பக்தியோகம் 7

I. வகுப்புச் சொற்பொழிவுகள்
அ. ஆரம்பநிலைப் பாடங்கள்
7. நிஷ்டை

கடந்த வகுப்பில் பிரதீகங்களைப்பற்றிப் பார்த்தோம். ஆரம்பநிலை பக்தியில் இன்னும் ஒரு விஷயத்தை மட்டும் பார்த்துவிட்டு, பராபக்தியைத் தெரிந்துகொள்வோம். நாம் பார்க்கப்போவது நிஷ்டை, அதாவது ஒருமுகப்பட்ட ஈடு பாடு. வழிபாடு பற்றிய எல்லா கருத்துக்களும் சரியானவை, நல்லவை என்பது நமக்குத் தெரியும். இறைவனை, இறைவனை மட்டுமே வழிபடுவதுதான் பக்தி, வேறு யாரையும் வழிபடு வது பக்தியாகாது என்பதை ஏற்கனவே கண்டோம். இறை வனைப் பல்வேறு வடிவங்களில், பல்வேறு கருத்துக்களில் வழிபடலாம். இவை எல்லாமே சரியானவை, நல்லவை. 

பிரச்சினை இங்குதான் எழுகிறது. எல்லாமே சரி என் பதற்காக எல்லாவற்றையும் வழிபடத் தொடங்கினால் நாம் எதையும் சாதிக்க முடியாது; நமது ஆற்றல்கள் சிதறி வீணா வதுதான் மிச்சமாகும். தங்களைப் பரந்த மனப்பான்மை உடையவர்கள் என்று சொல்லிக்கொள்பவர்கள் எல்லாவற் றிலும் மூக்கை நுழைக்கிறார்கள். ஆனால் எதையும் முழுமை யாகத் தெரிந்துகொள்வதில்லை; நுனிப்புல் மேய்வதோடு சரி. தாங்கள் எதையும் சாதிக்காததை அவர்கள் இறுதியில் தான் உணர்கிறார்கள். பல விஷயங்களைக் கேட்பதும், செயல் முறையில் எதையும் சாதிக்காமல் இருப்பதும் இந்த நாட்டில் ஒருவகையான நோயாகவே வளர்ந்து வருகிறது. 

பக்தர்களுக்கு இதோ ஓர் உபதேசம்: ‘எல்லா மலர் களிலிருந்தும் தேனை அருந்துங்கள். மரியாதையுடன் எல் லோரிடமும் பழகுங்கள். எல்லோருக்கும் ஆம், ஆம் என்று தலையாட்டுங்கள். ஆனால் உங்கள் இடத்திலிருந்து வில காதீர்கள்.’ இப்படிச் சொந்த இடத்திலிருந்து, அதாவது சொந்தக் கருத்திலிருந்து விலகாமல் இருப்பதே நிஷ்டை என்று அழைக்கப்படுகிறது. 

பிறருடைய லட்சியங்களை வெறுக்கவோ விமர்சிக்கவோ வேண்டிய தேவையில்லை. அவையெல்லாமே சரியானவை. ஆனால் அதேவேளையில் நமது லட்சியத்தில் உறுதியான பிடிப்புடன் இருப்பது மிகவும் அவசியம்.

 பெரிய ராம பக்தனான அனுமனைப்பற்றி ஒரு கதை உண்டு. கிறிஸ்தவர்கள் ஏசுவை இறைமகனாகக் கருதி வழிபடு வதுபோல் இந்துக்கள் இறைவனின் பல அவதாரங்களை வழிபடுகிறார்கள். கடவுள் ஏற்கனவே ஒன்பதுமுறை பூமியில் அவதரித்துவிட்டார், இன்னும் ஒருமுறை வரப்போகிறார் என்பது இந்துக்களின் நம்பிக்கை. அவ்வாறே இறைவன் ராமனாக வந்தபோது அனுமன் அவரது மிகப் பெரிய பக்தராக இருந்தார். அனுமன் பெரிய யோகி, மிக நீண்ட காலம் வாழ்ந் தவர். தமது காலத்திலேயே இறைவன் மீண்டும் ஒருமுறை கிருஷ்ணனாக வந்ததைப் பார்க்கும் பேறு பெற்றவர். அவர் பெரிய யோகியாக இருந்ததால் இவ்வாறு இரண்டு அவதார புருஷர்களின் காலத்திலும் வாழ முடிந்தது.

அனுமன் கிருஷ்ணனுக்குச் சேவை செய்ய அவரிடம் சென்றார். அங்கே அவரிடம், ‘கிருஷ்ணா , நான் உன்னை உனது ராம வடிவிலேயே காண விரும்புகிறேன்’ என்றார். அதற்குக் கிருஷ்ணர், ‘ஏன், இந்த வடி.விற்கு என்ன குறை? நானே கிருஷ்ணன், நானே ராமன். எல்லா உருவங்களும் எனதே’ என்றார். உடனே அனுமன் சொன்னார்: ‘கிருஷ்ணா , அது எனக்குத் தெரியும். ஜானகி ராமனும், லட்சுமி நாதனும் ஒருவரே. இருவரும் பரமாத்மாவின் அவதாரங்களே. ஆனால் எனக்கு எல்லாம் ஜானகிராமனே.’- இதுதான் நிஷ்டை .

 நாம் வழிபடுகின்ற பல்வேறு தேவதேவியரும் உண்மையே என்றாலும் மற்றவர்களை விட்டுவிட்டு ஒரே ஒருவரைப் பற்றிக் கொள்வதுதான் நிஷ்டை. பிறரை வெறுக்கவோ விமர்சிக்கவோ கூடாது. மாறாக, எல்லோரையும் மரியாதையுடன் பார்க்க வேண்டும். யானையின் வாயிலிருந்து இரண்டு தந்தங்கள் வெளி வருகின்றன. இவை வெறும் காட்சிக்காக மட்டுமே, இவற்றால் அது சாப்பிட முடிவதில்லை. அதன் வாய்க்குள்ளே இருக்கின்ற பற்கள்தான் அது உணவை மென்று தின்ன உதவுகிறது. எனவே எல்லா பிரிவுகளுடனும் சேர்ந்துகொள்ளுங்கள். எல்லாவற்றுக் கும் ஆம், ஆம் என்று தலையாட்டுங்கள். ஆனால் உங்கள் வழி பாட்டுமுறையில் உறுதியாக இருங்கள். இதை

உங்கள் இஷ்டதெய்வத்தையே வழிபடுங்கள். இல்லா விடில் உங்களுக்கு எதுவும் கிடைக்காது, வளர்ச்சி எதுவுமே இருக்காது. செடி வளரும்போது அதை மிருகங்களிலிருந்து காப்பாற்ற வேலியிட வேண்டியது அவசியம். அதுவே வளர்ந்து பெரிய மரமாகிவிட்டால் எந்த வேலியும் தேவையில்லை. தன்னைத்தானே அது காத்துக்கொள்ள முடியும். ஆன்மீக விதை முளைவிட்டு வளரும்போது கொஞ்சம் கிறிஸ்தவம், கொஞ்சம் பௌத்தம், கொஞ்சம் இது, கொஞ்சம் அது என்று எல்லா மதக் கருத்துக்களிலும் மனத்தை அலைபாயவிட்டு ஆற்றலைச் சிதறடிப்பது எந்தப் பயனையும் தராது. அது ஆன்மாவின் அழிவிற்கே வழிவகுக்கும். இதற்கும் பலன் இருக்கவே செய்கிறது. அதனை நாம் பின்னால் பார்ப்போம். குதிரைக்கு முன்னால் வண்டியைக் கட்டும் முயற்சி வேண்டாம்.

ஆரம்பத்தில் நாம் பிரிவினைவாதிகளாகத்தான் (Sectarians) இருக்க முடியும். ஆனால் இதையும் ஒரு லட்சியநிலையில் எடுத்துக்கொள்வோம். யாரையும் நாம் தவிர்க்க வேண்டாம். நம் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு பிரிவு இருக்க வேண்டும். அந்தப் பிரிவுதான் நமது இஷ்டம். நமது பிரிவை, நமது இஷ்டத்தைக் கடைப்பிடிப்பதற்காக மற்றவனின் கழுத்தை அறுக்க வேண் டியதில்லை . நமது பிரிவு நமக்குப் புனிதமானது. அதை நமது சொந்தச் சகோதரர்களிடம்கூடச் சொல்லக் கூடாது. ஏனெனில் அது நான் தேர்ந்தெடுத்தது, எனவே புனிதமானது. அதேபோல் என் சகோதரனுடைய இஷ்டமும் புனிதமானதே. 

எனவே உன் இஷ்டத்தையே உறுதியாகப் பற்றிக்கொள். பிரார்த்தனை செய்யும்போது உன் இஷ்டதெய்வத்தை மட்டுமே கருத்தில் கொள். கடவுள் பல நிலைகளில், பல வடி வங்களில் இருக்கிறார் என்பதில் சந்தேகமில்லை. ஆனால் அந்த நேரத்திற்கு உனது இஷ்டதெய்வம் மட்டுமே உன் நினை வில் இருக்கட்டும்.

இப்படி நீண்டகாலம் பயின்று, உனது ஆன்மீகச் செடி போதிய அளவு வளரும்போது உனது ஆன்மா வலிமை பெற்றதாகிறது. அப்போது உன் இஷ்டதெய்வத்தை நீ எங்கும் காண முடியும். அப்போது இயல்பாகவே தளைகள் எல்லாம் இற்று வீழ்கின்றன. பழம் பழுக்கும்போது, அதன் எடை காரணமாகவே அது கீழே விழுகிறது அல்லவா! இத்தகைய எண்ணம் நம்முள் வளரப் பாடுபடுவோம்.

சில சொற்பொழிவுகளைக் கேட்பதும், ஜீரணிக்க முடியாத சில கருத்துக்களை மூளையில் திணித்து, அங்கே ஒரு வாட்டர்லூ போரையே (Waterloo Battle) நிகழச் செய்வதிலும் எந்தப் பலனும் இல்லை . ஒரு லட்சியத்தில் ஈடுபாடு-இது இருப்பவன் ஆன்மீகத்தில் வளர்வான், ஒளியைக் காண்பான். ‘நான் இந்தச் சாதனையைச் செய்கிறேன்’, ‘நான் அந்தச் சாதனையைச் செய்கிறேன்’ என்றெல்லாம் பலரும் சொல் வதைக் கேட்கலாம். அவர்கள் அப்படி என்னதான் செய் கிறார்கள் என்று கேட்டுப் பாருங்கள். ‘அங்கே ஒரு சொற் பொழிவு கேட்டோம்’, ‘இங்கே ஒரு விரிவுரை கேட்டோம்’ என்பார்கள். அதைக் கேட்டுவிட்டு மூன்று மணிநேரம், அதுவும் ஓரிரு நாட்கள் ஏதோ செய்திருப்பார்கள். இவ்வளவும் செய்ததே அவர்களுக்குப் பெரிய சாதனை ஆகிவிட்டது! இது நிறை நிலைக்கான வழி அல்ல, ஆன்மீகத்திற்கான பாதையும் அல்ல. இது முட்டாள்களின் வழி.ஓர் இஷ்டத்தை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். உங்கள் முழு மனமும் அதில் ஈடுபடட்டும். ஒரு பலனைக் காணும்வரை, ஆன்மா வளரும்வரை இதனைத் தினமும் பயிற்சி செய்யுங்கள். நீங்கள் எடுத்துக்கொண்ட இஷ்டம் உங்களுக்கு உரிய தாக இருக்குமானால் அதுவே வளர்ந்து உங்களுக்கு மிக உயர்ந்த அனுபவத்தை அளிக்கும். இறுதியில் உங்கள் இஷ்ட தெய்வமே பிரபஞ்சம் எங்கும் நிறைந்திருப்பதாக, எல்லா வற்றிலும் ஊடுருவி இருப்பதாகக் காண்பீர்கள்.
அதேவேளையில், பிறரது இஷ்டதெய்வங்களையும் நாம் மதிக்க வேண்டும், போற்ற வேண்டும். இல்லாவிடில் வழிபாடு என்பது கொள்கைவெறி என்ற நிலைக்குத் தாழ்ந்துவிடும். பழைய கதை ஒன்று உண்டு – சிவ பக்தன் ஒருவன் இருந்தான். அவனுக்கு சிவ பெருமானிடம் பக்தி இருந்த அளவிற்கு மற்ற தெய்வங்களிடமும் பிற பக்தர்களிடமும் வெறுப்பும் இருந்தது. ‘நாராயணா’ என்று யாராவது சொல்வதைக்கூட அவனால் சகிக்க முடியாது. இந்தியாவில் வைணவர்களும் ஏராளம் உள்ள னர். எனவே நாராயண நாமத்தைக் கேட்பதை அவனால் தவிர்க்க முடியவில்லை. அதைத் தவிர்ப்பதற்காக இரண்டு காதுகளிலும் துளையிட்டு இரண்டு மணிகளைக் கட்டித் தொங்கவிட்டுக் கொண்டான். யாராவது நாராயணா என்று சொன்னால் உடனே தலையை அசைப்பான். அதன் காரணமாக அவனது காதுகளில் தொங்குகின்ற மணிகள் ஆடி ஒலியை எழுப்பும். அவன் அந்த நாமத்தைக் கேட்க வேண்டியிருக்காது.
அவனது வெறியைக் கண்ட சிவபெருமான் ஒருநாள் அவனது கனவில் தோன்றி, ‘முட்டாளே, நானே விஷ்ணு, நானே சிவன். இருவரும் வெவ்வேறு அல்ல. வேறுபாடு எல்லாம் பெயரில் மட்டுமே. இரண்டு கடவுள்கள் ஒருபோதும் கிடையாது’ என்றார். ஆனால் அந்த பக்தன் அதைப் பொருட் படுத்தாமல், ‘அதைப்பற்றி எனக்குக் கவலை இல்லை. அந்த விஷ்ணுவிற்கும் எனக்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை’ என்று கூறிவிட்டான்.
    அவனிடம் சிவபெருமானின் சிலை ஒன்று இருந்தது. அதை அவன் ஒரு சிறிய பீடத்தில் வைத்து வழிபட்டு வந்தான். ஒருநாள் அவன் சாம்பிராணி முதலானவை வாங்கி வந்து, தூபமிட்டு அவரை வழிபட்டான். சாம்பிராணிப் புகை எங்கும் சூழ்ந்திருந்த அந்த நேரத்தில் சிலை இரண்டாகப் பிளந்து, ஒன்று சிவனாகவும் மற்றொன்று விஷ்ணுவாகவும் மாறியது. அவ்வளவுதான், அந்த பக்தன் துள்ளிக் குதித் தெழுந்து ஒரே ஓட்டமாக ஓடி, விஷ்ணுவின் மூக்கைப் பொத் திக் கொண்டான். சாம்பிராணி நறுமணத்தைக்கூட விஷ்ணு முகர்ந்துவிடக் கூடாது என்ற அளவுக்கு அவனது வெறி இருந்தது. சிவபெருமானால் அவனது வெறியைத் தாங்க முடியவில்லை . எனவே கோபத்துடன் அவனை அசுரனாகப் பிறக்கும்படிச் சாபமிட்டார். கொள்கைவெறிகளுக்கு எல்லாம் தந்தையான அவனே கண்டாகர்ணன்.
 இந்தியாவில் கண்டாகர்ணனை வழிபடுகிறார்கள். அந்த வழிபாடே வினோதமாக இருக்கும். ஒரு களிமண் உருவைச் செய்து, அதனைத் துர்நாற்றம் மிக்க பூக்களால் வழிபடுவார்கள். கொடிய நோய்களைப் பரப்புகின்ற, துர்நாற்றம் மிக்க சில பூக்கள் இந்தியக் காடுகளில் உள்ளன. பின்னர் பெரிய கொம்பு களால் அந்தக் களிமண் சிலையை அடிஅடி என்று அடிப்பார்கள். தங்கள் தெய்வத்தைத் தவிர பிற தெய்வங்களை வெறுக்கின்ற அனைவருக்கும் தந்தையாக இருக்கிறான் கண்டா கர்ணன். நிஷ்டை-பக்தியிலுள்ள ஒரே குறைபாடு இதுதான்வெறிபிடித்த அசுரனாதல். உலகம் முழுவதும் அவர்கள் நிறைந்துள்ளனர்.
யாரையும் வெறுப்பது எளிது. ஒருவனை நேசிக்க வேண்டு மானால் மற்றவர்களை வெறுத்தேயாக வேண்டும் என்ற அளவிற்கு மனித குலம் பலவீனம் அடைந்திருக்கிறது. ஓர் இடத்திலிருந்து ஆற்றலை எடுத்து மற்ற இடத்தில் வைப்பது போல் உள்ளது அவர்களது செய்கை. ஒருவன் ஒருத்தியை நேசிக்கிறான். சில காலத்திற்குப் பிறகு இன்னொருத்தியை விரும்புகிறான். இரண்டாவது பெண்ணை நேசிக்க வேண்டுமானால் அவன் முதல்பெண்ணை வெறுக்க வேண்டியிருக்கிறது. பெண்கள் விஷயமும் அப்படியே. இந்தக் குணம் நமது இயல்பின் ஒவ்வொரு பகுதியிலும் நிறைந்துள்ளது. மதத்தைப் பொறுத்தவரையிலும்கூட இது உண்மையே.
சாதாரணமான, பலவீனமான மனிதனால் ஒருவரை வெறுக்காமல் மற்றவரை நேசிக்க முடியாது. இந்த இயல்பு தான் மதத்தில் கொள்கைவெறியாக மாறுகிறது. அவர் களைப் பொறுத்தவரை தங்கள் லட்சியத்தை நேசிப்பது என் றாலே மற்ற எல்லா கருத்துக்களையும் வெறுப்பதுதான். இதைத் தவிர்க்க வேண்டும்.
அதேவேளையில் இன்னொரு அபாயமும் தவிர்க்கப்பட வேண்டும். நாம் நமது ஆற்றல்களைச் சிதறடித்து வீணாக்கக் கூடாது. 
 நமது வாழ்க்கையில் ஆன்மீகம் என்றால் ஒன்றுமே இல்லை. இரண்டு மூன்று சொற்பொழிவுகளைக் கேட்டால் போதும், ஆன்மீகம் என்பது அவ்வளவுதான். 
இரண்டு அபாயங்கள் உள்ளன. மிகவும் தாராள மனப் பான்மை உடையவர்களிடம் தீவிரம் இருப்பதில்லை, அவர்கள் பரந்துபரந்து செல்கிறார்கள். இப்போதெல்லாம் ஆன்மீகம் என்பது மிகவும் விரிந்து பரந்ததாகிவிட்டது. அதில் ஆழமோ தீவிரமோ இல்லை. நாள் முழுவதும் கடுமையாக உழைத்த பிறகு மனத்தைச் சற்று லேசாக்கிக் கொள்வதற்காகச் சிறிது தானதர்மங்கள் செய்கிறார்களே, அதுதான் ஆன்மீகம், அதுதான் மதம் என்றாகிவிட்டது. ஐந்து நிமிட ஆர்ப்பாட்டத் தில் மதமே அடங்கிவிட்டது. பரந்த கொள்கைகளினால் வரும் அபாயம் இதுதான்.
இனி, சில பிரிவினரிடம் தீவிரமும் ஆழமும் உள்ளது. ஆனால் அது மிகவும் குறுகியதாக உள்ளது. அவர்கள் தீவிர மாக இருக்கிறார்கள். ஆனால் அங்கே பரந்த மனப்பான்மை இல்லை. இதன் காரணமாக அவர்கள் மற்ற ஒவ்வொருவரை யும் வெறுக்கத் தலைப்படுகிறார்கள்.
இந்த இரண்டு அபாயங்களையும் தவிர்த்து, மிகவும் பரந்த மனப்பான்மை உடையவர்களைப்போல் பரந்தும், அதே வேளையில், மிகத் தீவிரமான கொள்கைவெறியனைப் போல் ஆழமாகவும் இருக்க முடியுமானால் நாம் பிரச்சினைக்குத் தீர்வு காண முடியும்.
அதனை எப்படிச் செய்வது? இந்த நிஷ்டைக் கருத் தின்மூலம்தான். நம் முன் உள்ள லட்சியங்கள் எல்லாமே உண்மையானவை, எல்லாமே ஒரே இறைவனின் பல்வேறு பகுதிகள். ஆனால் இறைவனை இந்த எல்லா வழிகள்மூலமும் வழிபடும் திறமை நம்மிடம் இல்லை . எனவே ஏதாவது ஒரு லட்சியத்தைப் பிடித்துக்கொண்டு அதையே நமது வாழ்க்கை லட்சியமாக ஆக்கிக்கொள்ள வேண்டும். இதை உங்களால் வெற்றிகரமாகச் செய்ய முடிந்தால் மற்ற அனைத்தும் தானாக நடைபெறும்.
சடங்குகள் சேர்ந்த, கிரியைகளுடன் கூடிய, ஆரம்ப நிலையிலுள்ள பக்தியின் முதற்பகுதி இங்கே நிறைவுறுகிறது. பக்தியின் முதற்பாடமே சீடனை, அதாவது சாதகனைப் பற்றியதுதான்.
சீடன் யார்? அவனுக்குரிய தகுதிகள் எவை? ‘எங்கேபேசுப வர் அற்புதமானவராக இருக்கிறாரோ, அதுபோலவே கேட்ப வரும் அற்புதமானவராக இருக்கிறாரோ; எங்கே ஆசிரியர் அற்புதமானவராக இருக்கிறாரோ, அதுபோலவே மாண வனும் அற்புதமானவராக இருக்கிறானோ அங்கேதான் உண்மையான ஆன்மீகம் உருவாக முடியும்.’ தங்களுக்கான எல்லாவற்றையும் குரு செய்ய வேண்டும் என்றுதான் பொதுவாக மனிதர்கள் நினைக்கிறார்கள். ஆனால் தங்களிடம் அதற்குரிய தகுதி இல்லை என்பதை அவர்கள் புரிந்துகொள்வதில்லை.
முதலில் சாதகனிடம் ‘தேவை’ என்பது இருக்க வேண்டும். அதாவது அவனுக்கு ஆன்மீகம் உண்மையாகத் தேவைப் பட வேண்டும். நமக்கு ஆன்மீகத்தைத் தவிர வேறு எல்லாம் தேவையாக இருக்கிறது. தேவை என்று நாம் எதைக் கூறு கிறோம்? உணவு நமக்குத் தேவை என்கிறோமே, அதுபோன்ற தேவையைத்தான். ஆடம்பரங்கள் ‘தேவை’ யில்லாதவை. நாம் உயிர்வாழ இன்றியமையாதவைதான் ‘தேவை’கள்.
ஆன்மீகம் என்பது மிகச் சிலருக்கே தேவையானது, பலருக்கு அது ஓர் ஆடம்பரம் மட்டுமே. இந்த உலகில் உள்ள எத்தனையோ நூற்றுக்கணக்கான பொருட்கள் இல்லாமல் நாம் உயிர்வாழ முடியும். ஒரு கடைக்குப் போகிறோம். புதிய அழகான ஒன்றைப் பார்க்கிறோம். உடனே அதை வாங்க எண்ணுகிறோம். 99.9 சதவீதம் பேரும் ஆன்மீகத்திற்கு வருவது இப்படித்தான். வாழ்க்கையில் இருக்கின்ற எத்தனையோ ஆடம் பரங்களுள் ஆன்மீகமும் ஒன்று, அவ்வளவுதான். இதில் தவறும் இல்லை. அவர்கள் விரும்பியதுபோல் செய்யட்டும். ஆனால் இதன்மூலம் இறைவனை முட்டாள் ஆக்கலாம் என்று நினைத்தால் அது தவறு. அவரை யாரும் ஏமாற்ற முடியாது; ஏமாற்ற நினைப்பவர்கள் தான் ஏமாந்து போவார்கள்; மனித நிலையிலிருந்து தாழ்ந்து மிருக நிலைக்குச் சென்று விடுவார்கள்.
எனவே உண்மையான தேவையை உணர்கின்ற, அதா வது உணவு, உடை, வேலை, காற்று போன்றவை எப்படித் தேவையோ அப்படியே ஆன்மீகமும் தேவையாக இருப்பவர்கள் மட்டுமே ஆன்மீகவாதிகளாக முடியும். எது இல்லாமல் நாம் வாழ முடியாதோ அது ‘தேவை’. எது கணநேர ஆசையை வெறுமனே பூர்த்தி செய்கிறதோ அது ‘ஆடம்பரம்’.
சீடனின் அடுத்த தகுதி தூய்மை. அவன் விடாமுயற்சி உடையவனாக இருக்க வேண்டும்; பாடுபட வேண்டும். குரு வின் உபதேசத்தைக் கேட்பது என்பது ஒரு பகுதிதான், அதன் மறுபகுதி கேட்டதைச் செயல்படுத்துவது.
பக்தியின் அடுத்த பகுதி குரு. குரு தகுதி உடையவராக இருக்க வேண்டும். முக்கியக் கருத்து என்னவென்றால் அவரிடம் ஆன்மீகத்தின் விதை இருக்க வேண்டும் என்பதுதான். குரு என்பவர் வெறும் சொற்பொழிவாளர் அல்ல; அவர் தமது குருவிடமிருந்து, அந்த குரு தமது குருவிடமிருந்து என்று பரம்பரைபரம்பரையாக இடையீடற்றுப் பெற்று வருகின்ற ஆன்மீக ஆற்றலைப் பிறருக்குக் கொடுக்க வல்லவரே குரு. ஆன்மீக ஆற்றலைப் பாய்ச்ச வல்லவராக அவர் இருக்க வேண்டும்.
இவ்வாறு குருவும் சீடனும் இருவருமே தயாராக இருக்கும் போது பக்தியோகத்தின் முதற்படி ஆரம்பமாகிறது. பக்தி யோகத்தின் முதற்பகுதி நம்மைத் தயார்படுத்துவதற்கு உரியது. இங்கு நாம் உருவங்கள் முதலிய புற உதவிகளைக் கைக் கொள்ள வேண்டியுள்ளது. 
அடுத்த சொற்பொழிவு நாமங்கள் பற்றியதாக இருந்தது. எல்லா மதங்களின் எல்லா சாஸ்திரங்களும் எவ்வாறு நாம மகிமையை எடுத்துக் கூறுகின்றன, எவ்வாறு அந்த நாமம் நமக்கு நன்மை செய்கிறது என்பதைப் பார்த்தோம். பக்தி யோகி நாமத்தை இறைவனாகவே பார்க்க வேண்டும்; இறை வனிலிருந்து வேறுபட்டதாகப் பார்க்கக் கூடாது. இறைவனும் அவனது திருநாமமும் ஒன்றே.
அடுத்து, பக்தியோகிக்குப் பணிவும் மரியாதையும் இன்றி யமையாதவை என்பது கூறப்பட்டது. பக்தியோகி தன்னை இறந்த ஒருவனாகவே கருத வேண்டும். இறந்தவன் அவ மதிப்பைப் பொருட்படுத்துவதில்லை, அதை எதிர்த்து எதுவும் செய்வதில்லை. அவ்வாறே பக்தியோகியும் பிறரைப் பொறுத்த வரை இறந்தவனாகவே இருக்க வேண்டும். நல்லவர்களை, புனிதமானவர்களை எப்போதும் பக்தியோகி போற்றிப் பணிய வேண்டும். ஏனெனில் இறைவனது மகிமை எப்போதும் அவரது குழந்தைகளின் வாயிலாக ஒளிர்கிறது. 
 அடுத்து பிரதீகங்களைப்பற்றிக் கண்டோம். இறைவனை வழிபடுவது மட்டுமே பக்தி, வேறு எதனை வழிபடுவதும் பக்தியாகாது என்பது அங்கே கூறப்பட்டது. எந்த ஒன்றையும் நாம் கடவுளாகக் கருத முடியுமானால் அதனைத் தாராள மாக வழிபடலாம். கடவுளாகக் கருத முடியாத ஒன்றை வழிபடுவது பக்தியாகாது. அதைக் கடவுள் என்று நினைத்தால் அது சரி.
யோகி ஒருவர் இருந்தார். அவர் காட்டில் நதிக்கரை யில் ஓர் ஏகாந்தமான இடத்தில் தவமியற்றி வந்தார். அங்கே ஏழை ஒருவன் தினமும் பசுக்களை மேய்க்க வருவது வழக்கம். அந்த யோகியின் தவ வாழ்க்கையையும் சாதனைகளையும் அவன் தினமும் காண்பான். அவர் என்ன செய்கிறார் என்பதை அறியும் ஆவல் அவனுக்கு உண்டாயிற்று. அவரிடம் அது பற்றிக் கேட்டதற்கு அவர் தாம் கடவுளை அடையும் முயற்சி யில் ஈடுபட்டிருப்பதாகக் கூறினார். உடனே அந்த ஏழை, ‘சுவாமி, கடவுளை அடையும் வழியை எனக்கும் போதிப் பீர்களா?’ என்று கேட்டான். அந்த யோகி மிகவும் படித்தவர். எனவே அந்த ஏழையிடம், ‘நீ எப்படி இறைவனை அறிய முடியும்? நீ ஒரு பாமரன், மாடு மேய்ப்பவன். உனக்கும் கடவு ளுக்கும் வெகுதூரம். மாடுகளை மேய்த்துவா. அதன்பின் வீடு செல். கடவுள் அது இது என்றெல்லாம் மூளையைக் குழப்பிக் கொள்ளாதே’ என்று கூறிவிட்டார். 
அந்த ஏழை மனவருத்தத்துடன் வீடு திரும்பினான். அவனிடம் உண்மையான ‘தேவை’ இருந்தது. எனவே அவனால் அமைதியாக இருக்க முடியவில்லை. அவன் மீண்டும் அந்த யோகியிடம் சென்று, ‘சுவாமி, கடவுளைப்பற்றிச் சிறிய அள விலாவது எனக்கு ஏதேனும் சொல்லித் தாருங்கள்’ என்று கேட்டான். அதற்கு அந்த யோகி கோபத்துடன், ‘முட்டாளே, நீ இறைவனை என்ன புரிந்துகொள்ள முடியும்? அமைதியாக வீடு போய்ச் சேர்’ என்று கூறிவிட்டார். பாவம்! அந்த மாடு மேய்ப்பவனால் எதையும் உண்ணவும் முடியவில்லை, உறங்கவும் முடியவில்லை. கடவுளைப்பற்றி ஏதாவது அறிந்தேயாக வேண்டும் என்று அவன் துடித்தான்.
எனவே மீண்டும் அந்த யோகியிடம் வந்தான். அவனுக்கு ஏதாவது சொல்ல வேண்டும் என்பதற்காக அந்த யோகியும், ‘சரி, நான் உனக்கு இறைவனைப்பற்றிப் போதிக்கிறேன்’ என்றார். 
அந்த மாடு மேய்ப்பவன், ‘சுவாமி, கடவுள் என்பவர் யார்? அவரது உருவம் எது? அவர் எப்படி இருப்பார்?’ என்று கேட்டான். 
அதற்கு யோகி, ‘நீ மேய்த்து வருகிறாயே மாடுகள், அந்த மாடுகளில் மிகப் பெரிய மாடுதான் இறைவன். அவர் உன் மந்தையிலுள்ள பெரிய மாடாகிவிட்டார்’ என்று கூறினார். 
அந்தப் பாமரன் அதை அப்படியே நம்பினான். நேராகத் தனது மந்தைக்குப் போய், அந்தப் பெரிய மாட்டிடம் சென்றான். அதையே கடவுளாகக் கொண்டு வழிபடத் தொடங்கினான். மிகச் சிறந்த புல்லை அதற்குக் கொடுத்தான், அதன் அருகில் தூங்கினான், அதன் அருகிலேயே எப்போதும் இருந்தான், அது எங்கு சென்றாலும் கூடவே சென்றான். இவ்வாறு நாட் களும் மாதங்களும் வருடங்களும் ஓடின. அவனது ஆன்மா முழுவதும் அந்த மாட்டின்மீதே பதிந்திருந்தது. 
ஒருநாள் அந்த மாட்டிலிருந்து வருவதுபோல் ஒரு குரல் எழுந்து, ‘என் மகனே, என் மகனே’ என்று அவனை அழைத்தது. ‘ஆ, மாடு பேசுகிறது, மாடு பேசுகிறது’ என்று ஆனந்தத்தால் கூத்தாடினான் அந்த ஏழை. ஆனால் மறுகணமே, ‘மாடு என் றாவது பேசுமா?’ என்ற சந்தேகம் எழுந்தது. உடனே மிகுந்த மனவருத்தத்துடன் ஓரிடத்திற்குச் சென்று அமர்ந்து தனது நிலைமையைப்பற்றிச் சிந்திக்கலானான். அப்போது மீண்டும் அதே குரல் கேட்டது: ‘என் மகனே, என் மகனே!’ அவன் உடனே எழுந்து மாட்டின் அருகே ஓடினான். அங்கு சென்ற போது, மாடு பேசாது என்ற எண்ணம் மீண்டும் வந்தது. உடனே திரும்பினான். இப்படிப் பல முறை நடந்தது. இறுதி யாக அவன் உண்மையைக் கண்டான்: அந்தக் குரல் வேறு எங்கிருந்தும் வரவில்லை, அது தன்னுள்ளிருந்தே வந்தது என்பது அவனுக்குத் தெரியவந்தது. இறைவன் தன்னுள்ளேயே இருக்கிறார் என்பதை அவன் அறிந்தான். அதன்பிறகு அவன், குருவுக்கெல்லாம் குருவாகிய அந்த மகாகுருவின் உபதேசமான, ‘நான் எப்போதும் உன்னுடனேயே இருக்கிறேன்’ என்பதன் உண்மையை உணர்ந்தான். இவ்வாறு அந்த ஏழை எல்லா ரகசியத்தையும் அறிந்தான். 
 பிறகு அவன் அந்த யோகியைக் காணச் சென்றான். அந்த யோகி மிகவும் படித்தவர், நாட்டிலேயே பெரிய அறி வாளி, பல காலமாக படிப்பு, தியானம், தவம் என்று சாதனை களில் ஈடுபட்டிருப்பவர். இந்த ஏழையோ பாமரன், வாழ்நாளில் ஒரு புத்தகத்தைக்கூடப் படிக்காதவன், எழுத்துக்கள்கூடத் தெரியாதவன். ஆனால் அதே அவன் இன்று வருகிறான். அவனது முழு உருவமும் மாறிவிட்டது, முகம் பொலிவாக உள்ளது, விண்ணின் ஒளி அவனது முகத்தில் சுடர்விட்டுப் பிரகாசிக்கிறது. அவனைக் கண்ட யோகி எழுந்தார். அவனை வரவேற்று, ‘இது என்ன மாற்றம்? எப்படி உண்டாயிற்று?’ என்று கேட்டார். 
‘சுவாமி, இது நீங்கள் தந்ததுதான்.”அது எப்படி? நான் உன்னிடம் வேடிக்கையாக அல்லவா அப்படிச் சொன்னேன்!’  
‘ஆனால் நான் அதனை உண்மையாக எடுத்துக் கொண் டேன். எனக்கு வேண்டியதை எல்லாம் அந்த மாட்டிடமிருந்தே நான் பெற்றுக் கொண்டேன். இறைவன் எங்கும் நிறைந்த வரே அல்லவா?’ 
இங்கே மாடு ஒரு பிரதீகமாகச் செயல்பட்டது. அந்த ஏழை தனது மாட்டை ஒரு பிரதீகமாக, கடவுளாக வழிபட் டான். அதன்மூலமே அனைத்தையும் பெற்றான். அந்த ஆழ்ந்த ஈடுபாடு, அந்தப் பேராவல் அதுதான் எல்லாவற்றை யும் வெளியே கொண்டுவருகிறது. எல்லாம் நம்மிடம் உள்ளது. புற உலகம், புற வழிபாடு என்று எல்லாமே அதனை அதாவது உள்ளே இருப்பதை வெளியே கொண்டு வருவதற்குத் துணை செய்பவை மட்டுமே. அவை உறுதி பெறும்போது அகத்தே உள்ள இறைவன் விழித்தெழுகிறான்.
புறத்தில் உள்ள குரு என்பவர் ஒரு துணை மட்டுமே. அவரிடம் நமது நம்பிக்கை திடப்படும்போது அகத்தே உள்ள குரு, அதாவது, குருவிற்கெல்லாம் குரு பேசுகிறார். அந்த மனிதனின் இதயத்தில் அழிவற்ற ஞானம் சுடர்விடுகிறது.அவன் அதன்பிறகு எந்த நூலையும் நாட வேண்டாம், மனித னிடமோ தேவர்களிடமோ தேவதைகளிடமோ உபதேசத்திற் காக ஓட வேண்டாம். இறைவனே அவனுக்கு குருவாகிறார். தனக்கு வேண்டிய அனைத்தையும் அவன் தன்னுள் இருந்தே பெறுகிறான். அவன் எந்தக் கோயிலுக்கும் போக வேண்டாம், எந்த சர்ச்சிற்கும் போக வேண்டாம்; அவனது உடம்பே உலகின் மாபெரும் கோயில் ஆகிவிட்டது. அந்தக் கோயிலில் இறைவன் உறைகிறான். 
 எல்லா நாடுகளிலும் எண்ணற்ற மகான்கள் பிறந்துள் ளனர். அவர்களின் அற்புத வாழ்விற்குத் தூண்டுசக்தியாக இருந்தது அன்பின் ஆற்றலே. நாம ஜபம், பிரதீக வழிபாடு, நிஷ்டை , இஷ்டம் என்று பக்தியின் புற வடிவங்கள் எல்லாமே அந்த அழிவற்ற ஆற்றல் விழித்தெழும் வரையிலுள்ள வெறும் ஆயத்தங்கள் மட்டுமே. நியதிகளையும் கட்டுப் பாடுகளையும் கடந்து செல்லும்போதுதான் ஒருவனிடம் ஆன்மீகம் உதிக்கிறது. அப்போது எல்லா நியதிகளும் விலகு கின்றன, எல்லா உருவங்களும் மறைகின்றன, கோயில்களும் சர்ச்சுகளும் மறைந்து ஒழிகின்றன. குறிப்பிட்ட ஒரு நெறி யைச் சார்ந்தவனாகப் பிறப்பது நல்லது, ஆனால் அதிலேயே இறப்பது மிகவும் மோசமானது. ஒரு பிரிவில் பிறந்து, அந்தப் பிரிவினைவாத எண்ணங்களுடனேயே மாண்டு போவது மிகவும் பயங்கரமான தலைவிதி. இறைவனின் குழந்தையை எந்தப் பிரிவு பிணைக்க முடியும்? எந்த நியதிகள் கட்டுப்படுத்த முடியும்? எந்தப் பாதையில் அவன் செல்வான்? யாரை அவன் வழிபடுவான்? அவன் இறைவனை நேரடியாக வழிபடுகிறான். அவனுக்கு இறைவனே உபதேசிக்கிறார். கோயிலுக்கெல்லாம் கோயிலான மனித ஆன்மாவில் அவன் வாழ்கிறான். 
பராபக்தி என்ற இந்த மேலான லட்சியத்தை நோக்கியே நாம் செல்கிறோம். இதற்கு நம்மை இட்டுச் செல்கின்ற அனைத் தும் வெறும் ஆயத்தம் மட்டுமே. ஆனால் அவையும் தேவை யானவை. சாஸ்திரங்கள், மதப்பிரிவுகள், உருவங்கள்-இந்த அனைத்துக் கட்டுக்களிலிருந்தும் எல்லையற்ற ஆன்மா வெளியேற இவை துணை செய்கின்றன. இவையனைத்தும் இறுதியில் விலகிவிடுகின்றன, எஞ்சுவது மனிதனின் ஆன்மா மட்டுமே. – 
 காலங்காலமாக மூடநம்பிக்கைகள் நம்மைத் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கின்றன. ‘எனது தந்தையின் மதம்’, ‘எனது தேசிய மதம்’, ‘எனது சாஸ்திரம்’, ‘எனது இது’, ‘எனது அது’ இவை யெல்லாம் நம்மைத் தொடர்ந்து வருகின்ற மூடநம்பிக்கைகள். இவை மறைந்துவிடும். ஒரு முள் குத்திவிட்டால் அதனை எடுக்க இன்னொரு முள்ளைப் பயன்படுத்துகிறோம். பிறகு இரண்டையும் எறிந்துவிடுகிறோம். 
 இவ்வாறு நம்மிடம் மூட நம்பிக்கைகள் உள்ளன. பல நாடுகளில் சிறு குழந்தைகளின் பிஞ்சுமனங்களில்கூடப் பிரி வினைவாதம் போன்ற பயங்கரக் கருத்துக்கள் விதைக்கப் படுகின்றன. பெற்றோர் குழந்தைகளுக்கு நன்மை செய்வதாக நினைக்கின்றனர். ஆனால் அவர்கள் செய்வது என்னவோ தங்களைத் திருப்திப்படுத்திக் கொள்ளத்தான். என்ன சுய நலம்! தனக்குத் தானே பயந்தோ அல்லது சமுதாயத்திற்குப் பயந்தோ மனிதன் செய்யத் தயங்காத எதுவும் இல்லை. திருமதி இன்னார் திருப்தியுறுவார், சந்தோஷப்படுவார் என் பதற்காக அவன் சொந்தக் குழந்தைகளைக் கொல்வான்; தாய் மார்கள் தங்கள் குடும்பத்தைப் பட்டினியில் வாட விடு வார்கள்; சகோதரர்கள் சகோதரர்களை வெறுப்பார்கள்.
பெரும்பாலானோர் ஒரு குறிப்பிட்ட மதப் பிரிவில் பிறக் கிறார்கள். அதிலிருந்து வெளிவருவதே இல்லை. இந்த மதங்கள் அவர்கள் ஆன்மீகத்தில் வளர உதவி செய்ததா? இந்த மதங்கள் மற்றும் உருவங்களின்மூலம் நாம் அன்பின் ஓர் உயர்தளத்தை எட்டினோம், உருவங்கள் மறைகின்ற பிரிவினைவாதங்கள் ஒழிகின்ற ஒரு நிலையை அடைந்தோம் என்றால், மனித குலத் தின் மிகப் பெரும் பகுதி இன்னும் ஏதாவது உருவங்களையும் மதங்களையும் கட்டிக்கொண்டு உழல்வது ஏன்? அவர்கள் வெறும் நாத்திகர்கள். அவர்களுக்கு எந்த மதமும் தேவை யில்லை .
சொந்த நாட்டில் போக்கிரியாக உள்ள ஒருவன் இங்கே வருவதாக வைத்துக் கொள்வோம். அவனுக்கு இங்கே எந்த நண்பர்களும் இல்லை, யாரையும் அவனுக்குத் தெரியவும் செய்யாது. அவன் முதன்முதலாகச் செய்வது என்னவாக இருக்கும்? அது, ஒரு சர்ச்சில் சேர்வதுதான். அவனிடம் ஆன்மீகம் என்பது என்றைக்காவது இருக்க முடியுமா? தங்கள் ஆடை அலங்காரங்களைக் காட்டிக் கொள்வதற்காக சர்ச்சிற் குச் செல்லும் இந்தப் பெண்களிடம் ஆன்மீகம் இருக்க முடியும் என்று நினைக்கிறீர்களா? இவர்கள் என்றாவது உருவங்கள் போன்ற சாதாரண நிலையைவிட்டு வளர்வார்கள் என்று கருதுகிறீர்களா? ஒருபோதும் இல்லை . மாறாக, பின்னால், மேலும் பின்னால் செல்கிறார்கள்; இறக்கும்போது மிருகங் களாக இறக்கிறார்கள். பெண்களின் அழகிய முகங்களைப் பார்ப்பதற்காக சர்ச்சிற்குப் போகின்ற இந்த ஆண்கள் கூட்டம் என்றைக்காவது ஆன்மீகம் என்பதைப் பெற முடியுமா? சமுதாய மதங்களைச் சார்ந்தவர்கள், சமுதாயம் மதிக்க வேண்டும் என்பதற்காக சர்ச்சிற்குச் செல்பவர்கள், ‘என் தந்தை போனார், அதற்காக நானும் போகிறேன்’ என்று அங்கே செல்பவர்கள்இவர்களுக்கெல்லாம் ஆன்மீகம் வரும் என்று நினைக்கிறீர்களா? அவர்களுக்குப் பரந்த கொள்கைகள் தெரியாது என்பதல்ல; ஆனால் சமுதாயத்தில் தங்கள் அந்தஸ்தைத் தக்கவைத்துக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. எனவே காலம் முழுவதும் அவர்கள் இப்படியேதான் இருப்பார்கள்.
உனக்கு எது தேவையோ அது கிடைக்கும். எல்லா ஆசை களையும் இறைவன் நிறைவேற்றுகிறார். சமுதாய அந்தஸ்து வேண்டுமானால் அது கிடைக்கும். சர்ச் வேண்டுமானால் அது கிடைக்கும், ஆனால் இறைவன் கிடைக்க மாட்டார். வாழ்க்கை முழுவதும் முட்டாளாகவே இருக்க வேண்டும், கோயில்களுடனும் முட்டாள்தனமான இயக்கங்களுடனும் தான் காலம் கழிக்க வேண்டும் என்று விரும்பினால் அது நடக்கும். உன் வாழ்நாள் முழுவதும் நீ அப்படியே இருக்கலாம். ‘இறந்தோரின் ஆவிகளை நாடுவோர் அந்த உலகங்களுக் குப் போகிறார்கள், பேய் பிசாசுகள் அவர்களுக்குக் கிடைக் கின்றன. இறைவனை நேசிப்பவர்கள் அவரிடம் செல்கிறார் கள்.’ இறைவனை நேசிப்பவர்கள் மட்டுமே அவரிடம் வரு வார்கள். மற்றவர்கள் தங்களுக்கு எங்கு விருப்பமோ அங்கு போவார்கள்.
கோயில்களிலும் சர்ச்சுகளிலும் செய்கின்ற சில உடற் பயிற்சிகள் இருக்கின்றனவே-குறித்த நேரத்தில் முழந் தாளிடுவது, எழுவது போன்றவை இவையெல்லாம் வெறும் எந்திரமயமானவை. இதையெல்லாம் செய்யும்போது மனம் வேறு எதையோ நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறது. இவற்றிற்கும் உண்மையான ஆன்மீகத்திற்கும் எந்தச் சம்பந்த மும் இல்லை .
சுமார் நானூறு வருடங்களுக்கு முன் இந்தியாவில் குரு நானக் என்ற மகான் ஒருவர் இருந்தார். போர்புரியும் இனமான சீக்கியர்களைப்பற்றி உங்களுள் சிலர் கேள்விப்பட்டிருக்கலாம். குருநானக் சீக்கிய மதத்தைச் சார்ந்தவர். ஒருநாள் அவர் மசூதி ஒன்றிற்குச் சென்றார். கிறிஸ்தவ நாடுகளில் கிறிஸ்தவர்களுக்கு எதிராக எதுவும் சொல்ல பிறர் பயப்படுவதுபோல் முஸ்லீம்கள் தங்கள் நாடுகளிலேயே பயப்படுகிறார்கள். தங்களுக்கு, தங்கள் கருத்துக்களுக்கு ஒத்துவராத யாரையும் விமர்சிக்கவோ கொல்லவோ தங்களுக்கு உரிமை இருப்பதாக அவர்கள் நினைக்கிறார்கள்.
குருநானக் மசூதியினுள் சென்றார். அங்கே முகமதியர்கள் தொழுகை நடத்திக் கொண்டிருந்தார்கள். வரிசையாக நிற் பார்கள், முழந்தாளிடுவார்கள், எழுவார்கள், குறித்த வேளை யில் சில வார்த்தைகளைச் சொல்வார்கள். ஒருவர் இதை யெல்லாம் நடத்துவார். அவர் முல்லா என்று அழைக்கப்படு கிறார். ‘கருணையும் இரக்கமும் மிக்க, ஆசிரியர்களுக்கு எல் லாம் ஆசிரியரான அல்லாவின் பெயரால்’ என்று முல்லா சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்போது உள்ளே நுழைந்த குரு நானக், முல்லாவின் வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் புன்முறு வல் பூக்க ஆரம்பித்தார். முல்லாவிற்கு வந்ததே கோபம்! ‘இந்த வேஷதாரியைப் பாருங்கள்’ என்று கத்தினார். பின்னர் குரு நானக்கிடம், ‘நீ ஏன் சிரிக்கிறாய்?’ என்று கேட்டார். 
 ‘நண்பா, நீ செய்வது தொழுகை அல்ல. அதனால் தான் சிரிக்கிறேன்.’ -‘என்ன, தொழுகை அல்லவா?’
‘ஆம். தொழுகை அல்ல. உன் உள்ளே பிரார்த்தனை என்பதே இல்லை .’
 இதைக் கேட்டதுதான் தாமதம், முல்லாவின் கோபம் கட்டுக்கு அடங்காததாயிற்று. உடனே அவர் எழுந்து, நேராக ஒரு நீதிபதியிடம் சென்று, ‘இந்தத் துஷ்டன் தொழுகை வேளையில் எங்கள் மசூதிக்குள் வரத் துணிந்தது மட்டும் அல்ல, பிரார்த்திக்கின்ற எங்களைப் பார்த்துச் சிரிக்கவும் செய்கிறான். இவனுக்குரிய ஒரே தண்டனை உடனடி மரணம். இவனைக் கொல்லுங்கள்’ என்று முறையிட்டார்.
குருநானக் நீதிபதியின் முன் கொண்டுவரப் பட்டார். நீதிபதி அவரிடம் அவர் சிரித்ததற்கான காரணத்தைக் கேட்டார். 
‘அவர் செய்தது பிரார்த்தனை அல்ல. அதனால்தான் சிரித்தேன்.’ 
‘அப்படியானால் அவர் என்ன செய்தார்?’
 ‘அவரை என் முன்னால் கொண்டு வாருங்கள். அவர் என்ன செய்தார் என்பதை அப்போது சொல்கிறேன்.’  முல்லா கொண்டுவரப் பட்டார். நீதிபதி குருநானக்கிடம், ‘இதோ முல்லாவைக் கொண்டு வந்துள்ளோம். நீங்கள் ஏன் சிரித்தீர்கள் என்பதை விளக்க வேண்டும்’ என்று கூறினார். உடனே குருநானக், ‘முல்லாவிடம் ஒரு குரானைக் கொடுங்கள். அல்லா, அல்லா என்று அவர் கூறியபோது வீட்டில் விட்டு வந்த கோழிகளை நினைத்தாரா இல்லையா என்பதைக் கேளுங்கள். குரான்மீது அவரைச் சத்தியம் செய்யச் சொல்லுங்கள்’ என்றார். முல்லா திகைத்துவிட்டார். அவர் மற்றவர் களைவிடச் சற்று நேர்மையானவர். எனவே தாம் கோழி களை நினைத்தது உண்மைதான் என்று ஒத்துக் கொண்டார். குருநானக் விடப்பட்டார். 
ஆனால் நீதிபதி முல்லாவை விடவில்லை . அவர் முல் லாவிடம், ‘எல்லாம் சரி. ஆனால் முல்லா, இனி நீங்கள் மசூதிக்குப் போகாதீர்கள். அங்கே போய் தெய்வநிந்தனை செய்வதைவிட, ஏமாற்றுவதைவிட போகாமல் இருப்பது மேல். பிரார்த்தனை செய்ய வேண்டும் என்ற ஒரு மனநிலை இல்லாத போது அங்கே போகாதீர்கள். வேஷதாரியாக இருக்காதீர்கள். கருணை மயமான, ஆனந்தமயமான இறைவனது திருநாமத்தைச் சொல்லும்போது கோழியை நினைக்காதீர்கள்’ என்றார்.
முகமதியர்கள் தங்கள் தொழுகையில் சிறிதும் காலம் தவறாதவர்கள். அதற்குரிய நேரம் வந்துவிட்டால், அவர்கள் எங்கிருந்தாலும் சரி, உடனே நிலத்தில் வீழ்வதும் எழுவது மாகத் தொழுகையைத் தொடங்கிவிடுவார்கள். இவ்வாறு தான் ஒரு முகமதியன் தன் தோட்டத்தில் இருந்தபோது தொழுகைக்குரிய வேளை வந்தது. அவன் உடனே அங்கேயே முழங்காலிட்டுப் பிரார்த்தனை செய்ய ஆரம்பித்தான். பின்னர் தரையில் வீழ்ந்து வணங்கினான். அதேவேளையில் அந்தத் தோட்டத்திற்கு வெளியே ஒரு பெண் தன் காதலனைச் சந்திப்பதற்காகக் காத்திருந்தாள். தோட்டத்தின் மறுபக்கம் அவனைக் கண்டதும் விரைவாக அவனை நோக்கிச் சென் றாள். அவசரத்தில், வழியில் கிடந்த முகமதியனை மிதித்து விட்டாள். இங்கே நீங்கள் பிரெஸ்பிடேரியனைச் சொல்கி றீர்களே, அதுபோன்ற கொள்கைவெறி பிடித்த முகமதியன் அவன். எனவே அவனுக்கு வந்த கோபத்தை நீங்கள் ஊகித் துக் கொள்ளலாம். அவன் அந்த பெண்ணைக் கொல்லவே போய்விட்டான். அவள் சற்று புத்திசாலி. எனவே அவனிடம், ‘நீ ஒரு முட்டாள், ஓர் ஏமாற்றுப் பேர்வழி. நீ என்னைக் கொல்லப் போகிறாயா?’ என்று கேட்டாள். ‘என்ன, நான் ஒரு ஏமாற்றுக்காரனா, அது எப்படி?’ என்று திகைப்புடன் கேட்டான் அந்த முகமதியன். அதற்கு அந்தப் பெண் கூறினாள்: ‘நான் பார்க்கப் போனது சாதாரண மானிடக் காதலனை. ஆனாலும் வழியில் படுத்திருந்த உன்னைப் பார்க்க முடியாத அளவிற்கு நான் காதல் வசப்பட்டிருந்தேன். நீ தேடுவதோ தெய்வீகக் காதலனை. நீ அவரது அன்பில் மூழ்கியிருந்தால் நான் உன்னை மிதித்ததை எப்படி உணர்ந்திருக்க முடியும்? அதனால்தான் உன்னை ஏமாற்றுக்காரன் என்றேன்.’

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s