சமுதாயத்தின் பல பரிமாணங்கள் 12

12. கலாச்சாரத்தின் முன்னேற்றத்திற்கு ஆசியா, ஐரோப்பா மற்றும் அமெரிக்காவின் பங்கு என்ன?

நாகரீகத்தின் விதையை விதைத்தது ஆசியா, மனிதனை உருவாக்கியது ஐரோப்பா, பெண்களையும் பாமர மக்களையும் முன்னேறச் செய்துவருகிறது அமெரிக்கா.

சமுதாயத்தின் பல பரிமாணங்கள் 11

11. உண்மையான கலாச்சாரம் என்றால் என்ன?

நீங்கள் தத்துவவாதிகள், ஒரு பை நிறையப் பொன், ஒருவனுக்கும் மற்றொருவனுக்கும் இடை யில் வேறுபாட்டை உண்டாக்குமென்று நீங்கள் நினைக்க வில்லை. எந்திரங்களுக்கும் விஞ்ஞானத்திற்கும் என்ன மதிப்பு? அவற்றின் பலன் ஒன்றே ஒன்றுதான்: அவை அறிவைப் பரப்புகின்றன. நீங்கள் வறுமைப் பிரச்சினையைத் தீர்க்கவில்லை; மாறாக, அதை மேலும் கடுமையாக்கியிருக்கிறீர்கள். எந்திரங்கள் வறுமைப் பிரச்சினையைத் தீர்க்க முடியாது; அவை மேன்மேலும் மனிதனைப் பாடுபட வைக்கின்றன. போட்டி கடுமையா கிறது. இயற்கையின் மதிப்பை அளவிட முடியுமா? ஒருவன்கம்பி வழியாக மின்சக்தியை அனுப்பிவிட்டான், அவனுக்கு உடனே சிலை அமைக்கிறீர்கள், ஏன்? அதைவிடப் பல கோடிமுறை மின்சாரத்தை இயற்கை அனுப்புகிறதே! எல்லாமே இயற்கையில் இருக்கின்றன, நீங்கள் அதை வெளியே கொண்டு வருகிறீர்கள், அது என்ன பிரமாதம்! அவை ஏற்கனவே அங்கே உள்ளன! மின்சாரத்தின் ஒரே நன்மை அது நமது முன்னேற்றத்திற்கான சாதனம் ஆகிறது என்பதுதான். இந்தப் பிரபஞ்சம் ஆன்மாவின் பயிற்சிக் கூடம். இந்தப் பயிற்சிகளுக்குப் பிறகு நாம் தெய்வங்கள் ஆகிறோம். ஒரு விஷயம் எவ்வளவு தூரம் இறைவனின் வெளிப்பாடாக அமைகிறது என்பதை வைத்தே ஒவ்வொன்றின் மதிப்பும் கணக்கிடப்பட வேண்டும். நாகரீகம் என்பது, மனிதனுள்ளிருக்கும் அந்தத் தெய்வீகத்தை வெளிப்படச் செய்வதே.

சமுதாயத்தின் பல பரிமாணங்கள் 10

10. லட்சிய சமுதாயம் என்றால் என்ன?

ஒவ்வொரு ஜீவனும் தன்னிடத்தில் தெய்வீக மானவை. வெளிப்புற மற்றும் உட்புற இயற்கையை அடக்கி அந்தத் தெய்வீகத்தை வெளிப்படுத்துவதே நமது குறிக்கோள்.

கிரேக்கர்கள் அரசியல் சுதந்திரத்தை நாடினர், இந்துக்கள் ஆன்மீக சுதந்திரத்தை நாடினர். இரண்டும் ஒருதலைப்பட்சமானவை. ஆன்மா, உடல் ஆகிய இரண்டின் சுதந்திரத்திற்காகவும் முயல வேண்டும்.

சமுதாயத்தின் பல பரிமாணங்கள் 9

9. சமுதாயம் எவ்வாறு வலிமையைப் பெறுகிறது

எனது லட்சியம் வளர்ச்சி, விரிவு, தேசியப் பாதையில் முன்னேற்றம்.

உயர்குடியினர் முதல் சாதாரண மக்கள்வரை கல்வியும் பண்பாடும் படிப்படியாக பரவத் தொடங்கிய நாளிலிருந்தே மேலை நாடுகளின் நவீன நாகரீகத்திற்கும், இந்தியா எகிப்து ரோம் நாடுகளின் முற்கால நாகரீகத்திற்கும் இடையே வேற்றுமை வளரத் தொடங்கியது. சாதாரண மக்களிடையே கல்வியும் அறிவும் பரவியதற்கு ஏற்ப நாடும் முன்னேறுவதை நான் கண்முன் காண்கிறேன்.

நமது தனித்தன்மை ஏன் முற்றிலுமாக நம் நாட்டைக் கைவிட்டது? கைத்திறன் மிக்க நம் தொழிலாளர்கள் ஐரோப்பியருடன் போட்டியிட இயலாமல் ஏன் நாள்தோறும் குறைந்து வருகிறார்கள்? பல நூற்றாண்டுகளாக நிலைத்து நின்ற ஆங்கிலத் தொழிலாளியை ஜெர்மன் தொழிலாளி எந்த ஆற்றலால் அசைத்து வெற்றி கண்டான்?

கல்வி, கல்வி, கல்வி ஒன்றேகாரணம். ஐரோப்பாவில் பல நகரங்களின் வழியே யாத்திரை செய்தபோது அங்கு வாழ்கின்ற ஏழைகளுக்கு உள்ள வசதிகளையும் கல்வியையும் கண்டேன். அப்போதெல்லாம் நம் ஏழைகளை நினைத்துப் பார்த்து நான் கண்ணீர் விட்டு அழுதிருக்கிறேன். இந்த வேறுபாட்டிற்குக் காரணம் என்ன? கல்வி என்ற விடையே நான்கண்டது. கல்வியால் தன்னம்பிக்கை வருகிறது, தன்னம்பிக்கையின் வலிமையால் உள்ளிருக்கும் ஆன்மா விழித்தெழுகிறது. நம்முள் இருக்கும் ஆன்மாவோ மெல்லமெல்ல செயலிழந்து கொண்டிருக்கிறது.

மேலை கீழை நாடுகளுக்கு இடையேயுள்ள வேற்றுமை முழுவதும் இதில்தான் உள்ளது: மேனாட்டினர் சமுதாய உணர்வு உடையவர்கள், நம்மிடம் அது இல்லை . அதாவது, இங்கு மேலை நாட்டில் நாகரீகமும் கல்வியும் எல்லோருக்கும் உரியது, பாமரமக்களிடையே அவை ஊடுருவிச் சென்றுள்ளன. இந்தியாவிலும் அமெரிக்காவிலும் உயர்ந்த ஜாதியினர் ஒரேமாதிரிதான் இருக்கின்றனர்; ஆனால் இந்த இரு நாடுகளின் தாழ்ந்த வகுப்பினருக்கிடையில் உள்ள பரஸ்பரத் தூரம் எல்லை காணமுடியாத ஒன்று. இந்தியாவை வெல்வது ஆங்கிலேயருக்கு அவ்வளவு எளிதாக இருந்தது ஏன்? அவர்களிடம் சமுதாய உணர்வு இருந்தது, நம்மிடம் இல்லை . நமது தலைவர்களுள் ஒருவர் இறந்துபோனால் மற்றொருவரைப் பெற நாம் நூற்றாண்டுகளாகக் காத்திருக்க வேண்டும்; அவர்களோ, சாகச்சாக அதே வேகத்தில் வேறு தலைவர்களை உருவாக்கக் கூடியவர்கள்.

பொதுமக்களுக்குக் கல்வியூட்டி அவர்களை உயர்த்துங்கள். இந்த ஒரு வழியில்தான் சமுதாய உணர்வு கொண்ட நாடு உருவாக முடியும். குறைபாடு முற்றிலும் இதில்தான் அடங்கியுள்ளது: உண்மையான குடிகளான குடிசைவாழ் மக்கள் தங்கள் ஆண்மையை, தங்கள் தனித்துவத்தை மறந்துவிட்டார்கள். இந்து, முஸ்லீம், அல்லது கிறிஸ்தவனின் காலடியில் மிதிபட்டு மிதிபட்டு, ‘பையில் பணம் இருப்பவனின் காலடியில் மிதிபடத்தான் நாங்கள் பிறந்துள்ளோம்’ என்றே அவர்கள் எண்ணத் தலைப்பட்டு விட்டார்கள். அவர்கள் இழந்த தனித்துவத்தை அவர்களுக்கு மீண்டும் கொடுக்க வேண்டும்; கல்வி கொடுக்க வேண்டும்.

ஒவ்வொருவனும் தனது நன்மைக்குத் தானேதான் வழிசெய்ய வேண்டும். ரசாயனப் பொருட்களைச் சேர்த்து வைப்பதே நம் கடமை, படிகமாதல் இறைவனின் நியதிகளின்மூலம் நிகழும். மக்களிடம் கருத்துக்களை நாம் விதைப்போம்; மற்றவற்றை அவர்களே செய்துகொள்வார்கள்.

ஒவ்வொரு மனிதனையும், ஒவ்வொரு நாட்டையும் சிறப்படையச் செய்ய மூன்று விஷயங்கள் தேவை.

  1. நல்லியல்பின் ஆற்றல்களில் திட நம்பிக்கை.
  2. பொறாமை, சந்தேகம் இவை இல்லாதிருத்தல்.
  3. நல்லவர்களாக இருந்து நன்மை செய்ய முயலகின்ற அனைவருக்கும் உதவுதல்.

‘வாழ்க்கை, வளர்ச்சி, மேன்மை இவற்றிற்கான ஒரே நிபந்தனை சிந்தனையிலும் செயலிலும் சுதந்திரம்தான்.’ இந்தச் சுதந்திரம் இல்லாத இடத்தில் மனிதன், இனம், நாடு என்று எதுவானாலும் அதோகதியாக வேண்டியதுதான்.

வாழ்வில் எனது முழு ஆசையும் இதுதான்: மிக மேலான கருத்துக்களை ஒவ்வொருவருடைய இருப் பிடத்திற்கும் கொண்டு சேர்ப்பதற்கான ஓர் அமைப்பை இயக்கிவிட வேண்டும்; பின்னர் ஆண்களும் பெண்களும் அவரவர் விதியை அவரவரே நிர்ணயிக்கட்டும். வாழ்வின் மிகமிக முக்கியமான பிரச்சினைகளைப்பற்றி நம் முன்னோர்களும், அதைப் போலவே மற்ற நாட்டினரும் என்னென்ன சிந்தித்துள்ளனர் என்பதை அவர்கள் அறியட்டும். முக்கியமாக, இப்போது பிறர் என்ன செய்து கொண்டிருக்கின்றனர் என்பதை அவர்கள் காணட்டும், பிறகு ஒரு முடிவுக்கு வரட்டும். நாம் செய்ய வேண்டுவதெல்லாம் ரசாயனப் பொருட் களை ஒன்றுசேர்த்து வைப்பதுதான்; இயற்கை, தனது நியதிகளுக்கு ஏற்ப அவற்றைப் படிகமாக்கி விடும்.

நாடு குடிசைகளில் வாழ்கிறது என்பதை நினைவில் வையுங்கள். ஆனால் அந்தோ! அவர்களுக்காக யாரும் எதையும் எப்போதும் செய்ததில்லை . நமது நவீனச் சீர்திருத்தவாதிகள் விதவைகளின் மறுமணத்தில் வெகு மும்முரமாக ஈடுபட்டுள்ளார்கள். ஒவ்வொரு சீர்திருத்தத்தையும் நான் வரவேற்கிறேன். ஆனால் எத்தனை விதவைகளுக்குக் கணவன் கிடைத்தான் என்பது ஒரு நாட்டின் விதியை நிர்ணயிப்பதில்லை, பாமர மக்களின் நிலைமையைப் பொறுத்தது அது. உங்களால் அவர்களை உயர்த்த முடியுமா? தங்களிடம் இயல்பாக உள்ள ஆன்மீகப் பண்பை இழக்காமல், தாங்கள் இழந்த தனித்துவத்தை அவர்களுக்கு நீங்கள் மீண்டும் பெற்றுத் தர முடியுமா? சமத்துவம், சுதந்திரம், செயல்திறன், ஆற்றல் இவற்றில் மேலைநாட்டினருள் தலைசிறந்த மேனாட்டினராக இருந்து, அதேவேளையில் மதப் பண்பாட்டிலும் இயல்புணர்ச்சிகளிலும் முழுமையான இந்துவாகவும் இருக்க உங்களால் முடியுமா? இதைச் செய்தேயாக வேண்டும், செய்தே தீர்வோம். இதைச் செய்வதற்கென்றே நீங்கள் அனைவரும் பிறந் திருக்கிறீர்கள். உங்களிடம் நம்பிக்கை வையுங்கள். திடமான நம்பிக்கைகளே பெரும் செயல்களுக்கு வழி வகுக்கின்றன. தொடர்ந்து முன்னேறிச் செல்லுங்கள். ஏழைகளிடமும் தாழ்த்தப்பட்டோரிடமும் இரக்கம், மரணமே வந்தாலும் இரக்கம்- இதுவே நமது குறிக்கோள்.

சமுதாயத்தின் பல பரிமாணங்கள் 8

8. சமுதாயம் எவ்வாறு தனது உயிர்நாடியை இழக்கிறது?

ஒவ்வொரு நாட்டிற்கும் அதற்கென்று ஒரு தனிப் பங்கு உள்ளது. இயல்பாகவே ஒவ்வொரு நாடும் தன்னோடு பிறந்த, தனக்கென்றே உரிய விசித்திரங் களும் தனித் தன்மையும் கொண்டதாக உள்ளது. உலக நாடுகள் அனைத்தின் இந்த இயைபில் ஒவ்வொரு நாட்டிற்கும் தனிப் பங்கு உள்ளது. அதுவே அந்த நாட்டின் உயிரோட்டமாகவும் ஆதாரமாகவும் உள்ளது. அதுவே அந்த நாட்டு தேசிய வாழ்வின் முதுகெலும் பாகவும் அஸ்திவாரமாகவும் அசைக்க முடியாத அடித்தளப் பாறையாகவும் அமைந்துள்ளது.

தனி மனித வாழ்க்கையில் வாழ்க்கையின் லட்சியம் தடைபடாமல் இருந்தால், உயிர்த் துடிப்பான அந்த லட்சியம் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்குமானால் மற்ற செயல்களுக்கு ஏற்படுகின்ற தடைகள் எவ்வளவு கடுமையாக இருந்தாலும் அந்தத் தடைகள் அவனை அழிக்காது. அதுபோலவே நமது வாழ்க்கையின் இந்த லட்சியம் தடைபடாதவரை எதுவும் நம் நாட்டை அழிக்க முடியாது.

ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் ஒரு தனிப்பட்ட போக்கு, ஒரு கருத்து உள்ளது. அதன் புற வெளிப்பாடு தான், அது தன்னைப் புறத்தில் வெளிப்படுத்திக் கொள்வதுதான் புற மனிதன். அதுபோலவே ஒவ்வொரு நாடும் தனக்கென்று ஒரு தேசியக் கருத்தைப் பெற்று விளங்குகிறது. அந்தக் கருத்து உலக நன்மைக்காகச் செயல்படுகிறது, உலகம் வாழ்வதற்கு அந்தக் கருத்து தேவை. இந்தக் கருத்தின் தேவை என்று முடிகிறதோ அன்றே அந்த நாடும் சரி, தனிமனிதனும் சரி அழிந்துவிடும்.

நமது புராதன மக்களின் சட்டங்களும் பழக்க வழக்கங்களும் தவறானவையாக இருந்ததால் இந்தியா விற்கு வீழ்ச்சி ஏற்படவில்லை; அவர்கள் கண்ட முடிவுகளை முறைப்படி செயல்முறைப்படுத்தாதது தான் வீழ்ச்சிக்குக் காரணம்.

அந்த நாட்டின் சீர்குலைவிற்குக் காரணம் என்ன? தன் நிறுவன அமைப்பை நிர்வகிக்கத் தக்க மனிதர்களை அதனால் உருவாக்க முடியவில்லை .

இந்திய சாம்ராஜ்யம் தங்களிடமிருந்து போய் விட்டால், ஆங்கிலேய இனத்திற்குப் பேரழிவு உண்டாகு மென்று ஆங்கிலப் பொதுமக்கள் மனத்தில் ஓர் எண்ணம் மெல்லமெல்லத் தோன்றத் தொடங்கியிருக்கிறது. ஆகவே எப்படியாவது இந்தியாவில் இங்கிலாந்தின் ஆதிக்கத்தை நிலைக்கச் செய்தேயாக வேண்டும். இதற்கான முக்கிய வழி ஆங்கிலேய இனத்தின் ‘கௌரவத்தை’ இந்தியனின் இதயத்தில் எப்போதும் நிலைத்திருக்கச் செய்வதே. இந்த எண்ணத்தையும் அதை நடைமுறைப்படுத்துவதற்காக அவர்கள் செய்கின்ற முயற்சிகளையும் காணும்போது சிரிப்பும் அழுகையும் சேர்ந்து வருகின்றன.

எந்தத் தைரியமும், விடாமுயற்சியும், தீவிர ஒருமைப்பாட்டு நோக்கும் இவர்களுக்கு இந்திய சாம்ராஜ்யத்தைத் தேடிக் கொடுத்ததோ, எப்பொழுதும் விழிப்புடன் இருக்கும் விஞ்ஞானத்துடன் கலந்த எந்த வியாபார மேதாவித்தனம் எல்லா செல்வத்திற்கும் அன்னையான இந்தியாவைக்கூட இங்கிலாந்தின் முக்கிய வியாபாரச் சந்தை ஆக்கியதோ, அந்தப் பண்புகள் அவர்களின் தேசிய வாழ்வில் இருக்கும்வரை அவர்களின் சிம்மாசனத்தை அசைக்க முடியாது என்பதை இந்தியாவில் வாழ்கின்ற ஆங்கிலேயர்கள் மறந்துவிடுகிறார்களோ என்று தோன்றுகிறது. இந்தக் குணங்கள் ஆங்கிலேயரிடம் இருக்கும்வரை ஆயிரக்கணக்கான இந்திய சாம்ராஜ்யங்கள் போனாலும், ஆயிரக்கணக்கான சாம்ராஜ்யங்களை அவர்கள் சம்பாதித்துவிடுவார்கள். ஆனால் இந்தக் குணங்களின் வேகம் குறையுமானால், வெறும் ‘கௌரவத்தால்’ மட்டும் ஒரு சாம்ராஜ்யத்தை ஆள முடியுமா?

சீன, இந்திய நாகரீகங்கள் வளராமல் இருந்து வந்திருப்பதற்கு ஒரு காரணம் அவர்களின் பயங்கர வறுமைதான். சாதாரண இந்து அல்லது சாதாரண சீனன் பயங்கர வறுமை நிலையிலேயே நாள்தோறும் உழல்வதால் வேறு எதையும் நினைப்பதற்கும்கூட அவனுக்கு வாய்ப்புக் கிடைப்பதில்லை.

எப்படியாயினும் மையக் கருத்து இதுதான்: நம் நாட்டின் வீழ்ச்சி என்கிறார்களே, அது இந்த தர்மத்தின் வீழ்ச்சியே. முக்தி நெறியை நாடு முழுவதும் பின்பற்றுமானால் அது நல்லதுதான். ஆனால் அது நடக்காதே! போகமில்லாமல் தியாகம் இல்லை. முதலில் அனுபவி, பிறகு தியாகம் வரும். இல்லாமல், திடீரென்று ஒருநாள் நாடு முழுவதும் சேர்ந்து துறவிகளாகிவிட்டால் இங்கும் இல்லை, அங்கும் இல்லை என்றாகிவிடும். பௌத்த மடங்கள் ஒவ்வொன்றிலும் ஒவ்வொரு லட்சம் புத்த பிட்சுக்கள் வாழத் தொடங்கியபோதுதான் நாட்டின் அழிவிற்கான விதை ஊன்றப்பட்டது. பௌத்தர்கள், கிறிஸ்தவர்கள், முகமதியர்கள், சமணர்கள் இவர்களுக்கெல்லாம் இது ஒரு பிரமை:துறவு ஒன்றே எல்லோருக்கும் நியதி, சட்டம். இது மாபெரும் தவறு. கல்வி, பழக்கவழக்கங்கள், சட்டதிட்டங்கள் எல்லாமே இனம், தனிநபர், இயல்பு இவற்றுக்கேற்ப வேறுபடவே செய்யும். பலவந்தமாக ஒரே நெறியை அனைவரிடமும் திணிப்பதால் என்ன நன்மை வரும்?

‘முக்தியைப்போல் சிறந்ததாக வேறு என்ன உள்ளது? அனைவரும் முக்திப் பாதையில் செல்லுங்கள்’ என்றார்கள் பௌத்தர்கள். இது எப்போதாவது நடக்கக் கூடியதா, சொல்லுங்கள். ‘நீ இல்லறத்தில் இருப்பவன். அதுபோன்ற விஷயங்கள் உனக்கு அதிகமாகத் தேவையில்லை . எனவே சுவதர்ம வழியில் (உனக்கென்று வரையறுக்கப்பட்டுள்ள கடமை) செல்’ என்று இந்து சாஸ்திரங்கள் கூறுகின்றன. இதுதான் சரி. ஓர் அடிகூட தாண்ட முடியாது, இந்த லட்சணத்தில் ஒரே தாவலில் இலங்கையை அடைவதாம்! பயனுடைய பேச்சா இது? இரண்டு பேருக்குச் சாப்பாடு போட முடியவில்லை , ஓரிருவர் சேர்ந்து பொதுநலத்திற்காக ஒரு காரியம் செய்ய முடியவில்லை , இந்த லட்சணத் தில் முக்தியைத் தேடி ஓடுகிறீர்கள். ‘முக்தி, தர்மத்தை விட மிகவும் உயர்ந்ததுதான், ஆனாலும் முதலில் தர்மத்தைச் செய்து முடிக்க வேண்டும்’ என்று இந்து சாஸ்திரங்கள் கூறுகின்றன. இந்த விஷயத்தில்தான் பௌத்தர்கள் முடிந்த அளவு எல்லாவற்றையும் குழப்பிவிட்டனர்.

அஹிம்சை உயர்ந்தது, பகைமை கூடாது-பெரிய விஷயம்தான். கேட்க நன்றாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனால் சாஸ்திரங்களோ, ‘நீ இல்லறத்தான். உன் கன்னத்தில் ஒருவன் ஓர் அடி அடித்தால் நீ பத்து அடி திருப்பிக் கொடுக்காமல் இருந்தால் நீ பாவம் செய்த வனாகிறாய்’ என்கின்றன. ‘உன்னைக் கொல்ல வருபவன் பிராமணனாக இருந்தாலும் அவனைக் கொல்வது பாவமாகாது’ என்கிறார் மனு.’ இது உண்மை . இதை மறக்கக் கூடாது. வீரர்களே உலகை அனுபவிக்கின்றனர் – வீரத்தை வெளிப்படுத்து, சாம தான பேததண்ட’ வழிகளில் நீதியை நிலைநாட்டு, உலகை அனுபவி, அப்போதுதான் நீ தர்மவான். விளக்குமாற்றால் அடிஉதை பட்டும் எந்த எதிர்ப்புமின்றி அவமானச் சின்னங்களாக வாழ்ந்தால் இந்த உலக வாழ்க்கையும் நரகமாகிவிடும், மேலுலக வாழ்க்கையும் அவ்வாறே.

நமது சாஸ்திரங்கள் இப்படித்தான் கூறுகின்றன. நண்பனே சுவதர்மத்தைச் செய்- இதுதான் உண்மை , உண்மை, தலைசிறந்த உண்மை. அநியாயம் செய்யாதே, கொடுமை செய்யாதே, முடிந்த அளவு பிறருக்கு நல்லது செய். இல்லறத்தான் அநியாயத்திற்குத் தலைவணங்குவது பாவம், அதை எதிர்த்து நீதிக்காகப் போராட முயல வேண்டும். மிகுந்த ஊக்கத்துடன் அவன் பணம் சம்பாதிக்க வேண்டும், மனைவிமக்களைக் காப்பதுடன் பிறரையும் காக்க வேண்டும்; முடிந்த அளவு பரோபகாரம் செய்ய வேண்டும். இதைச் செய்ய முடியவில்லை என்றால் நீங்கள் என்ன மனிதர்கள்? இல்லறத்தானாக இருப்பதற்கே தகுதியில்லை, இதில் ‘முக்தி’ வேறா?

தர்மம் நம்மைச் செயல்படுமாறு தூண்டுகிறது என்று ஏற்கனவே கண்டோம். தர்ம நெறியில் நிற்பவன் எப்போதும் செயலில் ஈடுபட்டிருக்க வேண்டும். வேதங்களில் கர்மத்தை வற்புறுத்தாத பகுதிகள் வேதங் களே அல்ல என்பது சில மீமாம்சகர்களின் கருத்துஆம்னாயஸ்ய க்ரியார்தத்வாத் ஆனர்தக்யம் ஆததர் தானாம் (-வேதங்களில் கர்மத்தைப்பற்றிப் பேசாத பகுதிகள் குறிக்கோள் இல்லாதவை).

‘ஓங்கார த்யானே ஸர்வார்த்த ஸித்தி:’ (ஓம் என்னும் மந்திரத்தைத் தியானிப்பதால் எல்லாவற்றை யும் அடையலாம்), ‘ஹரிநாமே ஸர்வ பாப நாச:’ (ஹரிநாமத்தை ஜபிப்பதால் எல்லா பாவங்களும் அகல்கின்றன), ‘சரணாகதேர் ஸர்வாப்தி:’ (இறைவ னிடம் சரணடைந்தவன் எல்லாம் கிடைக்கப் பெறு கிறான்)–சாஸ்திரங்களும் மகான்களும் கூறுகின்ற இவையெல்லாம் உண்மை, சந்தேகம் இல்லை. ஆனால் லட்சோபலட்சம் பேர் வாழ்நாள் முழுவதும் ஓங்கார தியானத்தில்தான் ஆழ்ந்திருக்கின்றனர்; ஹரி நாம பக்திப் பரவசத்தில் மூழ்குகின்றனர்; ‘எம்பெரு மானே, உனது திருவுள்ளம்போல் நடக்கட்டும்’ என் றெல்லாம் கதறுகின்றனர். ஆனால் அவர்களுக்கு என்ன கிடைத்து விட்டது? சுத்த பூஜ்யம். ஏன்? யாருடைய தியானம் உண்மையானதாக இருக்கிறதோ, பேரிடியின் தடுக்க முடியாத ஆற்றலுடன் யாரால் ஹரிநாமத்தைச் சொல்ல முடியுமோ, யார் உண்மையிலேயே இறைவனிடம் சரணடைய முடியுமோ, யார் கர்மத்தின் மூலம் தூய மனம் பெற்றுள்ளானோ, அதாவது யார் தர்மநெறியில் நிற்கிறானோ அவனுக்கே இந்தப் பலன்கள் கிடைக்கும்.

ஒவ்வொரு தனிமனிதனும் ஒரு குறிப்பிட்ட ஆற்றலின் வெளிப்பாட்டு மையமாக உள்ளான். நமது முன்வினைப் பயனால் சேமித்து வைக்கப்பட்டுள்ள இந்த ஆற்றலுடனேயே நாம் ஒவ்வொருவரும் பிறந் துள்ளோம். இந்த ஆற்றல் முழுவதும் செலவழித்து முடிக்கப்படாமல் யாரால் செயல்படாமல் இருக்க முடியும்? அதுவரை இன்பதுன்ப அனுபவங்களை யாரால் தடுக்க முடியும்? ஆனால் துன்ப அனுபவங் களைவிட இன்ப அனுபவங்கள் நல்லதுதானே! தீமை செய்வதைவிட நன்மை செய்வது உயர்வல்லவா? ‘நன்மை, தீமை இரண்டும் உள்ளது, அவற்றுள் நன்மை செய்வது நல்லது’ என்கிறார் ராம்பிரசாதர்.

இப்போது எது நல்லது? முக்தியை நாடுபவனுக்கு நல்லது ஒன்று, தர்மத்தை நாடுபவனுக்கு நல்லது இன்னொன்று. கீதையைத் தந்த பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர், அதில் இந்தப் பேருண்மையை விளக்குகிறார். இந்த உண்மையில்தான் இந்து மதம் கூறும் வர்ணாசிரம தர்மம், சுவதர்மம் எல்லாம் நிலைபெற்றுள்ளன–

அத்வேஷ்டா ஸர்வபூதானாம் மைத்ர: கருண ஏவ ச|
நிர்மமோ நிரஹங்கார: ஸமதுக்க ஸுக: க்ஷமீ || -கீதை 12. 13

[- வெறுப்பற்றவன், எல்லோரிடமும் நட்பும் இரக்கமும் உள்ளவன், ‘நான், எனது’ என்னும் உணர்ச்சி களிலிருந்து விடுபட்டவன், சுகம், துக்கம் இரண்டையும் சமமாகப் பார்ப்பவன், மன்னிக்கும் இயல்புடையவன்.]

–இவை போன்றவை முக்தியை நாடுபவனிடம் இருக்க வேண்டியவை.

க்லைப்யம் மா ஸ்ம கம: பார்த்த நைதத்வய்யுப்பத்யதே |
க்ஷத்ரம் ஹ்ருதய தௌர்பல்யம் த்யக்த்வோத்திஷ்ட பரந்தப|| -கீதை 2. 3

[-ஓ பார்த்தா, எதிரிகளை வாட்டுபவனே, பேடித்தனத்திற்கு ஆளாகாதே, இந்தத் தயக்கம் உன் தகுதிக்குப் பொருந்தாது. இந்த அற்பமான மனத்தளர்வை விட்டு எழுந்திரு.]

தஸ்மாத்வமுத்திஷ்ட யசோ லபஸ்வ
ஜித்வா சத்ரூன் புங்க்ஷ்வ ராஜ்யம் ஸம்ருத்தம் |
மயைவைதே நிஹதா: பூர்வமேவம்
நிமித்த மாத்ரம் பவ ஸவ்யஸாசின் || -கீதை 11. 33

[-எனவே எழுந்து நில், புகழைப் பெறு, எதிரிகளை வென்று இணையற்ற அரசை அனுபவி. உண்மையில், இவர்கள் ஏற்கனவே என்னால் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்கள்; ஓ அர்ஜுனா, நீ வெறும் கருவியாக மட்டும் இரு.]

இத்தகைய நிலையில் விழ இருந்தபோதுதான் பகவான் அவனுக்குக் கீதையில் இவற்றையெல்லாம் விளக்கி னார். இறைவனின் திருவாயிலிருந்து வெளிப்பட்ட முதல் வார்த்தைகளைக் கேளுங்கள்: ‘க்லைப்யம் மாஸ்ம கம: பார்த்த’ [ -அர்ஜுனா, பேடித் தனத்திற்கு ஆளாகாதே]. பிறகு ‘தஸ்மாத் த்வம் உத்திஷ்ட யசோலபஸ்வ’-(எனவே எழுந்து நில். புகழைப் பெறுசி என்கிறார்கள். சமணர்கள், பௌத்தர்கள் போன்றோரின் பிடியில் சிக்கி நாமும் தமோ குணத்தில் மூழ்கிவிட்டோம். கடந்த ஆயிரம் ஆண்டுகளாக நாடு முழுவதும் ஹரி நாமத்தைக் கூறுகிறார்கள், பிரார்த்தனை செய்கிறார்கள்; இறைவன் என்னவோ எதையும் கேட்டதாகத் தெரியவில்லை. எப்படிக் கேட்பார்? முட்டாள்களின் முறையீடுகளை மனிதனே கேட்க மாட்டான், கடவுள் எப்படி கேட்பார்? தற்போது நாம் செய்யக்கூடியது பகவான் கூறியதுபோல் நடப்பதுதான்: ‘அர்ஜுனா, பேடித்தனத்திற்கு ஆளாகாதே! எழுந்து நில். புகழைத் தரும் செயலைச் செய்.’

சமுதாயத்தின் பல பரிமாணங்கள் 7

7. சமுதாய வாழ்க்கையின் அடிப்படை

சமுதாய வாழ்வை உருவாக்க இந்த உலகத்தில் இரண்டு முயற்சிகள் எடுக்கப்பட்டன. ஒன்று, மதத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது, மற்றொன்று, சமுதாயத் தேவையை அடிப்படையாகக் கொண்டது. ஒரு முயற்சி, ஆன்மீகத்தின் மீது எழுப்பப்பட்டது; மற்றொன்று லௌகீகத்தின்மீது. ஒன்று அனைத்தையும் கடந்ததை ஆதாரமாகக் கொண்டது, மற்றொன்று காணும் இந்த உலகத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டது. ஒன்று, போகப் பொருட்களால் ஆன இந்தச் சின்னஞ்சிறிய உலகத்திற்கு அப்பால் துணிச்சலாகப் பார்ப்பதும் அங்கேயும் அதற்கு அப்பாலும் வாழ்க்கையைத் துவக்குவதும் ஆகும்; மற்றொன்று, உலகப் பொருளிலேயே திருப்தி அடைந்துவிடுவதும் அங்கேயே நிலைத்து வாழ நினைப்பதும் ஆகும். ஆச்சரியப்படும் வகையில் சிலவேளைகளில் ஆன்மீகமும், சிலவேளைகளில் லௌகீகமும் உச்சத்திற்கு வருகின்றன. இரண்டும் அலையலையாக ஒன்றையொன்று தொடர்வதுபோல் உள்ளது. ஒரே நாட்டில் இத்தகைய பல்வேறு அலைகள் நிலவும். ஒரு சமயம் லௌகீக அலை அடித்துப் பரவும்; அப்போது அதிக இன்பமும் அதிக உணவும் தருகின்ற செல்வம், அத்தகைய கல்வி போன்ற இந்த வாழ்க்கையைச் சேர்ந்த அனைத்தும் பெருமை பெறும். பின்னர் கீழான நிலைக்குச் சென்று இழிநிலையை அடைந்துவிடும். செல்வத்தின் வளர்ச்சியோடு மனித இனத்துடனேயே தோன்றிய எல்லா வகையான பொறாமைகளும் வெறுப்புகளும் உச்சநிலையை அடையும். அந்தக் காலகட்டத்தில் போட்டிகளும் இரக்கமற்ற கொடுமைகளும் நிலவியே தீரும். பிரபலமான ஆனால் அவ்வளவு சிறந்ததல்லாத ஓர் ஆங்கில பழமொழி கூறுவதுபோல், ‘ஒவ்வொரு வரும் தனக்காகவே வாழ்கிறார்கள், பின்னால் வருபவனைச் சாத்தான் பிடித்துவிட்டுப் போகட்டும்’ என்பது அந்த நாளின் நோக்கமாக அமையும். வாழ்க்கைமுறையின் திட்டமே தோற்றுவிட்டது என்றே மக்கள் நினைப்பார்கள். அப்போது ஆன்மீகம் வந்து, மூழ்குகின்ற அந்த உலகிற்கு உதவிக்கரம் நீட்டி அதனைக் காப்பாற்றவில்லை எனில் உலகமே அழிந்து போய்விடும்.

அதன்பிறகு உலகம் புதிய நம்பிக்கையைப் பெறும்; புதிய வாழ்க்கை முறைக்கான புதிய அடித்தளத்தைக் காணும். பிறகு மற்றோர் ஆன்மீக அலை வரும்; காலப்போக்கில் அதுவும் அழியத் தொடங்கும். பொதுவாகச் சொல்வதானால், சில விசேஷ ஆற்றல் களுக்குத் தனிப்பட்ட உரிமை கொண்டவர்களான ஒரு பிரிவினரை ஆன்மீகம் உருவாக்குகிறது. இதன் உடனடி விளைவு என்னவென்றால் லௌகீகத்தை நோக்கி மீண்டும் செல்லுதல். இது அந்தப் பிரிவினர் இன்னும் பல்வேறு தனிப்பட்ட உரிமைகளைப் பெற வழிவகுக்கும். காலப்போக்கில் அந்த இனத்தின் எல்லா ஆன்மீக ஆற்றல்கள் மட்டுமல்லாமல், பௌதீக அதிகாரங்களும் சலுகைகளும் அந்தச் சிலரின் ஆளுகைக்கு உட்பட்டுவிடும். இந்தச் சிலர் பாமர மக்களின் தோள்மீது ஏறிக்கொண்டு அவர்களை அடக்கியாள விரும்புவார்கள். இப்போது சமூகம் தனக்குத் தானே உதவிக்கொண்டாக வேண்டும். இந்த நிலையில் லௌகீகம் வந்து உதவிக்கரம் நீட்டும்.

அன்பு மட்டுமே நிலைக்கக்கூடிய ஒன்று, வெறுப்பு அல்ல; மென்மைதான் நெடுங்காலம் வாழ்வதற்குரிய வலிமையையும் பலனையும் தரவல்லது அன்றி, வெறும் காட்டுமிராண்டித்தனமோ உடம்பின் வலிமையோ அல்ல.

நமது சமுதாயச் சட்டங்களை அமைத்தவராகிய மனு, ‘இழிந்த குலத்தில் பிறந்தவரிடமிருந்தாயினும் சிறிது நல்லறிவு பெற்றுக் கொள்ளுங்கள். மிகத் தாழ்ந்த பிறவியாளருக்கும் சேவை செய்து சொர்க்கம் செல்லும் பாதையை அறிந்துகொள்ளுங்கள்’ என்று கூறுகிறார். எனவே மனுவின் உண்மையான பிள்ளைகளான நாம், அவரது கட்டளைக்குப் பணிந்து, இந்த வாழ்வு மற்றும் மறு வாழ்வு பற்றிய பாடங்களை நமக்கு போதிக்கக் கூடிய யாரிடமிருந்தேனும் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். அதே நேரத்தில் உலகத்திற்கு மகத்தானதொரு பாடத்தை நாம் போதிக்க வேண்டும் என்பதையும் மறந்துவிடக் கூடாது.

பௌதீக நிலை, தார்மீக நிலை, ஆன்மீக நிலை ஆகிய எல்லா நிலைகளிலும் ஓயாமல் விரிந்து கொண்டே போகின்ற ஒரு பொதுமைப்படுத்துகின்ற போக்கு எங்கும் காணப்படுகிறது. மாறாத ஒருமை நிலைக்கு அழைத்துச் செல்ல வல்லது இது. எனவே இக்கால இயக்கங்கள் எல்லாம் தெரிந்தோ தெரியாமலோ, ஒருமையைப்பற்றி இதுவரை மனித சமுதாயம் கொண்டிருந்துள்ள தத்துவங்களுள் மிகவும் சிறப்பான அத்வைத வேதாந்தத்தின் பிரதிநிதிகளாகவே உள்ளன என்று கொள்ளலாம்.

சமூகம், அரசியல், ஆன்மீகம் ஆகிய எதிலும் சரி, நன்மைக்கு ஆதாரமாக இருப்பது ஒன்றே; நானும் என் சகோதரனும் ஒன்றே என்று அறிவதுதான் அது. இது எல்லா நாடுகளுக்கும் எல்லா மக்களுக்கும் பொதுவான உண்மை .

சமுதாயத்தின் பல பரிமாணங்கள் 6

6. நாட்டின் தனிச்சிறப்புப் பண்பு என்றால் என்ன?

ஒவ்வொருவரும் சில தனித்தன்மைகளைப் பெற்றிருக்கிறார்கள். ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் தான் வளர்வதற்கான ஒரு தனிப்பட்ட முறை உள்ளது. அவனது வாழ்க்கைகூட- இந்துக்களாகிய நாம் சொல்கிறோமே அதுபோல், முடிவற்ற தனது முற் பிறவிகளால், வினைப்பயனால் நிர்ணயிக்கப் பட்ட-தனி வாழ்க்கையாகவே உள்ளது. கடந்தகால வினைகளின் மொத்தச் சுமையுடன் அவன் இந்த உலகிற்கு வருகிறான். முடிவற்ற அந்தக் கடந்தகாலம் நிகழ்காலத்தை நிர்ணயிக்கிறது. நிகழ்கால வாழ்க்கையை நாம் பயன்படுத்துகின்ற விதம் எதிர்காலத்தை உருவாக்குகிறது. இவ்வாறு இந்த உலகத்தில் பிறந்த ஒவ்வொருவருக்கும் தனிப் பாதை உள்ளது; அவன் எந்தத் திசையில் போக வேண்டும், எப்படி வாழ வேண்டும் என்பது நிர்ணயிக்கப் பட்டுள்ளது.

ஒவ்வொரு நாடும் செயல்படுவதற்கு தனக்கென்று தனிப்பட்ட வழியைக் கொண்டிருக்கிறது. சில நாடுகள் அரசியல்மூலம் வேலை செய்யும்; சில, சமுதாயச் சீர்திருத்தத்தின்மூலம் வேலை செய்யும்; சில, வேறு வழிகளின்மூலம் வேலை செய்யும். நம்மைப் பொறுத்த வரை நாம் செயல்படுவதற்கான ஒரே வழி மதம். மதத்தைக்கூட அரசியலின் மூலம்தான் ஆங்கிலேயர்கள் புரிந்துகொள்வார்கள். அமெரிக்கர்களோ, ஒருவேளை சமுதாயச் சீர்திருத்தத்தின் மூலம்தான் மதத்தையே புரிந்துகொள்வார்கள். ஆனால் அரசியலைக்கூட மதத்தின் வாயிலாகக் கொடுத்தால்தான் இந்துவால் புரிந்துகொள்ள முடியும்; சமூக இயலும் மதத்தின் வழியேதான் வர வேண்டும். எல்லாமே மதத்தின் மூலமாகத்தான் வந்தாக வேண்டும். ஏனென்றால் அதுதான் ஆதார சுருதி, மற்றவையெல்லாம் நம் தேசிய சங்கீதத்தின் பல்வேறு ராகங்கள், அவ்வளவுதான்.

ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் ஒரு தனிப்பட்ட போக்கு, ஒரு கருத்து உள்ளது. அதன் புற வெளிப்பாடு தான், அது தன்னைப் புறத்தில் வெளிப்படுத்திக் கொள்வதுதான் புற மனிதன். அதுபோலவே ஒவ்வொரு நாடும் தனக்கென்று ஒரு தேசியக் கருத்தைப் பெற்று விளங்குகிறது. அந்தக் கருத்து உலக நன்மைக்காகச் செயல்படுகிறது, உலகம் வாழ்வதற்கு அந்தக் கருத்து தேவை. இந்தக் கருத்தின் தேவை என்று முடிகிறதோ அன்றே அந்த நாடும் சரி, தனிமனிதனும் சரி அழிந்துவிடும். எத்தனையோ துன்பங்கள், இன்னல்கள், வறுமை, உள்ளும்புறமும் ஒடுக்கப்பட்டுக் கிடக்கின்ற நிலைமை என்று கணக்கற்ற துயரங்களிலும் நாம் அழிந்துவிடாமல் இன்னமும் வாழ்ந்து வருகிறோம். நம்மிடம் தேசியக் கருத்து ஒன்று உள்ளது, உலகிற்கு அது இன்னும் தேவைப்படுகிறது என்பதுதான் அதன் பொருள். ஐரோப்பியர்களிடமும் அவர்களுக்கே உரித் தான ஒரு தேசியக் கருத்து உள்ளது, அது இல்லாமல் உலகம் நடைபெற முடியாது. அதனால்தான் அவர்களும் வலிமையுடன் விளங்குகிறார்கள்.

சிறுவர்களாயிருந்தபோது அரக்கியின் கதையைக் கேட்டிருக்கிறோம். அந்த அரக்கியின் உயிர் ஒரு பறவையில் இருக்கும். இந்தப் பறவை கொல்லப் படாமல் அரக்கி சாக மாட்டாள். நாட்டின் நிலையும் இப்படித்தான். இன்னொன்று: எந்த உரிமைகள் நாட்டின் தேசிய வாழ்க்கைக்கு இன்றியமையாதவை அல்லவோ, அவை அனைத்தையும் இழக்க நேர்ந்தாலும் மக்கள் பெரிதாகக் கவலைப்படுவதில்லை . ஆனால் உயிர்நாடியான தேசிய லட்சியம் தொடப்பட்டால் சமுதாயம் உடனே வீறுகொண்டு எழுகிறது.

இப்போதுள்ள பிரெஞ்சுக்காரர், ஆங்கிலேயர், மற்றும் இந்துக்களை ஒப்புநோக்குவோம். இவர்களின் வரலாறு உங்களுக்குச் சிறிது தெரியும். பிரெஞ்சு மக்களுக்கு அரசியல் சுதந்திரம் முதுகெலும்பு போன்றது. இவர்கள் எந்த அநீதிகளையும் சகித்துக் கொள்கிறார்கள். வரிச்சுமைகளை அவர்கள்மீது ஏற்றுங்கள், எதிர்ப்பு இல்லை; கட்டாயப்படுத்தி நாடு முழுவதையும் ராணுவத்தில் சேருங்கள், எதிர்க்க மாட்டார்கள். ஆனால் அவர்களுடைய அரசியல் சுதந்திரத்தில் கை வைத்தால் அந்தக் கணமே நாடு முழுவதும் பித்துப் பிடித்ததுபோல் திரண்டெழுந்து எதிர்த்து நிற்கும். ‘எங்கள் சுதந்திரத்தில் தலையிட யாருக்கும் அதிகாரம் கிடையாது’- இதுதான் பிரெஞ்சு மக்களின் மூல மந்திரம். அறிவாளி, மூடன், பணக்காரன், ஏழை, உயர்குடிப் பிறந்தவன், தாழ்ந்த வகுப்பைச் சேர்ந்தவன் யாராக இருந்தாலும் அனைவருக்கும் ஆட்சியிலும் அரசியலிலும் சம உரிமை உண்டு. இந்தச் சுதந்திரத்தில் தலையிடுபவன் தண்டிக்கப்படுவது உறுதி.


ஆங்கிலேயர்களுக்கு வாணிபம், கொடுக்கல்வாங்கல்தான் முக்கியம். எதுவானாலும் நியாயமான பங்கீடுதான் அவர்களின் முக்கியப் பண்பு. அரசன் மற்றும் பிரபுக்களின் அதிகாரங்களை ஆங்கிலேயன் பணிந்து ஏற்றுக்கொள்கிறான். ஆனால் சொந்தப் பையிலிருந்து ஒரு பைசா கொடுக்க வேண்டுமானாலும் அதற்குக் கணக்கு கேட்பான். அரசன் இருக்கிறான்நல்லது, மகிழ்கிறேன், ஆனால் உனக்குப் பணம் வேண்டுமானால் அது எதற்காக, அதன் கணக்குவழக்கு பற்றி நான் ஓரிரு வார்த்தைகள் சொல்ல வேண்டியுள்ளது. முதலில் எல்லாவற்றையும் புரிந்துகொள்கிறேன், பிறகு பணம் தருகிறேன். ஒருமுறை அரசன் கட்டாயத்தின் பேரில் பணம் வசூலிக்க முயன்றான். விளைவு? பெரியதொரு புரட்சி தோன்றியது, அரசனே பலியானான்.

(இங்கிலாந்தின் முதலாம் சார்லஸ் மன்னன் மக்கள்மீது வரிச் சுமையை ஏற்றினான். இதன் காரணமாக 1642 ஆகஸ்ட் 22-ஆம் நாள் புரட்சி வெடித்தது, உள்நாட்டுப் போர் மூண்டது. இறுதியில் 1649 ஜனவரி 30-ஆம் நாள் தலை துண்டிக்கப்பட்டு மன்னனே பலியானான்.)

ஓர் இந்துவைக் கேளுங்கள் அரசியல், சமுதாய சுதந்திரம் எல்லாம் நல்லதுதான். ஆனால் சாரம் என்னவென்றால் ஆன்மீக சுதந்திரம், முக்தி என்பான் அவன். இதுவே தேசிய லட்சியம். வைதீகர், சமணர், பௌத்தர், அத்வைதி, விசிஷ்டாத்வைதி, துவைதி என்று அனைவரும் இந்த விஷயத்தில் ஒத்த கருத்து உடையவர்கள். இந்த இடத்தைத் தவிர வேறு எதைத் தொட்டாலும் அவர்கள் கவலைப்பட மாட்டார்கள்; இதைத் தவிர வேறு என்ன வேண்டுமானாலும் செய்யுங்கள், அமைதியாக இருப்பார்கள்; அடியுங்கள், கறுப்பர் என்று அழையுங்கள், அவர்களது அனைத்தையும் தட்டிப்பறித்துக் கொள்ளுங்கள், பெரிய பிரச்சினை எதுவும் உண்டாகாது. ஆனால் மதம் என்ற ஒன்றைத் தொடக் கூடாது.

கிரேக்கப் படைகளின் அணிவகுப்பு முழக்கத்தைக் கேட்டு, இந்தப் பூமியே அதிர்ந்த ஒரு காலம் இருந்தது. அந்தப் பழம்பெரும் நாடு இன்று அழிந்துவிட்டது; தனது பெருமையை எடுத்துச் சொல்வதற்குக்கூட ஒருவரின்றி பூமியிலிருந்தே மறைந்துவிட்டது. மதிப்பு வாய்ந்தவையாக இருந்த அனைத்தின்மீதும் ரோமானியர்களின் கழுகுக்கொடி (ரோமானியப் படையினர் புலி, குதிரை, கரடி போன்ற உருவங்கள் பொறித்த கொடி தாங்கிச் செல்வது வழக்கம். மாரியஸ் (கி.மு. 155-86) என்ற மன்னன் தன் காலத்தில் கழுகின் உருவம் கொண்ட கொடியை உடையவனாக இருந்தான்.) உயர்ந்தோங்கிப் பறந்த காலம் ஒன்று இருந்தது. எங்கும் அதன் அதிகாரம் கொடிகட்டிப் பறந்தது; அந்த அதிகாரம் மனித குலத்தின்மீது சுமத்தவும் பட்டது. அதன் பெயரைக் கேட்டே இந்தப் பூமி நடுங்கியது. ஆனால் இன்று கேபிடோலின் குன்று (பண்டைய ரோமப் பேரரசு ஏழு குன்றுகளின் மீது அமைக்கப்பட்டிருந்தது. அவற்றுள் பண்டைய ரோமானியர்களின் தெய்வமான ஜுபிடரின் ஆலயம் அமைந்திருந்த குன்று கேபிடோலின் (Mons Capitolinus). இதன்மீதுதான் அவர்களின் தலைநகரம் அமைக்கப் பட்டிருந்தது.) உடைந்து சின்னாபின்னப்பட்டுக் கிடக்கிறது. சீசர்கள் ஆண்ட இடத்தில் சிலந்திகள் வலை பின்னுகின்றன. அதுபோலவே பல நாடுகள் பெரும் புகழுடன் எழுந்தன; செல்வச் செழிப்புடனும் மகிழ்ச்சிப் பேராரவாரத்துடனும் ஆதிக்க வெறியுடனும் கொடிய லட்சியங்களுடனும் வாழ்ந்தன; ஆனால் கண நேரத்திற்குத்தான், நீர்மேல் குமிழிபோல் எல்லாம் மறைந்துவிட்டன. அவற்றின் அடையாளச் சுவடுகள் மட்டுமே இன்று மனித குலத்தின் நினைவில் நிழலாடுகிறது. ஆனால் நாம் வாழ்கிறோம். மனு இன்று மீண்டும் வந்தால்கூட, தான் ஏதோ அன்னிய நாட்டிற்கு வந்துவிட்டதாக எண்ணி அவர் அஞ்சி நடுங்க வேண்டியிருக்காது.

சமுதாயத்தின் பல பரிமாணங்கள் 5

5. இந்தியாவின் சமுதாய நிலை

பல நூற்றாண்டுகள் கழிகின்றன. அதன்பிறகு, வடக்கே இமயமலையின் பனியாலும், பரந்த வெளிகள், முடிவற்ற காடுகள் அதன் நடுவே அலை மோதிக் கொண்டு ஓடும் பெரிய நதிகள் கொண்டதாகிய தெற்கே வெப்பத்தாலும் சூழப்பட்ட ஒரு மனிதர் கூட்டத்தைக் காண்கிறோம். திராவிடர்கள், தார்த் தாரிகள், பழங்குடி மக்கள் இவர்களின் ரத்தமும் மொழிகளும், பழக்கவழக்கங்களும், மதங்களும் அந்தக் கூட்டத்தில் ஒன்றுகலந்தன. கடைசியில் ஒரு பெரிய மனித சமுதாயம் உருவாகியது. ஆரியரைப் போன்ற ஓர் இனம் அது. ஆனால் பல்வேறு இனங்களுடைய கலப்பின் காரணமாக ஆரிய இனத்தைவிட வலிமை யானதாக, பரந்ததாக, கட்டமைப்புக் கொண்டதாக இருந்தது. அந்த மைய இனமான ஆரிய இனம் ஆரியன் என்னும் பெயரைப் பெருமையோடு தக்க வைத்துக் கொண்டிருக்கிறது. அவர்கள் தங்கள் நாகரீகத்தின் நன்மைகளைப் பிறருக்கு அளிக்கத் தயாராக இருந் தாலும், தங்களை ஆரிய இனத்தில் சேர்த்துக்கொள்ள விரும்பாததையும் காண்கிறோம்.

இந்தியத் தட்பவெப்பநிலை இந்த இனத்தின் அறிவுவளத்திற்கு உயர்ந்த திருப்பத்தைக் கொடுத்தது. இயற்கை வளம் அதிகமாக இருந்தது, அதிலிருந்து பலனைப் பெறுவது எளிதாக இருந்தது; எனவே அவர்கள் சிந்தனையுலகில் கவனத்தைச் செலுத்தினர்; வாழ்க்கையின் உயர் பிரச்சினைகளை ஆராய்ந்து வெற்றிகாணத் தொடங்கினர். ஆகவே இந்தியச் சமுதாயத்தில் மிக உயர்ந்த ஜாதியாக விளங்கியது வாள் பிடித்தவன் அல்ல, சிந்திக்கத் தெரிந்தவர்களான புரோகிதர்கள் என்பதில் ஆச்சரியமில்லை .

அனாதி காலத்திலிருந்தே நிலம் தேசிய உடைமை ஆக்கப்பட்டிருந்தது நீங்கள் சொல்வதுபோல், அரசாங் கத்திற்குச் சொந்தமாக இருந்தது. நிலத்தில் யாருக்கும் தனிப்பட்ட உரிமை கிடையாது. ஒவ்வொருவரும் அரசாங்கத்தின் குறிப்பிட்ட நிலத்தை வைத்திருப்பதால், இந்தியாவில் உள்நாட்டு வருமானம் நிலத்திலிருந்து வருகிறது. இந்த நிலத்தை ஐந்தோ, பத்தோ, இருபதோ, நூறோ குடும்பங்கள் கொண்ட ஒரு சமூகம் பொதுவாக வைத்திருக்கிறது. அந்தநிலம் அவர்களின்கீழ் இருக்கிறது. அவர்கள் அரசாங்கத்திற்கு வரி கொடுத்துவிட்டுத் தங்கள் செலவில் வைத்தியர், கிராம ஆசிரியர் முதலியவர்களை நியமிக்கிறார்கள்.

நினைவுக்கெட்டாத நாள் முதல் வளத்திலும் வர்த்தகம், சிற்பம் போன்றவற்றிலும் இந்தியாவிற்கு நிகராக நிற்க வேறெந்த நாடுகளாலும் முடியவில்லை . ஒரு நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்புகூட உலகிற்குத் தேவையான பருத்தித் துணி, பருத்தி, சணல், நீலம், அரக்கு, அரிசி, வைரம், முத்து ஆகியவற்றை இந்தியாவே ஏற்றுமதி செய்தது. அது மட்டுமல்ல, உயர்தரப் பட்டு, கம்பளி மற்றும் ஜரிகைத் துணிகள் இங்கே செய்யப்பட்டதுபோல் வேறு எந்த நாடும் உற்பத்தி செய்ய முடியாது. மேலும் கிராம்பு, ஏலக்காய், மிளகு, ஜாதிக்காய், ஜாதிபத்தி போன்ற பொருட்களின் நாடும் இந்தியாதான். இந்தக் காரணங்களால், மிகப் புராதன காலத்திலிருந்தே, எந்த நாடும் நாகரீகம் பெற்றவுடனே, இந்தப் பொருட்களைப் பெற இந்தியாவையே நாடின.

இந்த வாணிபம் இரண்டு முக்கிய வழிகளில் நடை பெற்றது. ஒன்று ஆப்கானிஸ்தானம், பாரசீகம் மார்க்க மாகத் தரை வாணிபம்; மற்றொன்று, செங்கடல் மார்க்கமாகக் கடல் வாணிபம். மாவீரன் அலெக்சாண்டர் பாரசீகத்தை வென்றபிறகு, சிந்து நதியின் முகத்துவாரத்திலிருந்து புறப்பட்டு கடல் கடந்து செங்கடல் வழியாகச் செல்கின்ற ஒரு கடல் மார்க்கத்தைக் கண்டுபிடிக்க நியார்க்கஸ் என்ற தளபதியை அனுப்பினான். பாபிலோன், பாரசீகம், கிரீஸ், ரோம் போன்ற நாடுகள் தங்கள் செல்வச் செழிப்பிற்கு இந்தியாவுடனான வர்த்தகத்தையே பெரிதும் நம்பியிருந்தன என்பது பலருக்குத் தெரியாது.

ஆண்பெண் வேறுபாடின்றி, ஜாதி வித்தியாச மின்றி கிருஷ்ணர் ஆன்மீகத்தின் வாசலை அனை வருக்கும் திறந்துவைத்தார். ஆனால் சமூகப் பிரச்சி னைக்குத் தீர்வு காணாமல் அப்படியே விட்டுவிட்டார். பின்னாளில் பௌத்தர்கள், வைணவர்கள் முதலானோர் சமுதாய சமத்துவத்திற்காக எவ்வளவோ போராடிய போதிலும் அது இன்றுவரை தீர்க்கப்படாமல் நம்வரை வந்துள்ளது.

ஆன்ம நிலையில் எல்லோரும் சமம் என்று தற்கால இந்தியா ஒப்புக்கொள்கிறது. ஆனால் சமூக நிலையில் வேறுபாடுகளை இன்னும் அப்படியே வைத்துள்ளது.

கி.மு. ஏழாம் நூற்றாண்டிலிருந்து இந்தப் போராட்டம் தொடர்ந்து நடைபெறுவதைக் காண் கிறோம். பிறகு ஆறாம் நூற்றாண்டில் சாக்கிய முனிவ ரான புத்தரின் தலைமையில் பழைய முறைகள் ஒரே யடியாகக் குலைக்கப்பட்டன. தனிச்சலுகைகள் பெற்றி ருந்த புரோகிதர்களை ஒழிக்க வேண்டும் என்னும் தங்கள் ஆத்திரத்தில் பௌத்தர்கள் வேதங்களின் எல்லா சடங்குகளையும் ஒழித்துக்கட்டியதுடன், வேதங்களில் கூறப்பட்ட தேவர்களைத் தங்கள் முனிவர்களின் வேலைக்காரர்களுடைய நிலைக்குக் கொண்டு வந்து விட்டார்கள்.

மிகவும் வளைந்து கொடுக்கின்ற தன்மை காரண மாக புத்த மதம் ஏறக்குறைய தன் தனித்தன்மையை இழந்துவிட்டது; மக்களின் தரத்திலேயே இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்ததால், சில நூற்றாண்டு களுக்குள், தாய் மதத்தின் அறிவுச் சக்திகளுக்கு அதனால் ஈடு கொடுக்க முடியவில்லை .

இதற்குப் பிறகு ஒரே இருள் திரைதான்; அவ்வப்போது நிழல்கள் அசைந்தாடுகின்றன, போரின்
ஆரவாரங்களும் படுகொலைபற்றிய செய்திகளும் கேட்கின்றன. இதைத் தொடர்ந்து ஒரு புதிய காட்சி தோன்றுகிறது.

இந்த நவீன பாரதத்தின் முன் இருந்த பணி மிகப் பெரியது. அவர்களுடைய முன்னோர்கள் ஒருபோதும் காணாத பெரிய பிரச்சினைகளை இவர்கள் கவனிக்க வேண்டியிருந்தது. ரத்தத்தாலும், மொழியாலும், சமூகம் மற்றும் மத லட்சியங்களாலும் ஒன்றுபட்டிருந்த ஒரு சிறிய இனம், சுற்றிலும் யாரும் ஏற முடியாத சுவர்களைக் கட்டிக்கொண்டு தன் ஒருமைப்பாட்டைக் காப்பாற்றிய ஒரு சிறிய இனம், இணைப்பதன்மூலமும் விஸ்தரிப்பதன்மூலமும் பௌத்தர்களின் ஆதிக்க காலத்தில் பெருகி பிரம்மாண்டமாக வளர்ந்தது. அதே இனம் இனத்தாலும், நிறத்தாலும், மொழியாலும், ஆன்மீக உணர்ச்சியாலும், சமுதாய நோக்கங்களாலும் பிரிந்து ஒன்றோடொன்று போரிடுகின்ற பல சிறு பிரிவுகளாகப் பிரிந்தது. இவற்றை ஒன்றுசேர்த்து ஒரு பெரிய சமுதாயமாகச் செய்ய வேண்டிய பணி இவர்களுக்கு இருந்தது.

இந்த எதிரலையை எழுப்பியவர்கள் வடக்கே குமாரிலரும், தெற்கே சங்கரரும் ராமானுஜரும் ஆவர். அந்த எதிரலையே இன்று இந்து மதம் என்று அழைக்கப்படுவதான நெறிகள், கோட்பாடுகள் மற்றும் சடங்குகளின் தொகுதி ஆகியது.

சென்ற ஆயிரம் வருடங்களாகவோ, அதற்கு மேலாகவோ இந்த மதம் பலவற்றைத் தன்னுள் கிரகித்துக் கொள்வதிலேயே குறியாக இருந்தது. அவ்வப்போது அதில் சீர்திருத்தங்களும் வெடித் தெழுந்தன. இந்த எதிர்ப்பு இயக்கம் முதலில் வேதச் சடங்குகளை உயிர்ப்பிக்க விரும்பியது. அது முடியவில்லை . எனவே உபநிடதங்கள் அதாவது வேதங்களின் தத்துவப் பகுதியை தன் அடிப்படையாக வைத்துக் கொண்டது. வியாசரின் மீமாம்ச தத்துவத்திற்கும், கிருஷ்ணரின் உபதேசமான கீதைக்கும் முதலிடம் கொடுத்தது. இதற்குப் பிறகு எழுந்த எல்லா இயக்கங்களும் இதையே செய்தன. உயர்ந்த அறிவுத் தன்மை காரணமாக சங்கரரின் இயக்கம் முன்னேறியது. ஆனால் கடுமையான ஜாதி நியமங்களைப் பின் பற்றியதாலும், மனிதனின் சாதாரண உணர்ச்சிகளுக்கு இடம் கொடுக்காததாலும், சம்ஸ்கிருதத்தின் மூலம் தான் எதையும் சொல்வது என்று வைத்துக் கொண் டிருந்ததாலும், அது சாதாண மக்களுக்குப் பயன் படவில்லை . மாறாக ராமானுஜர் செயல்முறைத் தத்துவத்தை அளித்தார், உணர்ச்சிகளுக்கு அதிக இடம் கொடுத்தார், ஆன்மீக அனுபூதிகள் இல்லாமல் பிறப்பின் காரணமாக மட்டுமே கொடுக்கப்படுகின்ற உரிமை களை அடியோடு மறுத்தார், மக்களின் மொழியிலேயே பேசினார். இதன் காரணமாகச் சாதாரண மக்களை வேத மதத்திற்குத் திரும்பக் கொண்டுவருவதில் முற்றிலும் வெற்றிகண்டார்.

படையெடுப்பாளர்களின் மதத்தில் சாதாரண மக்கள் சேர்ந்துவிடாமல் பார்த்துக்கொள்வதே முக மதிய ஆதிக்கத்தின்போது வட இந்தியாவில் நிலவிய இயக்கங்களின் நோக்கமாக இருந்தது. அதன் காரண மாகச் சமூக மற்றும் மத சமத்துவம் ஏற்பட்டது.

ராமானந்தர், கபீர், தாது, சைதன்யர், நானக் ஆகியோர் நிறுவிய இயக்கங்களைச் சேர்ந்த துறவிகள் தங்கள் தத்துவங்களில் எவ்வளவுதான் மாறுபட்டிருந் தாலும் மனித சமத்துவத்தை நம்பினர், அதைப் பிரச்சாரமும் செய்தனர்.

இதற்குப் பிறகு ஒரு குழப்பமான காலம். நண்பர், பகைவர்; முகலாயப் பேரரசு, அதை அழித்த வர்கள், அதுவரை அமைதியாக இருந்த பிரெஞ்சு ஆங்கிலேய வியாபாரிகள் எல்லோரும் ஒருவருக் கொருவர் அடித்துக்கொள்ள ஆரம்பித்தனர். அரை நூற்றாண்டிற்கு மேலாக எங்கு பார்த்தாலும் போரும் சூறையும் அழிவும்தான். புகையும் புழுதியும் நீங்கிய போது ஆங்கிலேயர்கள் மற்றவர்களை வெற்றிகொண்டு விட்டிருந்தனர்.

இங்கிலாந்து இந்தியாவை வென்றது என்பதன் பொருள், நாம் அடிக்கடி கேட்டுவருகிறோமே, அது போல், ஏசுவின் கீழோ பைபிளின் கீழோ இந்தியா வந்துவிட்டது என்பதல்ல; முகலாயரும் பட்டாணியரும் இந்தியாவை வென்றார்களே அவ்வாறும் அல்ல. மாறாக ஏசு, பைபிள், மாபெரும் மாளிகைகள், நால் வகைப் படைகளின்’ பூமியை அதிர வைக்கின்ற காலடிச் சத்தம், யுத்த பேரிகைகளின் த்வனி, அரச சிம்மாசனம்- இவை அனைத்திற்கும் பின்னால்தான் இங்கிலாந்து காட்சியளித்தது. அந்த இங்கிலாந்தின் போர்க் கொடி தொழிற்சாலைகளின் புகைபோக்கிகள்; அதன் படை வியாபாரக் கப்பல்கள்; அதன் போர்க் களங்கள் உலகின் வியாபாரச் சந்தைகள்; திருமகள்தான் அவர்களுடைய – சக்கரவர்த்தினி. அதனால்தான் இங்கிலாந்து இந்தியாவை வென்றது இதுவரை காணாத புதுமை என்று நான் சொன்னேன்.

சமுதாயத்தின் பல பரிமாணங்கள் 4

4. நவீன ஐரோப்பா சமுதாயம் எவ்வாறு பிறந்தது?

தற்கால அறிவுக்கு எட்டியவரையில் பார்த்தால் மத்திய ஆசியாவும் அரேபியப் பாலைவனங்களுமே அசுரர்களின் முக்கிய இருப்பிடங்களாக இருந்த தாகத் தெரிகிறது. அவர்களின் சந்ததிகளாகிய இந்த இடையர்களும் வேட்டைக்காரர்களும் கூட்டங் கூட்டமாகச் சென்று நாகரீகமடைந்திருந்த தேவர்களைத் துரத்தி உலகெங்கும் சிதறடித்தார்கள்.

ஐரோப்பாவில் ஆதிவாசிகளாக ஒரு கூட்டத்தினர் இருந்தது உண்மை . அவர்கள் மலைக் குகைகளில் வசித்தார்கள். அவர்களுள் சற்று புத்திசாலிகள் தண்ணீரில் அதிக ஆழமில்லாத இடங்களில் கம்பங்களை நட்டு, அவற்றின்மீது மேடைகளை அமைத்து, குடிசை களைக் கட்டி வாழ்ந்தார்கள். நெருப்புக் கற்களால் செய்யப்பட்ட அம்பு, ஈட்டி, கத்தி, கோடரி போன்ற ஆயுதங்களைச் செய்து வேண்டிய வேலைகளை முடித்துக்கொண்டனர்.

மெல்லமெல்ல ஆசிய இனங்கள் ஐரோப்பாவில் புகுந்தன. அங்கங்கே ஓரளவு நாகரீக சமுதாயங்கள் தோன்றின. ரஷ்யாவில் சில பகுதிகளிலுள்ள மொழி தென்னிந்திய மொழிகளைப்போல் உள்ளது.

ஆனால் இவர்கள் எல்லாமே காட்டுமிராண்டிகள். தனிக் காட்டுமிராண்டிகளாகவே வாழ்ந்தார்கள். ஆசியாமைனரிலும் அருகிலுள்ள தீவுகளிலுமிருந்து நல்ல நாகரீகம் பெற்ற கூட்டத்தினர் தோன்றி, ஐரோப்பாவின் சுற்றுப்புறப் பகுதிகளை ஆக்கிரமித்தனர். தங்கள் புத்தியாலும், பண்டைய எகிப்தியர்களின் உதவியுடனும் அவர்கள் ஓர் அற்புத நாகரீகத்தை உருவாக்கினர். இவர்களே நம்மால் யவனர் என்றும், ஐரோப்பியர்களால் கிரேக்கர் என்றும் அழைக்கப்படுகிறார்கள்.

பின்னர் இத்தாலியில் நாகரீகமற்ற இனமான ரோமர்கள், நாகரீகம் மிக்க எட்ரஸ்கர்களை வென்று, அவர்களின் நாகரீகம், கல்வி இவற்றை ஏற்று பண்பாடு பெற்றனர். படிப்படியாக அவர்கள் நாலா பக்கங்களிலும் தங்கள் அதிகாரத்தை நிலைநாட்டினர். தென்மேற்கு ஐரோப்பாவிலுள்ள அநாகரீக இனங்களை யெல்லாம் தங்கள் குடிமக்களாக்கினர். வடபகுதிக் காடுகளில் வசித்த நாகரீகமற்ற இனங்கள் மட்டுமே சுதந்திரமாக இருந்தன.

நாளடைவில் ரோமர்கள் செல்வத்திலும் சுக போகங்களிலும் மூழ்கி வலிமை இழந்தனர். அப்போது மீண்டும் ஆசியா தன் அசுர சேனைகளை ஐரோப்பாவின்மீது ஏவியது. அசுரர்களின் தாக்குதல் களால் ஓடிய வட ஐரோப்பாவின் நாகரீகமற்ற இனத் தினர் ரோமப் பேரரசின்மீது பாய்ந்தனர்; ரோம் தகர்ந்து வீழ்ந்தது. ஆசியாவின் தாக்குதலின் காரணமாக, ஐரோப்பாவின் எஞ்சிய நாகரீகமற்ற கூட்டத்தினர், எஞ்சிய ரோமர் மற்றும் கிரேக்கர்களின் கலப்பினால் ஒரு புதிய இனம் உருவாயிற்று. இந்தக் காலத்தில் யூதர் களை ரோமர்கள் வென்றனர். யூதர்கள் ஐரோப்பா முழு வதிலும் சிதறடிக்கப்பட்டனர். அவர்களின் புதிய மதமாகிய கிறிஸ்தவ மதமும் அவர்களுடன் ஐரோப்பா முழுவதும் பரவியது. இப்படி பல்வேறு ஜாதி, மத, ஆசாரக் கோட்பாடுகளுடன் கூடிய இந்த அசுர இனங்கள் மகா மாயையின் அறியவொண்ணா சக்தியி னால், இரவும்பகலும் சண்டை , கொலை என்று அடித்துக் கொண்டு கலந்து ஒன்றாயினர். இந்தக் கலப்பிலிருந்து தற்கால ஐரோப்பிய இனம் தோன்றியது.

இவ்வாறு இந்துக்களின்கருமைநிறம்முதல்வடக்கே உள்ளவர்களின் பால்வெண்ணிறம் வரையிலுள்ள எல்லா நிறங்களுமுடைய, நாகரீகமற்ற ஐரோப்பியக் காட்டுமிராண்டி இனம் தோன்றலாயிற்று. இவர்களின் முடி கறுப்பு, பழுப்பு, சிவப்பு, வெண்மையாக இருந்தது. கண்கள் கறுப்பாக, சாம்பல் நிறமாக, நீல நிறமாக இருந்தது. இந்துக்களின் அழகிய முகம் அல்லது சீனர்களின் தட்டை முகம் இருந்தது; மூக்கு, கண்கள் இவையும் இந்துக்களையும் சீனர்களையும் ஒத்திருந்தன. இவர்கள் சில காலம் தங்களுக்குள்ளேயே போரிட்டுக் கொண்டிருந்தனர். வடக்கிலிருந்து வந்தவர்கள், தங்களைவிட நாகரீகம் பெற்றவர்களைக் கொலை செய்வதும் கொள்ளையடிப்பதுமாக வாழ்க்கையை நடத்தினர். இதற்குள் கிறிஸ்தவ மதத்தின் இரு தலைவர்களான இத்தாலியின் போப்பும் (பிரெஞ்சு, இத்தாலி மொழிகளில் ‘பாப்’), மேற்கிலுள்ள கான்ஸ்டான்டிநோபிள் சபைத் தலைவரும் இந்தக் கொடிய அநாகரீக மனிதக் கூட்டங்கள் மீதும் அவர்களுடைய அரசர்கள், அரசிகள்மற்றும் மக்கள்மீதும் தங்கள் அதிகாரங்களைச் செலுத்த ஆரம்பித்தனர்.

மறுபக்கம், அரேபியப் பாலைவனங்களிலிருந்து முகமதிய மதம் எழுந்தது. காட்டு மிருகங்களை ஒத்தவர்களான அரேபியர் ஒரு பெரிய மகானின் உபதேசங்களால் எழுச்சிபெற்று, தடுக்க முடியாத வீரத்துடனும் ஆற்றலுடனும் உலகின்மீது பாய்ந்தனர். இந்தப் பெருவெள்ளம் எல்லாவற்றையும் அடித்துப் புரட்டிக் கொண்டு கிழக்கு, மேற்கு இரண்டு திசைகளிலிருந்தும் ஐரோப்பாவினுள் நுழைந்தது. இதனுடன் இந்தியா மற்றும் புராதன கிரீஸின் நாகரீகமும் கல்வியும் ஐரோப்பாவில் நுழைந்தன.

இது என்ன ஐரோப்பா? ஆசியா, ஆப்ரிக்கா, அமெரிக்கா கண்டங்களில் வாழ்கின்ற கறுப்பு, பழுப்பு, மஞ்சள், சிவப்பு நிற மக்கள் எல்லோரும் ஐரோப்பியர்களின் அடிபணிவதேன்? இந்தக்கலியுகத்தில் அவர்கள் ஏன் தனி ஆதிக்கம் செலுத்துகின்றனர்?

இந்த ஐரோப்பாவை அறிய வேண்டுமானால், அதன் மூலகாரணமான பிரான்சின் வழியாகவே முயல வேண்டும். உலகத்தை ஆள்வது ஐரோப்பா; இந்த ஐரோப்பாவின் மையம் பாரிஸ். மேலை நாகரிகம், பழக்கவழக்கங்கள், ஒளி, இருள், நன்மை , தீமை என்று எல்லாம் இங்குதான் முதிர்ந்து கனிகின்றன.

பண்டையகாலம் முதலே கௌல்கள், ரோமானி யர்கள், பிராங்குகள் போன்றோரின் போர்க்களமாக பிரான்ஸ் விளங்கி வருகிறது. ரோமப் பேரரசின் வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு பிராங்குகள் ஐரோப்பாவை ஒரு குடையின்கீழ் ஆட்சி புரிந்தனர். அவர்களின் மன்னனாகிய சார்லிமன் வாளேந்தி கிறிஸ்தவ மதத்தை ஐரோப்பாவில் புகுத்தினான். பிராங்குகளால்தான் ஆசியா வில் ஐரோப்பா பிரபலமாகியது. அதனால்தான் இன்றும் நாம் ஐரோப்பியரைப் பரங்கி, பலங்கி, பிலிங்கா என்றெல்லாம் அழைக்கிறோம்.

மேலை நாகரீகத்தின் ஊற்றான புராதன கிரீஸ் மறைந்துவிட்டது. காட்டுமிராண்டிகளின் தொடர்ந்த படையெடுப்பால் ரோமப் பேரரசு சின்னாபின்னமாகிச் சிதறியது; ஐரோப்பாவின் ஒளி மறைந்தது. இந்த வேளையில்தான் இன்னொரு காட்டுமிராண்டி இனம் ஆசியாவில் உதித்தது. அவர்கள் அரேபியர். இந்த அரேபிய அலை விசித்திரமான வேகத்தில் உலகெங்கும் பரந்தது. சக்திவாய்ந்த பாரசீகம் அரேபியருக்கு அடிபணிந்து முகமதிய மதத்தை ஏற்க வேண்டியதாயிற்று. இதன் பயனாக முகமதிய மதம் ஒரு புதிய உருவெடுத் தது; அரேபிய மதமும் பாரசீக நாகரீகமும் கலந்தன.

அரேபியரின் வாளின் வழியாக பாரசீக நாகரீகம் எல்லா பக்கங்களிலும் பரவியது. புராதன கிரீசிலிருந்தும் இந்தியாவிலிருந்தும் கடன் வாங்கியதுதான் அந்தப் பாரசீக நாகரீகம். கிழக்கிலிருந்தும் மேற்கிலிருந்தும் முகமதிய அலை ஐரோப்பாவின்மீது முரட்டுத்தனமாகப் பாய்ந்தது; அது ஐரோப்பாவின் இருளையும் காட்டு மிராண்டித் தனத்தையும் அழித்து ஞானதீபத்தை ஏற்றியது. புராதன கிரீசின் அறிவு, கல்வி, கலைகள் எல்லாம் அநாகரீகம் மண்டிக்கிடந்த இத்தாலியில் புகுந்தன. உலகின் தலைநகரமாக விளங்கிய ரோமின் உயிரற்ற உடலில் ஒரு புத்துயிர் தோன்றியது. இந்தப் புத்துணர்ச்சி பிளாரன்ஸ் நகரில் ஒரு வலிமையான உருவெடுத்தது. பழைய இத்தாலி புத்துயிர் பெற் றெழுந்தது. இதுதான் புதிய பிறப்பு-Renaissance. இத்தாலிக்கு இது ஒரு மறு பிறவி; ஐரோப்பாவின் மற்ற பகுதிகளுக்கு இது முதற்பிறப்பாகும். இந்தியாவில் மொகலாய வல்லரசு நிலைத்து, அக்பர், ஜஹாங்கீர், ஷாஜஹான் முதலிய சக்கரவர்த்திகள் ஆண்ட கி. பி. பதினாறாம் நூற்றாண்டில்தான் ஐரோப்பா பிறந்தது.

இத்தாலி ஒரு முதிய நாடு. மறுமலர்ச்சியின் குரல் கேட்டபோது சற்று முனகிவிட்டு, மீண்டும் புரண்டு படுத்து குறட்டைவிடத் தொடங்கிவிட்டது. பல காரணங்களால் அப்போது இந்தியாவும் சிறிது கிளர்ந்தெழுந்தது.

ஐரோப்பாவில் இத்தாலியின் புத்துணர்ச்சி அலை வன்மையுள்ள, இளமைத் துடிப்புடைய பிராங்க் நாட்டைத் தொட்டது. நாகரீகப் பிரவாகம் நாலா பக்கங்களிலிருந்தும் வந்து பிளாரன்சில் கலந்து ஒரு புதிய உருவம் எடுத்தது. ஆனால் அந்தப் புதிய மகா சக்தியை வைத்துக்கொள்ள இத்தாலியிடம் வலிமை யில்லை. ஐரோப்பாவின் நல்லவேளை, புதிய பிராங்க் மக்கள் மகிழ்ச்சியுடன் அந்தச் சக்தியை ஏற்றுக் கொள்ளா மலிருந்தால், இந்தியாவில் நிகழ்ந்ததுபோல் அந்தப் புத்துயிர் அங்கேயே மடிந்திருக்கும். புது ரத்தம் பாய்ந்த அந்தப் புதிய இனத்தினர் மிகவும் துணிச்சலுடன் தங்கள் படகை அந்தப் பிரவாகத்தில் மிதக்கவிட்டனர். அந்த ஒரு பிரவாகம் நூறாகப் பிரிந்து பெருகியது. ஐரோப்பாவின் பிற பகுதிகள் மிகுந்த ஆவலோடு பல கால்வாய்களை வெட்டி அவற்றின்மூலம் அந்தப் பிரவாகத்திலிருந்து தண்ணீரைத் தங்கள் நாடுகளுக்கு எடுத்துச் சென்றனர்.

இந்த பிரான்ஸ் சுதந்திரத்தின் தாயகம். பாரிசி லிருந்து புறப்பட்ட மக்கள் சக்தியின் மகாவேகம் ஐரோப்பாவையே அசைத்தது. அதிலிருந்து ஐரோப்பா ஒரு புதிய வடிவமே கொண்டுவிட்டது. பிறகு ‘ஏகாலிதே, லிபர்த்தே , ப்ரதேர்நிதே’ (Egalite, Liberte, Fraternite, சமத்துவம், சுதந்திரம், சகோதரத்துவம்) இவை போன்ற குரல்கள் பிரான்சிலிருந்து மறைந்தது. இப்போது அது அன்னிய சிந்தனைகளையும் லட்சியங் களையும் பின்பற்றுகிறது. ஆனால் ஐரோப்பாவின் மற்ற நாடுகளில் இன்னும் பிரெஞ்சுப் புரட்சியின் எதிரொலிதான் கேட்கிறது.

சமுதாயத்தின் பல பரிமாணங்கள் 3

மேற்கத்திய மற்றும் கிழக்கத்திய நாடுகளின் சமுதாய நிலைகளில் வேறுபாடு

சமவெளிகளில், பெரிய பெரிய நதிகளின் கரையில், செழிப்புள்ள இடங்களில் கங்கை, யாங்சியாங், யூப்ரடிஸ் நதிகளின் கரைகளில்தான் ஜம்புத்வீபத்தின் அதாவது ஆசியாவின் நாகரீகம் முழுவதும் முதலில் உருவாயிற்று. இந்த நாகரீகங்களின் ஆரம்ப அடிப்படை விவசாயம். இவையெல்லாம் தேவகுணம் மிக்கவை. ஐரோப்பிய நாகரீகம் எல்லாம் பெரும்பாலும் மலைப்பாங்கான இடத்திலோ, கடற்கரையோரத்திலோ தொடங்கியது; கொள்ளையும் கப்பற்சூறையுமே அதன் அடிப்படை. இங்கே அசுரகுணம் மிஞ்சியுள்ளது.

தேவாசுரர்களைப் பற்றிய கதை உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும். தேவர்கள் ஆத்திகர்கள்; ஆன்மா, கடவுள், மறுமை என்பவற்றில் நம்பிக்கை உடையவர்கள். அசுரர்களோ, ‘இந்த வாழ்வில் இந்த உலகத்தை நன்றாக அனுபவியுங்கள், உடல் சுகங்களை நாடுங்கள்’ என்றனர். தேவர்கள் சிறந்தவர்களா அசுரர்கள் சிறந்தவர்களா என்பதல்ல கேள்வி. புராணங்களைப் படிக்கும்போது அசுரர்கள்தான் மனிதர்களாகத் தெரிகின்றனர், தேவர்கள் பல விஷயங்களிலும் பலவீனர்களாகவே உள்ளார்கள். எனவே இப்போது உங்களை தேவ சந்ததியினராகவும், மேலைநாட்டினரை அசுர சந்ததியாகவும் கொண்டால் இரண்டு நாடுகளையும் நன்றாகப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

ஐரோப்பாவில் அரசியல் கொள்கைகள் தேசிய ஒருமைப்பாட்டை உருவாக்குகின்றன.

பண்டைய இந்தியாவில் அறிவும் ஆன்மீகமும்தான் தேசிய வாழ்க்கையின் மையங்களாக இருந்தன; அரசியல் ஒருபோதும் மையமாக இருக்கவில்லை . இன்றுபோலவே அன்றும் அரசியல் சக்தியும் சமூக சக்தியும் அறிவு, மற்றும் ஆன்மீக சக்திகளுக்கு அடிபணிந்துதான் இருந்தன. ரிஷிகளும் ஆன்மீக ஆச்சாரியர்களும் இருந்த கல்விக்கூடங்களைச் சுற்றித்தான் தேசிய வாழ்க்கை ஒளி வீசிற்று. ஆகவே பாஞ்சாலர்கள், காசிவாசிகள், மிதிலாவாசிகள் இவர்களுடைய சமிதிகள் ஆன்மீகப் பண்பாட்டிற்கும் தத்துவத்திற்கும் மாபெரும் மையங்களாகத் திகழ்வதை உபநிடதங்களில்கூடப் பார்க்கிறோம். பிறகு இந்த மையங்கள் ஆரியர்களுள் பல பிரிவினர்களின் அரசியல் கேந்திரங்களாக மாறுவதைக் காண்கிறோம்.

வளர்ச்சியின் முதல் நிபந்தனை சுதந்திரம். நமது முன்னோர் ஆன்மீக விஷயங்களுக்கு எல்லா சுதந்திரமும் அளித்தனர், அதன் பயனாக மதம் வளர்ச்சி கண்டது. ஆனால் உடம்பை எல்லாவிதமான பந்தத்திற்கும் உள்ளாக்கி வைத்தார்கள், அதனால் சமூகம் வளராமல் போயிற்று. மேலைநாட்டில் இதற்கு நேர்மாறான நிலைமை இங்கு சமூகத்திற்குச் சகல சுதந்திரமும் உண்டு, மதத்திற்குச் சுதந்திரம் எதுவும் இல்லை . இன்று மேலைநாட்டில் மதத்திற்கும், அதேபோல் கீழை நாட்டில் சமூக அமைப்பிற்கும் உள்ள தளைகள் தளர்ந்து வீழ்ந்து வருகின்றன.

மேலும், மேலைநாடும் கீழைநாடும் தத்தம் போக்கைக் கொண்டுதான் இருக்கும். இந்தியாவின் லட்சியம் மத உணர்வு அல்லது அகநோக்கு. மேலைநாட்டின் லட்சியம் விஞ்ஞானப் போக்கு அல்லது புறநோக்கு. சமூக முன்னேற்றத்தின் மூலமாகவே ஒவ்வொரு துளி ஆன்மீகப் பண்பையும் பெற விரும்புகிறது மேலைநாடு. கீழைநாடோ, ஒவ்வொரு துளிச் சமூக ஆற்றலும் ஆன்மீகத்தின்மூலமாக வந்துசேர வேண்டுமென்று விரும்புகிறது.

மேலை நாட்டவராகிய நீங்கள் தனித்துவ உணர்வு உடையவர்கள்: இதைச் செய்ய விரும்புகிறேன், ஏனெனில் நான் விரும்புகிறேன். முழங்கையால் அனைவரையும் இடித்துத் தள்ளி முன்னேறுவேன், ஏன்? ஏனென்றால் அது என் விருப்பம். எனக்கு என் திருப்தியே முக்கியம். நான் இவளைத் திருமணம் செய்துகொள்வேன். ஏன்? ஏனெனில் நான் இவளை விரும்புகிறேன். அவள் என்னை மணம் செய்கிறாள். ஏன்? ஏனென்றால் அவள் என்னை விரும்புகிறாள். அத்துடன் முடிந்துவிடுகிறது. இந்தப் பரந்த எல்லை யற்ற உலகில் நானும் அவளும் இரண்டே பேர்தான் இருக்கிறோம். நான் அவளை மணக்கிறேன், அவள் என்னை மணக்கிறாள். இதில் வேறு யாருக்கும் துன்பமில்லை; வேறு யாருக்கும் பொறுப்பில்லை. ஆனால் உங்கள் ஜான்களும் ஜேன்களும் காட்டிற்குச் சென்று அப்படி விருப்பம்போல் வாழலாம். அவர்கள் சமுதாயத்தில் வாழும்போது, அவர்களுடைய திருமணம் எங்களுக்கு நன்மையையோ தீமையையோ தந்து பேரள விற்குப் பாதிக்கிறது. அவர்களுடைய குழந்தைகள் தீயவர் களாக, கொலையாளிகளாக, திருடர்களாக, கொள்ளைக் காரர்களாக, குடிகாரர்களாக, அசுரர்களாக இருக்கலாம்.

ஆகவே இந்திய சமுதாயத்தின் அடிப்படை என்ன? அதுதான் ஜாதிநியதி. நான் ஜாதிக்காகப் பிறக்கிறேன், ஜாதிக்காக வாழ்கிறேன்.

ஒரு ஜாதியில் பிறந்தவர்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் அந்த ஜாதிக் கட்டுப்பாடுகளின்படி நடக்க வேண்டும். இதை வேறு வார்த்தைகளில், அதாவது இன்றைய உங்கள் மொழியில் சொல்ல வேண்டுமானால், மேலைநாட்டு மனிதன் தனிப்பட்ட மனிதனாகப் பிறக்கிறான், இந்துவோ சமுதாய மனிதனாகப் பிறக்கிறான். உங்கள் விருப்பப்படி நீங்கள் எந்தப் பெண்ணையும் மணக்கவோ, அல்லது ஒரு பெண் தான் விரும்புபவனை மணக்கவோ அனுமதித்தால் என்ன நடக்கும்?

அங்கவீனர்கள், கூனர்கள், வெறியர்கள், முட்டாள்கள் இவர்களுக்குத் திருமணமே கூடாது, கூடவே கூடாது என்கிறது சட்டம்.

‘நாங்கள் சமுதாயவாதிகள். ஒருவன் அல்லது ஒருத்தி யின் இன்பத்திற்காக நூறுபேரைத் துன்பத்தில் ஆழ்த்த நாங்கள் விரும்பவில்லை’ என்று இந்து கூறுகிறான்.

இந்து வழக்கப்படி, பழங்காலத்திலிருந்தே ஆரம்பக் கல்வி கிராம அமைப்பைச் சேர்ந்ததாக இருந்தது. அனாதி காலத்திலிருந்தே நிலம் தேசிய உடைமை ஆக்கப்பட்டிருந்தது-நீங்கள் சொல்வதுபோல், அரசாங்கத்திற்குச் சொந்தமாக இருந்தது. நிலத்தில் யாருக்கும் தனிப்பட்ட உரிமை கிடையாது. ஒவ்வொருவரும் அரசாங்கத்தின் குறிப்பிட்ட நிலத்தை வைத்திருப்பதால், இந்தியாவில் உள்நாட்டு வருமானம் நிலத்திலிருந்து வருகிறது. இந்த நிலத்தை ஐந்தோ, பத்தோ, இருபதோ, நூறோ குடும்பங்கள் கொண்ட ஒரு சமூகம் பொதுவாக வைத்திருக்கிறது. அந்த நிலம் அவர்களின் கீழ் இருக்கிறது. அவர்கள் அரசாங்கத்திற்கு வரி கொடுத்துவிட்டுத் தங்கள் செலவில் வைத்தியர், கிராம ஆசிரியர் முதலியவர்களை நியமிக்கிறார்கள்.

ஐரோப்பிய நாகரீகத்தை ஒரு துணிக்கு ஒப்பிட லாம். இவைதான் அதற்கு வேண்டிய சாமான்கள்: கடற்கரையோரத்திலுள்ள மிதமான சீதோஷ்ணம் நிலவுகின்ற மலைப் பிரதேசம் அதன் நெசவுத்தறி; போரை நாடுபவர்களும், வலிமைமிக்கவர்களுமான பலாக மக்களின் சேர்க்கையால் ஏற்பட்ட கலப்பினம் அதன் பஞ்சு; தற்காப்புக்காகவும், தன் மதத்தின் பாதுகாப்புக்காகவும் ஏற்பட்ட போர் அதன் நெசவுப் பாவு போர்வாள் கையிலேந்தியவன் பெரியவன், அதில்லாதவன் சுதந்திரமிழந்து, வாளேந்திய போர் வீரனின் நிழலில் வாழ வேண்டும். வியாபாரம் அதன் வடு; அதன் நாகரீகத்தின் உபாயம் போர்வாள்; அதன உதவி வீரம்; அதன் நோக்கம் இம்மையிலும் மறுமையிலும் சுகபோகம்.

மிகப் பரந்த நதிகள் நிறைந்த வெப்ப சமவெளிகள் தான் ஆரிய நாகரீகத்தின் நெசவுத்தறி. பழுத்த நாகரீக மக்கள், நாகரீகமக்கள், காட்டுமிராண்டிகள் இவர்களில் அனேகர் ஆரியர்கள் இவர்களே துணிக்கு வேண்டிய பருசு, வர்ணாசிரம தர்மமே அதன் நெசவுப்பாவு. இயற்கையின் போட்டி, சச்சரவு- இவற்றை ஜெயிப்பது அதன் ஊடு.