17. கீதைக் குறிப்புகள் பட்டியல்

கீதைக் குறிப்புகள் பட்டியல்

1

[இன்று காலை கீதை வகுப்பு மிகவும் அற்புதமாக இருந்தது. மிகவுயர்ந்த லட்சியங்கள் அனைவருக்கும் உரியவை அல்ல என்ற கருத்தின் நீண்ட விளக்கத்துடன் வகுப்பு ஆரம்பித்தது.]

குஷ்டரோகியாக இருந்த மகான் ஒருவர் தனது புண்ணிலிருந்து கீழே விழுந்த புழுவை மீண்டும் புண்ணிலே வைத்து, ‘சாப்பிடு சகோதரா, சாப்பிடு’ என்று கூறினார். இதனை அருவருப்பாக, வெறுக்கத்தக்கதாக நினைப்பவனுக்கு அஹிம்சை உரியதல்ல. கோபப்படுகின்ற குழந்தையிடமும் அன்பு காட்டுகின்ற தாயின் அன்பு யாரிடம் இருக்கிறதோ அவர்களுக்கே அஹிம்சை உரியது. ஒரு கோழை அதைப்பற்றிப் பேசுவதோ, அல்லது சிங்கம் அதைப் பின்பற்றுவதோ கேலிக்குரியது.

நாம் உண்மையானவர்களாக இருப்போம். நாம் எதுவாக இல்லையோ, அதுவாக நம்மைக் காட்டிக்கொள்வதில், அதனைப் பிறர் நம்பச் செய்வதில்தான் நமது வாழ்க்கைச் சக்தியின் பத்தில் ஒன்பது பங்கு செலவாகிறது. நாம் எது ஆக விரும்புகிறோமோ, அதுவாக ஆவதில் அந்த சக்தியைச் செலவிடுவதுதான் முறை.

[பிறகு இந்திய முறைப்படி சுவாமிஜி பாடிய குரு வணக்கத்துடன் சொற்பொழிவு தொடர்ந்தது.]

உலகின் குருவிற்கு வணக்கம்.
யாருடைய திருவடிகளை தேவர்கள் வழிபடுகிறார்களோ,
யார் ஒரே ஆன்மாவாக இருக்கிறாரோ,
யார் உலகியல் நோய்களுக்கு மருத்துவராக இருக்கிறாரோ,
தேவர்களுக்கும் கூட யார் குருவோ
அந்த குருவிற்கு எங்கள் வணக்கம்.
உம்மை வணங்குகிறோம், உம்மை வணங்குகிறோம்.

பிரச்சினைகளைப் புரிந்துகொள்வதில் புத்தரும் ஏசுவும் கிருஷ்ணரைவிடத் தாழ்ந்த நிலையிலேயே உள்ளனர். அவர்கள் மிகவுயர்ந்த நீதிநெறியை உலகிற்கே ஒரு பாதையாக வைத்தனர். கிருஷ்ணரோ முழுமையைச் சரியாகப் பார்த்தார்; வேறுபட்ட லட்சியங்கள் பல இருந்தாலும் அவை அந்த முழுமையின் பகுதிகளே என்று கண்டார் அவர்.

2

கீதை வேதங்களின் சாரமாகும். அதுதான் எங்கள் சாஸ்திரம் என்று கூற முடியாது. எங்கள் சாஸ்திரம் உபநிடதங்கள் ஆகும். கீதை உபநிடதங்களின் சாரம்; அது உபநிடதங்களின் பல்வேறு முரணான பகுதிகளைச் சமரசப்படுத்துகிறது.

வேதங்கள் இரண்டு பகுதிகளாக பிரிக்கப்பட்டிருக்கின்றன — கர்மகாண்டம், ஞானகாண்டம். சடங்குகள், உணவு, வாழ்க்கை போன்றவற்றிற்கான நியதிகள், நற்பணிகள் செய்வது போன்றவை கர்மகாண்டத்தில் உள்ளன. ஞானகாண்டம் காலத் தால் பிற்பட்டது, அதனை உருவாக்கியவர்கள் மன்னர்கள்.

கர்மகாண்டம் முற்றிலுமாக புரோகிதர்களின் கையில் இருந்தது. அது புலன் வாழ்க்கை சம்பந்தப்பட்டது. நற்பணிகள் செய்து, அதன்மூலம் சொர்க்கத்திற்கு சென்று அங்கே முடிவற்ற இன்பத்தில் திளைத்திருப்பதுபற்றி அது போதித்தது. கர்மம் அல்லது சடங்குகளின் மூலம் ஒருவன் விரும்பிய எதையும் பெற லாம். எல்லா நிலையிலும் உள்ள நல்ல மற்றும் தீய மனிதர்கள் அனைவருக்கும் அது வழிகாட்டியது. ஆனால் புரோகிதர்களின் உதவி இல்லாமல் சடங்குகள் மூலம் எதையும் பெற முடியாது. எனவே ஒருவன் எதை விரும்பினாலும், தன் விரோதியைக் கொல்ல வேண்டுமானாலும் சரி, அவன் செய்ய வேண்டிய தெல்லாம் புரோகிதர்களுக்குப் பணம் கொடுப்பதுதான். உடனே புரோகிதர் இந்தச் சடங்குகளின்மூலம் அவன் வேண்டியதைச் செய்துவிடுவார். இந்தப் புரோகிதர்களுக்காகவே கர்மகாண்டம் பாதுகாக்கப்பட்டது, அதன்மூலம் சம்பாதித்தே அவர்கள் வாழ்க்கையை நடத்தினர். எனவே அந்தப் பகுதி அழியாமல் பாதுகாக்க அவர்கள் தங்களால் ஆன அனைத்தையும் செய்தனர். இந்தச் சடங்குகளுள் பல மிகவும் சிக்கலானவை; சிலவற்றைச் செய்ய வருடக்கணக்கான காலம் ஆகும்.

ஞானகாண்டம் பின்னால் வந்தது. இது மன்னர்களால் மட்டுமே உருவாக்கப்பட்டது. இது ராஜ வித்யை என்றே அழைக்கப்பட்டது. போலித்தனமும் மூட நம்பிக்கைகளும் கலந்த கர்மகாண்டத்தினால் மன்னர்களுக்கு எந்தப் பயனும் இல்லை. எனவே அவர்கள் அதனை அழிப்பதற்கு தங்களால் ஆன அனைத்தையும் செய்தனர். இறைவன், ஆன்மா, பிரபஞ்சம் போன்றவை பற்றிய அறிவு ஞானகாண்டத்தில் உள்ளது. புரோகிதர்களின் சடங்குகள் மற்றும் மாயமந்திரங்களால் மன்னர்களுக்கு எந்தப் பயனும் இல்லை. அவை எல்லாம் அபத்தம் என்று அவர்கள் கூறினர். தானம் வாங்குவதற்காக புரோகிதர்கள் மன்னர்களிடம் வருவார்கள் அப்போது மன்னர்கள் அவர்களிடம் கடவுள், ஆன்மா பற்றிய கேள்விகள் கேட்பார்கள். தெரியாது என்று சொல்பவர்களைத் திருப்பி அனுப்பினார்கள். அவர்கள் திரும்பிச் சென்று தங்கள் தந்தை யரிடம் அதுபற்றிக் கேட்டார்கள். ஆனால் அவர்களிட மிருந்தும் புதிதாக எதையும் கற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. எனவே திரும்பிவந்து மன்னர்களுக்கே சீடர்கள் ஆனார்கள். சடங்குகளில் சிறுபகுதியே தற்போது பின்பற்றப்பட்டு வருகிறது. பெரும்பாலானவை புறக்கணிக்கப்பட்டுவிட்டன, எளிமையான சில சடங்குகள் மட்டுமே இன்று வழக்கத்தில் உள்ளன.

உபநிடதங்கள் கர்ம நெறியையும் போதிக்கின்றன. நல் லொழுக்கத்திற்கான காரணகாரிய நியதியே கர்மம். இதன் படி, நாம் இடையீடின்றி வேலை செய்துகொண்டே இருக்க வேண்டும். துன்பத்தைத் தவிர்ப்பதற்கான ஒரே வழி நற் செயல்கள் புரிவதே. நற்செயல்களின் மூலம் நல்ல பலன் கிடைக் கிறது, அவற்றின் வாயிலாக நாம் துன்பத்தைத் தவிர்க்கலாம். இப்படி நற்பணிகள் செய்து, வாழ்நாள் நிறைவுற்றபின் இறந்து, சொர்க்கத்திற்குப் போய் அங்கே நிரந்தரமாக இன்பம் அனுபவிக்கலாம். சொர்க்கத்திலும் கர்மத்தைத் தவிர்க்க முடியாது அங்கே நல்ல கர்மம் மட்டுமே இருக்கும், தீய கர்மம் இருக்காது.

எவ்வளவுதான் நல்லவையாக இருந்தாலும், மனைவி குழந்தைகள் கணவன் என்று உறவினரை நேசிப்பது அவர்களை முத்தமிடுவது என்று எவ்வளவுதான் பெரிய இன்பமாக இருந் தாலும் செயல் என்பதே பயனற்றது என்று ஞானகாண்டம் ஒதுக்குகிறது. இதன்படி, நற்செயல்கள், இன்பங்கள் எல்லாமே முட்டாள்தனத்தைத் தவிர வேறில்லை; ஏனெனில் அவை தன் இயல்பிலேயே நிலையற்றவை. ‘இவையெல்லாம் இன்றோ நாளையோ முடிவுக்கு வந்தே தீரவேண்டும், எனவே அவற்றை இப்போதே முடித்துவிடு, அவை வீண்’ என்று உபநிடதங் களின் ஞானகாண்டம் சொல்கிறது. உலகிலுள்ள துன்பங்கள் அனைத்துமே அறியாமையால் உண்டாகின்றன, அதற்குப் பரிகாரம் அறிவுதான்.

ஒருவன் முன்வினைப் பயனாலோ, கர்மத்தாலோ கட்டுப் படுத்தி வைக்கப்பட்டிருக்கிறான் என்று சொல்வது சுத்த முட்டாள்தனம். எவ்வளவு கீழானவனாக இருந்தாலும், எவ்வளவு தீயவனாக இருந்தாலும் ஒளியின் ஒரு கிரணம் போதும், அவனது அறியாமைத் திரள் அகன்றுவிடும். எவ்வளவு பெரிய பஞ்சுப்பொதியானாலும் அதை எரிக்க ஒரு சிறு தீப் பொறி போதும். காலங்காலமாக ஓர் அறை இருட்டில் மூழ்கிக் கிடக்கிறது, அதை விலக்க ஒரு விளக்குப் போதும். அதுபோல் ஒருவன் எவ்வளவுதான் அறியாமையில் மூழ்கிக் கிடந்தாலும், இனி வருகின்ற காலம் முழுவதும் அனுபவிக்க வேண்டிய வினைப்பயனால் கட்டுண்டிருக்கிறான் என்பது உண்மையல்ல. ‘தெய்வ ஒளியின் ஒரு கிரணம் மனிதனைச் சுதந்திரன் ஆக்கு கிறது, அவனுக்கு அவனது உண்மை இயல்பைக் காட்டுகிறது’.

முரணான கோட்பாடுகளை எல்லாம் கீதை சமரசப்படுத்து கிறது. கிருஷ்ணர் இருந்தாரா இல்லையா என்பது எனக்குத் தெரியாது. அவரைப்பற்றி எவ்வளவோ கதைகள் சொல்லப் படுகின்றன. நான் அவற்றை நம்பவில்லை.

‘அவர் வாழ்ந்தாரா என்பது எனக்குச் சந்தேகமாகவே இருக்கிறது. அவர் வாழ்ந்திருக்கவில்லை என்றால் மிக நல்லது. ஏனெனில் உலகில் ஒரு கடவுள் குறைவாக இருந்திருப்பார்’.

3

கிறிஸ்தவர்களுக்குப் புதிய ஏற்பாடு எப்படியோ அப்படியே இந்துக்களுக்கு கீதை. அது 5000 வருடங்களுக்கு முந்தியது. குருக்ஷேத்திரப் போர் நடந்த நாளை இன்றும் இந்துக்கள் விழா வாகக் கொண்டாடுகிறார்கள்.

வேதங்கள் ஞானகாண்டம், கர்மகாண்டம் என்று இரண்டாகப் பிரிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்று ஏற்கனவே சொன்னேன். ஞானகாண்டத்தைப் பரப்பிய மன்னர்களுக்கும், புரோகிதர்களுக்கும் இடையே கருத்துவேற்றுமை ஏற்பட்டது. பொதுமக்கள் புரோகிதர்களின் பக்கம் இருந்தார்கள், ஏனெனில் சாதாரண மனம் ஏற்றுக்கொள்ளக் கூடிய எல்லாம் புரோகிதர்களிடம் இருந்தன. மன்னர்களிடம் ஆன்மீகம் மட்டுமே இருந்தது, அங்கே செல்வத்தின் அம்சம் எதுவும் இல்லை. ஆனால் அவர்கள் ஆற்றல்மிக்கவர்கள், நாட்டை ஆள்பவர்கள். எனவே போட்டி மிகவும் கடுமையாக இருந்தது. படிப்படியாக மன்னர்கள் நிலைபெறத் தொடங்கினார்கள். ஆனால் அவர்களின் கருத்துக்கள் பாமர மக்களின் நிலை யிலிருந்து மிகவும் உயர்ந்தவையாக இருந்தன. எனவே சடங்குகள் அல்லது கர்மகாண்டம் எப்போதும் மக்களால் விரும்பப்பட்டது.

ஒரு மதத்தைப் பெருவாரியான மக்கள் பின்பற்று கிறார்கள் என்றால் அதற்கு நல்ல பொருளாதார நோக்கு இருக்கிறது என்பது பொருள். இது நாம் நினைவில்கொள்ள வேண்டிய ஒன்று. ஒரு மதத்தின் ஆன்மீக அம்சமோ தத்துவ அம்சமோ அல்ல, அதன் பொருளாதார அம்சமே மக்களுக்கு மிகவும் ஏற்புடையதாக இருக்கிறது. மகோன்னதமான தத்துவத்தை நீ ஒரு வருடம் வேண்டுமானாலும் பிரச்சாரம் செய்யலாம், விரல்விட்டு எண்ணக்கூடிய ஆட்கள்கூட உன் பின்னால் வர மாட்டார்கள். நீ பேசுவது வடிகட்டின முட்டாள் தனமாக இருக்கலாம், ஆனால் அதில் பொருளாதார அம்சம் இருக்குமானால் அதைப் பின்பற்ற மக்கள் கூட்டம்கூட்டமாக வருவார்கள்.

வேதங்கள் யாரால் எழுதப்பட்டன என்று யாருக்கும் தெரியாது; அவ்வளவு புராதனமானவை அவை. வைதீக இந்துக் களின் கருத்துப்படி, வேதங்கள் என்பவை எழுதப்பட்ட வார்த்தைகளே அல்ல; சரியான உச்சரிப்புடனும் ராகத்துடனும் வாய்வழியாகப் பேசப்படுகின்ற வார்த்தைகள் அவை. அவை ஆயிரக்கணக்கான தொகுதிகள். சரியான உச்சரிப்பும் ராகமும் தெரிந்தவன் மட்டுமே வேதங்களை அறிந்தவன், வேறு யாரும் அறிந்தவன் ஆகமாட்டான். அந்தக் காலத்தில் சில மன்னர் குடும்பங்கள் வேதங்களின் சில பகுதிகளைப் பாதுகாத்து வந்தன. அந்தக் குடும்பத் தலைவன் தன்னிடம் உள்ள தொகுதிகளை எழுத்துக்கு எழுத்து உச்சரிப்போ ராகமோ தவறாமல் சொல்ல வல்லவனாக இருப்பான். அவர்கள் அசாதாரணமான அறிவும் அற்புதமான நினைவாற்றலும் பெற்றவர்களாக இருந்தார்கள்.
வேதங்களின் கர்மகாண்ட பகுதியைத் தீவிரமாக நம்பு பவர்கள் கடவுளையோ ஆன்மாவையோ அதுபோன்ற எதை யுமோ நம்புவதில்லை. நாம் காண்கின்ற பிரபஞ்சம் ஆகட்டும், ஆன்மீக உலகம் ஆகட்டும், பிரபஞ்சத்தில் இருப்பது நாம் மட்டுமே, நாம் நாமாக இருக்கிறோம், அவ்வளவுதான். ஆனால் வேதங்களில் கடவுள் பற்றி எவ்வளவோ சொல்லப்பட்டிருக் கிறதே, அவற்றின் பொருள் என்ன என்று கேட்டால், எந்தப் பொருளும் இல்லை என்பார்கள். வார்த்தைகள், குறிப்பிட்ட ஒரு விதத்தில் சொல்லப்படும்போது ஒரு மாய சக்தி பெறுகின் றன, குறிப்பிட்ட பலன்களைக் கொடுக்க வல்லவை ஆகின்றன. இதைத் தவிர அவற்றிற்கு வேறு எந்தப் பொருளும் இல்லை.

ஓர் எண்ணத்தை நீ அழுத்தி வைக்கும்போது அதனை உன் அறிவின் எல்லையிலிருந்து அகற்றி வைக்கிறாய், அவ்வளவு தான். அது ஒரு சுருள்போல், விசைக் கம்பிபோல் சுருண்டிருக் கிறது. ஒரு கணத் தூண்டுதல் போதும், அழுத்தி வைத்திருந்த ஆற்றலையும் சேர்த்துக்கொண்டு அது வெளியே கிளம்புகிறது. சாதாரணமாக ஓர் எண்ணம் நீண்ட காலத்தில் செய்து முடிக் கின்ற ஒரு செயலை இந்த அழுத்தப்பட்ட எண்ணம் சில கணங் களில் செய்து முடித்துவிடுகிறது.

தினையளவு இன்பம் பனையளவு துன்பத்தையும் கொண்டே வருகிறது. இன்பமாக வெளிப்படுகின்ற அதே ஆற்றல்தான் மற்றொரு வேளையில் துன்பமாக வெளிப்படு கிறது. ஒருவிதமான உணர்ச்சிகள் மறைந்ததும் மற்றொரு விதமான உணர்ச்சிகள் எழுகின்றன. ஆனால் முதிர்ச்சி பெற்ற சிலரது விஷயத்தில் ஒன்று, இரண்டு, ஆம், நூறு வேறுபட்ட எண்ணங்கள்கூட ஒரே நேரத்தில் அவர்களிடம் செயல்பட முடியும். ஓர் எண்ணத்தை அழுத்தி வைக்கும்போது அது சுருண்டு அமைதியாகிறது, ஆனால் எந்தக் கணம் வேண்டு மானாலும் அது வெடித்துக் கிளம்பும்.

மனம் தன்னியல்பு படைத்தது. அதன் செயல்பாடு என்றாலே படைப்புதான். எண்ணத்தைத் தொடர்ந்து வார்த்தை வருகிறது, வார்த்தையைத் தொடர்ந்து உருவம் வெளிப்படுகிறது. மானசீக, பௌதீகப் படைப்புகள் நிறுத்தப்பட வேண்டும், அப்போதுதான் மனம் ஆன்மாவைப் பிரதிபலிக்கும்.

முதியவரான எனது குருநாதருக்கு தன் பெயரைக்கூடத் தவறின்றி எழுதத் தெரியாது. அவர் தன் பெயரை எழுதியபோது அதில் மூன்று பிழைகள் இருந்தன.

அத்தகைய ஒரு மனிதரின் காலடியிலேயே நான் வளர்ந்தேன்.

நீங்கள் ஒருமுறை இயற்கையின் நியதியை மீறினால் போதும், அதுவே கடைசிமுறையாக அமையும். அதன்பிறகு இயற்கை உங்களைப் பிணைக்காது.

4

  1. ‘நீ எல்லாம் தெரிந்தவனாக இருக்கலாம், அதற்காக பிறரது எளிய களங்கமற்ற நம்பிக்கையை குலைக்காதே.’
  2. ‘ஆன்மாவை ஜடப்பொருளாக அல்ல, ஆன்மாவை ஆன்மாவாக உணர்வதே மதம்.’
  3. ‘நீங்கள் ஆன்மா. உங்களை ஆன்மாவாக உணருங்கள். அதற்கு எந்த வழியை வேண்டுமானாலும் பின்பற்றுங்கள்.’
  4. ‘வளர்ச்சியே மதம்; அதனை ஒவ்வொருவரும் தனக்குத் தானே உணர வேண்டும்.’

ஏசுநாதர் தங்களைக் காப்பதற்காகவே இறந்தார் என்று கிறிஸ்தவர்கள் நம்புகிறார்கள். உங்களைப் பொறுத்த வரை இது ஒரு கோட்பாட்டில் நம்பிக்கை, இந்த நம்பிக்கையில் தான் உங்கள் மீட்சி (salvation) உள்ளது. எங்கள் விஷயத்தில் முக்திக்கும் எந்தக் கோட்பாட்டிற்கும் ஒரு சம்பந்தமும் இல்லை. தான் விரும்புகின்ற கோட்பாட்டை ஒவ்வொருவரும் நம்பலாம், அல்லது எந்தக் கோட்பாட்டையும் நம்பாமலும் இருக்கலாம். எங்களுக்கு மதம் என்பது அனுபூதி, கோட்பாடு அல்ல. குறிப்பிட்ட ஒரு காலத்தில் ஏசுநாதர் வாழ்ந்தார் என்பது உனக்கு எந்த விதத்தில் நன்மையளிக்கப் போகிறது? எரிகின்ற புதரில் மோசஸ் கடவுளைக் கண்டால் உனக்கு என்ன வந்தது? எரிகின்ற புதரில் மோசஸ் கடவுளைக் கண்டது நீ கண்டது போல் ஆகுமா? ஆகாதல்லவா? ஆகுமானால் மோஸஸ் சாப்பிட்டார் என்பது உனக்குப் போதுமே, நீ சாப்பிடுவதை நிறுத்திவிடலாமே! அது சரியானால் இதுவும் சரிதான். பண்டைய ஆன்மீகச் செல்வர்களின் வாழ்க்கை நமக்கு ஒன்று மட்டுமே செய்ய முடியும்-அவர்கள் அடைந்த நிலைகளை நாமும் அடைவதற்கு நம்மை ஊக்குவிக்க முடியும், ஆன்மீகத்தை நாமே உணர்வதற்குத் தூண்ட முடியும், அவ்வளவுதான். ஏசுவாக இருந்தாலும் சரி மோஸஸாக இருந்தாலும் சரி, அவர்கள் செய்த எதுவும், நம்மை முன்னேற்றப் பாதையில் செலுத்துவதைத் தவிர வேறு எந்த விதத்திலும் உதவப் போவதில்லை.

5. ‘எனது வழிதான் சிறந்தது என்று ஒவ்வொருவனும் நினைக்கிறான். ஆனால் அது உனக்கு மட்டுமே சிறந்தது.’

ஒவ்வொருவனிடமும் அவனுக்கே உரிய தனி இயல்பு உள்ளது. அவன் அதைத்தான் பின்பற்ற வேண்டும், அதன் வழியாகத்தான் முக்திக்கு வழி தேட வேண்டும். குரு உனது இயல்பிற்கு ஏற்ற வழியை உனக்குக் காட்டத் தக்கவராக இருக்க வேண்டும். உன் முகத்தைப் பார்த்தே அதைக் கண்டுபிடித்துக் கூற வல்லவராக இருக்க வேண்டும். மற்றவனின் வழியைப் பின்பற்ற ஒருபோதும் முயற்சிக்கக் கூடாது; ஏனெனில் அது அவனது பாதை, உனது பாதை அல்ல. பாதையைக் கண்டு பிடித்துவிட்டால் அதன்பிறகு நீ செய்ய வேண்டியது எதுவும் இல்லை; கைகளைக் குவித்துக்கொண்டால் போதும், அலையின் வேகமே உன்னை முக்தியில் சேர்த்துவிடும். எனவே பாதையைக் கண்டுவிட்டால் ஒருபோதும் அதிலிருந்து பிறழாதே. உனது வழி உனக்கு மிகவும் இசைந்தது; ஆனால், அதன் காரணமாக, அது மற்றவனுக்கும் இசைந்ததாக இருக்க வேண்டும் என்பதில்லை.

  1. ‘ஆன்மா ஆன்மாவாகத் திகழ வேண்டும்.’

உண்மையான ஆன்மீகவாதி ஆன்மாவை ஆன்மாவாகக் காண்கிறான்; ஆன்மாவை ஜடப்பொருளாகக் காண்பதில்லை. ஜடப்பொருள் என்பது கீழ் அதிர்வுநிலையிலுள்ள ஆன்மாவே என்றாலும், ஆன்மா ஒருபோதும் அப்படியே ஜடப்பொருள் ஆக முடியாது. இயற்கையை இயக்குவது ஆன்மா; இயற்கை யிலுள்ள உண்மை என்பது ஆன்மாவே, எனவே செயல்பாடு என்பது இயற்கையில் உள்ளதே தவிர ஆன்மாவில் இல்லை. ஆன்மா எப்போதும் மாறாததாக, நிலையானதாக இருக்கிறது. உண்மைநிலையில் ஆன்மாவும் ஜடப்பொருளும் ஒன்றே; ஆனால் ஆன்மா அப்படியே ஜடப்பொருள் ஆவதில்லை, ஜடப்பொருளும் அதே நிலையில் ஆன்மா ஆவதில்லை. ஜடப் பொருள் ஆன்மா ஆவதில்லை, ஏனெனில் கீழ் அதிர்வுநிலையில் உள்ள ஆன்மாவே ஜடப்பொருள், அதாவது ஆன்மாவின் மற்றொரு பரிமாணமே ஜடப்பொருள். நாம் சாப்பிடுகிறோம்; அது மனம் ஆகிறது, மனம் உடலாகிறது. இவ்வாறு மனமும் உடலும், ஆன்மாவும் ஜடப்பொருளும் ஒன்று மற்றொன்றாக மாறக்கூடியதாக இருந்தாலும் அவை வெவ்வேறானவை; அவற்றை ஒன்றாகக் கொள்ளக் கூடாது.

  1. ‘ஆன்மா ஜடப்பொருளாக ஒருபோதும் இருந்ததில்லை.’
  2. ‘இயற்கையிலுள்ள உண்மை என்பது ஆன்மாவே.’

இயற்கையிலுள்ள உண்மை என்பது ஆன்மாவே. இயற்கை யின் எல்லா செயல்பாடுகளிலும் உள்ள உயிர்த்துடிப்பு ஆன்மாவே. இயற்கையை உண்மையாகத் தோன்றச் செய்வதும், அதன் செயல்பாட்டிற்கான ஆற்றலை வழங்குவதும் ஆன்மாவே.

  1. ‘செயல்பாடு இயற்கையில்தான் உள்ளது.’

செயல்பாடு இயற்கையில்தான் உள்ளது. ஆன்மா ஒரு போதும் செயல்படுவதில்லை. ஏன்தான் அது செயல்பட வேண்டும்? அது இருக்கிறது, அது இருப்பதே போதும். அது தனி இருப்பு, அது செயல்பட வேண்டியதில்லை.

  1. ‘ஆரம்பத்தில் அந்த இருப்புதான் இருந்தது. அவர் பார்த்தார், எல்லாம் படைக்கப்பட்டது.’
  2. ‘சொந்த இயல்பின்படியே ஒவ்வொருவனும் செயல்படுகிறான்.’
  3. ‘நீ எந்த நியதிக்கும் கட்டுப்பட்டவன் அல்ல. அது உன் இயல்பில் உள்ளது. மனம் இயற்கையில் உள்ளது, அதுதான் நியதிக்குக் கட்டுப்பட்டது.’

இயற்கை முழுவதுமே நியதியால் கட்டப்படிருக்கிறது, தன் சொந்தச் செயல்பாடு என்ற நியதியால் கட்டப்பட்டிருக் கிறது. இந்த நியதியை அது ஒருபோதும் மீற முடியாது. இயற்கையின் நியதியை உன்னால் அழிக்க முடியுமானால், கணநேரத்திற்குள் இயற்கையே முடிவுக்கு வந்துவிடும். அதன் பிறகு இயற்கை என்பதே இருக்காது. முக்தி பெறுபவன் இயற்கை யின் நியதியை ஒழித்துவிடுகிறான், அவனைப் பொறுத்தவரை இயற்கை மறைந்துவிடுகிறது, அவன்மீது அது தன் ஆதிக்கத்தை இழந்துவிடுகிறது. ஒருவன் ஒருமுறைதான் இயற்கையின் நியதியை மீற முடியும், ஆனால் அது என்றென்றைக்குமாக மீறியதே; அதன்பிறகு அவனுக்கு இயற்கையினால் எந்தத் தொந்தரவும் இல்லை. ‘நீ எந்த நியதிக்கும் கட்டுப்பட்டவன் அல்ல. அது உன் இயல்பில் உள்ளது. மனம் இயற்கையில் உள்ளது, அதுதான் நியதிக்குக் கட்டுப்பட்டது.’

  1. ‘மத உணர்வு உடையவனாக இருக்க வேண்டுமானால் மத சம்பந்தமான விவாதங்களிலிருந்து விலகியிரு.’
  2. ‘அரசாங்கங்கள், இயக்கங்கள் எல்லாம் தீமைகள்.’

‘எல்லா இயக்கங்களும் தாழ்ந்த பொதுமைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளன.’

‘மீற முடியாத ஒன்றே நியதி.’

இயக்கம் அல்லது அமைப்பு ஒன்றை உருவாக்கிய உடனேயே அதற்கு வெளியிலுள்ள அனைவரையும் வெறுக்கத் தொடங்கிவிடுகிறீர்கள். நீங்கள் ஓர் அமைப்பில் சேரும்போது உங்களுக்கு நீங்களே தளைகளை இட்டுக்கொள்கிறீர்கள், உங்கள் சுதந்திரத்தை நீங்களே கட்டுப்படுத்துகிறீர்கள். சட்ட திட்டங்கள், நீதிநியதிகள் எல்லாம் உடைய ஒரு அமைப்பை ஏன் உருவாக்க வேண்டும்? அதன்மூலம் ஒரு மனிதனின் சுதந்திர மான செயல்பாட்டை ஏன் தடுக்க வேண்டும்? ஓர் அமைப்பின் அல்லது சங்கத்தின் நியதியை ஒருவன் மீறினால் மற்றவர்கள் அவனை வெறுக்கிறார்கள். பிறர்மீது ஆட்சி செலுத்துவதற்காக சட்டதிட்டங்களை இயற்ற ஒருவனுக்கு என்ன உரிமை இருக் கிறது? அத்தகைய நியதிகள் நியதிகளே அல்ல. அவை நியதியாக இருக்குமானால் அவற்றை யாராலும் மீற முடியாது. நாம் நியதிகள் என்று அழைக்கின்ற இவற்றை மீற முடிவதிலிருந்தே அவை நியதிகள் அல்ல என்பது தெளிவாகிறது.

  1. ‘ஒன்றை நேசிப்பது பிறரை வெறுக்கச் செய்யுமானால் நேசிக்காமலே இருப்பது நல்லது.’
  2. ‘பலவீனம் மரணத்தின் அடையாளம், வாழ்க்கையின் அடையாளம் வலிமை.’

5

உலகியல் மறையாமல் ஒருபோதும் ஆன்மீகத்தை அடைய முடியாது.

கீதையின் முதல் அத்தியாயத்தை உருவகமாக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

வேதங்கள் இயற்கையில் உள்ளவற்றை மட்டுமே போதிக் கின்றன, இயற்கையை மட்டுமே போதிக்கிறது.

கடமையின் இடத்தில் உணர்ச்சிப்பெருக்கு ஆட்கொள்ளு மாறு விட்டுவிடுகிறோம். பிறகு அன்பு காரணமாகவே செயல் படுவதாக நம்மை நாமே புகழ்ந்துகொள்ளவும் செய்கிறோம்.

துறக்க வேண்டுமானால் உணர்ச்சிப்பெருக்கைக் கடந்து செல்ல வேண்டும். உணர்ச்சிப்பெருக்கு என்பது மிருகங்களுக்கு உரியது, அவை வெறும் உணர்ச்சிகளால் ஆனவை.

தன் பிள்ளைக்காகத் தியாகம் செய்வது அப்படி ஒன்றும் உயர்ந்த நிலை அல்ல. தாய் ஒருத்தி செய்கின்ற அதை மிருகங் களும் செய்கின்றன. அது உண்மையான அன்பின் அடையாளம் அல்ல; அது வெறும் குருட்டுத்தனமான உணர்ச்சிப் பெருக்கு.

பலவீனத்தைப் பலமாகவும், உணர்ச்சிப்பெருக்கை அன்பாகவும், கோழைத்தனத்தை வீரமாகவும் காட்டவே நாம் எப்போதும் முயற்சி செய்துகொண்டிருக்கிறோம்.

வெறும் பகட்டு, பலவீனம் போன்றவற்றைப் பொறுத்த வரை உங்கள் மனத்திடம், ‘இது உனக்குப் பொருந்தாது, இது உனக்கு பொருந்தாது’ என்று சொல்லுங்கள்.

மேற்கோள்கள்:  எழுந்திரு! விழித்திரு! பகுதி 7  I. உலக மதங்கள் – 1. இந்து மதம் 17. கீதைக் குறிப்புகள் பட்டியல்