனுடன் செல்ல முடியாது.’

எமன் தொடர்ந்து செல்லலானான். பணிவும் அன்பும் நிறைந்த சாவித்திரி மறைந்த கணவனைப் பின்தொடர்ந்தாள்.

எமன் திரும்பிப் பார்த்து, ‘நற்குணம் வாய்ந்த சாவித்திரி, நம்பிக்கையிழந்து துயரத்தில் வாடியவாறு என்னைத் தொடராதே.’

‘என் ஆருயிர்க் கணவனைத் தாங்கள் எங்கு எடுத்துச் செல்கிறீர்களோ, அங்கு செல்வதைத் தவிர எனக்கு வேறு வழியில்லை .’

‘உன் கணவன் ஒரு பாவி என்று வைத்துக்கொள். அவன் நரகத்திற்குச் செல்ல நேர்ந்தால் சாவித்திரி அங்கும் செல்வாளா?’

‘வாழ்விலோ சாவிலோ, நரகமோ சொர்க்கமோ அவரைப் பின்தொடர்வதுதான் எனக்கு மகிழ்ச்சி’

‘என் குழந்தாய், உன் வார்த்தைகள் மேலானவை. உன்னைக் கண்டு நான் மகிழ்கிறேன். இன்னொரு வரம் கேள். ஆனால் செத்தவர்கள் உயிர்பிழைக்க மாட்டார்கள், ஞாபகம் வைத்துக் கொள்.’

‘அப்படியானால் என் மாமனாரின் சந்ததி அழியாமல் இருக்கட்டும். அவருடைய அரசு சத்தியவானின் மைந்தர் களுக்குச் செல்லட்டும்.’

இதைக் கேட்டு எமதர்மன் புன்முறுவல் பூத்தான். ‘என் மகளே, உன் விருப்பப்படியே ஆகுக. இதோ உன் கணவனின் உயிர். அவன் உயிர் பெற்றுத் திரும்புவான், உன் குழந்தைகள் அரசாள்வார்கள். வீடு திரும்பு. அன்பு மரணத்தை வென்று விட்டது. உன்னைப்போல் எந்தப் பெண்ணும் கணவனைக் காதலிக்கவில்லை. உண்மையான அன்பிற்கு முன்னால் மரண தேவனான நான்கூட ஆற்றல் அற்றவன் என்பதற்கு நீ சான்று’ என்றான்.

இதுதான் சாவித்திரியின் கதை. இந்தியப் பெண்கள் எல்லோரும் சாவித்திரியைப்போல் விளங்க முயற்சிக்க வேண்டும். அவளது அன்பை மரணத்தால்கூட வெற்றிகொள்ள முடியவில்லை . ஆற்றல் மிக்க அன்பினால் அவள் தன் கணவனின் உயிரையே எமனிடமிருந்து மீட்டாள்.

இதுபோன்று நூற்றுக்கணக்கான கதைகள் மகாபாரதத் தில் உள்ளன. மகாபாரதம் உலகின் மிகச் சிறந்த நூல்களில் ஒன்று என்று உங்களுக்குச் சொன்னேன். இது பதினெட்டு பர்வங்களையும், ஏறத்தாழ ஒரு லட்சம் சுலோகங்களையும் கொண்டது.

கதைக்கு வருவோம். நாம் பாண்டவர்களை வனவாசத்தில் விட்டோம். அங்கும் துரியோதனன் அவர்களைச் சும்மா விட்டு வைக்கவில்லை. தொல்லை விளைவிக்கும் திட்டங்கள் பல வகுத்தான். ஆனால் அனைத்தும் பயனற்றுப் போயின.

வன வாழ்க்கையில் நடந்த ஒரு கதையை உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். ஒருநாள் பாண்டவர்கள் தாகத்தால் தவித்த போது தண்ணீர் கொண்டுவரும்படியுதிஷ்டிரன் சகோதரனான நகுலனிடம் கூறினான். நகுலன் சென்றான். பளிங்குபோல் தெளிந்த தண்ணீர் இருந்த ஓர் ஏரியை அடைந்தான். தண்ணீர் குடிக்கப் போனான். அப்பொழுது ஒரு குரல் கேட்டது: ‘குழந்தாய், நில். முதலில் என் கேள்விக்குப் பதில் சொல்லிவிட்டு பிறகு தண்ணீ ரைக் குடி.’ ஆனால் தாகம் அதிகமாக இருந்ததால் நகுலன் அந்த வார்த்தைகளைப் பொருட்படுத்தாமல் தண்ணீ ரைக் குடித்தான், குடித்ததும் இறந்து வீழ்ந்தான்.

நகுலன் திரும்பாததால் அவனையும் தேடி, தண்ணீரும் கொண்டுவரும்படி யுதிஷ்டிரன் சகாதேவனை அனுப்பினான். சகாதேவனும் அதே ஏரிக்குச் சென்றான். தன் சகோதரனின் மரணத்தைக் கண்டு துயரம் கொண்டான். அவனும் தாகமாக இருந்ததால் தண்ணீர் குடிக்கப் போனான். அப்பொழுதும் அதே குரல், ‘குழந்தாய், முதலில் என் கேள்விக்குப் பதில் சொல். பிறகு தண்ணீ ரைக் குடி’ என்று சொன்னது. அவனும் அந்த வார்த்தைகளைப் புறக்கணித்துவிட்டுத் தண்ணீர் குடித் தான், இறந்து வீழ்ந்தான். பிறகு அர்ஜுனனும் பீமனும் ஒருவர் பின் ஒருவராக அனுப்பப்பட்டார்கள். அவர்களும் திரும்ப வில்லை. அவர்களும் அந்தத் தண்ணீரைக் குடித்து இறந்தார்கள்.

இறுதியில் சகோதரர்களைத் தேடிக்கொண்டு யுதிஷ்டிரன் அங்கு வந்து சேர்ந்தான். அவர்கள் இறந்து கிடந்ததைப் பார்த் தான். துயரத்தால் உள்ளம் துடித்துப்போய் அழத் தொடங் கினான். திடீரென்று அதே குரல் கேட்டது; ‘குழந்தாய், அவசரப் பட்டு எதுவும் செய்யாதே. நான் சிறிய மீன்களைத் தின்று நாரை வடிவில் வாழும் ஒரு யட்சன். உன் சகோதரர்களின் மரணத்திற்கு நான்தான் காரணம். என் கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்லாவிட்டால் நீயும் ஐந்தாவது பிணமாகி விடுவாய். குந்தி மைந்தனே, என் கேள்விகளுக்குப் பதில் சொன்ன பிறகு, நீ தண்ணீர் குடிக்கலாம், வேண்டிய தண்ணீரை எடுத்துச் செல்ல லாம்’ என்றது அந்தக் குரல்.

‘என் அறிவுக்கு எட்டியவரை பதில் சொல்கிறேன். கேளுங்கள்’ என்றான் யுதிஷ்டிரன்.

யட்சன் பல கேள்விகள் கேட்டான். யுதிஷ்டிரனும் எல்லா வற்றிற்கும் நிறைவாகப் பதில் அளித்தான். ப அவன் கேட்ட கேள்விகளுள் ஒன்று, ‘உலகிலேயே மிகுந்த வியப்புக்கு உரியது எது?’ என்பதாகும். ‘நம்மைச் சுற்றி இருப்ப வர்கள் ஒவ்வொரு கணமும் மடிந்து விழுவதைப் பார்க்கிறோம். ஆனால் எஞ்சி இருப்பவர்கள், தாங்கள் ஒருபோதும் சாக மாட்டோம் என்று நினைக்கிறார்களே, இதுதான் மிகவும் வினோதமான உண்மை. சாவுக்கு முன்னால் இருந்துகொண்டே தாங்கள் சாக மாட்டோம் என்று நினைக்கிறார்கள்’ என்பது யுதிஷ்டிரன் அளித்த பதில்.

இன்னொரு கேள்வி: ஆன்மீகத்தின் ரகசியத்தை அறியும் வழி என்ன?’ பதில்: ‘விவாதங்களினால் எதையும் தீர்மானிக்க முடியாது. கோட்பாடுகள் பல உள்ளன, சாஸ்திரங்கள் பல உள்ளன, ஒன்றை மற்றொன்று மறுக்கிறது. கருத்து வேற்றுமை இல்லாத இரண்டு முனிவர்களைக் காண முடியாது. ஆன்மீகத் தின் ரகசியம் இருட்டுக் குகைகளில் புதைந்து கிடப்பதுபோல் கிடக்கிறது. ஆகவே மாமனிதர்கள் சென்ற வழியில் செல்வது தான் ஆன்மீகத்தின் ரகசியம்.’

இறுதியில் யட்சன் யுதிஷ்டிரனிடம், ‘நான் மகிழ்ச்சி அடை கிறேன். நாரை வடிவிலுள்ள நான் அறக் கடவுள். நீதிதேவனான நான் உன்னைச் சோதிக்க வந்தேன். உன் சகோதரர்கள் யாரும் உண்மையில் சாகவில்லை. இது எனது மாயம். பணத்தையும் இன்பத்தையும்விட அஹிம்சைதான் சிறந்தது என்று நீ கூறு வதால், பரதகுலப் பெருவீரனே, உன் சகோதரர்கள் பிழைத்து எழுவார்கள்’ என்று கூறினான். உடனே பாண்டவர்கள் உயிர்த்து எழுந்தார்கள். இங்கே யுதிஷ்டிரனின் இயல்பில் ஒரு சிறிதைக் காண்கிறோம். அவன் ஒரு மன்னன் என்பதைவிட ஒரு தத்துவவாதி, ஒரு யோகி என்பதையே அவனது விடைகள் காட்டுகின்றன.

பாண்டவர்களுடைய வனவாசத்தின் பதின்மூன்றாவது வருடம் நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. எனவே அவர்கள், விராட நகரத்திற்குச் சென்று மாறுவேடங்களில் மறைந்து வாழும்படி யட்சன் கூறினான்.

அவ்வாறே பாண்டவர்கள் பல மாறுவேடங்களில் விராட நகருக்குச் சென்று, மன்னனின் அரண்மனையில் பணியாட்களாக வேலையில் அமர்ந்தனர். யுதிஷ்டிரன் சூதாட்ட வல்லுன னான ஒரு பிராமணனாக விராடனின் அரச சபையில் சேர்ந் தான். பீமன் சமையற்காரன் ஆனான். அர்ஜுனன் ஒரு பேடியைப்போல் வேடம் அணிந்து, அரசகுமாரியான உத்தரைக்குப் பாட்டும் நடனமும் கற்றுக் கொடுத்தவாறு அந்தப்புரத்தில் காலம் கழித்தான். நகுலன் அரசனின் குதிரைப் பாகன் ஆனான். சகாதேவன் பசுக்களைக் கவனிக்கும் பணியை மேற்கொண்டான். திரௌபதி அரசியின் பணிப்பெண் ஆனாள். இவ்வாறு ஒரு வருடத்தை ஆபத்தின்றிக் கழித்தார்கள் பாண்டவர்கள். அவர்களைக் கண்டுபிடிக்க துரியோதனன் மேற்கொண்ட முயற்சிகள் வீணாயின. ஒரு வருடம் முடிந்த பின்னர்தான் அவர்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டார்கள்.

அதன்பிறகு யுதிஷ்டிரர் ஒரு தூதரைத் திருதராஷ்டிரனிடம் அனுப்பி, தங்கள் பங்கான பாதி அரசைக் கொடுக்குமாறு கேட்டார். அவர்களை வெறுத்த துரியோதனன் அந்த நியாய மான கோரிக்கையையும் மறுத்துவிட்டான். ஒரு பகுதி, இல்லா விட்டால், ஐந்து கிராமங்கள்கூடப் போதும் என்றும் கேட்டுப் பார்த்தனர் பாண்டவர்கள். ஆனால் முரட்டுப் பிடிவாதம் கொண்ட துரியோதனன் ஊசி நுனி அளவு நிலத்தைக்கூடப் போர் செய்யாமல் கொடுக்க முடியாது என்று சொல்லி விட்டான். சமாதானமாகப் போகும்படி திருதராஷ்டிரன் மீண்டும்மீண்டும் மன்றாடினான். ஆனால் பலன் இல்லை. வரப்போகும் போரையும் உறவினர்களின் சாவையும் தடுக்க கிருஷ்ணரும் அங்கு சென்று எவ்வளவோ முயன்றார். அரசவை யில் இருந்த எல்லா சான்றோர்களும் முயன்றனர். ஆனால் சமாதான முறையில் அரசைப் பங்கிட்டுக் கொள்வதற்கான பேச்சுவார்த்தைகள் அனைத்தும் பயனற்றுப் போயின. ஆகவே இருதரப்பிலும் போரிற்கான ஏற்பாடுகள் நடந்தன. வலிமை மிகுந்த எல்லா நாடுகளும் இதில் பங்கேற்றன.

க்ஷத்திரியர்களின் பழைய இந்திய வழக்கங்கள் போரில் பின்பற்றப்பட்டன. துரியோதனன் ஒரு பக்கம், யுதிஷ்டிரன் இன்னொரு பக்கம் ஆனார்கள். தங்களோடு சேரும்படி அண்டை அரசர்களுக்கு யுதிஷ்டிரன் தூதனுப்பினான். முதலில் கிடைத்த வேண்டுகோளுக்கு இணங்குவது பண்பாடுள்ள அரசர் களின் பழக்கம். ஆகவே யார் தங்களை முதலில் அணுகினார்கள் என்பதற்கு ஏற்ப, அவர்களுள் சிலர் பாண்டவர்களுடனும், சிலர் கௌரவர்களுடனும் சேர்ந்தார்கள். அதனால் அண்ணன் ஒரு பக்கத்திலும் தம்பி இன்னொரு பக்கத்திலும், தந்தை ஒரு பக்கத்திலும் மகன் இன்னொரு பக்கத்திலும்கூட இருக்க நேர்ந்தது.

அந்தக் கால போர் நியமங்கள் மிகவும் அலாதியானவை. போர் முடிந்து, மாலை நேரம் வந்ததும் இரு தரப்பினரும் நண்பர்களைப்போல் பழகுவார்கள்; ஒருவர் முகாமுக்கு இன் னொருவர் செல்வார்கள். பகலில் மீண்டும் ஒருவரோடு ஒருவர் போர் புரிய ஆரம்பிப்பார்கள். முகமதியர் படையெடுப்புவரை இந்த அற்புத வழக்கம் இந்துக்களிடம் இருந்தது. குதிரைவீரன் காலாட்படை வீரனைத் தாக்கக் கூடாது. ஆயுதங்களில் விஷம் தோய்க்கக் கூடாது. சம பலம் இல்லாதவனை வீழ்த்துவதும், நேர்மையற்ற முறையில் வெல்வதும் கூடாது. எதிரியின் துணை யற்ற நிலையை அனுகூலமாக்கிக் கொள்ளக் கூடாது; இப்படிப் பல நியமங்கள் இருந்தன. இந்த நியமங்களை மீறுபவர்கள் அவமதிக்கப்பட்டனர், ஒதுக்கப்பட்டனர்.

க்ஷத்திரியர்கள் இத்தகைய வழியில்தான் பயிற்சி பெற்றார்கள். மத்திய ஆசியாவிலிருந்து அன்னியர் படை யெடுப்பு ஏற்பட்டபோது, அவர்களிடம் இந்துக்கள் இதே முறையில்தான் நடந்துகொண்டனர். அவர்களைப் பலதடவை முறியடித்து, சிலவேளைகளில் வெகுமதிகளுடன் சொந்த நாட் டிற்கு அனுப்பினார்கள், அன்னிய நாட்டைப் பிடிக்கக் கூடாது என்பதுதான் நியமம்; ஒருவனை வெற்றிகொண்ட பிறகு, அவனைத் தகுந்த மரியாதையுடன் அவனது நாட்டிற்கு அனுப்பி வைக்க வேண்டும். ஆனால் முகமதியர்கள் இந்து மன்னர்களிடம் இப்படி நடந்துகொள்ளவில்லை; வெற்றி கொண்டபின் அவர் களை ஈவிரக்கமின்றி அழித்தனர்.

நம் கதை நிகழ்ந்த அந்தக் காலத்தில் ஆயுதக் கலை என்பது வில்லையும் அம்பையும் மட்டும் பயன்படுத்துவதுடன் நிற்க வில்லை; மந்திரங்களும் மன ஒருமைப்பாட்டு ஆற்றலும் கூடவே பயன்பட்ட ஒரு மாயக் கலையாக அது இருந்தது என்று இதிகாசம் கூறுகிறது. ஒருவனே லட்சக் கணக்கானோரை எதிர்க்க முடியும், சங்கல்ப மாத்திரத்தால் அவர்களை எரித்து விட முடியும். அவன் ஒரு அம்புவிடுவான், அது ஆயிரக்கணக் கான அம்புகளாகப் பாயும், இடியாக மாறும். அவனால் எதையும் எரிக்க முடியும். எல்லாம் தெய்வீக மாயம்.

ராமாயணம், மகாபாரதம் என்ற இந்த இரு காவியங் களிலும் ஒரு விந்தையான உண்மையைக் காண்கிறோம். இந்த மாய அம்புகளுடன் பீரங்கியும் பயன்படுத்தப்பட்டிருப்பது தெரிகிறது. சீனர்களும் இந்துக்களும் பயன்படுத்திய மிகப் பழைய கருவி பீரங்கி. நகரங்களின் மதில் சுவர்களில் இரும்புக் குழல்கள் கொண்ட நூற்றுக்கணக்கான விசித்திரப் போர்க் கருவிகள் அமைக்கப்பட்டிருந்தன. வெடிமருந்தினாலும் குண்டுகளாலும் நிரப்பப்பெற்ற இவை நூற்றுக் கணக்கானவர் களைக் கொல்லத்தக்கது. சீனர்கள் தங்கள் மாயா ஜாலத் தினால் இரும்புக்குழாயில் பூதத்தை அடைத்துள்ளார்கள், துளையில் சிறிது தீ வைத்ததும் அந்தப் பூதம் பெருத்த சத்தத்துடன் வெளிக்கிளம்பி மக்களைக் கொன்றது என்று பலர் நம்பினர்.

ஆகவே பழங்காலத்தில் மாய அம்புகளைக் கொண்டு போர் செய்தார்கள். ஒருவனே லட்சக் கணக்கானோரை எதிர்க்க முடியும். படை அணிவகுப்புக்களும் உத்திகளும் இருந்தன. பாதம் எனப்பட்ட சாதாரணப் படைவீரர்கள் இருந்தனர். துரகம் எனப்பட்ட குதிரைப்படைகள் இருந்தன. இன்னும் இரண்டு படைகள் இருந்தன, தற்காலத்தில் அவை வழக்கத் திலிருந்து ஏறக்குறைய மறைந்துவிட்டன. இரும்புக் கவசம் பூண்ட ஒன்று, யானைப் படை. நூற்றுக்கணக்கான யானைகள், அவற்றின் முதுகில் படை வீரர்கள் இருந்துகொண்டு எதிரி களைத் தாக்குவார்கள். பிறகு தேர்ப்படை இருந்தது. இந்தத் தேர்களின் படங்களை நீங்கள் பார்த்திருப்பீர்கள். இவை எல்லா நாடுகளிலும் இருந்துள்ளன. அந்தக் காலத்து நால்வகைப் படைகள் இவை.

பாண்டவர்கள் கௌரவர்கள் இரு சாராரும் கிருஷ்ணரின் துணையை விழைந்தனர். ஆனால் அவர் யுத்தத்தில் பங்கு கொண்டு போரிட மறுத்தார். பாண்டவர்களுக்கு நண்பராகவும், ஆலோசகராகவும், அர்ஜுனனுக்குத் தேரோட்டியாகவும் இருக்க ஒப்புக்கொண்டார். சிறந்த வீரர்கள் அடங்கிய தமது படையை துரியோதனனுக்குக் கொடுத்தார்.

குருக்ஷேத்திரம் என்னும் பரந்த வெளியில் போர் நடந்தது. இதில் பீஷ்மர், துரோணர், கர்ணன், துரியோதனனின் சகோதரர்கள், உறவினர்கள் என்று ஆயிரக் கணக்கானோர் கொல்லப்பட்டனர். போர் பதினெட்டு நாட்கள் நடந்தது. பதினெட்டு அக்ஷௌஹிணிப் படையில் ஒருசிலரே எஞ்சினர். துரியோதனனின் மரணத்துடன் போர் பாண்டவருக்கு வெற்றி யாக முடிந்தது. ராணியான காந்தாரியும் விதவைப் பெண்களும் அழுது புலம்ப, மாண்ட வீரர்களுக்கு இறுதிச் சடங்குகள் செய்யப்பட்டது.

போரின் மிகப் பெரிய நிகழ்ச்சி என்னவென்றால் அமரத் துவம் வாய்ந்த அற்புதமான கீதை என்னும் தேவகானம் நமக்குக் கிடைத்ததாகும். இது இந்திய நாட்டின் பொது சாஸ்திரம், போதனைகளில் தலைசிறந்தது. குருக்ஷேத்திரப் போர்க்களத்தில், போருக்கு முன்பு அர்ஜுனன் கிருஷ்ணருடன் நடத்திய உரை யாடல் இது. இதைப் படிக்காதவர்கள் உடனே படிக்குமாறு கேட்டுக் கொள்கிறேன். உங்கள் நாட்டிலேயே அதன் தாக்கம் எவ்வளவோ உள்ளது! எமர்சனின் (Emerson) தூண்டுதலுக்கான மூலகாரணம் எது தெரியுமா? இந்த நூல், இந்த கீதைதான். அவர் கார்லைலைப் (Carlyle) பார்க்கச் சென்றார். கார்லைல் அவருக்கு கீதையைப் பரிசாக அளித்தார். அந்தச் சிறு நூல்தான் எமர்சனின் சமரச இயக்கத்திற்கு (Concord Movement) காரண மாகியது. அமெரிக்காவின் பெரிய இயக்கங்கள் அனைத்தும் ஏதாவது ஒருவகையில் இந்தச் சமரச இயக்கத்திற்குக் கடன் பட்டவை.

கீதையின் நடுநாயகமாகத் திகழ்பவர் கிருஷ்ணர். நாசரேத் தில் தோன்றிய ஏசுநாதரை, கடவுளே மனிதனாக வந்தவர் என்று நீங்கள் வணங்குவதுபோல் இந்துக்கள் கடவுளின் பல அவதாரங்களை வணங்குகின்றனர். தர்மத்தைக் காப்பதற்கும் தீமையை அழிப்பதற்கும், உலகின் தேவைக்கேற்ப அவ்வப்போது தோன்றுகின்ற அவதாரங்கள் ஒன்றல்ல, இரண்டல்ல, பல என்று அவர்கள் கருதுகிறார்கள். ஒவ்வொரு மதப் பிரிவுக்கும் ஒவ்வோர் அவதாரம் உண்டு. கிருஷ்ணர் அத்தகையோருள் ஒருவர். இந்தியாவில் பிற அவதாரங்களைவிட கிருஷ்ணரை வழிபடுபவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகம். அவதாரங்களில் பூரணமானது கிருஷ்ணாவதாரம் என்று கிருஷ்ண பக்தர்கள் நம்புகிறார்கள். ஏன்? ஏனெனில் ‘புத்தரையும் மற்ற அவதாரங் களையும் பாருங்கள். அவர்கள் துறவிகள், மணமானவர்களிடம் அவர்களுக்கு அனுதாபம் இல்லை. எப்படி அனுதாபம் கொள்ள முடியும்? ஆனால் கிருஷ்ணரைப் பாருங்கள். அவர் சிறந்த மைந்தனாக, சிறந்த அரசனாக, சிறந்த தந்தையாக விளங்கினார். பிறருக்குப் போதித்த அற்புத உண்மைகளை அவர் தமது வாழ்க்கையில் அப்படியே பின்பற்றினார்’ என்கிறார்கள் அவர்கள்.

‘தீவிரச் செயல்பாட்டின் நடுவிலும் மிக இனிய அமைதியைக் காண்கின்ற, பேரமைதியின் இடையிலும் தீவிர மாகச் செயல்படத்தக்க ஒருவனே வாழ்க்கையின் ரகசியத்தை அறிந்தவன்’ என்று கிருஷ்ணர் போதித்தார். இதை எப்படிச் செய்வது என்பதை அவர் காட்டுகிறார்- பற்றற்றிருப்பதே வழி என்கிறார் அவர். எல்லா வேலைகளையும் செய், ஆனால் அவற்றுடன் ஒன்றுபடாதே. நீ தூய்மையான, சுதந்திரமான, என்றுமுள்ள ஆன்மா; நீ சாட்சி. நமக்கு வருகின்ற துயரங்கள் வேலையிலிருந்து வருபவை அல்ல, சிலவற்றின்மீது பற்று வைப்பதால்தான் வருகின்றன. உதாரணமாக பணத்தை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். பொருள் கட்டாயமாக வேண்டியதுதான், கடுமையாக உழைத்துப் பொருள் ஈட்டுங்கள், ஆனால் அதன் மீது பற்று வைக்காதீர்கள் என்கிறார் கிருஷ்ணர். குழந்தைகள், மனைவி, கணவன், உறவினர், புகழ் என்று எல்லா விஷயங் களிலும் இப்படித்தான். எதையும் ஒதுக்க வேண்டிய அவசிய மில்லை, ஆனால் பற்று மட்டும் வைக்காதீர்கள். ஒரே ஒரு பற்றுதான் வேண்டும், அது இறைவனிடம் மட்டுமே வைக்க வேண்டும், பிறரிடம் கூடாது. மற்றவர்களை நேசியுங்கள். அவர்களுக்காக உழையுங்கள், அவர்களுக்கு நன்மை செய் யுங்கள்; தேவையானால் நூறு பிறவிகளைக்கூட அவர்களுக் காகத் தியாகம் செய்யுங்கள். ஆனால் ஒருபோதும் பற்று வைக்காதீர்கள்.

இவற்றிற்கெல்லாம் சான்றாக அவரது வாழ்க்கையே திகழ்ந்தது. ஞாபகம் இருக்கட்டும் – கிருஷ்ணரின் வாழ்க்கையை விவரிக்கும் நூல் பல ஆயிரம் வருடங்களுக்கு முன்பு எழுதப் பட்டது. அவரது வாழ்க்கையின் சில பகுதிகள் ஏசுவின் வாழ்க்கையை ஒத்திருக்கின்றன. கிருஷ்ணர் அரச குலத்தில் பிறந்தவர். கம்சன் ஒரு கொடுங்கோல் மன்னன். குறிப்பிட்ட ஒரு குலத்தில் ஒருவன் பிறக்கப் போகிறான், அவனே இந்த நாட்டிற்கு அரசனாகப் போகிறான் என்று ஜோதிடர்கள் சொல்லியிருந்தார்கள். ஆகவே எல்லா ஆண் குழந்தைகளையும் கொன்றுவிடும்படி கம்சன் கட்டளையிட்டான். கிருஷ்ணரின் தாயும் தந்தையும் சிறையில் தள்ளப்பட்டனர். அங்குதான் கிருஷ்ணர் பிறந்தார். அப்போது சிறையில் பேரொளி தோன் றியது, ‘நானே உலகின் ஒளி, உலகின் நன்மைக்காகவே நான் பிறந்துள்ளேன்’ என்று கூறியது அந்தக் குழந்தை. கிருஷ்ணர் பசுக்களோடு இருப்பதாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறது, ‘பசுக்களை மேய்ப்பவர்’ (கோபாலன்) என்று அவர் வழங்கப்படுகிறார். கடவுளே கிருஷ்ணராகப் பிறந்துள்ளார் என்று முனிவர்கள் கூறி அவரை வணங்கச் சென்றார்கள். ஆனால் கதையின் மற்ற பகுதிகளில் ஏசுவுக்கும் கிருஷ்ணருக்கும் ஒற்றுமையைக் காண முடியவில்லை. கொடுங்கோலனான கம்சனைக் கிருஷ்ணர் வென்றார். ஆனால் அரியணையைக் கைப்பற்றும் நோக்கமோ, அதில் அமரும் எண்ணமோ அவருக்கு இல்லை. அதைப்பற்றி அவர் கவலைப்படவுமில்லை . அவர் கடமையைச் செய்தார், அதோடு விஷயம் முடிந்தது.

குருக்ஷேத்திர யுத்தம் முடிந்தது. பதினெட்டு நாள் போரில் பத்து நாள் பங்கெடுத்த சிறந்த வீரரும் பிதாமகருமான பீஷ்மர் மரணப் படுக்கையில் படுத்திருந்தார். அப்போது, அரசனின் கடமைகள், நான்கு வருணத்தாரின் கடமைகள், வாழ்க்கையின் நான்கு படிகள், திருமண நியமங்கள், தானம் கொடுத்தல் போன்ற பல விஷயங்களில் பண்டைய முனிவர்களின் போதனை களை அடியொற்றி யுதிஷ்டிரனுக்கு அறிவுரைகள் வழங்கினார். சாங்கியத் தத்துவம், யோகத் தத்துவம் முதலியவற்றை விளக் கினார். மகான்கள், தேவர்கள், அரசர்கள் இவர்களைப்பற்றிய பல கதைகளையும் பாரம்பரியங்களையும் கூறினார். இந்தப் பகுதி மகாபாரதத்தில் கிட்டத்தட்ட நான்கில் ஒரு பகுதியாக அமைகிறது. இந்துச் சட்டங்களும், இந்து ஒழுக்க விதிகளுமான ஒரு விலைமதிக்க முடியாத களஞ்சியமாக இந்தப் பகுதி திகழ்கிறது.

இதற்கிடையில் யுதிஷ்டிரன் முடிசூட்டப்பட்டான். ஆனால் பயங்கரமான ரத்தக் களரியும், பெரியோர்கள் உறவினர்கள் எல்லாம் போரில் மடிந்ததும் அவனது மனத்தைப் பெரிதும் வாட்டியது. பின்னர் வியாசரின் யோசனையின்படி அவன் அசுவமேத யாகம் செய்தான்.

போருக்குப் பிறகு பதினைந்து வருடகாலம் திருதராஷ் டிரன் அமைதியாக வாழ்ந்தான். யுதிஷ்டிரனும் சகோதரர்களும் அவனது சொற்படி நடந்தார்கள், உரிய மரியாதை காட்டி னார்கள். வயது முதிர்ந்த திருதராஷ்டிரன் அதன் பிறகு யுதிஷ்டிரனை அரியாசனத்தில் அமர்த்திவிட்டுத் தனது அன்பு மனைவியுடனும், பாண்டவர்களின் தாயான குந்தியுடனும் காடு சென்று, தன் இறுதி நாட்களைத் தவ வாழ்வில் கழித்தான்.

யுதிஷ்டிரன் அரசைப் பெற்று முப்பத்தாறு வருடங்கள் ஆயின. கிருஷ்ணர் உலகிலிருந்து மறைந்த செய்தி அப்போது வந்தது. முனிவராக, நண்பராக, தீர்க்கதரிசியாக, ஆலோசகராக இருந்த கிருஷ்ணர் மறைந்துவிட்டார். அர்ஜுனன் துவாரகைக்கு விரைந்தான். திரும்பிவந்து கிருஷ்ணரும் யாதவர்களும் மாண்டு விட்ட செய்தியை உறுதிப்படுத்தினான். யுதிஷ்டிரனும் சகோதரர்களும் துயரத்தில் ஆழ்ந்தனர், தாங்களும் போக வேண்டிய வேளை வந்துவிட்டது என்பதை உணர்ந்தனர். எனவே அர்ஜுனனின் பேரனான பரீட்சித்தை அரியணையில் அமர்த்திவிட்டு, திரும்பிவராத பயணமாக இமயமலைக்குச் சென்றனர்.

இது ஒரு தனிச் சிறப்புடைய சன்னியாசம். மூப்படைந்த மன்னர்கள் சன்னியாசம் ஏற்பது பண்டைய வழக்கம். பண்டைக் கால இந்தியாவில் முதியவர்கள் எல்லாவற்றையும் துறந்துவிடு வார்கள், அவ்வாறே மன்னர்களும் துறவிகளாகிவிடுவர். இனி மேல் உலகில் வாழ வேண்டாம் என்று நினைப்பவர்கள் இமய மலைக்குச் செல்வார்கள், உணவோ நீரோ கொள்ளாமல் சதா இறைவனைச் சிந்தித்தவாறே உடல் சோர்ந்து வீழ்கின்ற வரை யில், சாகும்வரையில் நடப்பார்கள்.

தேவர்களும் முனிவர்களும் யுதிஷ்டிரனிடம் வந்து சொர்க்கத்திற்கு வருமாறு கேட்டுக் கொண்டனர். சொர்க்கத் திற்குச் செல்ல வேண்டுமானால் இமயமலையின் மிக உயர்ந்த சிகரங்களைத் தாண்ட வேண்டும். இமய மலைக்கு அப்பால் மகாமேரு மலை உள்ளது. அதன் உச்சியில்தான் சொர்க்கம் இருக்கிறது. உடலோடு அங்கு யாரும் போனதில்லை. அங்கே தேவர்கள் வாழ்கின்றனர். அவர்கள்தான் யுதிஷ்டிரனை அழைத்தனர்.

பாண்டவர் ஐவரும் திரெளபதியும் மரவுரி தரித்துப் புறப் பட்டனர். வழியில் ஒரு நாய் அவர்களைப் பின்தொடர்ந்தது. நடந்துநடந்து கால்கள் சோர்ந்துபோயின. வடதிசையில் தன் சிகரங்களை உயர்த்தி நிற்கின்ற இமயத்திற்குச் சென்றபோது கம்பீரமான மகாமேரு மலையைக் கண்டார்கள். மௌனமாகப் பனிமீது நடந்து சென்றார்கள். திடீரென்று திரௌபதி மாண்டு கீழே விழுந்தாள். முன்னால் சென்று கொண்டிருந்த யுதிஷ்டி ரனைப் பார்த்து பீமன், ‘அரசே, அரசி வீழ்ந்தாள்’ என்றான். யுதிஷ்டிரனின் கண்களில் கண்ணீர் மல்கியது, ஆனால் அவன் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை. ‘நாம் கிருஷ்ணரைச் சந்திக்கச் சென்று கொண்டிருக்கிறோம். திரும்பிப் பார்க்க நேரமில்லை, வாருங்கள்’ என்றான். சிறிது நேரத்திற்கெல்லாம் பீமன், ‘நமது சகோதரனான சகாதேவனும் வீழ்ந்துவிட்டான்’ என்றான். யுதிஷ்டிரன் அழுதான், ஆனால் நிற்கவில்லை. ‘தொடர்ந்து வாருங்கள்’ என்று கூறிவிட்டுச் சென்று கொண்டிருந்தான்.

அந்தக் குளிரிலும் பனியிலும் ஒருவர்பின் ஒருவராக நான்கு சகோதரர்களும் மாண்டு வீழ்ந்தனர். ஆனாலும் யுதிஷ்டிரன் மனம் தளராமல் தன்னந்தனியாக மேலே நடந்தான். திரும்பிப் பார்த்தபோது அந்த நாய் தொடர்ந்து வருவது தெரிந்தது. குளிரிலும் பனியிலும், மேட்டிலும் பள்ளத்திலும் அவரும் அந்த நாயும் மலைமீது ஏறிக் கடைசியில் மகாமேருவை அடைந் தார்கள். அப்போது விண்ணின் மங்கல மணிகள் முழங்கின. தேவர்கள் அந்த மாசற்ற மன்னன்மீது பூமாரி பொழிந்தார்கள். தேவரதம் கீழே இறங்கியது, இந்திரன் அவனிடம், ‘மனிதருள் நீ ஒருவன்தான் மானிட உடலுடன் சொர்க்கத்தில் வரக் கொடுத்து வைத்துள்ளாய்’ என்றான். ஆனால் தம் அருமைச் சகோதரர்களும் அருமை மனைவியும் இல்லாமல் சொர்க்கத்தில் நுழைய மறுத்தான் யுதிஷ்டிரன். அவர்கள் எல்லோரும் முன்பே சொர்க்கத்தை அடைந்துவிட்டதை இந்திரன் தெரிவித்தான்.

உடனே யுதிஷ்டிரன் திரும்பி நாயைப் பார்த்து, ‘குழந்தாய்! தேரில் ஏறிக்கொள்’ என்றான். இந்திரன் திகைத்து நின்றான். ‘பேரரசே, இது என்ன! நாயை விட்டுவிடு. நாய் சொர்க்கத்தினுள் வர முடியாது. உனக்குப் பைத்தியமா? மனிதர்களுள் மிகப் புனிதமான நீ மட்டுமே உடலோடு சொர்க்கத்திற்கு வர முடியும்.’

‘அந்த நாய் ஒன்றுதான் பனியிலும் குளிரிலும் என்னை விடாமல் தொடர்ந்து வந்திருக்கிறது. என் சகோதரர்கள் இறந் தார்கள். எனது ராணியும் இறந்தாள். ஆனால் அது ஒன்றுதான் என்னை விடவில்லை. அதை நான் இப்போது எப்படி விட முடியும்?’

‘நாயுடன் வருபவருக்குச் சொர்க்கத்தில் இடம் இல்லை. அதை நீங்கள் விட்டுதான் ஆகவேண்டும். அது ஒன்றும் அதர்ம மாகாது.’

‘இந்த நாய் இல்லாமல் நான் சொர்க்கத்திற்கு வர மாட் டேன். என்னைச் சரண் என்று அடைந்த இதை நான் என் உயிர் போனாலும் விட மாட்டேன். சொர்க்க போகத்திற் காகவோ, அல்லது தேவனாகிய நீங்கள் கட்டாயப்படுத்து கிறீர்கள் என்பதற்காகவோ நான் தர்மத்தைக் கைவிட மாட்டேன்.’

‘அப்படியானால் ஒரு நிபந்தனையுடன் இந்த நாய் சொர்க்கத்திற்கு வரலாம். நீ மானிடரில் உத்தமன். நாயோ மிருகங்களைக் கொன்று தின்றிருக்கிறது; வேட்டையாடுவது, மற்ற பிராணிகளைக் கொல்வது போன்ற பாவ காரியங்களைச் செய்திருக்கிறது. உனக்குப் பதிலாக வேண்டுமானால் நாய் சொர்க்கம் போகலாம்.’

‘ஏற்றுக் கொள்கிறேன், நாய் சொர்க்கம் போகட்டும்.’

உடனே காட்சி மாறியது. நாய் தனது உண்மை உருவை எடுத்து தர்மதேவனாக நின்றது. மரண தேவனான, நீதி தேவனான எமன்தான் நாயாக வந்தவன். அவன் சொன்னான்: ‘மன்னா, உன்னைப்போல் சுயநலம் அற்றவர் யாருமில்லை. ஒரு சிறு நாய்க்காகச் சொர்க்கத்தைவிடத் தயாராக இருந்தாய். அந்த சிறு பிராணிக்கு உன் புண்ணியங்களையெல்லாம் கொடுத்துவிட்டு, நரகம் செல்லவும் துணிந்தாய். மகிமைமிக்க வனே, மன்னர் மன்னா, நீ வாழ்க! உனக்கு எல்லா பிராணி களிடமும் இரக்கம் உள்ளது. பாரதா, அதற்கு இது ஒரு சிறந்த சான்று. அழியாத இன்ப உலகங்கள் அனைத்தும் உனக்கே சொந்தம். அவற்றை நீ வென்றுவிட்டாய். உனது லட்சியம் மிக உயர்ந்தது, தெய்வீகமானது’ என்றான்.

பிறகு யுதிஷ்டிரன் இந்திரனுடனும் தர்மதேவனுடனும் மற்ற தேவர்களுடனும் விண்ணுலகத் தேரில் சொர்க்கத்திற்குச் சென்றான். அதன்பிறகும் அவன் சில சோதனைகளுக்கு உட்படுத்தப்படுகிறான். பின்பு ஆகாய கங்கையில் குளித்து தேவ உடலைப் பெறுகிறான், அழியாப் பேறு பெற்றுவிட்ட தன் சகோதரர்களைச் சந்திக்கிறான். இவ்வாறு இறுதியில் எல்லாம் இன்பமயம்!

மகாபாரதத்தின் கதை இப்படி முடிகிறது. தர்மத்திற்கு வெற்றியும், அதர்மத்திற்குத் தோல்வியும் ஏற்படும் என்பதை இந்தக் கதை நிரூபிக்கிறது.

வல்லமை மிக்க பெருவீரர்களின் கண்ணியமும் கம்பீரமும் வாய்ந்த பண்புநலன்களை அந்த மாமேதை வியாசர் தம் நுண்ணறிவுத் திறத்தால் முடிவில்லாத அணிவரிசைத் தொடர் போல் ஒழுங்காக விளக்கிச் செல்கிறார். அந்த அற்புதப் பாங்கினை நான் கூறுவது என்பது இயலாத ஒன்று.

பக்தியுள்ள ஆனால் மனத் திடம் இல்லாத குருட்டு அரசனான திருதராஷ்டிரனின் மனத்தில் தர்மத்திற்கும் பாசத் திற்குமிடையே நடக்கும் போராட்டம்; பிதாமகரான பீஷ்மரின் மகோன்னதமான குணச் சித்திரம்; யுதிஷ்டிரனின் சிறந்த பண்பும் தர்மமும்; நான்கு சகோதரர்களின் விசுவாசமும் வீரமும்; கிருஷ்ணரின் பரிசுத்தமான பண்பும், ஈடிணையற்ற உலக ஞானமும்; இனி, ஆண்களுக்குச் சளைக்காத பெண்களின் பாத்திரங்கள்-கம்பீரமான காந்தாரி, அன்புத் தாய் குந்தி, அடக்கமே உருவானவளும் துன்பத்தைச் சகிப்பவளுமான திரௌபதி, இன்னும் நூற்றுக்கணக்கான மகாபாரதக் கதா பாத்திரங்களும், ராமாயணக் கதாபாத்திரங்களும் பல்லாயிரக் கணக்கான வருடங்களாக இந்துக்களின் சொத்தாக இருந்துவருகின்றன; அவர்களின் சிந்தனைகளுக்கும் நற்பண்பு களுக்கும் தார்மீகக் கருத்துக்களுக்கும் அடிப்படையாக உள்ளன. உண்மையில், ராமாயணமும் மகாபாரதமும் பழங்கால ஆரியர் களின் வாழ்க்கையும் அறிவும் அடங்கிய அறிவுக் களஞ்சியங்கள். இவை விரிக்கின்ற லட்சிய நாகரீகத்தை இன்னும் மனிதகுலம் எட்டிப் பிடிக்கவில்லை .

மேற்கோள்கள்:  எழுந்திரு! விழித்திரு! பகுதி 7  I. உலக மதங்கள் – 1. இந்து மதம் 20. மகாபாரதம்