பக்தியோகம் 9

I. வகுப்புச் சொற்பொழிவுகள்
ஆ. உயர்நிலைப் பாடங்கள்
2. அன்பிலிருந்து எழுவது பக்தனின் தியாகம்

    இயற்கை எங்கும் அன்பைக் காண்கிறோம். சமுதாயத்தில் எவையெல்லாம் நல்லவையோ, உயர்ந்தவையோ, நுண்மை மிக்கவையோ அவை எல்லாம் அன்பின் செயல்கள். தீயவையும் பேய்த்தனமானவையும்கூட அதே அன்புணர்ச்சியின் செயல் பாடுதான். ஆனால் இது முறைதவறிய செயல்பாடு. கணவன் மனைவியரிடையே தூய, புனிதக் காதலாகத் திகழ்கின்ற அதே அன்புதான் காமவெறி பிடித்த விலங்குணர்ச்சியாகவும் வெளிப் படுகிறது. உணர்ச்சி என்னவோ ஒன்றுதான். அதன் வெளிப் பாடுகள்தான் வெவ்வேறு இடங்களில் வெவ்வேறாக உள்ளன. நல்வழியில் செலுத்தப்படும்போது ஒருவனை நன்மை செய்யு மாறும், தன்னிடம் இருப்பதையெல்லாம் ஏழைகளுக்கு வழங்கு மாறும் செய்கின்ற அதே அன்புதான், தீய வழிகளில் செலுத்தப் படும்போது, மற்றொருவனை, தன் உடன்பிறந்தவனின் கழுத் தைத் திருகிக் கொலை செய்து அவனது சொத்துக்களை அப கரிக்கச் செய்கிறது. பின்னவன் தன்னிடம் கொள்கின்ற அதே அன்பையே முன்னவன் பிறரிடம் காட்டுகிறான். அன்பின் போக்கு பின்னவன் விஷயத்தில் தீயது. முன்னவன் விஷயத்தில் சரியானது, நியாயமானது. உணவைச் சமைப்பதற்குப் பயன் படுகின்ற அதே நெருப்பு ஒரு குழந்தையைச் சுட்டுவிடலாம். அது நெருப்பின் தவறல்ல. அதைப் பயன்படுத்திய விதம்தான் தவறானது. எனவே ஒன்றுகலந்துவிடத் துடிக்கும் தவிப்பு, இரண்டறக் கலக்க வேண்டும் என்ற தீவிரமான காதல் என் பதைச் சற்று உயர்ந்த மற்றும் தாழ்ந்த நிலைகளில் எங்கும் காணவே செய்கிறோம். எல்லோருமே ஒன்றில் கலக்க வேண்டிய வர்கள்தானே!

பக்தியோகம் என்பது உயர்நிலை அன்பைப் பற்றிய விஞ் ஞானமாகும். அன்பை எந்த வழியில் செலுத்துவது என்பதை அது கற்றுத் தருகிறது. அன்பைக் கட்டுப்படுத்துவது எப்படி? அடக்கி ஆள்வது எப்படி? பயன்படுத்துவது எப்படி? அதற்கு ஒரு புதிய குறிக்கோளை, ஒரு நோக்கத்தை அளித்து, அதன்மூலம் மிக உயர்ந்ததும் பெருமை மிக்கதுமான பலன்களை அடைவது எப்படி, நம்மை ஆன்மீகப் பேரின்பத்திற்கு அழைத் துச் செல்லுமாறு அதைக் கையாள்வது எப்படி என்பதை யெல்லாம் நமக்குப் போதிக்கிறது. பக்தியோகம் நம்மிடம் ‘விட்டு விடு’ என்று சொல்வதில்லை. அது சொல்வதெல்லாம் ‘அன்பு செய், அனைத்திற்கும் மேலானதை நேசி’ என்பதுதான். அனைத்திற்கும் மேலானதை நேசிப்பவனிடமிருந்து, கீழான அனைத்தும் தாமாகவே அகன்றுவிடுகின்றன.

‘நீ என் அன்பின் திருவுருவம் என்பதைத் தவிர, உன்னைப் பற்றி என்னால் எதுவும் கூற முடியாது. நீ அழகாக இருக்கிறாய், ஓ! நீ எவ்வளவு அழகு! அழகின் திருவுருவமே நீதான்!’ இந்த யோகத்தில் நம்மிடம் எதிர்பார்க்கப்படுவதெல்லாம், நாம் செய்ய வேண்டியது எல்லாம் அழகைத் தேடியலையும் நமது வேட்கையை இறைவனை நோக்கித் திருப்பிவிடுவது மட்டுமே. மனித முகத்திலோ, வானத்திலோ, விண்மீன்களிடமோ, நில விலோ அப்படி என்னதான் அழகிருக்கிறது? உண்மையில் எல்லாமாக விளங்கும் பரம்பொருளின் பேரழகில் அது ஒரு சிறு கிரகிப்பு, அவ்வளவே. ‘அவன் ஒளிர்வதால் எல்லாம் ஒளி வீசுகின்றன. அவனது ஒளியால் எல்லாம் ஒளி பெறுகின்றன.” இந்த உயர்நிலை பக்தியைப் பற்றிக்கொள். உன்னிடம் உள்ள சின்னஞ்சிறு தனித்துவங்கள் அனைத்தையும் அது மறக்கும்படிச் செய்யும்.

 உலகின் சிறுசிறு தன்னலப் பிடிப்புக்களிலிருந்து உன்னை விடுவித்துக்கொள். உன் வாழ்வின் மையமாக, உன் உயர்ந்த விருப்பங்களை நிறைவேற்றிக் கொள்ளும் ஆதாரமாக மனித சமுதாயத்தைப் பார்க்காதே. ஒரு சாட்சியாக, ஒரு மாணவனாக நின்று இயற்கையின் நாடகங்களைக் கவனித்துக் கொண்டிரு. எந்த மனிதனிடமும் சொந்தப் பற்றின்றி இரு. உலகில் இந்தப் பேரன்பு எப்படியெல்லாம் செயல்பட்டு வருகிறது என்பதை அப்போது அறிந்துகொள்ளலாம். சிலவேளைகளில் சிறிது மோதல் உண்டாகலாம். ஆனால் அது உண்மையான பேரன்பை அடைவதற்கான போராட்டத்தில் உள்ளதுதான். சிலவேளை களில் சிறிது சண்டை , சிறிது வீழ்ச்சி ஏற்படலாம். இவற்றைப் பொருட்படுத்த வேண்டாம். விலகி நில், உராய்வுகளும் மோதல்களும் சுதந்திரமாக வந்து போகட்டும். வாழ்க்கை நீரோட்டத்தில் இருக்கும்போதுதான் நீ இந்த மோதல்களை எல்லாம் உணர்கிறாய். வெளியே வந்து ஒரு சாட்சியாக, ஒரு மாணவனாக மட்டுமே இருப்பாயானால் ஆயிரமாயிரம் வழிகளில் இறைவன் தன்னை அன்பு வடிவில் வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருப்பதை நீ காண முடியும்.

 ‘எங்கெல்லாம் இன்பம் உண்டோ , மிகத் தாழ்ந்த சிற்றின் பங்களாக இருந்தாலும்கூட, அங்கெல்லாம் சச்சிதானந்தத்தின் ஒரு கிரணம் உள்ளது.’ கீழான கவர்ச்சிகளிலும்கூட இறையன் பின் முளை உள்ளது. இறைவனின் திருநாமங்களுள் ஒன்று ஹரி. எல்லாவற்றையும் தன்னிடம் கவர்ந்திழுப்பவன் என்பது இதன் பொருள், உண்மையில் மனித உள்ளங்களைக் கவர்வதற் கான தகுதி படைத்தவர் அவர் ஒருவர் மட்டுமே. ஆன்மாவை உண்மையில் யாரால் கவர முடியும்? அவன் ஒருவனால்தான்! உயிரற்ற ஜடப்பொருளால் ஆன்மாவைக் கவர முடியும் என்று நினைக்கிறாயா? அப்படி இருந்ததில்லை, இருக்கப்போவதும் இல்லை . ஓர் அழகிய முகத்தைக் கண்டு, ஒருவன் அதன் பின் ஓடுகிறான் என்றால், ஒழுங்காக அமைந்த பிடியளவு அணுக்களா அவனைக் கவர்ந்தன? இல்லவே இல்லை. அந்த மூலக்கூற்றணுக்களுக்குப் பின்னால் ஒரு தெய்வீகக் கவர்ச்சி யின், ஓர் இறையன்பின் திருவிளையாடல் இருக்க வேண்டும், இருக்கவே செய்கிறது. மூட மனிதனால் இதை அறிய முடிவ தில்லை. இருந்தாலும், அறிந்தோ அறியாமலோ அந்தக் கவர்ச்சி யினால்தான் அவனும் ஈர்க்கப்படுகிறான். அதனால் கீழ் நிலைக் கவர்ச்சிகள் கூட, கவர்வதற்கான தங்கள் ஆற்றலை இறைவனிடமிருந்தே பெறுகின்றன. ‘என் அன்பே, ஒருவரும் கணவனுக்காகக் கணவனை விரும்பியதில்லை. ஆன்மாவிற் காகவே, அவனுள் சுடர்விடும் இறைவனுக்காகவே அவன் காதலிக்கப்படுகிறான்.” இதைக் காதல் மனைவியர் அறிந்திருக்க லாம், அல்லது அறியாமல் போகலாம்.ஆனாலும் உண்மை என்னவோ இதுதான். ‘என் அன்பே,யாரும் மனைவிக்காக மனைவியை விரும்புவதில்லை. அவளிடம் குடிகொண் டிருக்கும் ஆன்மாவிற்காகவே அவள் நேசிக்கப்படுகிறாள்.’ அதுபோன்றே குழந்தையிடம் ஆசைகொள்வதும் குழந்தைக் காக அல்ல, அந்தக் குழந்தையினுள் உறைபவனுக்காகவே.இறைவன் ஒரு பெரிய காந்தம், நாமெல்லாம் இரும்புத் துகள்கள். அவன் எப்போதும் நம்மைக் கவர்ந்தபடி இருக் கிறான். நாமும் அவனை அடையப் பாடுபட்டுக் கொண்டிருக் கிறோம். உலகில் நமது இந்தப் போராட்டங்களெல்லாம் உண்மையில் சுயநலத்திற்காக அல்ல. முட்டாள்களுக்குத் தாங் கள் என்ன செய்கிறோம் என்பது தெரிவதில்லை. வாழ்வில் அவர்கள் செய்ய வேண்டியதெல்லாம் அந்தப் பெரிய காந்தக் கல்லை அணுகுவதுதான். வாழ்க்கையின் பெரிய போராட்டங் களும் சண்டைகளும் எல்லாம் அவனை அடைவதற்காகவே, அடைந்து அவனுடன் ஒன்றுகலப்பதற்காகவே.
வாழ்க்கைப் போராட்டங்களின் பொருள்பற்றி பக்தியோகி அறிந்தே இருக்கிறான். அவற்றை உணர்ந்து கொள்கிறான். நீண்ட இத்தகைய பல போராட்டங்களை அவன் ஏற்கனவே சந்தித்திருக்கிறான். அவற்றின் பொருள் என்ன என்பது அவ னுக்குத் தெரியும். மோதல்களிலிருந்து விடுபட அவன் மனப் பூர்வமாக விரும்புகிறான். சச்சரவுகளை ஒதுக்கிவிட்டு, வசீகரங் களுக்கெல்லாம் மையமாக விளங்குகின்ற ஹரியிடம் போக விரும்புகிறான். இதுதான் பக்தனின் தியாகம். இறைவனுக்காக எழும் இந்த மகத்தான கவர்ச்சி, மற்ற கவர்ச்சிகளையெல்லாம் மறையச் செய்கிறது. அவனது இதயத்தில் புகுகின்ற எல்லையற்ற ஆற்றல்மிக்க இந்த இறையன்பு, வேறு எந்த அன்பையும் அங்கே தங்க விடுவதில்லை. வேறு விதமாக எப்படி இருக்க முடியும்? பக்தி அவனது உள்ளத்தை அன்புக்கடலான இறைவனால் நிரப்புகிறது. குறுகிய அன்புகளுக்கு அங்கே இடமில்லை. தெளிவாகச் சொல்வதானால் இறைவனிடம் கொள்கின்ற அனுராகம் எனப்படும் பேரன்பு காரணமாக, இறைவன் அல் லாத மற்ற எல்லா பொருட்களிடமும் அவன் கொள்ளும் வைராக்கியம் அல்லது பற்றின்மையே பக்தனின் தியாகம்.
பக்தியின் முதிர்ந்த நிலையை, பராபக்தியைப் பெறுவதற்கு இதுவே லட்சிய சாதனையாகும். இந்தத் தியாகம் உதித்ததும் பராபக்தி என்னும் தெய்வ உலகில் ஆன்மா நுழைவதற்கான கதவு திறக்கிறது. பராபக்தி என்ன என்பதை அப்போதுதான் நாம் உணர முடியும். இவனுக்கு மட்டுமே, பராபக்தி என்னும் கோயிலுக்குள் நுழைந்தவனுக்கு மட்டுமே, ஆன்ம அனுபூதி பெறத் திருவுருவங்களும் சின்னங்களும் பயனற்றவை என்று கூறும் தகுதி உண்டு. நாம் பொதுவாக சகோதரத்துவம் என்று கூறும் பக்திப் பெருநிலையை அவன் மட்டுமே அடைந்திருக் கிறான். மற்றவர்களெல்லாம் பேசுவதோடு சரி. 
பக்தனிடம் உயர்வு தாழ்வுகள் இல்லை . அன்புக் கடல் அவனுள் புகுந்துவிட்டது. அவன் மனிதனை மனிதனாகக் காண்பதில்லை, எங்கும் அவன் இறைவனையே காண்கிறான். எல்லா முகங்களிலும் தன் ஹரி பிரகாசிப்பதையே அவன் காண்கிறான். சந்திர சூரியர்களிடம் உள்ள ஒளி அனைத்தும் இறைவனின் ஒளியே. எங்கெல்லாம் அழகும் நுண்மையும் பொலிகின்றனவோ அவையெல்லாம் அவனைப் பொறுத்த வரை இறைவனுக்கு உரியவை.
அத்தகைய பக்தர்கள் இன்றும் இருக்கிறார்கள். உலகில் அவர்கள் இல்லாத காலமேயில்லை. பாம்பு கடித்தால்கூட, தங்கள் அன்புத் தலைவனிடமிருந்து தூதன் வந்தான் என்றே அவர்கள் சொல்கிறார்கள். உலக சகோதரத்துவம்பற்றிப் பேசும் உரிமை பெற்றவர்கள் இவர்கள் மட்டுமே. இவர்களுக்கு யாரிட மும் கோபமில்லை, வெறுப்பில்லை, பொறாமை உணர்ச்சி யில்லை . புலன்களால் அறியப்படுகின்ற புற உலகம் அவர் களிடமிருந்து என்றென்றைக்குமாக மறைந்துவிட்டது. வெளி யில் காணும் காட்சிகளுக்குப் பின்னால் எப்போதும் உண்மைப் பொருளைக் காண இயலும்போது அவர்களால் எப்படிக் கோபம் கொள்ள முடியும்?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s