பக்தியோகம் 18

II. சொற்பொழிவு
1. பக்தி நெறி
9 பிப்ரவரி 1896 

ஏதோ ஒருசில மதங்கள் தவிர, அனேகமாக எல்லா மதங் களும் உருவக் கடவுள் பற்றிய கருத்தைக் கொண்டுள்ளன. புத்த, சமண மதங்கள் நீங்கலாக, ஏறக்குறைய உலகிலுள்ள பிற மதங்கள் எல்லாமே உருவக் கடவுள் கருத்தைப் பெற்றவை யாகவே உள்ளன. உருவக் கடவுள் பற்றிய கருத்துடன் பக்தி மற்றும் வழிபாடு பற்றிய கருத்துக்கள் இயல்பாகவே எழு கின்றன. பௌத்தரும் சமணரும் உருவக் கடவுளை வழிபட வில்லை என்றாலும், பிறர் உருவக் கடவுளை வணங்குவது போன்று, தங்கள் மதங்களை நிறுவியவர்களை அதேமுறையில் வழிபடவே செய்கிறார்கள். 

நாம் பக்தி செய்யவும் வழிபடவும் ஒருவர் இருக்கிறார், அவரும் மனிதனை நேசிக்கிறார் என்ற கருத்து உலகிற்கே பொதுவானது. அன்பு மற்றும் பக்தி பற்றிய இந்தக் கருத்துக்கள் பல்வேறு மதங்களிலும் வெவ்வேறு நிலைகளில், வெவ் வேறு அளவுகளில் வெளிப்படுகின்றன. இதில் மிகத் தாழ்ந்த நிலை புற வழிபாடு. தனிக் கருத்துநிலையில் (Abstract Idea) மனிதனால் எதையும் புரிந்துகொள்ள முடியாதபோது, அவன் அவற்றையெல்லாம் தூல நிலைக்குக் கொண்டு வருகிறான். இவ்வாறுதான் உருவங்களும், அவற்றோடு பல்வேறு சின்னங் களும் தோன்றுகின்றன. நுண்ணிய கருத்துக்களை எண்ணங்கள் வாயிலாகவோ, சின்னங்கள் வாயிலாகவோ புரிந்துகொள் வதற்கு மனிதன் முயல்வதை உலக வரலாறு முழுவதிலும் காண் கிறோம். மதத்தின் புறச் சாதனங்களான மணி, இசை, வழிபாடு, சாஸ்திரங்கள், சிலைகள் என்று எல்லாமே அதன்கீழ் வரு கின்றன. புலன்களுக்கு இதமாக இருக்கின்ற எதுவும், உருவ மற்றதற்கு உருவமளிக்க மனிதனுக்குத் துணை செய்கின்ற எதுவும், ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு வழிபாட்டிற்கு உரியதாகக் கொள்ளப்படுகிறது.

    ஒவ்வொரு மதத்திலும் அவ்வப்போது சீர்திருத்தவாதிகள் வருகின்றனர். சின்னங்களையும் சடங்குகளையும் எதிர்த்துக் குரல் கொடுக்கின்றனர். ஆனால் அவர்களின் எதிர்ப்பு வீணாயிற்று. இந்த நிலையில் இருக்கும்வரை பெரும் பாலோருக்கு, பற்றி நிற்பதற்கென ஏதேனும் ஓர் உருவம், தங்கள் கருத்தைச் சமர்ப்பிப்பதற்கு ஏதாவது ஒரு பொருள், தங்கள் எண்ணங்கள் அனைத்திற்கும் மையமாக அமைகின்ற ஏதோ ஒன்று தேவைப்படுகிறது. எல்லா சடங்குகளையும் ஒழிக்க வேண்டும் என்ற ஒரே முடிவுடன் முகமதியரும் பிராட்டஸ்டன்ட்களும் பெருமுயற்சிகள் செய்தனர். ஆனால் அவர்களிடமும் சடங்குகள் புகுந்திருப்பதைக் காண்கிறோம். அவற்றை விலக்க முடியாது. எவ்வளவுதான் போராட்டம் நடத்தினாலும் ஒருவேளை, மக்கள் ஒரு சின்னத்தை மாற்றிவிட்டு வேறொன்றைப் பற்றக்கூடும், அவ்வளவுதான். 

        முகமதியன் அல்லாதவன் பயன்படுத்துகின்ற எந்தவொரு சடங்கும், வடிவமும், சிலையும், வழிபாடும் பாவம் என்று நினைக்கின்ற முகமதியன் தன் சொந்தக் கோயிலாகிய காபாவுக்கு வரும்போது அவ்வாறு நினைப்பதில்லை. ஒவ்வொரு முகமதியனும் பிரார்த்தனை செய்யும்போது, தான் காபாவுக்கு முன் நிற்பதாக நினைக்க வேண்டும். அங்கே செல்லும்போது கோயிலின் சுவரில் உள்ள கருங்கல்லை அவன் முத்தமிட வேண்டும். லட்சக்கணக்கான யாத்திரிகர்களால் அந்தக் கல்லின் மீது பதிக்கப்பட்டுள்ள முத்தங்கள் அனைத்தும் இறுதித் தீர்ப்பு நாளன்று, நம்பிக்கை உடையவர்களின் நன்மைக்குச் சாட்சியாக நிற்கும். அங்கு ஜிம்ஜிம் என்னும் கிணறு உள்ளது. அந்தக் கிணற்றிலிருந்து சிறிது நீரை இறைப்பவர் பாவங்களிலிருந்து மன்னிக்கப்படுவார் என்றும், உயிர்த்தெழும் மீட்சித்திரு நாளுக்குப் பின்னர் அவர் புதிய உடல் பெற்று நிரந்தரமாக வாழ்வார் என்றும் முகமதியர்கள் நம்புகின்றனர்.

பிற மதங்களில் இந்தச் சின்னங்கள் கட்டிட வடிவில் இருப்பதைக் காண்கிறோம். சர்ச்சுகள் மற்ற இடங்களைவிட மிகவும் புனிதமானவை என்று பிராட்டஸ்டன்ட் பிரிவினர் நம்புகின்றனர். அவர்களுக்கு சர்ச் ஒரு சின்னமாகவே விளங்கு கிறது. அடுத்து பைபிள் உள்ளது. வேறெந்த சின்னங்களையும் விட இந்த நூல் மிகமிகப் புனிதமானது என்பது அவர்கள் கருத்து. கத்தோலிக்கர்கள் புனிதர்களின் திருவுருவங்களுக்குக் கொடுக்கின்ற இடத்தை பிராட்டஸ்டன்ட் பிரிவினர் சிலுவைக்குக் கொடுக்கிறார்கள்.

 சின்னங்களைப் பயன்படுத்துவதை எதிர்த்துப் பேசுவது பயனற்றது. எதற்காக எதிர்த்துப் பிரச்சாரம் செய்ய வேண் டும்? மனிதன் சின்னங்களைப் பயன்படுத்தக் கூடாது என் பதற்கு எந்தக் காரணமும் இல்லை. ஒவ்வொரு சின்னமும் தனக்குப் பின்னால் உள்ள ஒரு பொருளைச் சுட்டி நிற்கிறது. பிரபஞ்சமே ஒரு சின்னம். அதற்குள்ளும் அதைக் கடந்தும் நிற்கின்ற ஒன்றைப்பற்றி அறிய அதனை ஊடுருவியும் அதன் வாயிலாகவும் நாம் முயன்று கொண்டிருக்கிறோம். ஒரு சாதாரண மனிதனின் மன இயல்பிற்கு இந்தச் சின்னங்கள் தேவை. நாம் அவற்றை ஏற்றுக்கொண்டேயாக வேண்டும். அதேவேளையில் அந்தச் சின்னங்களுக்குப் பின்னால், ஜடப் பொருளுக்குப் பின்னால் நிற்கின்ற ஆன்மப் பொருளை அடையப் போராடுகிறோம் என்பதும் உண்மை. ஆன்மாவே லட்சியம், ஜடப்பொருள் லட்சியம் அல்ல. உருவங்கள், சிலை கள், மணிகள், மெழுகுவர்த்திகள், சாஸ்திரங்கள், கோயில்கள், புனிதச் சின்னங்கள் எல்லாமே நல்லவை; வளரும் ஆன்மீகச் செடிக்கு உதவுபவை. ஆனால் அந்த அளவோடு சரி. அதற்கு மேல் போகக் கூடாது. பெரும்பாலான இடங்களில் அந்தச் செடி வளராமல் போய்விட்டதையே காண்கிறோம். ஒரு கொள்கையைச் சேர்ந்தவனாகப் பிறப்பது நல்லதுதான்; ஆனால் வளர்ச்சியடையாமல் அதிலேயே இறப்பது நல்ல தல்ல. ஆன்மீகம் என்னும் இளஞ்செடிக்குத் துணை செய் கின்ற சில குறிப்பிட்ட வழிபாடுகளைக் கொண்ட பிரிவுகளின் வரையறைக்குள் பிறப்பது மிக நல்லது. ஆயினும் சின்னங்கள் என்கின்ற இந்த வரையறைக்குள்ளேயே ஒருவன் இறக்க நேரு மானால் அது, அவன் வளரவில்லை , அவனது ஆன்மா மலர வில்லை என்பதையே உறுதியாகக் காட்டுகிறது. ஆதலால் சின்னங்களும் சடங்குகளும் உருவங்களும் எப்போதும் இருக்க வேண்டும் என்று யாராவது கூறினால், அது தவறு. சின்னங் களும் சடங்குகளும் கீழ்நிலையில் ஆன்ம வளர்ச்சிக்கு உதவு பவை என்று அவர் சொன்னால் அது சரி.ஆனால் ஆன்ம வளர்ச்சியை அறிவு சம்பந்தமான ஏதோ ஒன்றாகப் பொருள்படுத்தும் குற்றத்திற்கு நீங்கள் ஆளாகக் கூடாது. ஒரு மனிதன் பேரறிஞனாக இருக்கலாம். ஆயினும் ஆன்மீகத்தைப் பொறுத்தவரை அவன் ஒரு குழந்தையாக இருக்கலாம்; அதைவிடக்கீழ் நிலையிலும் இருக்கலாம். இதை நீங்கள் இந்தக் கணமே சோதித்துப் பார்க்க முடியும். இறைவன் எங்கும் நிறைந்தவன் என்பதை அறிவுபூர்வமாக நம்ப வேண்டும் என்று கூறுகின்றனர். ஆனால் ‘எங்கும் நிறைகின்ற தன்மை’ என்றால் என்ன என்பது எத்தனை பேருக்குத் தெரியும்? அரும் பாடுபட்டால் ஒருவேளை வானத்தையோ, பரந்த பசும்புல் தரையையோ நினைப்பீர்கள். நீங்கள் கடலையோ பாலைவனத் தையோ பார்த்திருந்தால் அதை நினைப்பீர்கள். இவை எல்லாம் வெறும் தூலமான உருவங்கள் மட்டுமே. நுண்ணியதை (Abstract) நுண்ணியதாகவும், லட்சியத்தை லட்சியமாகவும் உங் களால் கருத இயலாதவரை, வடிவங்களையும் இந்தத் தூல மான உருவங்களையும் துணையாகப் பயன்படுத்தியே ஆக வேண்டும். அவை உங்கள் மனத்தின் உள்ளே இருந்தாலும் சரி, வெளியே இருந்தாலும் சரி அது பெரிய விஷயம் அல்ல.
நாம் எல்லோரும் பிறப்பிலிருந்தே உருவத்தை வழிபடு கிறோம். உருவ வழிபாடு நல்லது. அது மனிதனின் இயல்பி லேயே ஊறியுள்ளது. அதற்கு அப்பால் செல்ல யாரால் முடி யும்? நிறை மனிதருக்கே, தெய்வ மனிதருக்கே அது இயலும். மற்றவர் அனைவரும் உருவத்தை வழிபடுபவர்களே. பிர பஞ்சமும் அதன் பல்வேறு வடிவங்களும் உருவங்களும் நம் கண்முன் தெரியும்வரை நாம் அனைவரும் உருவ வழிபாட் டினரே. மூளையில் தூல உருவங்கள் வருவதில்லை . அங்கு எழுவதெல்லாம் சிறுசிறு உணர்ச்சிகள் மட்டுமே. அப்படி யிருந்தாலும் இந்தப் பிரபஞ்சத்தை, உருவம், வடிவம், நிறம் கலந்த இந்தப் பிரபஞ்சத்தை இந்த மாபெரும் சின்னத்தை நாம் காண்கிறோம். இந்தப் பிரபஞ்சமே நாம் வழிபட்டு வருகின்ற ஒரு மாபெரும் உருவம் அல்லவா? தன்னை உடலென்று கருது பவன் பிறப்பிலிருந்தே உருவ வழிபாடு செய்பவன்தான். நாம் ஆன்மா; உருவமோ வடிவமோ அற்ற ஆன்மா; எல்லையற்ற ஆன்மா; ஜடப்பொருள் அல்ல. ஆதலால் நுண்ணியதை மனத் தால் பற்ற இயலாதவன், ஜடப்பொருளிலும் அதன் வழியாகவும் அல்லாமல் தன்னை எண்ணிப் பார்க்க முடியாதவன் உருவ வழிபாடு செய்பவனே. இருந்தாலும் உருவ வழிபாட்டினர் என்று கூறி மக்கள் ஒருவரையொருவர் அடித்துக்கொள்வதை என்ன என்பது! வேறு வகையாகச் சொன்னால் ஒவ்வொரு வரும் தான் வழிபடும் உருவமே சரியானது என்றும், பிறர் வழி படுகின்ற உருவம் தவறானது என்றும் கூறுகின்றனர். 
எனவே சிறுபிள்ளைத்தனமான கருத்துக்களை விட்டு விட வேண்டும். மதம் என்பது பொருளற்ற சொற்களின் வெறும் தொகுதி; மதம் என்பது வெறும் கொள்கைகளின் அமைப்பு; மதம் என்பது ஏதோ சிறிது அறிவால் ஒன்றை ஒப்புக்கொள் வதோ மறுப்பதோ மட்டுமே; மதம் என்பது தங்கள் புரோகி தர்கள் கூறுகின்ற சில வார்த்தைகளில் நம்பிக்கை வைப்பதே; மதம் என்பது தங்கள் முன்னோர் நம்பிய ஏதோ ஒன்று; தேசியமானவை என்னும் காரணத்தால் தாம் பற்றி நிற்கும் ஒரு வகையான மூடக் கொள்கைகளும் கருத்துக்களுமே மதம் என்றெல்லாம் உள்ள பிதற்றலுக்கு அப்பால் நாம் செல்ல வேண்டும். இவை அனைத்தையும் கடந்து, மெல்லமெல்ல ஒளியை நோக்கிச் செல்கின்ற மாபெரும் ஓர் உயிராக மனித இனத்தைக் காண வேண்டும்; கடவுள் என்னும் வியப்புக்குரிய மெய்ப்பொருளை நாடி மெல்ல முதிர்ந்துவரும் ஓர் ஆச்சரிய மான செடி என்று மனித இனத்தைக் கொள்ள வேண்டும். அதற்கான ஆரம்ப முயற்சிகளும் முன்னேற்றங்களும் எப்போதும் ஜடப்பொருள் வாயிலாக, சடங்குகள் வாயிலாகத்தான் நடைபெறும். அதை நாம் மாற்ற முடியாது.
இந்தச் சடங்குகளுக்கு மையமாக அமைகின்ற, அனைத் திலும் தலைசிறந்து நிற்கின்ற ஒரு கருத்து நாம வழிபாடு. கிறிஸ்தவ மதத்தின் பழைய நிலைகளிலும், பிற உலக மதங் களிலும் நாம வழிபாடு என்னும் இந்தக் கருத்து நிலவுவதை நீங்கள் ஒருவேளை கவனித்திருக்கலாம். நாமம் மிகப் புனித மானது. ஹீப்ருக்கள் நாமத்தை இணையற்ற புனிதம் வாய்ந்த தாகக் கருதினார்கள். சாதாரண மனிதர்களால் சாதாரண நேரங்களில் சொல்லப்படக் கூடாத அளவுக்கு அது புனிதம் வாய்ந்தது; அதன் புனிதத்திற்கு ஒப்புவமை கிடையாது; அனைத் திலும் புனிதமானது அது. எல்லா நாமங்களிலும் மிகப் புனித மானது அது, அந்த நாமமே இறைவன் என்று கருதப்பட்டது. இது முற்றிலும் உண்மை . இந்தப் பிரபஞ்சம் நாமமும் உருவமும் அன்றி வேறு என்ன? 
சொற்களின்றி நினைக்க உங்களுக்கு இயலுமா? சொல்லும் எண்ணமும் பிரிக்க முடியாதவை. முடியுமானால் உங்களுள் யாராவது முயன்று பாருங்கள். நீங்கள் நினைக்கும்போது சொல்-வடிவங்கள் வாயிலாகவே நினைக்கிறீர்கள். சொல் அகப் பகுதி, எண்ணம் புறப்பகுதி இரண்டும் சேர்ந்தே இருக்கும். அவற்றைப் பிரிக்க முடியாது. ஒன்று மற்றொன்றைக் கொண்டுவருகிறது. எண்ணம் சொல்லைக் கொண்டுவர, சொல் எண்ணத்தைக் கொண்டுவருகிறது. இவ்வாறு பிரபஞ்சம் முழுவதும் புறச் சின்னமாக உள்ளது. அதன் பின்னால் இறைவனது திருநாமம் திகழ்கிறது. 
ஒவ்வொரு குறிப்பிட்ட உடலும் ஒரு வடிவம். அந்தக் குறிப்பிட்ட உடலுக்குப்பின் அதன் நாமம் அல்லது பெயர் உள்ளது. நாம் நமது நண்பரை நினைக்கும்போது முதலில் அவரது உடலைப்பற்றிய எண்ணம்தான் நம் உள்ளத்தில் எழு கிறது; அதனுடன் கூடவே அவரது பெயரைப் பற்றிய கருத்து எழுகின்றது. இது மனிதனது அமைப்பிலேயே உள்ளது. அதா வது, மனஇயலின்படி மனிதனின் சித்தத்தில் வடிவமற்ற கருத்து என்றோ கருத்து இல்லாத உருவம் என்றோ ஒன்று கிடையாது. அவை பிரிக்க முடியாதவை. அவை ஒரே அலையின், உள்ளும் புறமும் போன்றவை. இதனால்தான் நாமங்கள் பெருமைப் படுத்தப்பட்டு உலகம் முழுவதிலும் வழிபடப்பட்டு வருகின் றன. அறிந்தோ அறியாமலோ மனிதன் திருநாமங்களின் மகிமை யைக் கண்டுகொண்டான். 
பல மதங்களில் அவதார புருஷர்கள் வணங்கப்பட்டு வருகின்றனர். கண்ணனை வழிபடுகின்றனர், புத்தரை வழிபடு கின்றனர், ஏசுவை வழிபடுகின்றனர். இப்படிப் பல மகான்களை வழிபடுகின்றனர். உலகெங்கும் நூற்றுக்கணக்கான மகான்கள் வணங்கப் படுகின்றனர். ஏன் வணங்கக் கூடாது? 
ஒளியின் அதிர்வு எங்கும் உள்ளது. ஆந்தை இருளிலும் காண்கிறது. என்றால் அங்கும் ஒளி இருக்கிறது என்பதுதானே பொருள்! ஆனால் அதை மனிதன் காண முடியாது. அவனது ஒளிநரம்புகளுக்கு ஏற்ற அதிர்வுகளுடன் வரும்போதுதான் அவனால் ஒளியைக் காண முடியும். விளக்கு, சூரியன், சந்திரன் போன்றவற்றில் அத்தகைய அதிர்வு இருப்பதால் அவன் அவற் றைக் காண்கிறான். இறைவன் எங்கும் உள்ளான். ஒவ்வோர் உயிரிலும் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறான். ஆனால் மனிதனுக்கோ இறைவன் புலப்படுவதும் அறியப்படு வதும் மனிதனிடம்தான். மனிதனின் வாயிலாக அவரது ஒளி யும் சான்னித்தியமும் உணர்வும் பொலியும்போது மட்டுமே, மனிதன் அவரை அறிய முடியும். ஆகவே எக்காலமும் மனிதன் இறைவனை மனிதனின் வாயிலாகவே வணங்கி வந்துள் ளான்; அவன் மனிதனாக இருக்கின்ற வரையில் அவ்வாறே செய்தாக வேண்டும். அவன் அதனை எதிர்த்துக் கூச்சலிட லாம், போராடலாம். ஆனால் இறையனுபூதிக்கான பாதையில் செல்லத் தொடங்கியவுடனே இறைவனை மனிதனாக நினைக்க வேண்டியதன் அவசியம் மானிட இயல்பிலேயே இருப்பதைக் காண்பான்.
ஆகவே ஏறக்குறைய, எல்லா மதங்களிலுமே இறைவழி பாட்டில் மூன்று முக்கியப் பகுதிகளைக் காண்கிறோம் –உருவங்கள் அல்லது சின்னங்கள், நாமங்கள், தெய்வமனிதர்கள். எல்லா மதங்களிலும் இவை ஏதாவது ஒரு விதத்தில் இருக்கவே செய்கின்றன. எனினும் அவை ஒன்றோடொன்று அடித்துக்கொள்வதை நீங்கள் காணலாம். ‘நான் வழிபடும் நாமமே ஒரே நாமம், நான் வழிபடும் உருவமே ஒரே உருவம், என் மதத்திலுள்ள தெய்வ-மனிதரே உலகிலுள்ள ஒரே தெய்வ-மனிதர். உங்கள் மதம் எல்லாம் வெறும் கட்டுக்கதைகள்’ என்று ஒரு மதம் சொல்கிறது. இப்போதெல்லாம் கிறிஸ்தவப் பாதிரிகளுக்கும் முன்பிருந்ததைவிட இரக்கம் அதிகரித்துள்ளது போல் தோன்றுகிறது. பழைய மதங்கள் எல்லாம் கிறிஸ்தவ மதத்தின் முன்னோடிகள் மட்டுமே என்ற அளவிலாவது அவற்றை ஒப்புக்கொள்கின்றனரே! ஆனால் அவர்களின் மத மாகிய கிறிஸ்தவ மதம் ஒன்றே உண்மையானது என்று அவர்கள் சாதிப்பது வேறு விஷயம். பழங்காலத்தில் கடவுள் தம்மையே சோதித்தார், பல மதங்களைப் படைத்து அவற்றிற்கு ஒரு வடிவம் அளிப்பதில் தமது ஆற்றல்களைச் சோதித்துக் கொண்டார், இறுதியில் கிறிஸ்தவ மதத்தில்தான் தன்னை முழுமையாக வெளிப்படுத்தினாராம்! எப்படியோ முன்பிருந்த நிலையை எண்ணும்போது இது ஒரு நல்ல முன்னேற்றம் தானே! ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இவ்வளவுகூடச் சொல் லியிருக்க மாட்டார்கள், அவர்களது மதத்தைத் தவிர வேறெதை யும் ஒத்துக்கொண்டிருக்க மாட்டார்கள்; அதுவே எல்லாம் என்று பறை சாற்றியிருப்பார்கள்.
ஏதோ ஒரு மதம், ஒரு நாடு, ஒரு பிரிவு என்ற எல்லைக் குள் மட்டுமே இத்தகைய குறுகிய கருத்து வழங்கி வருகிறது என்பதல்ல. எப்போதும் தாங்கள் என்ன செய்கிறோமோ, அது தான் மற்றவர்கள் செய்வதற்கு உரிய சரியான ஒரே செயல் என்றே மக்கள் கருதுகிறார்கள். இங்கேதான் பல மதங்களை யும் படிப்பது நமக்கு உதவுகிறது. நம்முடையவை என்றும், நமக்கு மட்டுமே உரியவை என்றும் நாம் எண்ணி வந்துள்ள அதே கருத்துக்கள் நூற்றுக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன்பே பிறரிடமும் தோன்றியிருந்தன, சிலவேளை களில் அவை நம்முடையதைவிட மிகச் சிறந்த முறையில் வெளியிடப்பட்டிருந்தன என்பது அப்போதுதான் நமக்குத் தெரியவரும். 
இவை பக்தியின் புற வடிவங்கள். இவை மனிதன் கடந்து செல்ல வேண்டிய பாதை. ஆனால் அவன் உண்மையான அக் கறை உடையவனானால், மெய்ப்பொருளை அடைய உண்மை யான விருப்பம் உடையவனானால், இவற்றைவிட மிக உயர்ந்த நிலைக்கு, உருவங்கள் பயனற்றதாக உள்ளதோர் உயர்ந்த இடத்திற்குச் செல்கிறான். கோயில்கள், சர்ச்சுகள், சாஸ்திரங் கள், உருவங்கள் இவையெல்லாம் மதத்தின் ஆரம்பப் பாடங்கள்; ஆன்மீக வாழ்வில் குழந்தை நிலையில் உள்ளவர்கள் உயர்ந்த படிகளில் ஏறுவதற்கு வேண்டிய வலிமையைத் தரு வதற்கானவை. ஒருவனுக்கு ஆன்மீகம் வேண்டுமானால் இந்த முதற்படிகள் அவசியம்.
இறைவனை மன ஏக்கத்துடன் நாடும்போதுதான் உண்மை யான பக்தி உண்டாகிறது. உண்மையான பக்தி-அது யாரிடம் உள்ளது? இதுதான் கேள்வி. மதம் என்பது கொள்கைகளிலோ சிந்தாந்தங்களிலோ, வாதப் பிரதிவாதங்களிலோ இல்லை. மதம் என்பது அதுவே ஆவது, அதுவாகப் பரிணமிப்பது; அது அனுபூதி.
கடவுள், ஆன்மா என்றெல்லாமும், பிரபஞ்ச ரகசியங் களைப்பற்றியும் எல்லோரும் பேசுகிறார்கள். அவர்களை ஒவ்வொருவராக அழைத்து, அவர்களிடம், ‘நீ இறைவனைக் கண்டிருக்கிறாயா? உன் ஆன்மாவைக் கண்டது உண்டா?’ என்று கேளுங்கள். ‘ஆம்’ என்று பதில் கூற அவர்களுள் எத் தனை பேரால் முடியும்? ஆனாலும் ஒருவரோடொருவர் போராடிக் கொண்டுள்ளனர்!
    இந்தியாவில் ஒருசமயம் பல மதப்பிரிவுகளின் பிரதி நிதிகள் ஒன்றாகக் கூடி வழக்காடத் தொடங்கினர். ‘சிவ பெருமான்தான் ஒரே கடவுள்’ என்றார் ஒருவர்; ‘திருமால் தான் ஒரே தெய்வம்’ என்றார் இன்னொருவர். இப்படியே அவர்களுடைய வழக்கு முடிவற்றுத் தொடர்ந்தது. அப்போது அந்த வழியாக ஒரு முனிவர் சென்று கொண்டிருந்தார். இந்த வழக்கைத் தீர்க்குமாறு அவரை அழைத்தனர். அவரும் சம்மதித்தார். முதலில், சிவனே மேலான கடவுள் என்று கூறிய வரிடம், ‘ஆமாம், நீ சிவபெருமானைக் கண்டிருக்கிறாயா? அவருடன் பழகியிருக்கிறாயா? இல்லாவிட்டால் அவரே உயர்ந் தவர் என்பதை நீ எவ்வாறு அறிந்தாய்?’ என்று கேட்டார். பிறகு திருமாலை வழிபடுபவரிடமும் ‘நீ திருமாலைக் கண் டிருக்கிறாயா?’ என்று கேட்டார். இந்தக் கேள்வியையே எல் லோரிடமும் கேட்டார். அவர்களுள் யாரும் கடவுளைப் பற்றி எதுவும் அறிந்திருக்கவில்லை . அவர்கள் வாதப் பிரதிவாதங் களில் ஈடுபட்டதற்கு அதுவே காரணம். உண்மையிலேயே அறிந்தவர்களாக இருந்தால் வழக்கே எழுந்திருக்காது. ஜாடியை நீரால் நிரப்பும்போது ஓசை உண்டாகிறது. அது நிரம்பிய பின் ஓசை இல்லை . அதுபோலவே மதப் பிரிவுகளுள் வழக்குகளும் போராட்டங்களும் இருப்பது, அவர்களுக்கு மதத்தைப்பற்றி எதுவும் தெரியாது என்பதையே காட்டுகிறது. அவர்களைப் பொறுத்தவரை மதம் என்பது நூல்களில் எழுதி வைப்பதற்கு உரிய பயனற்ற வெறும் மொழிக் குவியல் மட்டுமே.
ஒவ்வொருவனும் பெரிய நூல் எழுதத் துடிக்கிறான். கையில் அகப்பட்ட எல்லா நூல்களிலிருந்தும் திருடிச் சேர்த் துத் தன் நூலை இயன்றவரை பெரிதாக்குகிறான். அந்தக் கருத்துக்களின் சொந்தக்காரர்களுக்கு நன்றிக்கடன் பட்டி ருப்பதையும் அவன் ஒருபோதும் ஒப்புக்கொள்வதில்லை. பின்னர் அந்த நூலை உலகில் பரப்பி, ஏற்கனவே நிலவுகின்ற குழப்பத்தை மேலும் அதிகமாக்குகிறான்.
மக்களில் பெரும்பாலோர் நாத்திகரே. தற்காலத்தில் மேலை நாடுகளில் இன்னொருவகை நாத்திகர் தோன்றியிருப்பது கண்டு மகிழ்ச்சியடைகிறேன். நான் குறிப்பிடுவது உலோகாய தர்களையே. அவர்கள் நேர்மையான நாத்திகர்கள். நேர்மை யற்றவர்களைவிட, மதத்தைப்பற்றி வெறுமனே பேசிக்கொண் டும் சண்டையிட்டுக்கொண்டும், அதேவேளையில் அதன் தேவையை உணராத, அதனைப் புரிந்துகொள்ள முயலாத மத நாத்திகர்களைவிட அவர்கள் மேலானவர்கள். ஏசு கூறி யதை நினைவு கூருங்கள்: ‘கேள், உனக்குத் தரப்படும். தேடு, அதனை நீ காண்பாய்; தட்டு, உனக்காகத் திறக்கப்படும்’-இது எழுத்துக்கு எழுத்து உண்மையானது. இது கற்பனையோ கதையோ அல்ல. இது, உலகில் இதுவரை தோன்றியுள்ள, இறைவனின் மிகச் சிறந்த மைந்தர்களுள் ஒருவரின் இதய ரத்தத்திலிருந்து வெளிப்பட்டது. இவை அனுபூதியின் விளை வாக வெளிவந்த வார்த்தைகள்; படித்துச் சொன்னவை அல்ல. கடவுளை உணர்ந்து அனுபவித்த ஒருவரது வார்த்தைகள் இவை. நீங்களோ நானோ இந்தக் கட்டிடத்தைப் பார்ப்பதை விட நூறுமடங்கு மிகத் தெளிவாக இறைவனைக் கண்டு அவரோடு பேசி, அவரோடு வாழ்ந்த ஒருவரிடமிருந்து பிறந் தவை இவை. 
இறைவனை வேண்டுபவர் யார்? இதுதான் கேள்வி. இந்த உலகிலுள்ள மக்கள் அனைவரும் இறைவனை அடைய நினைத்தும், அவரை அடைய முடியவில்லை என்று நினைக் கிறீர்களா? அப்படி இருக்க முடியாது. மனிதனின் தேவைகள் எதுவானாலும் அதைத் தீர்த்து வைப்பதற்கான பொருள் புற வுலகில் உள்ளது. அப்படிப் புற உலகில் இல்லாத பொருள் ஏதாவது உண்டா ? அவன் சுவாசிக்க வேண்டும், அதற்குக் காற்று உள்ளது. உண்ண வேண்டும், அதற்கு உணவு உள்ளது. இந்த ஆசைகளைப் படைப்பது எது? புறப்பொருட்கள்தான். ஒளியே கண்களை உண்டாக்கியது, ஒலியே செவிகளைப் படைத்தது. இவ்வாறு மனிதனிடமுள்ள ஒவ்வோர் ஆசை யையும் புற உலகிலுள்ள ஏதோ ஒன்றுதான் படைத்துள்ளது. நிறைநிலையை அடைவதற்கான ஆசை, அதாவது லட்சியத்தை அடைந்து இயற்கைக்கு அப்பால் செல்லத் துடிக்கின்ற இந்த ஆசையையும் அவ்வாறே படைத்து, மனித மனத்தில் அதனைப் புகுத்தி, அதனை அங்கேயே வாழும்படிச் செய்யாவிட்டால் அது எப்படி இருக்க முடியும்? ஆதலால் யாரிடம் இந்த ஆசை எழுமோ அவன் அதனை அடையவே செய்வான். ஆனால் அதை யார் விரும்புகிறார்கள்? 
இறைவனைத் தவிர மற்ற அனைத்தையும் நாம் விரும்பு கிறோம். உங்களைச் சுற்றி நீங்கள் காண்பது மதமே அல்ல. ‘என் மனைவி உலகம் முழுவதிலுமிருந்தும் சாமான்களை வர வழைத்து வரவேற்பறையில் வைத்திருக்கிறாள். இப்போதெல் லாம் ஜப்பானியப் பொருள் சிலவற்றை வைத்திருப்பதுதான் நாகரீகம்! எனவே அழகிய ஜப்பான் ஜாடி ஒன்றையும் வாங்கி அங்கே வைக்கிறாள்.’–பெரும்பாலோருக்கு மதமும் இத் தகையதாகவே உள்ளது. இன்ப நுகர்ச்சிக்கான எல்லாம் அவர் களிடம் உள்ளன. ஆனால் சிறிது மத வாசனையும் சேரா விட்டால் வாழ்க்கை நிறைவு பெறாது. சமூகம் அவர்களைக் குறை கூறும், எனவே சிறிது மதமும் இருக்க வேண்டும். இன் றைய உலகில் மதத்தின் நிலை இதுவே.
ஒரு சீடன் தன் குருவிடம் சென்று, ‘ஐயா, எனக்கு ஆன்மீகம் வேண்டும்’ என்றான். குரு அந்த இளைஞனைப் பார்த்து அமைதியாகப் புன்முறுவல் மட்டும் பூத்தார், எதுவுமே பேசவில்லை. இளைஞன் ஒவ்வொரு நாளும் வந்து, தனக்கு ஆன்மீகம் வேண்டுமென வற்புறுத்தினான். அந்த முதியவர் இளைஞனைவிட விஷயம் தெரிந்தவர். ஒருநாள் வெயில் கடுமையாக இருந்தது. அன்று அவர் அந்த இளைஞனைத் தம்மோடு ஆற்றுக்கு நீராட அழைத்துச் சென்றார். அவன் நீருக்குள் இறங்கி மூழ்கியதும், முதியவர் அவனைப் பிடித்து, பலவந்தமாக நீரினுள் அமிழ்த்தி வைத்துக் கொண்டார். அவன் திணறிப்போய் வெளியே வரப் போராடினான். சிறிதுநேரம் அவர் விடவே இல்லை. பிறகு அவனை விட்டார். சோர்ந்து போய் தலையை மேலே தூக்கினான் அவன். அப்போது அவர் அவனிடம், ‘நீரினுள் இருந்தபோது உனக்கு மிகவும் தேவை யாக இருந்தது எது?’ என்று கேட்டார். ‘மூச்சுக் காற்று’ என் றான் சீடன். ‘ஆம், இறைவன் வேண்டும் என்று அவ்வாறே நீ நினைக்கிறாயா? அவ்வளவு தூரம் இறைவனின் தேவையை உணர்ந்தாயானால் அவனைப் பெறுவாய்’ என்றார் குரு.
அந்தத் தாகம், அந்த ஆசை உன்னிடம் எழும்வரை, உன் அறிவாலோ, உனது சாஸ்திரங்களாலோ, உருவங்களாலோ, நீ எவ்வளவுதான் பாடுபட்டாலும் ஆன்மீகத்தைப் பெற முடி யாது. அந்தத் தாகம் உன்னிடம் எழும்வரை, நீ நாத்திகனைவிட மேலானவன் அல்ல. நாத்திகன் நேர்மையாகவாவது இருக் கிறான். உன்னிடம் அதுவும் இல்லை .
ஒரு மாமுனிவர் கூறுவார்: ‘ஓர் அறையில் ஒரு திருடன் இருப்பதாக வைத்துக் கொள்வோம். அடுத்த அறையில் ஒரு பெரும் பொற்குவியல் இருப்பதாக அவனுக்குத் தெரியவரு கிறது. இரண்டு அறைகளுக்கும் இடையே ஒரு மெல்லிய சுவர் மட்டுமே இருக்கிறது. அந்தத் திருடனின் நிலைமை எவ் வாறிருக்கும்? அவனால் உறங்க முடியாது, உண்ண முடியாது, வேறு எதையும் செய்யவே முடியாது. பொன்னை எப்படி எடுப்பது என்பதிலேயே அவனது மனம் ஆழ்ந்திருக்கும். பேரானந்தமும் பெருநன்மையும் மகிமையும் கொட்டிக் கிடக் கின்ற சுரங்கமான இறைவன் இங்கே இருக்கிறான் என்று மக்கள் அனைவரும் உண்மையாக நம்பினால், அவனை அடைய முயலாமல், இப்போது இருப்பதுபோல் இருப்பார்கள் என்று நினைக்கிறீர்களா?’
இறைவன் ஒருவன் இருக்கிறான் என்று ஒருவன் ‘நம்பத் தொடங்கிய உடனே, அவனைக் காண்பதற்கான ஏக்கத் தால் பித்தனாவான். பிறர் தத்தம் வழியில் சென்று கொண்டிருப் பார்கள். ஆனால் இப்போது வாழ்ந்து வருகின்ற வாழ்வைவிட மிக உயர்ந்த வாழ்வு ஒன்று உள்ளது என்ற உறுதியைப் பெற்ற வன், புலன்களே எல்லாம் அல்ல, அழிவற்ற, என்றுமுள்ள, இறவாத ஆன்ம இன்பத்தோடு ஒப்பிடும்போது எல்லைக்குட் பட்ட இந்த ஜடஉடல் வெறும் பூஜ்யம் என்ற உறுதி வரப்பெற் றவன், அந்தப் பேரின்பத்தைத் தானே உணரும்வரை பித்தனாகத் தான் ஆவான். இந்தப் பைத்தியம், இந்தத் தாகம், இந்த வெறி தான் ஆன்மீக ‘விழிப்புணர்வு’ எனப்படுவது. இது தோன்றிய பின்னரே ஒருவன் ஆன்மீகவாதியாகத் தொடங்குகிறான். ஆனால் இந்த நிலை தோன்ற நீண்ட காலம் தேவைப்படும்.
உருவங்கள், சடங்குகள், பிரார்த்தனைகள், தீர்த்த யாத் திரைகள், சாஸ்திரங்கள், மணிகள், மெழுகுவர்த்திகள், பூஜாரிகள் ஆகிய எல்லாமே வெறும் ஆயத்தங்கள்தான். இவை ஆன்மாவின் அழுக்குகளை நீக்குகின்றன. ஆன்மா தூய்மை அடைந்ததும், தன் சொந்த இருப்பிடத்தை இயல்பாகவே நாடுகிறது. அந்த இருப்பிடம் தூய்மை அனைத்திற்கும் உறை விடமான இறைவனே. பல நூற்றாண்டுகளாகத் தூசி படிந்து மூடிக் கிடக்கின்ற ஓர் இரும்புத்துண்டு காலங்காலமாக ஒரு காந்தத்தின் அருகே இருக்கலாம், எனினும் அதனால் கவரப் படாதிருக்கும்; தூசு அகற்றப்பட்டால் உடனே காந்தத்தால் ஈர்க்கப்படுகிறது. அதுபோலவே காலங்காலமாகப் படிந்த தூசும், மாசும், தீமையும், பாவமும் மூடியுள்ள மனித ஆன்மா , இந்த வழிபாடுகளாலும், சடங்குகளாலும், பிறருக்கு நன்மை செய்வதாலும், பிற உயிர்களை நேசிப்பதாலும், பல பிறவி களுக்குப் பிறகு போதிய அளவு தூயதாகும்போது, அதற்கு இயல்பாயுள்ள ஆன்மீகக் கவர்ச்சி வெளிப்படுகிறது. அது விழிப்படைகிறது. இறைவனை நோக்கிச் செல்லப் பாடுபடுகிறது.
என்றாலும் இந்த உருவங்களும் சின்னங்களும் வெறும் ஆரம்பமே; அவை உண்மையான இறையன்பு ஆகாது. அன்பைப்பற்றிப் பேசுவதை எங்கும் கேட்கிறோம். இறைவனை நேசி என்று ஒவ்வொருவனும் சொல்கிறான். ஆனால் அன்பு செய்வது என்றால் என்ன என்பது மக்களுக்குத் தெரியுமா என்றால், கிடையாது. தெரிந்திருந்தால் அவ்வளவு எளிதாக அதைப்பற்றிப் பேச மாட்டார்கள். ஒவ்வொருவனும் தன்னால் அன்பு செய்ய இயலும் என்கிறான். ஐந்து நிமிடம்தான்அதற்குள் தன் இயல்பில் அன்பு இல்லை என்பதைக் கண்டு கொள்கிறான். ஒவ்வொரு பெண்ணும் தன்னால் அன்பு செய்ய முடியும் என்கிறாள். ஆனால் அது இயலாது என்பதை மூன்று நிமிடத்தில் கண்டுகொள்கிறாள். அன்பைப்பற்றிய பேச்சு உலகில் நிறைந்துள்ளது. ஆனால் அன்பு செய்வது கடினம்.
அன்பு எங்கே உள்ளது? அன்பு உள்ளது என்று உனக்கு எப்படித் தெரியும்? அன்பிற்கான முதல் சோதனை, அது பேரம் பேசுவதை அறியாது என்பதே. ஏதாவது ஒன்றைப் பெறு வதற்காக ஒருவன் மற்றவனை நேசித்தால், அது அன்பு அல்ல; அது வியாபாரம். கொடுக்கல்-வாங்கல் பேச்சு வந்துவிட்டாலே, அது அன்பாக இருக்க முடியாது. எனவே இறைவனிடம், ‘எனக்கு இதைக் கொடு, அதைக் கொடு’ என்று கேட்பது அன்பு ஆகாது. அது எவ்வாறு அன்பாக முடியும்? நான் உங் களிடம் கேட்கிறேன். நீங்கள் பதிலாக ஒன்றைத் தருகிறீர்கள். அதுபோல்தான் இதுவும் வெறும் வியாபாரம்.
மன்னன் ஒருவன் காட்டில் வேட்டையாடச் சென்றான். அங்கு ஒரு முனிவரைக் கண்டான். அவருடன் சிறிது நேரம் பேசியதிலேயே மிகவும் மகிழ்ந்த அவன் தன்னிடமிருந்து ஏதாவது பெற்றுக் கொள்ளுமாறு அவரிடம் வேண்டினான். அதற்கு அந்த முனிவர், ‘எனக்கு எதுவும் வேண்டாம். இப்போது நான் திருப்தியாகவே உள்ளேன். இந்த மரங்கள், நான் உண்ணப் போதிய பழங்களைத் தருகின்றன; இந்த அழகிய, தெள்ளிய நீரோடைகள் எனக்கு வேண்டிய நீரைத் தருகின்றன; இந்தக் குகைகளில் நான் உறங்குகிறேன். நீ ஒரு மன்னாதி மன்னனா னாலும் நீ தருபவற்றை நான் ஏன் பொருட்படுத்த வேண்டும்?’ என்று கூறினார். அதைக் கேட்ட மன்னன், ‘என்னைத் தூய வனாக்க, எனது திருப்திக்காகவாவது ஏதாவது ஒன்றைப் பெற்றுக் கொள்ளுங்கள். என்னோடு நகருக்கு எழுந்தரு ளுங்கள்’ என்று வேண்டினான். இறுதியில் முனிவர் மன்னனோடு செல்ல இசைந்தார்.
முனிவரை அரண்மனைக்கு அழைத்துச் சென்றான் மன்னன். பொன், மணி, பளிங்கு என்று அந்த அரண்மனை விலைமதிப்பற்ற பொருட்களால் நிறைந்திருந்தது. செல்வமும் ஆற்றலும் எங்கும் வெளிப்பட்டிருந்தன. மன்னன் முனிவரைக் காத்திருக்குமாறு சொல்லிவிட்டு, ஒரு மூலைக்குச் சென்று, ‘இறைவா எனக்கு இன்னும் செல்வமும் மக்களும் நாடும் தந் தருள்வாய்’ என்று பிரார்த்தனை செய்யத் தொடங்கினான். இதைக் கேட்ட முனிவர் எழுந்து வெளியே செல்லத் தொடங் கினார். அவர் செல்வதைக் கண்ட மன்னன் அவரைப் பின் தொடர்ந்து, ‘சுவாமி, நில்லுங்கள். நீங்கள் எனது நன்கொடை யைப் பெறாமல் செல்கிறீர்களே!’ என்று கூறினான். அதற்கு முனிவர் அவனிடம், ‘மன்னா, பிச்சைக்காரனிடம் நான் யாசிப்ப தில்லை. உன்னால் எனக்கு என்ன கொடுக்க முடியும்? நீயே பொழுதெல்லாம் பிச்சை கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறாய்’ என்று கூறினார். அன்பின் மொழி அதுவல்ல. ‘இதைத் தா, அதைத் தா’ என்று நீ இறைவனிடம் வேண்டுவாயானால் அன்பிற்கும் வியாபாரத்திற்கும் என்ன வேறுபாடு? 
     அன்பின் முதல் பரிசோதனை பேரம் பேசுவது எதுவும் அதில் இல்லாததுதான். அது எப்போதும் கொடுக்கிறது. கொடுப்பதைத் தவிர எடுப்பது அதற்குத் தெரியாது. இறைவன் திருவுள்ளம் அதுவானால் என்னிடமுள்ள எல்லாவற்றையும் அவருக்கு அளிப்பேன்; அவரிடமிருந்து எனக்கு எதுவும் வேண் டாம். பிரபஞ்சத்திலுள்ள எதுவும் எனக்குத் தேவையில்லை. அவரிடம் அன்பு செலுத்த விரும்புகிறேன். அதனால் அவரை நேசிக்கிறேன்; பிரதியாக எனக்கு எதுவும் வேண்டாம். கடவுள் எல்லாம் வல்லவரா, இல்லையா என்பதைப் பற்றியெல்லாம் யார் கவலைப்படுகிறார்கள்? அவரிடமிருந்து எந்தச் சக்தியும் எனக்கு வேண்டாம். அவரது சக்தியின் வெளிப்பாடுகளும் எனக்கு வேண்டாம். அவர் அன்புத் தெய்வம் என்பதே எனக்குப் போதும். வேறு கேள்வி எதனையும் கேட்க மாட்டேன்’ என் கிறான் இறைவனின் குழந்தை.
இரண்டாவது பரிசோதனை, அன்பு பயம் அறியாதது என்பதே.அன்பில் பயம் இருக்க முடியுமா? ஆடு சிங்கத்தின்மீது அன்பு செலுத்துமா? சுண்டெலி பூனையை நேசிக்குமா? அடிமைக்கு எஜமானிடம் அன்பு உண்டா ? அடிமைகள் அன்பு செய்வதாகச் சிலவேளைகளில் காட்டிக்கொள்வார்கள். ஆனால் அது அன்பு ஆகுமா? பயத்தில் அன்பை எங்காவது கண்டது உண்டா ? அது எப்போதும் போலியானதே. ஒரு கையில் பரிசு களும், மற்றொன்றில் தண்டனைகளும் வைத்துக்கொண்டு மேகமண்டலத்திற்கு அப்பால் இருக்கின்ற ஒருவராக இறை வனை மனிதன் நினைக்கும்வரை, அன்பு என்பது வர இயலாது. 
அன்புடன் ஒருபோதும் பயக் கருத்தோ அல்லது நமக்கு பயமூட்டக்கூடிய எந்தக் கருத்துமோ தோன்றுவதில்லை. வீதி யில் ஓர் இளம் தாய் நிற்கிறாள். ஒரு நாய் அவளைப் பார்த்துக் குரைக்கிறது. அவள் என்ன செய்வாள்? அருகிலுள்ள வீட்டிற் குள் ஓடுவாள். மறுநாள் அவள் தன் குழந்தையோடு போய்க் கொண்டிருக்கிறாள். ஒரு சிங்கம் குழந்தைமீது பாய்கிறது. அவள் என்ன செய்வாள்? சிங்கத்தின் வாயில் தன்னைக் கொடுத் தாவது குழந்தையைக் காக்கத்தானே துணிவாள்! அன்பு எல்லா பயத்தையும் வெல்கிறது. இத்தகையதே இறைவன்மீது காட்டும் அன்பும்.
இறைவன் பரிசளிப்பவரா, தண்டனை தருபவரா என் பதைப்பற்றி யார் கவனிப்பது? பக்தனின் எண்ணம் அதுவல்ல. நீதிபதி ஒருவர் தன் வீட்டிற்குத் திரும்புவதாக வைத்துக் கொள்வோம். அவரது மனைவி அவரிடம் யாரைக் காண்பாள்? நீதிபதியையா? பரிசளிப்பவரையா? தண்டனை கொடுப்ப வரையா? இவர்கள் யாரையும் அல்ல, அவள் காண்பது தன் கணவரையே, தனது அன்பரையே. அவரது குழந்தைகள் அவ ரிடம் யாரைக் காண்பார்கள்? தங்கள் அன்புத் தந்தையையே; தண்டிப்பவரையோ பரிசளிப்பவரையோ அல்ல. அது போன்றே இறைவனின் குழந்தைகளும் ஒருபோதும் அவரைத் தண்டிப்ப வராகவோ பரிசளிப்பவராகவோ காண மாட்டார்கள். அவரது அன்பை ஒருநாளும் சுவைத்து அறியாதவர்களே அவரைக் கண்டு பயப்படுகிறார்கள்; வாழ்நாள் முழுவதும் அஞ்சி நடுங்கு கிறார்கள். அவர் தண்டிப்பவர், பரிசளிப்பவர் போன்ற பயங் கரமான கருத்துக்கள் பண்படாத மனங்களுக்குப் பயன்படலாம். நீங்கள் அவற்றை வீசியெறிந்து விடுங்கள். எல்லா பயத்தையும் விடுங்கள். பேரறிவு படைத்தவர்களாக இருந்தாலும் சிலர் ஆன்மீகத்தைப் பொறுத்தவரை காட்டுமிராண்டிகளாகவே உள்ளார்கள். அவர்களுக்கு இந்தக் கருத்துக்கள் உதவலாம். ஆனால் ஆன்மீக நாட்டம் கொண்டவர்களுக்கு, ஆன்மீகத்தை நெருங்கிவிட்டவர்களுக்கு, ஆன்மீக விழிப்புணர்வு பெற்றவர் களுக்கு இத்தகைய கருத்துக்கள் வெறும் சிறுபிள்ளைத்தனம்; வெறும் முட்டாள்தனம். அத்தகையோர் பயத்தைப் பற்றிய எல்லா எண்ணங்களையும் விட்டுவிடுவார்கள்.
மூன்றாவதாக, இன்னும் உயர்ந்த ஒரு பரிசோதனை உள்ளது. அன்பே எப்போதும் மிக உயர்ந்த லட்சியம். முதல் இரண்டு நிலைகளையும் கடந்தபின், அதாவது வியாபார நோக்கத்தையும் பயத்தையும் விட்டபின், அன்பே எப்போதும் மிகவுயர்ந்த லட்சியம் என்பதை ஒருவன் உணரத் தொடங்கு கிறான். அழகிய பெண் அழகற்றவனைக் காதலிப்பதை நாம் எவ்வளவோ கண்டிருக்கிறோம். அழகன் அழகற்றவளைக் காதலிப்பதையும் பார்க்கிறோம். அங்கே எது கவர்ச்சியாக உள்ளது? மூன்றாம் மனிதன் அங்கே அழகற்ற ஆணையோ, அழகற்ற பெண்ணையோதான் காண்கிறான். ஆனால் காத லர்கள் அவ்வாறு பார்ப்பதில்லை. காதலர்களுக்குத் தங்கள் காதலுக்கு உரியவர்கள் தான், இதுவரை இருந்தவர்களிலேயே மிகவும் அழகானவர்கள். அது எப்படி? அழகற்றவனைக் காதலிப்பவள் தன் உள்ளத்தில் இருக்கும் அழகு-லட்சியத்தை வெளியிலே எடுத்து, அந்த அழகற்றவன்மீது ஏற்றுகிறாள். அவள் காதலிப்பதும் கொண்டாடுவதும் இந்த அழகுலட்சியத்தையே, தனது சொந்த எண்ணத்தையே தவிர, அந்த அழகற்ற ஆண்மகனை அல்ல. அந்த ஆடவன் நிமித்தம் மட் டுமே, அந்த நிமித்தத்தின்மீது அவள் தனது சொந்த லட்சியத்தை ஏற்றி அதை மூடிவிடுகிறாள். அது அவளது போற்றுதலுக்கு உரியதாகிறது. நமது அன்புச் செயல்கள் ஒவ்வொன்றிற்கும் இது பொருந்தும். நம்முள் பெரும்பாலோரது சகோதர சகோதரிகள் சாதாரணத் தோற்றம் உடையவர்களே. ஆனால் அவர்கள் நம் சகோதர சகோதரிகள் என்ற எண்ணமே அவர்கள் அழகானவர்கள் என்று நம்மை எண்ணச் செய்கிறது அல்லவா!. 
இதன் அடிப்படையில் உள்ள தத்துவம் என்னவென்றால், ஒவ்வொருவரும் தன் சொந்த லட்சியத்தை வெளிப்படுத்தி அதனை வணங்குகிறான் என்பதே. இந்தப் புறவுலகம் வெறும் நிமித்தம் மட்டுமே. நாம் காண்பன எல்லாம் நம் உள்ளங் களிலிருந்து வெளிப்படுத்தப் பட்டவை. முத்துச்சிப்பிக்குள் நுண்ணிய மணல் ஒன்று புகுந்துவிடுகிறது. அது அந்தச் சிப்பியை உறுத்துகிறது. அந்த உறுத்தலின் விளைவாகச் சிப்பி யில் ஒரு விதத் திரவம் சுரக்கிறது. அது அந்த மணலை மூடிக் கொள்கிறது. அதன் இறுதிவிளைவே அழகிய முத்து. நாம் எல்லோரும் செய்வதும் இதுதான். புறப்பொருட்கள் நமக்கு சூசகங்களை மட்டுமே தருகின்றன. அவற்றின்மீது நாம் நமது லட்சியங்களை ஏற்றி நமக்கான பொருட்களை உண்டாக்கிக் கொள்கிறோம். இந்த உலகைத் தீயவர்கள் முழு நரகமாகக் காண்கின்றனர்; நல்லவர்கள் பூரண சொர்க்கமாகக் காண்கின் றனர்; காதலர்கள் காதல் நிரம்பியதாகவும், வெறுப்பவர்கள் வெறுப்பு நிரம்பியதாகவும் காண்பார்கள். போராளி களுக்கு இந்த உலகில் போரைத் தவிர எதுவும் தெரியாது; அமைதியை நாடுவோர் அமைதியைத் தவிர வேறெதையும் காண மாட்டார்கள். அவ்வாறே நிறைமனிதன் இறைவனைத் தவிர வேறு எதையும் காண மாட்டான்.
எனவே நாம் மிக உயர்ந்த நமது லட்சியத்தையே எப் போதும் வணங்குகிறோம். லட்சியத்திற்காகவே லட்சியத் தின்மீது அன்பு செய்யும் நிலையை நாம் அடையும்போது எல்லா வாதங்களும் சந்தேகங்களும் என்றென்றைக்குமாக அழிந்துவிடும். கடவுள் இருப்பதை நிரூபிக்க முடியுமா, முடி யாதா? அதுபற்றி யாருக்குக் கவலை? ஆனால் லட்சியம் ஒரு நாளும் என்னை விட்டுப் போகாது. ஏனெனில் அது எனது சொந்த இயல்பின் ஒரு பகுதி. நான் இருக்கிறேனா என்ற சந்தேகம் எழுந்தால் மட்டுமே லட்சியத்தைப்பற்றிய சந்தேக மும் எழும். அதைப்பற்றிச் சந்தேகம் வராதபோது இதைப் பற்றியும் சந்தேகம் வர வழியில்லை .
எனக்கு வெளியில் எங்கோ இருந்துகொண்டு, வேடிக்கை விளையாட்டாக இந்தப் பிரபஞ்சத்தை நடத்திக்கொண்டு, பல நாட்களாக இதனைப் படைத்தபின் ஓய்வெடுத்துக் கொண் டிருக்கின்ற ஒரு கடவுளை விஞ்ஞானத்தால் நிரூபிக்க முடியுமா, முடியாதா என்பதுபற்றி யாருக்குக் கவலை? எல்லாம் வல்ல வராகவும் அதேவேளையில் கருணை வடிவினராகவும் கடவுளால் இருக்க முடியுமா, முடியாதா என்பதைப்பற்றி யாருக்குக் கவலை? அவர் மனித குலத்திற்குப் பரிசளிப்பவரா என்று யார் கவலைப்படுகிறார்கள்? கொடுங்கோல் மன்னனின் கண்கொண்டு நம்மை நோக்குபவரா? அல்லது செங்கோல் தவறாத மன்னனின் கண்கொண்டு பார்ப்பவரா? இதைப் பற்றி யெல்லாம் கவலைப்படுவது யார்?
பரிசுகளுக்கும் தண்டனைகளுக்கும் அப்பால், பயங்களுக்கும் சந்தேகங்களுக்கும் அப்பால், விஞ்ஞான முறைப்படியோ வேறு முறைப்படியோ நிரூபிப்பதற்கும் அப்பால் – இவை யனைத்திற்கும் அப்பால் பக்தன் சென்றுவிடுகிறான். இந்த அன்பு-லட்சியம் ஒன்றே அவனுக்குப் போதும். இந்தப் பிர பஞ்சமே அந்த அன்பின் வெளிப்பாடு என்பது வெளிப்படை அல்லவா! அணுக்களை அணுக்களோடு, மூலக்கூறுகளை மூலக்கூறுகளோடு ஒன்றுசேர்ப்பதும், பெரிய கோள்களை ஒன்றை நோக்கி மற்றொன்று பாயச் செய்வதும், ஆணைப் பெண்ணிடம் ஈர்ப்பதும், பெண்ணை ஆணிடம் ஈர்ப்பதும், மனிதனை மனிதனிடம் ஈர்ப்பதும், மிருகங்களை மிருகங் களிடம் ஈர்ப்பதும், பிரபஞ்சம் முழுவதையும் ஒரு மையத்தை நோக்கி ஈர்ப்பதுபோல் உள்ளதும் எது? அதுவே ‘அன்பு’ எனப்படுவது.
அனைத்திலும் தாழ்ந்த அணு முதல் மிக உயர்ந்த உயிர் வரை அதன் வெளிப்பாடு தெளிவாகத் தெரிகிறது. அது எங்கும் நிறைந்தது, எல்லாவற்றுள்ளும் இருப்பது. எங்குமே அன்புதான் உள்ளது. எல்லா உயிர்களிலும் எல்லா பொருட்களிலும் சிறப் பானவற்றிலும் பொதுவானவற்றிலும் கவரும் ஆற்றலாகத் தன்னை வெளிப்படுத்துவது இறையன்பே’. பிரபஞ்சத்தில் விளங்கும் தூண்டுசக்தி அதுவே. அந்த அன்பின் உந்துதலி னால்தான் ஏசு மனிதகுலத்திற்காகத் தமது உயிரை ஈந்தார்; புத்தர் ஒரு மிருகத்திற்காகக்கூட உயிர்விடத் துணிந்தார்; தாய் குழந்தைக்காகவும் கணவன் மனைவிக்காகவும் உயிரைவிடத் துணிகின்றனர். அதே அன்பின் உந்துதலினால்தான் மக்கள் நாட்டிற்காகத் தங்கள் உயிரையும் துறக்க ஆயத்தமாகின்றனர்.
விந்தை என்னவென்றால் அதே அன்பின் உந்துதலால் தான் திருடன் திருடவும், கொலைகாரன் கொலை செய்ய வும் செய்கிறான். இந்தச் செயல்களிலுள்ள நோக்கம் ஒன்று தான், வெளிப்பாடுதான் வெவ்வேறாக உள்ளது. பிரபஞ் சத்திலுள்ள தூண்டுசக்தி இது ஒன்றே. திருடன் பொன்னில் அன்பு வைக்கிறான்; அங்கேயும் அன்புதான் உள்ளது, ஆனால் அது தவறான வழியில் செல்கிறது. ஆதலால் அத்தனை தீய செயல்களின் பின்னணியிலும், அத்தனை நற்செயல்களின் பின்னணியிலும் நிற்பது அந்த அழியா அன்பே. நியூயார்க் நகரி லுள்ள ஏழைகளுக்காக ஒருவன் ஆயிரம் டாலர்களுக்கு ஒரு காசோலை எழுதுகிறான், அதேசமயம் அதே அறையில் இன் னொருவன் ஒரு நண்பனின் பொய்க் கையெழுத்தை இடுகிறான். இருவருக்கும் எழுத உதவுகின்ற ஒளி ஒன்றே. ஆனால் அதை எப்படிப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதற்கு அவனவனே பொறுப்பு. ஒளியைக் குறைகூறுவதிலோ புகழ்வதிலோ பொரு ளில்லை. பற்றில்லாமல் ஒவ்வொன்றிலும் ஒளிர்வது அன்பே. பிரபஞ்சத்தின் தூண்டுசக்தி அதுவே. அது இல்லாவிட்டால் பிரபஞ்சம் ஒரு கணத்தில் தூள் தூளாகிவிடும். அந்த அன்பே இறைவன்.
‘அன்பே! கணவனுக்காக எந்த மனைவியும் கணவனிடம் அன்பு செலுத்துவதில்லை. அவனிடம் விளங்கும் ஆன்மா விற்காகவே அன்பு செலுத்துகிறாள். மனைவியிடம் கணவன் அன்புகொள்வது மனைவிக்காக அல்ல; மனைவியிடம் உள்ள ஆன்மாவிற்காகவே. ஆன்மாவிற்காகவே அல்லாமல் யாரும் வேறு எதிலும் அன்பு செலுத்துவதில்லை.’ மிகவும் கண்டிக்கப் படுவதான தன்னலம் என்பதுகூட அதே அன்பின் வெளிப் பாடுதான். இந்த விளையாட்டிலிருந்து விலகி நில்லுங்கள், இதில் கலந்து கொள்ளாதீர்கள். வியக்கத் தக்க இந்தத் தொடர்காட்சி, அற்புதமான இந்தப் பெரும் நாடகம், ஒவ்வொரு காட்சியாக நடிக்கப்படுவதைக் காணுங்கள். அனைத்தும் சேர்ந்து இசைக்கும் இந்த அற்புத இசையைக் கேளுங்கள். யாவும் ஒரே அன்பின் வெளிப்பாடுகளே. தன்னலத்திலும் அந்த ஆன்மா பெருகி, மேன்மேலும் வளரும். அந்த ஒரே ஆன்மா, அந்த ஒரே மனிதன், மணம் புரிந்து கொள்ளும்போது இரு ஆன்மாக்கள் ஆகிறான்; குழந்தைகளைப் பெற்றுக் கொள் ளும்போது பலவாகிறான். இவ்வாறே வளர்ச்சியடைந்து ஒரு கிராமமாகிறான், ஒரு நகரமாகிறான், இறுதியில் உலகம் முழு வதையும் தனது ஆன்மாவாக, பிரபஞ்சம் முழுவதையும் தனது ஆன்மாவாக உணர்கிறான். இவ்வாறு காலப்போக்கில் ஆன்மா எல்லா ஆண்களையும், எல்லா பெண்களையும், எல்லா குழந்தை களையும், எல்லா மிருகங்களையும், ஏன், பிரபஞ்சத்தையே தன்னுள் சேர்த்துக் கொள்கிறது. எங்கும் பரந்த எல்லை யற்ற பிரபஞ்ச அன்பின் ஒரே தொகுதியாக விரிகிறது! இந்த அன்பே இறைவன்.
உருவங்களும் சின்னங்களும் விடப்பட்ட பராபக்தி என்று கூறப்படும் உயர்பக்தி நிலையை இவ்வாறு அடைகிறோம். இந்த நிலையை அடைந்தவன் எந்தப் பிரிவையும் சேர்ந்த வனாக முடியாது. ஏனெனில் எல்லா பிரிவுகளும் அவனிடம் உள்ளன. அவன் எதில் சேர்வான்! அவன் எந்தக் கோயிலுக்கோ சர்ச்சுக்கோ போக முடியாது. எல்லா கோயில்களும் சர்ச்சுகளும் அவனிடமே உள்ளன அல்லவா! அவனுக்கு ஏற்ற போதிய அளவு பெரிய சர்ச் எங்கு உள்ளது? அத்தகையவனால் வரை யறைக்கு உட்பட்ட சில உருவங்களுள் தன்னைக் கட்டுப் படுத்திக் கொள்ள முடியாது. எல்லையற்ற அன்போடு அவன் ஒன்றாகும்போது, அந்த அன்புக்கு எல்லை ஏது? 
    அன்பு-லட்சியத்தைக் கொண்டுள்ள மதங்களில் எல்லாம், அதை வெளிப்படுத்துவதற்கான முயற்சியைக் காண்கிறோம். இந்த அன்பின் பொருளை நாம் அறிவோம். விருப்பங்களும் கவர்ச்சிகளும் நிறைந்த இந்த உலகில் ஒவ்வொன்றும் அந்த எல்லையற்ற அன்பின் முழுமையான அல்லது பகுதியான வெளிப்பாடே என்பது நமக்குத் தெரியும். ஆனால் அதை எப்போதும் வார்த்தைகளால் வெளிப்படுத்த முடிவதில்லை. எனினும் அதனை மொழியால் விளக்கப் பற்பல நாடுகளிலு முள்ள முனிவர்களும் மகான்களும் முயன்று வந்துள்ளனர். அதன் பரந்த மகிமையில் கடுகளவையேனும் வெளிக்கொண்டு வர மொழியின் திறன் அனைத்தையும் பயன்படுத்துகின்றனர்; மிகத் தீவிரமான காம வெளிப்பாட்டிற்குக்கூட தெய்வீக வண்ணம் கொடுக்கின்றனர். ஹிப்ரூ அரசவை முனிவரின் பாடல்கள்  அவ்வாறே உள்ளன. இந்திய முனிவர் ஒருவர் பின் வருமாறு பாடுகிறார்-
‘என் அன்பே ! உன் இதழின் ஒரு முத்தம்! ஆ! நீ தந்த அந்த அன்பு முத்தம், என் ஆசையைப் பெருக்கி இடையறாது உன்பால் ஓட வைத்துவிட்டதே! துன்பங்கள் அனைத்தும் தொலைந்தன; முக்காலத்தையும் மறந்தேன். உன்னை, உன்னை மட்டுமே எண்ணியெண்ணித் திளைக்கிறேன்!’
இதுதான் பிற ஆசைகளெல்லாம் மறைந்த பின்னர் காதலன் கொள்ளும் உன்மத்த நிலை.
‘முக்தி யாருக்கு வேண்டும்? மோட்சத்தைப்பற்றி யாருக் குக் கவலை? நிறைநிலையை யார் பொருட்படுத்துவது? சுதந் திரத்தை நாடுவது யார்?’ என்கிறான் காதலன். ‘செல்வம் வேண்டாம், உடல் நலம் வேண்டாம், அழகும் வேண்டாம், அறிவும் வேண்டாம். உலகில் உள்ள தீமைகள் அனைத்திற்கும் நடுவே மீண்டும்மீண்டும் நான் பிறக்கவும் தயாராக உள் ளேன். அதற்காக நான் முறையிடவே மாட்டேன். ஆனால் அன்பிற்காக உன்னிடம் அன்பு செய்வது மட்டுமே எனக்கு வேண்டும்.’ 
இந்தப் பாடல்களில் வெளிப்பட்டுள்ள அன்புப்பித்தைப் பாருங்கள். ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் இடையே இழை யோடும் இந்த அன்புதான் மனித அன்பில் மிக உயர்ந்ததும், மிகவும் வெளிப்படையாக உள்ளதும், மிகுந்த வலிமை படைத் ததும், மிகவும் கவர்ச்சி கொண்டதும் ஆகும். அதனால்தான் மிக ஆழ்ந்த பக்தியை வெளிப்படுத்துவதற்கு இந்த மொழியைப் பயன்படுத்தினர். இந்த மனித அன்புப்பித்து பக்தர்களது அன்புப் பித்தின் மிக மங்கிய எதிரொலியே. இறைவனின் உண்மை யான பக்தர்கள் பித்தர்களாக விரும்புகின்றனர், இறையன்பின் போதையில் மூழ்க விரும்புகின்றனர்; ‘தெய்வ-போதை மிக்க மனிதன்’ ஆக விரும்புகின்றனர்.
    ஒவ்வொரு மதத்தைச் சார்ந்த பக்தர்களும் மகான்களும் ஆக்கி அளித்து, தங்கள் இதய ரத்தத்தைப் பெய்து போற்றி வைத்திருக்கும் அன்புக்கிண்ணம் ஒன்று உள்ளது. பயன் கரு தாமல் இறைவனை நேசிப்பவர்களும், அன்பிற்காகவே அன்பை விரும்புபவர்களும் எதிர்பார்ப்பவை அனைத்தும் குவிந்துள்ளது அதில்தான். அந்த அன்புக்கிண்ணத்திலிருந்து பருக உண்மை பக்தர்கள் விரும்புகின்றனர். அன்பின் பரிசு அன்பே. அந்தப் பரிசைத்தான் என்னென்பது! நம் துயரங்கள் அனைத்தையும் ஒழிக்கும் ஒரே பொருள் அதுவே. உலகியல் நோயைத் தீர்க் கின்ற ஒரே கிண்ணம் அதுவே. மனிதன் தெய்வப் பித்துக் கொள்கிறான், தான் மனிதன் என்பதை மறக்கிறான். 
பல்வேறு மதங்கள் யாவும் முழு ஐக்கியம் என்னும் ஒரு மையத்தில் இறுதியில் குவிகின்றன. நாம் துவைதத்தில் தொடங்குகிறோம் – இறைவன் தனி, நான் தனி. இருவருக் கும் இடையே அன்பு அரும்புகிறது. மனிதன் இறைவனை அணுகத் தொடங்குகிறான்; இறைவனும் மனிதனை அணுகத் தொடங்குகிறார் போலும்! தந்தை, தாய், தோழன், காதலன் என்று மனித வாழ்க்கையின் பலவகை உறவுமுறைகளை யும் கைக்கொள்கிறான். இறுதியில் வழிபடு பொருளோடு ஒன்றுகிறான். ‘நான் நீயே; நீ நானே; உன்னை வழிபடும்போது என்னையே வழிபடுகிறேன்; என்னை வழிபடும் வேளை யில் உன்னையே வழிபடுகிறேன்’. மனிதன் முதலில் எதைத் தொடங்குகிறானோ அதன் மிக உயர்ந்த முடிவை அங்கே நாம் காண்கிறோம். தொடக்கத்தில் அன்பு தனக்காக உள்ளது. அதன் காரணமாக அது தன்னல அன்பாக இருக்கிறது. இறுதி யில் பூரணப் பேரொளி சுடர்விட்டுப் பொலிகிறது. அங்கே சிறிய-நான் என்பது மறைந்து அது எல்லையற்றதாகிறது. எங்கே தொடங்கினோமோ அங்கே முடிக்கிறோம். ஆரம்பத் தில் எங்கேயோ இருப்பவராயிருந்த அந்த இறைவன், எல்லை யற்ற அன்பாகப் பரிணமித்தவர்போல் விளங்குகிறார். மனித னும் மாறிவிடுகிறான். அவன் இறைவனை அணுகுகிறான். முன்பு தன்னிடம் நிறைந்திருந்த வீண் ஆசைகள் அனைத்தையும் விடுகிறான். ஆசை மறைந்தபோது தன்னலம் மறைந்தது. இறுதி யில், அன்பும் அன்பு செய்பவனும், அன்பு செய்யப்படுபவனும் இணைந்து ஒன்றாவதைக் காண்கிறான்.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s