நிர்வாகமும் சமுதாய வகுப்புகளும் 12

12. சூத்திரர்கள் அதிக எண்ணிக்கையில் இருந்தாலும் ஏன் சூத்திரர்கள் ஆட்சிக்கு வர முடியவில்லை ?

இந்தியாவில் ஏழைகளையும் தாழ்ந்தவர்களையும் பற்றி என்ன நினைக்கிறோம் என்பதை எண்ணியபோது என் இதயம் எவ்வளவு வேதனைப்பட்டது தெரியுமா? அவர்களுக்கு வாய்ப்பில்லை, தப்ப வகையில்லை, முன்னேற வழியில்லை. அங்கே ஏழைக்கோ, தாழ்ந்த வனுக்கோ, பாவிக்கோ நண்பர்கள் இல்லை, உதவு பவர்கள் இல்லை. என்னதான் முயன்றாலும் அவர்கள் முன்னேற முடியாது. நாளுக்குநாள் அவர்கள் அதோ கதியில் ஆழ்ந்து வருகின்றனர். கொடிய சமுதாயம் தங்கள்மீது பொழிகின்ற அடிகளை அவர்கள் உணர் கிறார்கள்; ஆனாலும் அந்த அடிகள் எங்கிருந்து வருகின்றன என்பது அவர்களுக்குத் தெரியாது. தாங்களும் மனிதர்களே என்பதை அவர்கள் மறந்துவிட்டார்கள். அதன் விளைவு அடிமைத்தனம்.

எத்தனையோ காலமாக அனுபவித்த கொடுமை காரணமாக சூத்திரர்கள் நாயைப்போல் பாதங்களை நக்குவார்கள்; அல்லது கொடிய மிருகங்களைப்போல் இரக்கமின்றி நடந்துகொள்வார்கள். அத்துடன் காலங்காலமாக அவர்களுடைய ஆசைகள் நிறைவேறாமலே கிடக்கின்றன. எனவே அவர்களிடம் உறுதியோ விடாமுயற்சியோ இல்லை.

மேலை நாடுகளில் கல்வி அதிகமாகப் பரவியும், சூத்திர ஜாதியினர் முன்னுக்கு வருவதற்குப் பெரும் தடை ஒன்று உள்ளது. அது குணத்தைக் கொண்டு ஜாதியை நிர்ணயம் செய்வது. பண்டைக் காலத்தில் இந்தியாவில் இத்தகைய ஜாதிமுறையினால்தான் சூத்திரர்கள் இறுக்கமாகக் கட்டப்பட்டுக் கிடந்தனர். கல்வி பெறுவதற்கோ, பணம் சம்பாதிப்பதற்கோ, அவர்களுக்கு வாய்ப்பு மிகவும் குறைவாகவே இருந் தது. இது போதாதென்று, சூத்திர வகுப்பில் மேதைகள் யாராவது தோன்றினால், சமுதாயத்தின் உயர் ஜாதி யினர் உடனே அவனைக் கௌரவித்து, தங்களுடன் சேர்த்துவிடுவார்கள். அவனுடைய அறிவுத் திறமை களும், அவனுடைய செல்வத்தில் ஒரு பகுதியும் மற்ற ஜாதியின் நன்மைக்காகப் பயன்படும். அவனுடைய ஜாதிமக்களுக்கு அவனது கல்வி, அறிவு, பணம் எது வுமே கிடைக்காது. அதுமட்டுமல்ல, உயர் ஜாதியினர் தங்கள் ஜாதியிலுள்ள உதவாக்கரைகளையெல்லாம் சூத்திரர்களின் இடையில் தள்ளிவிடவும் செய்தார்கள்.

விலைமகளின் மகனான வசிஷ்டர், நாரதர், வேலைக்காரப் பெண்ணின் மகனான சத்தியகாம ஜாபாலர், மீனவப்பெண்ணின்மகனான வியாசர், தகப்பன் பெயர் தெரியாதவர்களான கிருபர், துரோணர், கர்ணன் போன்ற பலர் அவர்களுடைய அறிவிற்காகவோ வீரத்திற் காகவோ பிராமணர்களாகவோ க்ஷத்திரியர்களாகவோ உயர்த்தப்பட்டனர். இதனால் விலைமகளிர் குலமோ, வேலைக்காரிகளின் ஜாதியோ, மீனவர் குலமோ, தேரோட்டி குலமோ என்ன நன்மை அடைந்தது என்பது யோசிக்க வேண்டிய ஒன்று. மேலும் பிராமண, க்ஷத்திரிய, வைசிய ஜாதியில் இழிந்தவர்கள் சூத்திர ஜாதியிலேயே எப்போதும் சேர்க்கப்பட்டனர்.

இந்தியாவைத் தவிர மற்ற நாடுகளில் சூத்திரர்கள் சற்று விழித்துக் கொண்டதுபோல் தெரிகிறது. ஆனால் அவர்களுக்குக் கல்வி கிடையாது; சூத்திரர்களின் தனிக் குணமான தங்கள் ஜாதியினரையே வெறுப்பது மட்டும் உண்டு. எண்ணிக்கையில் அதிகமாக இருந்து என்ன பயன்? பத்துபேர் ஒன்றுசேர்ந்து லட்சக்கணக்கானோரின் வலிமையைப் பெறுகிறார்களே, அந்த ஒற்றுமை இன்றும் சூத்திரர்களிடமிருந்து வெகுதொலைவில்தான் இருக் கிறது. அதனால் இயற்கை நியதியின்படி சூத்திரர்கள் எப்போதும் பிறருக்கு அடிமைகளாகவே இருக்கிறார்கள்.

நமது நாட்டின் தாழ்ந்த வகுப்பினருக்குச் செய்ய வேண்டிய ஒரே சேவை கல்வி அளிப்பது; அவர்கள் இழந்த தனித்துவத்தை மீண்டும் பெறச் செய்வது. நமது நாட்டின் மக்களும் மன்னர்களும் செய்ய வேண்டிய பெரும்பணி இதுவே. இதுவரையில் இந்தத் துறையில் ஒன்றுமே செய்யப்படவில்லை. புரோகித ஆதிக்கமும், அன்னியரின் ஆக்கிரமிப்பும் நூற்றாண்டுகளாக அவர் களைக் கீழே தள்ளி மிதித்து வந்துள்ளன. இறுதியில் இந்தியாவின் ஏழைகள் தாங்கள் மனிதப்பிறவிகள் என்பதையே மறந்துவிட்டனர்.

நிர்வாகமும் சமுதாய வகுப்புகளும் 11

11. இந்தியாவில் வைசியர்களின் ஆட்சி இயற்கையாக ஏற்பட்டதா அல்லது கட்டாயத்தினால் ஏற்பட்டதா?

மிகப் பழங்காலத்திலிருந்தே இந்தியாவின் செல்வச் செழிப்பையும் நில வளத்தையும் கண்ட பல நாடுகள் அதை வெற்றிகொள்ள விரும்பின. உண்மையிலேயே அதைப் பல நாடுகள் மீண்டும்மீண்டும் வெல்லவும் செய்தன. அப்படியானால் இங்கிலாந்து இந்தியாவைப் பிடித்ததை ஏன் புதுமையானது என்று சொல்ல வேண்டும்?

ஆன்மீக பலம், மந்திர பலம், சாஸ்திர பலம் இவற்றால் வலிமை பெற்றவர்களும், சாபம் கொடுப்பதையே தங்கள் ஆயுதங்களாகக் கொண்டவர்களும், உலகப் பற்றற்றவர்களுமான முனிவர்கள் கோபம் கொண்டால் பேரரசுகளும் பயந்து நடுங்குவது மிகப் பழங்காலத்திலிருந்தே இந்தியர்கள் அறிந்த ஒன்று. படைகளையும் போர்க் கருவிகளையும் பலமாகக் கொண்ட மகா வீரர்களின் ஏகாதிபத்தியத்திற்கு முன்னால் மக்கள் சிங்கத்தைக் கண்ட ஆட்டுமந்தைகள்போல் பணிந்து, அந்த வீரர்களின் கட்டளைகளை ஏற்றுக்கொண்டதையும் அவர்கள் கண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் ஒரு சிறு வைசியர் (வணிகர்) கூட்டம்; அவர்கள் செல்வந்தர்களாக இருந்தும் அரசன் என்றல்ல, அவனது குடும்பத்தினரின் முன்னால்கூட கூப்பிய கைகளும் நடுங்குகின்ற உடம்புமாக நிற்பவர்கள். அவர்கள் வியாபாரத்தின் பொருட்டு அவர்கள் நதிகளையும் கடல்களையும் கடந்து வருகிறார்கள்; வெகுகாலமாக நிலைத்திருக்கின்ற இந்து, முகமதிய அரசர்களைத் தங்கள் புத்திக் கூர்மை, பணம் இவற்றின் துணையை மட்டும் கொண்டு படிப்படியாகக் கைப்பொம்மைகள் ஆக்குகிறார்கள்; அது மட்டுமல்ல, தங்கள் பண பலத்தால் இந்திய அரசர்களையே தாங்கள் இட்ட பணிகளைச் செய்ய வைக்கிறார்கள்; தாங்கள் பணம் குவிப்பதற்காக, அவர்களின் பலத்தையும் அறிவையும் கருவிகளாகப் பயன்படுத்துகிறார்கள்இது இந்தியர்களுக்கு முற்றிலும் புதிய காட்சி. ‘அப்பால் போ, சாணக் குவியலே! ஒரு பிரபுவை எதிர்க்கும் துணிச்சலா உனக்கு’ என்று ஒரு சாதாரண மனிதனைச் சாடுகின்ற பிரபுவை எந்த நாட்டு மகாகவிஞரின் இணையற்ற எழுத்து எடுத்துக் காட்டியுள்ளதோ, அந்த நாட்டுப் பிரபுவம்சத்தில் பிறந்ததைப் பெருமையாகக் கருதியவர்கள் மிகக் குறுகிய காலத்திற்குள் கிழக்கிந்திய கம்பெனி என்று அழைக்கப்பட்ட ஒரு வணிகர் கூட்டத்தின் எடுபிடி வேலையாட்களாகி இந்தியாவிற்கு வருவதுதான் வாழ்க்கையின் மிக உயர்ந்த லட்சியம் என்று கருதத் தலைப்படுவது இந்தியா இதற்கு முன்பு கேட்டிராத செய்தி.

ஆகவே இங்கிலாந்து இந்தியாவை வென்றது என்பதன் பொருள், நாம் அடிக்கடி கேட்டுவருகிறோமே, அதுபோல், ஏசுவின் கீழோ பைபிளின் கீழோ இந்தியா வந்துவிட்டது என்பதல்ல; முகலாயரும் பட்டாணியரும் இந்தியாவை வென்றார்களே அவ்வாறும் அல்ல. மாறாக ஏசு, பைபிள், மாபெரும் மாளிகைகள், நால்வகைப் படைகளின் பூமியை அதிர வைக்கின்ற காலடிச் சத்தம், யுத்த பேரிகைகளின் த்வனி, அரச சிம்மாசனம்இவை அனைத்திற்கும் பின்னால்தான் இங்கிலாந்து காட்சியளித்தது. அந்த இங்கிலாந்தின் போர்க் கொடி தொழிற்சாலைகளின் புகைபோக்கிகள்; அதன் படை வியாபாரக் கப்பல்கள்; அதன் போர்க்களங்கள் உலகின் வியாபாரச் சந்தைகள்; திருமகள்தான் அவர்களுடைய சக்கரவர்த்தினி. அதனால்தான் இங்கிலாந்து இந்தியாவை வென்றது இதுவரை காணாத புதுமை என்று நான் சொன்னேன். புதிய மகா சக்தியுடன் மோதுவதால் இந்தியாவில் என்ன புதுப் புரட்சி ஏற்படும்? அதன் காரணமாக எதிர்கால இந்தியாவில் என்ன மாறுதல் ஏற்படும் என்பதை இந்தியாவின் பழைய வரலாற்றைக் கொண்டு ஊகிக்க முடியாது.

நிர்வாகமும் சமுதாய வகுப்புகளும் 10

10. பண்டைய இந்தியாவில் ஈகை குணமுள்ள அரசர்கள் இருந்தார்கள். “தர்ம குணம் கொண்ட அரசர்களின் அரசாங்கம்” அல்லது “சுய ஆட்சி”- எது சிறந்தது?

இந்து அரசர்கள் ஆண்டபோதும் சரி, பௌத்தர்கள் ஆண்டபோதும் சரி, வரிகள், நாட்டுப் பாதுகாப்பு போன்ற விவகாரங்களில் பொதுமக்களின் கருத்து பெரி தாக எடுத்துக் கொள்ளப்படவில்லை. வாரணாவதத்தில் வைசியர் மற்றும் சூத்திரர்களின் வீடுகளுக்கு யுதிஷ்டிரர் சென்றது உண்மைதான்; ராமனுக்கு இளவரசர் பட்டம் சூட்ட வேண்டும் என்று மக்கள் கேட்டுக்கொண்டது உண்மைதான்; சீதையைக் காட்டிற்கு அனுப்ப மக்கள் ரகசியமாகத் திட்டமிட்டுக் கொண்டிருந்தது உண்மை தான். ஆனால் சட்டப்படி ஆட்சியில் அவர்களுக்கு எந்தக் குரலும் கிடையாது. சரியான முறையின்றி தாறுமாறான வழிகளில் மக்கள் தங்கள் சக்தியை வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருந்தார்கள். தங்களுக்கு அப்படி ஒரு சக்தி இருப்பதைக் குடிமக்கள் இன்றும் உணரவில்லை. அதை ஒருங்கிணைத்துச் செயல்படுத்துவதற்கான முயற்சியும் செய்யவில்லை, அப்படிச் செய்ய வேண்டுமென்ற எண்ணமும் அவர்களுக்கு இல்லை. சிறுசிறு சக்திகளை ஒன்றுசேர்த்து, ஒரு மாபெரும் சக்தியாக உருவாக்கும் திறமையும் அவர்களிடம் இல்லை .

சட்டங்கள் இல்லாததுதான் இதற்குக் காரணமா? இல்லை, அப்படியில்லை. அரசாங்கத்தின் பல்வேறு துறைகளுக்கென்று தனியான, தெளிவான சட்டங்கள் இருந்தன, முறைகள் இருந்தன. வரி வசூலிப்பது, சேனையைப் பராமரிப்பது, நீதி வழங்குவது, தண்டனைகளும் வெகுமதிகளும் கொடுப்பது இவை போன்ற பல்வேறு விஷயங்களைப்பற்றி நுணுக்கமான சட்டதிட்டங்கள் இருந்தன. ஆனால் இவை எல்லா வற்றிற்கும் அடிப்படையாக இருந்தது ரிஷிகளின் கட்டளை, தேவர்களின் சக்தி, தெய்வீகப் பேருணர்வு. இந்தச் சட்டங்களுக்கு நெகிழ்ந்து கொடுக்கும் தன்மை சிறிதும் இருக்கவில்லை என்றே சொல்லலாம். அதனால். எல்லோரும் ஒன்றுசேர்ந்து அனைவரின் நன்மைக்காக எப்படிச் செயல்புரிவது என்பதையோ, அரசன் மக்களிடமிருந்து வசூலித்த வரிப்பணத்தில் தங்களுக்கும் உரிமை உண்டு என்று நினைத்துப் பார்க்கும் அறிவு பெறவோ, அரசாங்கத்தின் வரவுசெலவு கணக்கை அறிய, தங்களுக்கும் பிரதிநிதித்துவ உரிமை அளிக்கப்பட வேண்டும் என்னும் ஆசையைத் தூண்டுவதற்கான கல்வி பெறுவதற்கோ அவர்களுக்கு வழியில்லாமல் போய்விட்டது. அவர்கள் எதற்காகத்தான் இதையெல்லாம் பெற வேண்டும்? அவர்களுடைய நன்மைக்கும் முன்னேற்றத்திற்கும் ரிஷிகளின் தெய்வப் பேருணர்வு அல்லவா பொறுப்பு!

இனி, இந்தச் சட்டங்கள் எல்லாம் நூல்களில் இருந்தன. நூல்களில் எழுதப்பட்டுள்ளவற்றிற்கும், அவை நடைமுறையில் கடைப்பிடிக்கப்படுவதற்கும் பெருத்த வேறுபாடு உண்டு. நூற்றுக்கணக்கான அக்னிவர்ணர்களுக்குப் பிறகுதான் ஒரு ராமர் பிறந்தார். சண்ட-அசோகர்கள் அதிகம், தர்ம-அசோகர்கள் மிகவும் குறைவு.’ மக்களின் ரத்தத்தை உறிஞ்சிய ஓளரங்கசீப் களைவிட மக்களை உயிராகக் காத்த அக்பர்களின் எண்ணிக்கை குறைவு.

யுதிஷ்டிரர், ராமர், தர்ம-அசோகர், அக்பர் இவர் களின் ஆட்சியில் மக்கள் மகிழ்ந்தது சரி. ஆனால் எப்போதும் நமக்கு இன்னொருவன் உணவு ஊட்டி வந்தால் மெள்ளமெள்ள நமது கை, உணவை வாய்க்குக் கொண்டுசெல்லும் சக்தியை இழந்து விடும். இன்னொருவரால் எல்லா வகையிலும் பாதுகாக்கப்படுபவனிடம் தன்னைத்தானே காப்பாற்றிக் கொள்வதற்கான சக்தி ஒருநாளும் முழுமையாக வெளிப் படாது. எப்போதும் குழந்தையாகவே கருதி வளர்க்கப் பட்டு வந்தால், வல்லமைமிக்க இளைஞன்கூட குழந்தையாகத்தான் மாறுவான். தேவர்களுக்கு நிகரான மன்னர்களால் எப்போதும் காக்கப்பட்டு வருகின்ற குடிமக்கள் குடியாட்சிபற்றி அறிந்துகொள்வ தில்லை . எல்லாவற்றிற்கும் அரசனையே எதிர் பார்த்து, படிப்படியாக பலமிழந்து, சக்தியற்றுப் போய் விடுகின்றனர். இப்படிப் பிறரால் வளர்க்கப்படுவதும் காக்கப்படுவதும் நீடிக்குமானால் அது அந்தச் சமுதாயத்தின் அழிவிற்குக் காரணமாகிறது.

மகான்களின் உலகியல் கலவாத உயர்ஞானத் திலிருந்து உதித்த சாஸ்திரங்களின்படி ஒரு நாட்டின் ஆட்சி நடக்கிறது என்றால், அது அரசன்-குடிகள், பணக்காரன்-ஏழை, படித்தவன்-படிக்காதவன் என்று எல்லோருக்கும் தொடர்ந்த நன்மை தரும் என்றுதான் பொதுவாக நாம் நினைப்போம். ஆனால் நடைமுறையில் அது எவ்வளவு தூரம் சாத்தியமாயிற்று அல்லது சாத்தியமாக முடியும் என்று நாம் ஏற்கனவே பார்த்தோம். குடிமக்களுக்கு ஆட்சியில் அதிகாரம் உண்டு என்பதுதான் தற்கால மேலை நாடுகளின் மூலமந்திரமாக உள்ளது. இதைத்தான் அமெரிக்க அரசாங்கத்தின் பிரகடனம் இடிபோன்ற குரலில், ‘இந்த நாட்டு மக்களின் ஆட்சி, மக்களால் மக்களின் நன்மைக்காக நடக்க வேண்டும்’ என்று கூறிற்று. இந்தக் கருத்து இந்தியாவில் இருக்கவே இல்லை என்று ஒரேயடியாகச் சொல்லிவிட முடியாது. கிரேக்கப் பயணிகள் நம் நாட்டின் பல பாகங்களில் சிறுசிறு சுதந்திர பகுதிகளைப் பார்த்தார்கள்; பௌத்த இலக்கியத்திலும் இதைப்பற்றிய குறிப்புகள் பல இடங்களில் உள்ளன. இன்றும் இந்தியாவின் பல பாகங்களில் காணப்படுகின்ற கிராமப் பஞ்சாயத் துக்களில் குடியாட்சியின் விதை இருந்தது என்பதில் சந்தேகமே இல்லை. ஆனால் விதை விதையாகவே இருந்துவிட்டது; தரையில் ஊன்றியும் அது முளை விட்டு வளரவில்லை , எனவே இந்தக் கருத்து கிராமப் பஞ்சாயத்து என்ற அளவிற்குமேல் சமுதாயத்தில் பரவாமலே நின்றுவிட்டது.

மத உலகில், பௌத்த மடங்களில் இந்தச் சுயாட்சி முறை சிறப்பாக வளர்ச்சியுற்றிருந்தது என்பதற்கு நமக்கு நிறைய ஆதாரங்கள் உள்ளன. இன்றும் நாகா சந்நியாசிகளுக்கு இடையில் சுயாட்சிக் கொள்கைகளைக் கொண்ட பஞ்சாயத்து முறை ஆற்றலுடன் செயல்பட்டு வருகிறது. ஐவர் குழுவின் ஆட்சிக்கு அவர்கள் மிகுந்த மதிப்பு தருகின்றனர். ஒவ்வொரு நாகாவிற்கும் தனிப்பட்ட உரிமைகள் உள்ளன. அவர்கள் எல்லோரும் எத்தனை அழகாக ஒன்றுசேர்ந்து திட்டமிட்டுச் செயல் படுகிறார்கள் என்பதைப் பார்க்க ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.

நிர்வாகமும் சமுதாய வகுப்புகளும் 9

9. மற்ற நாடுகளுக்கு என்ன ஆயிற்று?

சீனர், சுமேரியர், பாபிலோனியர், எகிப்தியர், சால்டியர், ஆரியர், இரானியர், யூதர், அரேபியர் ஆகிய இந்த எல்லா இனத்திலும் அவர்களுடைய வரலாற்றின் ஆரம்பத்தில் சமுதாயத்தலைமை பிராமணர்கள் அதாவது புரோகிதர்களின் கையில் இருந்தது. இரண்டாவது காலகட்டத்தில் ஆதிக்கம் க்ஷத்திரியர்களிடம், அதாவது ஒரு தனி மன்னனிடமோ ஓர் ஆட்சிக் குழுவிடமோ இருந்திருக்கிறது.

வியாபாரத்தினால் பணக்காரர்களான வணிகர் கூட்டத்தினரிடம் அதாவது வைசியர்களிடம் சமுதாயத் தலைமை மேலை நாடுகளிடையே இங்கிலாந்தில் முதல் தடவையாக வந்திருக்கிறது.

மிகப் பழைய நாட்களில் டிராய், கார்தேஜ், தற்காலத்தில் வெனிஸ் போன்ற வர்த்தகத்தில் முன் னேறிய சிறுசிறு நாடுகள் மிகவும் வல்லமையுடன் விளங்கவே செய்தன. ஆனால் உண்மையான வைசிய சக்தி அங்கே வளர்ச்சியுற்றிருந்தது என்று சொல்ல முடியாது. – உண்மையில், பழங்காலத்தில் அரச சந்ததியினர், சாதாரண மக்கள் மற்றும் தங்கள் வேலைக்காரர்களின் துணையுடன் வியாபாரத்தைத் தங்கள் ஏகபோக உரிமையாக வைத்திருந்தனர். வந்த லாபத்தை அவர்களே அனுபவிக்கவும் செய்தனர். இந்த சிலரைத் தவிர வேறு யாருக்கும் நாட்டின் ஆட்சி போன்ற விஷயங்களில் எந்த உரிமையும் கிடையாது.

எகிப்து போன்ற பண்டைய நாடுகளில் புரோகிதர்களின் ஆதிக்கம் சிறிது காலத்திற்குத்தான் ஓங்கியிருந்தது. அதற்குப் பிறகு அது க்ஷத்திரிய சக்திக்குக் கீழ்ப்படிந்து அதற்கு உதவியாக இருந்தது.

சீனாவில் கன்ஃப்யூரயஸ் என்ற மாமனிதரால் ஒன்றுதிரட்டப்பட்ட க்ஷத்திரிய சக்தி இருபத்தைந்து நூற்றாண்டு காலத்திற்கும் மேலாக புரோகித சக்தியைத் தன் விருப்பப்படி கட்டுப்படுத்தியும் செலுத்தியும் வந்திருக்கிறது. ஆனால் சென்ற இரண்டு நூற்றாண்டுகளாக திபெத்திய லாமாக்கள் ராஜ குருக்களாக இருந்தும், சக்கரவர்த்தியின் கட்டளைக்கு முற்றிலும் கீழ்ப்படிந்து நடக்க வேண்டியதாகிவிட்டது.

மற்ற புராதன நாகரீக நாடுகளில் க்ஷத்திரிய சக்தி வெற்றிபெற்ற நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகுதான் இந்தியாவில் க்ஷத்திரிய சக்தி தன் ஆதிக்கத்தை நிலை நிறுத்தியது. ஆகவே சீன, எகிப்திய, பாபிலோனிய பேரரசுகளுக்குப் பிறகுதான் இந்திய சாம்ராஜ்யம் உதயமாகியது.

யூதர்கள் விஷயத்தில் மட்டுமே க்ஷத்திரிய சக்தி புரோகித சக்தியை வெல்வதற்குத் தீவிரமாக முயன்றும் படுதோல்வி கண்டது. வைசியர்களும் அங்கே ஆதிக்கம் பெற முடியவில்லை . புரோகிதர்களின் பிடியிலிருந்து தப்பிக்க விரும்பிய சாதாரண மக்கள் ஒரு பக்கம்கிறிஸ்தவ மதம் போன்ற மத இயக்கங்களாலும், இன்னொரு பக்கம் ரோமப் பேரரசாலும் நசுக்கப்பட்டனர்.

நிர்வாகமும் சமுதாய வகுப்புகளும் 8

8. எவ்வாறு இஸ்லாமிய மற்றும் புத்த மதத்தின் க்ஷத்திரியர்கள் வலிமையுடையவர்களாக ஆனார்கள்?

புத்த மதத்தின் வளர்ச்சியுடன் புரோகிதர்களின் ஆதிக்கம் அழிந்தது, அரசர்களின் ஆதிக்கம் ஓங்கியது. பௌத்தப் புரோகிதர்கள் உலகைத் துறந்தவர்கள், மடங்களில் வசிப்பவர்கள், உலக விவகாரங்களில் ஈடுபடாதவர்கள். ‘சாபமிடுவேன், மாய ஆயுதங்களால் தாக்குவேன்’ என்றெல்லாம் பயமுறுத்தி அரசர்களைத் தங்கள் ஆதிக்கத்தில் வைத்துக்கொள்ள அவர்கள் விரும்ப வில்லை ; அவர்களுக்கு அந்த ஆசையும் கிடையாது. அப்படித் துளி ஆசை இருந்திருந்தாலும், அதை நிறை வேற்றுவது முடியாத காரியமாகிவிட்டது. ஏனெனில் பௌத்த மதம் ஆஹுதிகளை உண்ணும் தேவர்களின் சிம்மாசனங்களை எல்லாம் ஆட்டி, அவர்களைத் தேவலோகத்திலிருந்து கீழே இறக்கிவிட்டது. பிரம்மன், இந்திரன் இவர்கள் நிலையைவிட புத்தரின் நிலை மிகவும் உயர்ந்துவிட்டது. மனித தேவரான புத்தரின் காலடியில் வீழ்ந்து வணங்க பிரம்மனும் இந்திரனும் போட்டியிடுகிறார்கள். இந்தப் புத்த நிலையை ஒவ்வொரு மனிதனும் அடைய முடியும்; இந்த வாழ்க்கையிலேயே எல்லோரும் அடையலாம். தேவர்கள் வீழ்ச்சியுற்றதால் அவர்கள் ஆதரித்த புரோகிதர்களின் மேன்மையும் போய்விட்டது.

ஆகவே அரச அதிகாரம் என்னும் வேள்விக் குதிரையின் கடிவாளம் அதை இறுகப் பிடித்திருந்த புரோகிதர்களின் கையில் இப்போது இல்லை. அந்தக் குதிரை இப்போது சுதந்திரமாக எங்கு வேண்டுமானாலும் சுற்றலாம். இந்தக் காலத்தில் அதிகாரத்தின் மையமாக விளங்கியவர்கள் சாமகீதத்தை இசைத்துக்கொண்டு, யஜுர் வேதத்தின்படி யாகங்களைச் செய்துவந்த புரோகிதர்கள் அல்ல; தனித்தனியாகச் சிறிய சுதந்திரப் பகுதிகளை ஆண்டுகொண்டிருந்த க்ஷத்திரிய குல அரசர்களும் அல்ல; ஒரு பக்கத்திலிருந்து இன்னொரு பக்கம் வரையிலும், ஒரு கடலிலிருந்து இன்னொரு கடல் வரையிலும் இந்தியா முழுவதையும் ஆண்ட சக்கரவர்த்திகளிடம் அது இருந்தது. இந்தக் காலத்தின் தலைவர்கள் விசுவாமித்திரரோ வசிஷ்டரோ அல்ல; சந்திர குப்தர், தர்ம அசோகர் போன்ற சக்கரவர்த்திகள். பௌத்தர் காலத்தில் இந்தியாவை மகோன்னதமாக ஆண்ட சக்கரவர்த்திகள்போல் வேறு எந்தக் காலத்திலும் யாரும் இல்லை . இந்தக் காலத்தின் இறுதியில்தான் தற்கால இந்து மதம் தோன்றியது, ராஜபுத்திரர்கள் ஆட்சிக்கு வந்தார்கள்.

பௌத்தமதம் அழியத்தொடங்கி, ராஜபுத்திரர்களின் ஆதிக்கம் ஓங்கியபோது, இந்திய அரசின் செங்கோல் அதை ஆண்ட பெரிய சக்தியிலிருந்து பிடுங்கப்பட்டு, ஆயிரக்கணக்கான துண்டுகளாக உடைக்கப்பட்டுச் சிறிய சக்தியற்ற கைகளால் ஏந்தப்பட்டது. இந்த வேளையில் புரோகிதர்களின் ஆதிக்கம் மீண்டும் தலைதூக்கியதுமுன்னைப்போல் எதிர்ப்பாளர்களாக அல்ல, அரசின் ஆதரவாளர்களாக.

வைதீக காலத்தில் தொடங்கி, சமண பௌத்தப் புரட்சி காலத்தில் உச்சகட்டத்தை அடைந்ததான புரோகிதர் மற்றும் அரசர்களுக்கு இடையே நடந்துவந்த போராட்டம் இப்போது நின்றுவிட்டது. இப்பொழுது இந்த இரண்டு பெரிய சக்திகளும் நட்புடன் இருக்கத் தொடங்கின. ஆனால் முன்னைப்போல் அரசர்களிடம் க்ஷத்திரிய வீரமும் இல்லை , பிராமணர்களிடம் ஆன்மீக ஒளியும் இல்லை. ஒன்றுசேர்ந்த இந்த இரண்டு சக்தி களும் தத்தம் நலன்களைக் காப்பாற்றிக் கொண்ட துடன், தங்கள் பொது எதிரியான பௌத்தர்களை அழிப்பதிலும், இதுபோன்ற வேறு காரியங்களிலும் தங்கள் சக்தியை வீணாக்கினர். மக்களைப் பிழிந் தெடுப்பது, எதிரிகளைப் பழிவாங்குதல், பிறர் பொருளை அழித்தல் போன்ற தீய செயல்களில் மூழ்கியிருந்ததன் காரணமாக இவர்களால் பழைய அரசர்களைப்போல் ராஜசூயம் போன்ற யாகங்களைச் செய்ய இயலவில்லை, செய்வதற்கான அவர்களது முயற்சிகள் கேலிக்கூத்தாயின. இறுதியில் அவர்களைச் சுற்றி முதுகெலும்பற்ற முகஸ்துதிக்காரர்களும், வெறும் புகழ் பாடுபவர்களும் கூடினர். முடிவற்ற சடங்கு களிலும் மந்திரங்களிலும் மூழ்கியிருந்த அவர்கள் மேற்கிலிருந்து வந்த முகமதிய படையெடுப்பாளர் களுக்கு எளிதில் இரையானார்கள்.

வைதீக காலம் முதலே மன்னர் மற்றும் புரோகிதர்களுக்கிடையே இருந்துவந்த போராட்டத்தை பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் தமது தெய்வீக சக்தியால், தாம் வாழ்ந்த நாளிலேயே தற்காலிகமாகவாவது நிறுத்தி வைத்தார்.

சமண, பௌத்தப் புரட்சிகளின்போது பிராமண சக்தி, கிட்டத்தட்ட அழிக்கப்பட்டுவிட்டது, அல்லது ஆற்றல் மிக்க அந்த மதங்களால் அடக்கப்பட்டதன் காரணமாக மிகவும் பலவீனமான நிலையில் இருந்தது. Iஹிரகுலா’ போன்றோர் இந்தியாமீது ஆதிக்கம் செலுத்தத் தொடங்கிய காலத்தில் ராஜபுத்திர சக்தி வலுப்பட்டது. அப்போது பிராமண சக்தி தான் இழந்த பெருமையை அடைய மீண்டும் ஒருமுறை இறுதியாக முயன்றது. அந்த முயற்சியில் அவர்கள் மத்திய ஆசியாவிலிருந்து வந்த காட்டுமிராண்டிப் படை களிடம் தன்னை அடிமைப்படுத்திக் கொண்டு, அவர் களுடைய தயவைப் பெறுவதற்காக அவர்களுடைய கொடிய பழக்கவழக்கங்களை நாட்டில் புகுத்தினர். முட்டாள்களான அந்தக் காட்டுமிராண்டிகளை ஏமாற்றுவதற்காகப் புதிய மந்திரங்களைக் கொண்ட ரகசியச் சடங்குகளையெல்லாம் புகுத்தினர். விளைவு? தங்கள் கல்வி, வலிமை, ஆசாரங்கள் அனைத்தையும் இழந்தனர்; இவ்வாறு பாரத நாட்டைக் கொடூரமான, வெறுக்கத்தக்க, காட்டுமிராண்டிப் பழக்கங்கள் கொண்ட ஒரு நாடாக மாற்றினர். இந்தத் தீய வழக்கங்களின் காரணமாக அவர்கள் சாரம் சிறிது இல்லாத பலவீனர்கள் ஆயினர். மேற்கிலிருந்து முகமதியரின் படையெடுப்பு என்னும் புயற்காற்று பட்டதும் தூள்தூளாகச் சிதறியது பிராமண சக்தி. அது மீண்டும் எழுமா என்பதை யார் அறிவார்கள்!

முகமதியர் ஆட்சியில் அந்தப் புரோகித சக்தி மீண்டும் எழுவது முடியாத காரியம். முகமதுநபியே புரோகித சக்தியை எதிர்த்தவர், அவர்களது ஆதிக்கத்தை அழிப்பதற்காக இயன்றவரை சட்டங்களை ஏற்படுத்தியவர். முகமதியர் ஆட்சியில் அரசன்தான் முக்கிய புரோகிதர்; அவன்தான் மதகுரு. சக்கரவர்த்தியாக ஆன முகமதியன் உலகம் முழுவதற்கும் தலைவனாக வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டுக் கொண்டிருப்பான். முகமதியனுக்கு யூதர்களோ கிறிஸ்தவர்களோ அவ்வளவு வெறுப்பிற்கு உரியவர்கள் அல்ல; நம்பிக்கையற்றவர்கள் என்று வேண்டுமானால் நினைப்பான். ஆனால் அவனுக்கு இந்து அப்படியல்ல. அவன் கருத்துப்படி இந்து உருவ வழிபாடு செய்பவன், வெறுக்கத்தக்க ‘காஃபிர்’, உடனே கொல்லப்பட வேண்டியவன், முடிவில் மீளா நரகத்தில் தள்ளப்பட வேண்டியவன். ஆகவே இந்த காஃபிர்களின் வழிகாட்டிகளான புரோகிதர்களுக்கு முகமதிய மன்னன் காட்டக்கூடிய பரிவெல்லாம் அவர்கள் உயிர்வாழ அனுமதிப்பது மட்டும்தான். யாராவது ஒரு முகமதிய மன்னனின் மத ஈடுபாடு சற்று அதிகமாகிவிட்டால் போதும்; அவன் காஃபிர்களின் ரத்தவேள்வி நடத்திவிடுவான்!

ஒரு பக்கம் க்ஷத்திரிய சக்தி இப்போது வேறுபட்ட மதத்தையும் வேறுபட்ட வழக்கங்களையும் பின்பற்று கின்ற அரசரிடம் நிலைத்துள்ளது. மறுபக்கம், சமு தாயத்தை அடக்கி ஆண்டுவந்த பிராமண சக்தி ஒரேயடி யாக வீழ்ச்சி அடைந்தது. மனு முதலியவர்களின் தர்ம சாஸ்திரங்கள் இருந்த இடத்தில் குரானின் நீதிநெறிகள் அமர்ந்துகொண்டன. சம்ஸ்கிருத மொழிக்குப் பதிலாக பாரசீக, அரேபிய மொழிகள் இடம் பெறலாயின. வெல்லப்பட்ட, வெறுக்கப்பட்ட இந்துவின் மத எல்லைக்குள் மட்டும் அடங்கிக் கிடந்தது சம்ஸ்கிருத மொழி; எனவே அது ஆதரவற்ற புரோகிதர்களின் கைகளில் சிக்கி, நிலையற்ற வாழ்வைப் பெறலாயிற்று. பிராமண சக்தியின் சின்னமாக எஞ்சிய புரோகிதர்களும், அவ்வளவு முக்கியமற்ற குடும்பக் கிரியைகள் மற்றும் திருமணம் முதலியவற்றை நடத்துவதையே வாழ்விற்கு வழியாகப் பற்றிக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. அதுவும், ஆள்பவர்களான முகமதியர்களின் இரக்கம் அனுமதித்த அளவே செய்ய முடிந்தது.

வைதீக காலத்திலும் அதையடுத்த காலங்களிலும் பிராமண சக்தியால் மிதித்து நசுக்கப்பட்டதால் க்ஷத்திரிய சக்தி தலைதூக்க முடியாமல் இருந்தது. புத்த மதப் புரட்சிக்குப் பிறகு பிராமண சக்தியின் வீழ்ச்சி யுடன்கூடவே இந்தியாவில் க்ஷத்திரிய சக்தி உச்ச நிலையை அடைந்ததை நாம் காண்டோம். பௌத்தப் பேரரசின் வீழ்ச்சிக்கும் முகமதியப் பேரரசு நிலைபெற்றதற்கும் இடையிலுள்ள காலத்தில் ராஜபுத்திரர்மூலமாக க்ஷத்திரிய சக்தி தலையெடுக்க முயன்று வீணானதையும் நாம் பார்த்தோம். புத்துயிர் பெற்ற புரோகித சக்தியின் முயற்சிதான் இதற்கும் காரணமாகியது.

புரோகிதர்களின் ஆதிக்கத்தைக் காலின்கீழ் நசுக்கியதன் காரணமாகவே மௌரியர், குப்தர், ஆந்திரர், க்ஷத்ரபர்’ போன்ற வம்சங்களின் இழந்த பெருமைகளை மீண்டும் பேரளவிற்கு நிலைநாட்ட முகமதிய மன்னனுக்குச் சாத்தியமாயிற்று.

குமாரிலர் முதல் சங்கரர், ராமானுஜர் போன்றோர் நிலைநாட்ட முயன்றதும், ராஜபுத்திரர்களின் வாள் பலத்தால் காக்கப்பட்டதும், சமணர்களும் பௌத்தர் களும் அழிந்தவுடனே மீண்டும் தன்னை வெளிப் படுத்திக் கொள்ள விரும்பியதுமான புரோகித சக்தி முகமதிய ஆட்சியில் ஒரேயடியாக தூக்கத்தில் ஆழ்ந்து விட்டது. இந்தக் காலத்தில் சண்டை அரசனுக்கும் புரோகிதர்களுக்கும் அல்ல, அரசனுக்கும் அரசனுக்கும் தான். இந்தக் காலத்தின் இறுதிக்கட்டத்தில் இந்து சக்தி மீண்டும் மராட்டியர்கள் மற்றும் சீக்கியர்களின்மூலம் இந்து மதத்திற்குப் புத்துயிர் அளிப்பதில் சிறிது வெற்றி பெற்றது.

நிர்வாகமும் சமுதாய வகுப்புகளும் 7

7. பழங்காலத்தில் ஏன் க்ஷத்திரிய அரசர்கள் பிராம்மணர்களை வழிகாட்டிகளாகக் கொண்டனர்?

இந்தப் புரோகிதர் அரசனை ஒருசமயம் சாவும் அழிவும் நிறைந்த காரியங்களில் ஈடுபடும்படி ஏவுவார்; ஒருசமயம் பக்கத்தில் நின்று சிறந்த நண்பனைப்போல் அன்பான அறிவுரைகள் கூறுவார்; ஒருசமயம் தந்திரமான அரசியல் சூழ்ச்சிகளில் ஈடுபடுத்துவார். இப்படி அவர் அரசனின் அதிகாரத்தைத் தன் கையில் வைத்திருப்பதைக் காணலாம். இவை எல்லாவற்றையும்விட பயப்பட வேண்டிய விஷயம், அரசனின் புகழ், அவனது குடும்பத்தின் புகழ், அவனது மூதாதையர் புகழ் எல்லாம் புரோகிதர்களின் கையில் உள்ள எழுதுகோலின் தயவை நாடி நிற்பதாகும். அரசன் மிகுந்த வல்லமை பொருந்தியவனாக இருக்கலாம், சிறந்த புகழ்வாய்ந்தவனாக இருக்கலாம், குடிமக்களுக்கு அன்னையும் தந்தையும் போன்று விளங்கலாம்; ஆனால் மகா சமுத்திரத்தில் வீழ்ந்த பனித்துளிபோல் அவனது புகழ்ச் சூரியன் கால சமுத்திரத்தில் என்றென்றைக்குமாக அஸ்தமித்துவிடும். வருடக்கணக்காக நடக்கின்ற வேள்விகளைச் செய்தவர்கள், அசுவமேத யாகம் செய்தவர், மாரிகாலத்து மழைபோல் புரோகிதர்கள்மீது பண மழை சொரிந்தவர்கள் இந்த மன்னர்களின் பெயர்களே புரோகிதர்களின் தயவினால் வரலாற்றின் ஏடுகளை அலங்கரிக்கும். தேவர்களின் அன்புக்குப் பாத்திரமான ‘பிரியதர்சி தர்ம அசோகர்’ பிராமணர்களின் உலகில் வெறும் பெயர் மட்டுமே, ஆனால் பரீட்சித்தின் மகனான ஜனமேஜயனோ’ குழந்தை, முதியவர், பெண்கள் என்று ஒவ்வொருவருக்கும் தெரிந்தவனாக விளங்குகிறான்.

வைதீக காலத்திலும் அதையடுத்த காலங்களிலும் பிராமண சக்தியால் மிதித்து நசுக்கப்பட்டதால் க்ஷத்திரிய சக்தி தலைதூக்க முடியாமல் இருந்தது. புத்தமதப் புரட்சிக்குப் பிறகு பிராமண சக்தியின் வீழ்ச்சியுடன்கூடவே இந்தியாவில் க்ஷத்திரிய சக்தி உச்ச நிலையை அடைந்ததை நாம் காண்டோம். பௌத்தப் பேரரசின் வீழ்ச்சிக்கும் முகமதியப் பேரரசு நிலை பெற்றதற்கும் இடையிலுள்ள காலத்தில் ராஜபுத்திரர் மூலமாக க்ஷத்திரிய சக்தி தலையெடுக்க முயன்று வீணானதையும் நாம் பார்த்தோம். புத்துயிர் பெற்ற புரோகித சக்தியின் முயற்சிதான் இதற்கும் காரண மாகியது.

நிர்வாகமும் சமுதாய வகுப்புகளும் 6

6. எது லட்சிய நிர்வாகம்?

பிராமண காலத்தின் அறிவையும், க்ஷத்திரிய காலத்தின் பண்பாட்டையும், வைசிய காலத்தின் பகிர்ந்தளித்தல் போக்கையும், சூத்திர காலத்தின் சமத்துவ லட்சியத்தையும் சேர்த்து, அவற்றின் தீமைகளை விலக்கி ஒரு நிலையை அமைக்க முடியுமானால், அது லட்சிய நிலையாக இருக்கும். ஆனால் அது நடக்கக் கூடியதா?

நிர்வாகமும் சமுதாய வகுப்புகளும் 5

5. சூத்திரர்களுடைய நிர்வாகத்தின் வரவைப் பற்றி சுவாமிஜியின் தொலைநோக்குப் பார்வை?

ஆனால் ஒரு காலம் வரும். அப்பொழுது சூத்திரர்கள் தங்கள் சூத்திரத் தன்மையுடனேயே முக்கி யத்துவம் பெறுவார்கள். அதாவது அவர்கள் வைசிய, க்ஷத்திரிய இயல்புகளைப் பெற்று வலிமையை வெளிப்படுத்துகிறார்களே, அதுபோல் அல்ல; சூத்திர இயல்பு மற்றும் வழக்கங்களுடனேயே எல்லா நாடுகளிலும் சமுதாயத்தில் ஆதிக்கத்தை அடை வார்கள். அந்த உதயத்தின் முதல்கிரணம் மேற்கு உலகில் இப்பொழுதே மெல்லமெல்லத் தோன்ற ஆரம்பித்துவிட்டது, அதன் விளைவு என்னவாகுமோ என்று எல்லோரும் திகைத்து நிற்கிறார்கள். சோஷலிசம் (Socialism), அனார்கிசம், (Anarcism) நிஹிலிசம் (Nihilism) போன்ற கொள்கைகள் எல்லாம் இந்தப் புரட்சிக்கான முன்னோடிகள்.

இறுதியாக சூத்திரர்கள் அதாவது உழைக்கும் வர்க்கத்தின் ஆட்சி. பெளதீக வசதிகள் பலருக்கும் பகிர்ந்தளிக்கப்படுவதுதான் இந்த ஆட்சியின் அனுகூலம். அதன் பிரதிகூலங்கள் பண்பாடு தாழ்வுறுவதாக (ஒருவேளை) இருக்கலாம். இதில் சாதாரணக் கல்வி பேரளவில் பரவும். ஆனால் அசாதாரணமான மேதைகள் குறைந்துகொண்டே போவார்கள்.

நிர்வாகமும் சமுதாய வகுப்புகளும் 4

4. வைசியர்களுடைய நிர்வாகத்தின் தனிச்சிறப்புகள் யாவை?

இந்த எதிர்விளைவின் பலனாக வைசிய சக்தி என்ற மகா சக்தி எழுகிறது. அதன் கோபக் கண்களுக்கு முன்னால் ‘இலங்கையின் ராவணன்கூடக் கிடுகிடு என்று நடுங்குகிறான்.’ இந்த வைசியர்களின் கையி லுள்ள தங்க ஜாடி தங்களுக்குக் கிடைக்குமா என்று அரசன் முதல் ஆண்டிவரை தலைவணங்கி இவர்களைப் பின்தொடர்கின்றனர்.

வைசியன் சொன்னான்: ‘பைத்தியக்காரர்களே, எங்கும் நிறைந்த கடவுள் என்று நீங்கள் சொல்கிறீர்களே, அது என் கையில் உள்ளதும் சர்வ வல்லமையுள்ளதுமான பணம். அதன் அருளால் நானும் வல்லவனாகி விட்டேன். ஏ பிராமணா, இதன் தயவால் நான் உன் தவம், ஜபம், கல்வி, அறிவு அனைத்தையும் இப்போதே வாங்கிவிட முடியும். ஏ மன்னா, இந்த என் பணத்தின் பேராற்றல் உன் ஆயுதங்கள் அனைத்தையும், உன் வீரதீரம் எல்லாவற்றையும் என் கட்டளைப்படிச் செய்ய வைக்கும். இதோ உயர்ந்த, பரந்த தொழிற்சாலைகளைப் பார்க்கிறாயே அவை என்னுடைய தேன்கூடுகள். எண்ணற்ற சூத்திரர்கள் என்னும் தேனீக்கள் அந்தக் கூடுகளில் இடைவிடாமல் எப்படித் தேனைச் சேகரிக்கிறார்கள், பார்த்தாயா? ஆனால் அந்தத் தேனைக் குடிப்பது யார் தெரியுமா? நான் தான். காலப்போக்கில் ஒரு துளித் தேனைக்கூட விடாமல் என் சொந்த லாபத்திற்காக, அனைத்தையும் வடித்தெடுப்பேன்.’

பிராமண, க்ஷத்திரிய சக்திகள் ஓங்கியிருந்தபோது கல்வியும், நாகரீகமும் ஓர் இடத்தில் குவிந்திருந்தது போல், வைசிய சக்தியின் ஆதிக்கத்தில் செல்வம் ஓரிடத்தில் குவிகிறது. கிளிங் என்ற அதன் மதுர ஒலி நான்கு ஜாதியினரின் மனத்திலும் ஒரு தடுக்க முடியாத கவர்ச்சியை ஏற்படுத்துகிறது, அந்தக் காசுதான் வைசியனின் சக்தி. இதனைப் பிராமணன் தந்திரத்தால் பிடுங்கிக் கொள்வான், க்ஷத்திரியன் படைபலத்தால் பறித்துவிடுவான் என்று வைசியன் பயந்துகொண்டே இருக்கிறான். ஆகவே தங்களைக் காப்பாற்றிக் கொள் வதற்காக வைசியர்கள் எல்லோரும் ஒற்றுமையாக இருக்கிறார்கள். வைசியனின் கையிலுள்ள வட்டியாகிய சாட்டை எல்லோரது உள்ளத்தையும் நடுங்கச் செய்கிறது. பணபலத்தால் அரச பலத்தை ஒடுக்குவதில் அவன் எப்போதும் மும்முரமாக இருக்கிறான். தனக்குப் பணமும் பொருளும் வந்து சேர்வதில் அரச சக்தி குறுக்கிடக் கூடாது என்பதில் மிகவும் கவனமாக இருக்கிறான். இருந்தும் அந்த அரச சக்தி சூத்திரர் களிடம் போவதில் அவனுக்குச் சிறிதும் விருப்பமில்லை .

‘எந்த நாட்டிற்குத்தான் வணிகன் போகவில்லை ?’ தான் அறியாமலே ஒரு நாட்டின் கல்வி, அறிவு, கலை, விஞ்ஞானம் இவற்றை இன்னொரு நாட்டிற்கு அவன் எடுத்துச் செல்கிறான். பிராமண, க்ஷத்திரியர்களுடைய ஆதிக்கத்தின்போது சமுதாயத்தின் இதயத்தில் நிரம்பி நின்ற கல்வி, நாகரீகம், கலை என்ற ரத்தம் வியாபாரத் தடங்களாகிய ரத்தக் குழாய்கள் மூலம் பரவுகிறது. இந்த வைசிய சக்தி எழுச்சி பெற்றிருக்காவிட்டால் உணவுப் பொருட்கள், போகப் பொருட்கள், நாகரீகம், ஆடம்பரம், கல்வி ஆகியவற்றை உலகத்தின் ஒரு கோடியிலிருந்து இன்னொரு கோடிக்கு யார் எடுத்துச் சென்றிருப்பார்கள்?

மௌனமாக அமுக்கி, நசுக்கி, ரத்தத்தை உறிஞ்சும் சக்தி அதனிடம் உள்ளது. அந்த சக்தி பயங்கரமானது. அவன் வியாபாரி, ஆதலால் எல்லா இடங்களுக்கும் செல்வான்; இதன்மூலம் முந்திய இரண்டு நிலை களிலும் சேர்த்து வைக்கப்பட்ட கருத்துக்களைப் பரப்பு கிறான். இது இந்த ஆதிக்கத்தின் அனுகூலம். இவர்கள் க்ஷத்திரியர்களைவிட குறைந்த அளவே பிறரிலிருந்து பிரிந்து வாழ நினைப்பவர்கள்; ஆனால் இவர்களின் ஆதிக்கத்தின்போது பண்பாடு நலியத் தொடங்குகிறது.

நிர்வாகமும் சமுதாய வகுப்புகளும் 3

3. க்ஷத்திரியர்களின் நிர்வாகம் எவ்வாறு இருந்தது?

மறுபக்கத்தைப் பார்ப்போம். அரசன் சிங்கத்தைப் போன்றவன். அவனிடம் சிங்கத்தின் நல்ல இயல்புகளும் தீய இயல்புகளும் அமைந்துள்ளன. சிங்கம் தனது பசிக்காக, புற்பூண்டுகளை உண்டு வாழ்கின்ற மிருகங்களின் நெஞ்சைத் தன் நகங்களால் கிழித்தெறிய ஒருபோதும் தயங்குவதில்லை. ஆனால் பசியால் வாடுகின்ற கிழச் சிங்கமானாலும் தன்னிடம் சரண்புகுகின்ற நரியைக்கூட கொல்வதில்லை என்று கவிஞர் கூறுகிறார். குடிமக்களும், அரசனின் இன்ப நுகர்ச்சிகளுக்கிடையே குறுக்கிடுவார்களானால் அவர் களுக்கு அழிவுதான். ஆனால் அவர்கள் பணிவுடன் அரசனின் கட்டளைகளை ஏற்றுக்கொண்டால் ஆபத்தில்லை .

அது மட்டுமல்ல; பழங்காலம் இருக்கட்டும், தற்காலத்தில்கூட கூட்டுமுயற்சி, ஒருமித்த நோக்கத் துடன் செயல்படுதல், பலரின் நன்மைக்காக ஒருவர் தன்னலத்தைத் தியாகம் செய்வது என்பவையெல்லாம் எந்த நாட்டிலும் சரியாக இல்லை. அதனால்தான் அரசன் என்ற ஒரு மையத்தை சமுதாயம் உருவாக்கு கிறது. எல்லா சக்திகளும் அங்கே ஒன்றுகூடி, பிறகு சமுதாயம் முழுவதிலும் பரவுகிறது.

பிராமண ஆதிக்கத்தின்போது, அறிவைத் தேடுவது எப்படி முக்கியமாக விழிப்புற்றதோ, பின்னர் தொடர்ந்து அது கவனமாகக் காப்பாற்றப்பட்டதோ, அதுபோல் க்ஷத்திரிய ஆதிக்கத்தின்போது போக நாட்டமும், அதற்குத் துணை செய்கின்ற பல்வேறு அறிவுத்துறைகளும் மேலோங்கி வளர்ந்தன.

மகிமை மிக்கவனான அரசன் ஓலைக் குடிசைக் குள் வாழ முடியுமா? சாதாரண மக்கள் பெறுகின்ற சுகபோகங்களால் அவன் திருப்தி பெறத்தான் முடியுமா?

அரசனின் கௌரவத்தை உலகில் யாருடனும் ஒப்பிட முடியாது. அவன் தேவனாகக்கூட கருதப்படு கிறான். அவனது சுகபோகப் பொருட்களைச் சாதாரண மனிதன் பார்ப்பது கூடப் பாவம், அனுபவிக்க நினைப் பது பற்றிப் பேச்சே கிடையாது. அரசனின் உடல் மற்றவர்களின் உடல்களைப் போன்றது அல்ல, தீட்டு போன்ற எந்தத் தோஷங்களும் அதை மாசுபடுத்தாது. அந்த உடலுக்குச் சாவு கிடையாது என்று சில நாடுகளில் நினைக்கிறார்கள். கதிரவன்கூடக் காண முடியாத அரசிகள் சாமானியரின் கண்களில் படுவது சாத்தியமே அல்ல. அதனால்தான் கூரைக் குடிசைகள் இருந்த இடத்தில் மாடமாளிகைகள் எழுந்தன, கிராமியப் பாடல்களும் ஆடல்களும் மறைந்து இனிய, அழகிய சங்கீதம் ஒலிக்கத் தொடங்கியது. இயற்கைக் காடுகள், வனங்கள், கரடுமுரடான உடை போன்றவை படிப்படியாக மறைந்து இனிய சோலைகள், தோட்டங்கள், மனம்கவரும் ஓவியங்கள், ஒளிவீசும் ரத்தினங்கள், சிறந்த ஆடைகள் எல்லாம் ஏற்படத் தொடங்கின. லட்சக்கணக்கான அறிஞர்கள் உழைப்பு தேவைப்படுகின்ற உழவுத் தொழிலைக் கைவிட்டு, உழைப்பு குறைவாகவும் புத்திசாதுரியம் தேவைப்படுவதுமான நூற்றுக்கணக்கான கலைகளை நாடினர். கிராமங்கள் தங்கள் முக்கியத்துவத்தை இழந்தன, நகரங்கள் எழலாயின.

புரோகிதர் எல்லா அறிவுக்கும் மையமாகத் திகழ முயற்சிப்பதுபோல் அரசனும் பௌதீக சக்தி அனைத் தையும் தன்னிடம் குவிப்பதற்கு முயற்சிக்கிறான்.

அரசர்கள் தங்கள் குடிமக்களின் பெற்றோர்கள், குடிமக்களோ அரசனின் குழந்தைகள். குடிமக்கள் எல்லா வகைகளிலும் அரசனைச் சார்ந்து வாழ வேண்டும். அரசனோ பாரபட்சமற்று, தன் சொந்தக் குழந்தைகளைப்போல் அவர்களைக் காக்க வேண்டும். தனிப்பட்ட குடும்பங்களுக்கு என்ன சட்டமோ அதே சட்டம்தான் முழுச் சமுதாயத்திற்கும். தனிப்பட்ட குடும்பங்களின் தொகுதிதானே சமுதாயம்? ‘மகன் பதினாறு வயதை அடைந்ததும், தகப்பன் அவனை நண்பனாகக் கருத வேண்டும்” என்றால் சமுதாயம் என்ற குழந்தை பதினாறு வயதை அடைவதே இல்லையா! ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்தில் எல்லா சமுதாயமும் வாலிபப் பருவத்தை அடைகிறது என்றும், அப்போது பொதுமக்களுக்கும் ஆள்பவர் களுக்கும் இடையே பலத்த போராட்டம் நிகழ்கிறது என்பதையும் வரலாறு காட்டுகிறது. இந்தப் போராட்டத்தில் விளைகின்ற வெற்றிதோல்விகளைப் பொறுத்தே சமுதாயத்தின் வளமும் நாகரீகமும் அமைகிறது.

கல்வி, அறிவு, செல்வம், ஆள்பலம், வலிமை, தைரியம் என்று இயற்கை நமக்குக் கொடுக்கின்ற எல்லாமே பிறருக்குக் கொடுப்பதற்காகத்தான். நாம் இதை அடிக்கடி மறக்கிறோம். நமக்குக் கொடுக்கப்படும் பொருட்களின்மீது, ‘எனக்கு மட்டும் சொந்தம்’ என்ற முத்திரையை இடும்போது நம்முடைய அழிவுக்கு விதையை நாமே விதைக்கிறோம்.

குடிமக்களின் ஆற்றல் முழுவதையும் தன்னிடம் குவித்து வைத்திருப்பவனான அரசன், தன்னிடம் குவிக்கப்பட்டுள்ள இந்தச் சக்தி ‘ஸஹஸ்ர குணமுத்ஸ்ர ஷ்டம்'”-ஆயிரம் மடங்காகத் திருப்பித் தருவதற்காக மட்டுமே என்பதை விரைவில் மறக்கிறான். வேன மன்னனைப்போல்’ தானே எல்லா கடவுளும், மற்றவர்கள் கேவலமான மனிதர்கள் மட்டுமே என்று நினைக்கிறான். நல்லதானாலும் கெட்டதானாலும் அவனது விருப்பத்திற்கு எதிராக நடப்பது பெரும் பாவம். ஆகவே காப்பாற்ற வேண்டிய அரசன் மக்களைத் துன்புறுத்துகிறான், அவர்களின் உயிரை உறிஞ்சுகிறான். சமுதாயம் பலவீனமாக இருந்தால் அரசனின் எல்லா கொடுமைகளையும் அது சகித்துக்கொள்கிறது. அதன் காரணமாக அரசனும் மக்களும் படிப்படியாக வலிமை கெட்டு பரிதாபமான நிலையை அடைகிறார்கள்; பிறகு தங்களைவிட வலுவான இன்னொரு நாட்டிற்குப் பலியாகிறார்கள். எங்கு சமுதாயம் வலிமையாக இருக்கிறதோ, அங்கு உடனே எதிர்விளைவு உண்டாகிறது. அதன் விளைவாக வெண்கொற்றக்குடை, செங்கோல், சாமரம் எல்லாம் தூக்கி எறியப்படுகின்றன; அரியாசனமும் மற்ற அரச ஆடம்பரங்களும் கண்காட்சிச் சாலையில் வைக்கப் படும் பொருட்களாகி விடுகின்றன.