பக்தியோகம் 6

I. வகுப்புச் சொற்பொழிவுகள்
அ. ஆரம்பநிலைப் பாடங்கள்
6. இஷ்டம் 

    நான் ஏற்கனவே குறிப்பிட்ட இஷ்டக் கோட்பாட்டை நீங்கள் நன்றாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இதைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்வதன்மூலம் உலகின் பல்வேறு மதங்களையும் அறிந்துகொள்ள முடியும். விரும்பு, தேர்ந்தெடு என்று பொருள் படுகின்ற ‘இஷ்’ என்ற மூலச்சொல்லிலிருந்து தோன்றியது இஷ்டம் என்ற சொல். துன்பத்திலிருந்து நீங்கி விடுதலை பெறு வதுதான் எல்லா மதங்களின், எல்லா பிரிவுகளின், மனிதகுலத் தின் லட்சியம். எங்கெல்லாம் மதங்கள் உள்ளனவோ அங் கெல்லாம் இந்த லட்சியம் ஏதாவது ஒரு விதத்தில் செயல்பட்டுக் கொண்டிருப்பதைக் காணலாம். ஆனால் மதத்தின் கீழ்நிலை களில் அது அவ்வளவு தெளிவாகப் புலனாவதில்லை. ஆனால் தெரிந்தாலும் சரி, தெரியாவிட்டாலும் சரி, நாம் ஒவ்வொரு வரும் அந்த ஒரே லட்சியத்தை நோக்கித்தான் சென்று கொண்டிருக்கிறோம். 

நாம் துன்பத்திலிருந்து விடுபட விரும்புகிறோம்; தினந் தினம் படுகின்ற அவதிகளிலிருந்து விடுபட விரும்புகிறோம்; உடல், உள்ளம், ஆன்மா-இந்த மூன்றாலும் விடுதலை பெற முயல்கிறோம். உலகமே இந்த அடிப்படையில்தான் செயல்பட்டு வருகிறது. லட்சியம் ஒன்றுதான், ஆனால் அதை அடையும் வழிகள் பல. இந்த வழிகள், நமது இயல்பின் தனிப் பண்புகளைப் பொறுத்து அமைகின்றன. ஒருவர் உணர்ச்சிவசப் படுபவராக இருப்பார், இன்னொருவர் நுண்ணறிவு படைத்தவராக இருப் பார், அடுத்தவர் செயல்திறம் பெற்றவராக இருப்பார். இவ்வாறு பலவகை மக்கள் உள்ளனர்.

மேலும், ஒரே வகை இயல்பிலேயே பல பாகுபாடுகள் இருக்கலாம். உதாரணமாக நமது இப்போதைய தலைப்பாகிய பக்தி நெறியில் முக்கியப் பகுதியான அன்பு என்பதை எடுத்துக் கொள்வோம். ஒருவன் இயல்பாகவே தன் குழந்தையிடம் மிகுதி யான அன்பைச் சொரிகிறான். மற்றொருவன் தன் மனைவிமீது ஆழ்ந்த அன்பு கொண்டிருக்கிறான். வேறொருவன் தாயிடமும், இன்னொருவன் தந்தையிடமும் மிகுந்த அன்பைச் செலுத்து கிறான். ஒருவன் நண்பனிடம் பாசம் வைக்கிறான். ஒருவனுக்கு நாட்டுப்பற்று மிகுதியாயிருக்கிறது. ஒருசிலர் மனித குலத்தை மிக ஆழமாக நேசிக்கின்றனர். மனித குலத்தை உண்மையிலேயே நேசிப்பவர்கள் மிகமிகச் சிலரே. ஆனால் அதுதான் தங்கள் வாழ்க்கையின் தூண்டுசக்தி, வாழ்க்கையின் இலக்கு என்பது போல்தான் ஒவ்வொருவரும் பேசுகின்றனர். ஒருசில மகான் களே இதனை அனுபவித்துள்ளனர். இத்தகைய உலகம்தழுவிய அன்பை மகான்கள் சிலரே உணர்கின்றனர். இத்தகைய அரு ளாளர்கள் இல்லாத காலம் என்று ஒன்று உலகில் ஒருபோதும் வராது என்று உறுதியாக நம்புவோம்!

ஒரே துறையில்கூட முடிவைக் காணப் பல வழிகள் இருப் பதை நாம் காண்கிறோம். கிறிஸ்தவர்கள் ஏசுவை நம்புகின்றனர்; ஆனால் அவர்கள் அவரைப்பற்றி எத்தனையெத்தனை வேறு பட்ட விளக்கங்களும் கருத்துக்களும் கொண்டிருக்கின்றனர் என்று எண்ணிப் பாருங்கள். ஒவ்வொரு பிரிவினரும் தத்தம் கோணங்களில் நின்றுகொண்டு வெவ்வேறு நிலைகளில் அவரைப் பார்க்கின்றனர். வணிகர்களை விரட்டியவராகவே ஏசுவைக் காண விரும்புகின்றனர் பிரெஸ்பிட்டேரியன் (Presbytarian) பிரிவினர்; அவர்களுக்கு அவர் ஒரு போராளி. குவேக்கர் (Quaker) பிரிவைச் சேர்ந்த ஒருவனைக் கேட்டால் அவன் ஒருவேளை, ‘அவர் தம்முடைய பகைவர்களை மன்னித் தார்’ என்பான்.குவேக்கர்கள் அவரை அவ்வாறு பார்க்கின்றனர். இப்படியே பல கருத்துக்கள். கத்தோலிக்கன் ஒருவனிடம் ஏசுவின் வாழ்க்கையில் அவனுக்கு மிகவும் பிடித்தது எது என்று கேட்டால் ஒருவேளை அவன், ‘அவர் பீட்டருக்குத் திறவுகோல் தந்த நிகழ்ச்சிதான்’ என்று கூறுவான். எனவே ஒவ்வொரு பிரிவும், தங்கள் வழியிலேயே அவரைக் காண முடியும். 

ஒரே விஷயத்திற்குப் பல பிரிவுகளும் உட்பிரிவுகளும் இருக்கும் என்பது தெரியவருகிறது. அறிவற்றவர்கள் இந்தச் சிறு பிரிவுகளுள் ஏதேனும் ஒன்றைப் பற்றிக்கொண்டு, அதிலேயே கட்டுண்டுவிடுகிறார்கள். பிறர், தங்கள் அறிவுக்கு ஏற்றவாறு பிரபஞ்சத்திற்கு விளக்கம் தர வேறு யாருக்கும் உரிமையில்லையென்று மறுப்பதுடன் மட்டும் நின்றுவிடாமல், மற்றவர்கள் கூறுவது முற்றிலும் தவறென்றும், தாம் கூறுவது தான் சரியென்றும் துணிந்து சொல்கிறார்கள். எதிர்த்தால் சண்டைக்கு வருகிறார்கள்; தாங்கள் நம்புவதை நம்பாதவர் களைக் கொல்வோம் என்று முகமதியர்களைப்போல் கூறு கிறார்கள். பல நாடுகளில், பல மதவெறியர்கள் முன்பும் இப்படிச் செய்துள்ளார்கள்; இப்பொழுதும் செய்து கொண்டிருக் கிறார்கள். இவர்கள், தாங்கள் நேர்மையானவர்கள் என்று கருதிக்கொண்டு மற்றவர்களைப் புறக்கணிக்கிறார்கள். 

பக்தியோகத்தில் நாம் மேற்கொள்ள வேண்டிய நிலை என்ன? மற்றவர்கள் செல்லும் வழிகள் தவறானவை என்று மதவெறியர்களைப் போல் நாம் சொல்லக் கூடாது. மாறாக, சொந்த நெறிகளைப் பின்பற்றுவோர் அனைவரும் சரியான பாதையிலேயே செல்கின்றனர் என்று கூற வேண்டும். எந்தப் பாதை உங்கள் இயல்பிற்கு முற்றிலும் உகந்ததாக உள்ளதோ அந்தப் பாதையே சரி. நாம் ஒவ்வொருவரும் முற்பிறவியின் விளைவாகத் தனிப்பட்ட இயல்போடு உலகில் பிறந்திருக் கிறோம். அதை முற்பிறவி அனுபவமென்று சொன்னாலும் சரி; அல்லது பரம்பரை வழியாக வந்தது என்று சொன்னாலும் சரி, நாம் அனைவரும் கடந்த காலத்தின் விளைவுகளே. இது சர்வ நிச்சயம். அந்த வினைகள் எந்த வழியாக வந்தாலும் சரி, அவற்றின் விளைவே நாம். எனவே கடந்த காலத்தைக் காரண மாகக் கொண்ட காரியம் அல்லது விளைவே நாம் ஒவ்வொரு வரும் என்பது தெளிவு. அதற்கு ஏற்ப நம் ஒவ்வொருவருக் கும் ஒரு தனியியல்பு, ஒரு தனிப்போக்கு உள்ளது. ஆதலால் அவரவர்க்கு உரிய பாதையை அவரவரே கண்டுபிடித்துக் கொள்ள வேண்டும். 

 நமக்கு இயற்கையாக அமைகின்ற இந்த வழி, இந்த முறை அல்லது இந்தப் பாதையே ‘சொந்தப் பாதை’. இதுதான் இஷ்டம் பற்றிய கோட்பாடு. எது நமது வழியோ அதை நமது இஷ்டம் என்று கூறுகிறோம். எடுத்துக்காட்டாக, கடவுள் பிரபஞ்சத்தை ஆள்கின்ற எல்லாம்வல்ல ஆட்சியாளர் என்று ஒருவன் கருதுகிறான். அவனுடைய இயல்பு ஒருவேளை அத் தகையதாக இருக்கலாம். அவன் சற்று அதிகாரப்போக்குக் கொண்டவனாக, அனைவர்மீதும் ஆணைசெலுத்தும் குணம் உடையவனாக இருப்பான். எனவே கடவுளையும் அவ்வாறு கருதுகிறான். மற்றொருவன் கண்டிப்புமிக்க ஆசிரியனாக இருப் பான். அவன் இறைவனை, நடு நிலையில் நின்று நியாயமும் தண்டனையும் வழங்கும் நீதிபதியாகக் காண்பான். இவ்வாறு ஒவ்வொருவரும் அவரவர் இயல்பிற்கு ஏற்றவாறு இறைவனைக் காண்கின்றனர். நமது இயல்பிற்கு ஏற்றவாறு நாம் எப்படிக் கடவுளைப் பார்க்கிறோமோ அதுவே நமது இஷ்டம். இப்படி அந்த நிலையில், அந்த நிலையில் மட்டுமே நாம் கடவுளைக் காணக்கூடிய நிலைக்கு நம்மை நாமே கொண்டு வந்துவிட் டோம். வேறு எந்த நிலையிலும் நாம் அவரைக் காண முடி யாமல் போய்விட்டது.

 ஒருவரது அறிவுரையைக் கேட்கிறீர்கள். அதுதான் மிகச் சிறந்தது என்றும், அதுவே உங்களுக்குச் சரியானது என்றும் எண்ணுகிறீர்கள். அடுத்த நாள் உங்கள் நண்பர் ஒருவரிடம் அந்த அறிவுரையைச் சென்று கேட்குமாறு கூறுகிறீர்கள். அவர் அதனைக் கேட்டுவிட்டு, தாம் அதுவரை கேட்டவற்றுள் சிறிதும் பயனற்றது அது என்று வெளியே வருகிறார். அவர்மீது தவறில்லை. அவருடன் வாதிப்பதிலும் பயனில்லை. அறிவுரை சரிதான். ஆனால் அது அவரது உள்ளத்திற்கு ஏற்றதாக இல்லை.இதனை இன்னும் சற்று விவரித்தால், உண்மை உண்மை தான்; ஆனால் அது தவறாக இருக்கவும் வாய்ப்பு உண்டு. மேலாகப் பார்ப்பதற்கு இது ஒரு முரண்பாடாகத் தெரியலாம். ஆனால் ஒன்றை நாம் கருத்தில்கொள்ள வேண்டும். அறுதி உண்மை (Absolute Truth) ஒன்றே ஒன்றுதான்; ஆனால் எல்லா சார்பு உண்மைகளும் (Relative Truth) வேறுபடத்தான் செய்யும். உதாரணமாக இந்தப் பிரபஞ்சக் காட்சியை எடுத்துக் கொள் ளுங்கள். இந்தப் பிரபஞ்சம் ஒரு முழுமையான, பரிபூரணப் பொருள். இது மாற்ற முடியாதது; மாறாதது; எங்கும் ஒரே சீராகத் திகழ்வது. ஆனால் நீங்களும், நானும், மற்ற ஒவ் வொருவரும் அவரவர் பிரபஞ்சத்தையே பார்க்கிறோம்; கேட்கிறோம். 
சூரியனை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். சூரியன் ஒன்றுதான். ஆனால் நீங்களும் நானும் மற்ற நூற்றுக்கணக்கானோரும் பல்வேறு இடங்களிலிருந்து அதைப் பார்க்கும்போது வேறு பட்ட சூரியனையே பார்க்கிறோம். நாம் நிற்கின்ற இடத்தின் சிறு மாறுதல் சூரியனது காட்சியையே மாற்றிவிடும். வாயு மண்டலத்தில் ஏற்படும் மாறுதல் காட்சியை மாற்றும். எனவே சார்பு அறிவுகளில் உண்மை பலவாகத்தான் தோன்றும். ஆனால் அறுதி உண்மை ஒன்றே ஒன்றுதான்.
எனவே மதத்தைப் பற்றிய உங்கள் கருத்திற்கு ஏற்றவாறு ஒருவன் கூறவில்லை என்ற காரணத்திற்காக ஒருவரோடொ ருவர் சண்டையிட்டுக் கொள்ள வேண்டியதில்லை. முரணாக இருப்பதுபோல் தோன்றினாலும், இருவர் கூறுவதும் உண்மை யாக இருக்கலாம். இதை நீங்கள் மறக்கக் கூடாது. 
 சூரியனின் ஒரே மையத்தை நோக்கி, கோடிக்கணக்கான ஆரங்கள் செல்கின்றன. மையத்திலிருந்து அவை எவ்வளவு விலகி இருக்குமோ அவ்வளவுக்கு இரண்டு ஆரங்களுக்கு இடையிலுள்ள தூரமும் அதிகமாக இருக்கும். மையத்தில் ஒன்றுசேரும்போது எல்லா வேறுபாடுகளும் மறைந்து விடு கின்றன. அப்படிப்பட்ட மையம் ஒன்று உள்ளது. அதுவே மனிதனின் அறுதி லட்சியம். இறைவனே அந்த மையம். நாமெல்லாம் ஆரங்கள். இந்த ஆரங்களுக்கு இடையேயுள்ள தூரங்களே நம் ஒவ்வொருவருக்கும் இயல்பாய் அமைந் துள்ள வரம்புகள். இந்த வரம்புகள் மூலமாக மட்டுமே நாம் இறைக்காட்சி பெற முடியும். இப்போது நாம் கட்டுப்பட்டுள்ள இந்தத் தளத்திலிருந்து பார்க்கும்போது நாம் ஒவ்வொருவரும் அறுதி உண்மையின் வெவ்வேறு கோணங்களைத்தான் பார்க்க முடியும். ஆனால் எல்லா கோணங்களும் உண்மை யானவை. அதற்காக நாம் அடித்துக்கொள்ள வேண்டிய தில்லை. வேறுபாடுகள் விலக ஒரே வழி, மையத்தை அடை வதுதான். போராடியோ, வாதம் செய்தோ நாம் நம் வேறு பாடுகளைக் களைந்து விடலாம் என்றால் அது நடக்காது. எந்த முடிவுக்கும் வராமல் ஆண்டாண்டு காலம் நாம் வாதிட்டுக் கொண்டிருக்க வேண்டியதுதான். வரலாறு இதனை நிரூபிக் கிறது. முன்னேறிச் சென்று மையத்தை அடைவது ஒன்றே தீர்வு. இதை எவ்வளவு விரைவாகச் செய்கிறோமோ, அவ்வளவு விரைவில் வேறுபாடுகள் மறையும்.
எனவே, மனிதன் தனக்குரிய மதத்தைத் தானே தேர்ந் தெடுத்துக் கொள்ள அனுமதிப்பதுதான் இஷ்டக் கோட்பாடு. தான் வழிபடுவதையே வழிபட வேண்டுமென்று பிறரை வற்புறுத்தக் கூடாது. படைகளினாலோ, வலிமையாலோ, வாதத் திறமையாலோ மக்களை ஒன்றாகத் திரட்டி ஒரே இடத்தில் மந்தைபோல் அடைத்து, ஒரே கடவுளை வழிபடச் செய்வதற் காக எடுக்கப்பட்ட எந்த முயற்சிகளும் வெற்றி பெறவில்லை; வெற்றி பெறவும் செய்யாது. அவ்வாறு செய்ய முடியாது என் பது மனித இயல்பிலேயே உள்ளது. அது மட்டுமல்ல; அவ்வாறு செய்வது அவர்களின் வளர்ச்சியையும் தடுத்துவிடக்கூடும். ஏதாவது ஒரு மதத்தைப் பின்பற்றப் போராடாத ஆணையோ பெண்ணையோ நாம் பார்க்க முடியாது. இவர்களுள் எத்தனை பேர் திருப்தி அடைகின்றனர்? திருப்தி அடைந்தவர்களின் எண்ணிக்கை எவ்வளவு குறைவாக உள்ளது! எதையாவது அடைபவர்களின் எண்ணிக்கைதான் எவ்வளவு குறைவு! அது ஏன்? ஏனெனில் பெரும்பாலோர் அடைய முடியாத காரியங் களை எடுத்துக்கொண்டு அல்லாடுவதுதான். அவர்கள் இப்படிச் செய்வதற்குக் காரணம், பிறர் அவர்களை அடக்கி அவ்வாறு செய்யுமாறு செய்ததுதான்.
எடுத்துக்காட்டாக, ஒரு தந்தை தன் பிள்ளைக்குக் குழந்தைப் பருவத்திலேயே ஒரு சிறிய நூலைக் கையில் கொடுத்து கடவுள் இப்படி இருப்பார், இது இப்படி, அது அப்படி என்று கற்பிக்கிறார். இப்படி அந்தக் கருத்தை என் மனத்தில் புகுத்த அவருக்கு என்ன உரிமை உள்ளது? நான் எந்த முறையில் வளர வேண்டும் என்பதுபற்றி அவருக்கு என்ன தெரியும்? என்னுடைய மன அமைப்பின் வளர்ச்சிபற்றி அவருக்கு எதுவும் தெரியாது. இருந்தும் தன் கருத்துக்களை என் மனத்தில் திணிக்க விரும்புகிறார். விளைவு? என் வளர்ச்சி குன்றுகிறது. ஒரு செடிக்குப் பொருந்தாத மண்ணில் அதை வளரும்படிச் செய்ய உங்களால் முடியாது.  ஒரு குழந்தை தனக்குத்தானே கற்பித்துக் கொள்கிறது. அதன் வழியிலேயே அது முன்னேற நீங்கள் உதவி செய்யலாம். ஆனால் நேரடியாக எதுவும் செய்வதற்கில்லை. தடைகளை நீங்கள் நீக்கலாம், ஆனால் அறிவுவளர்ச்சி அதன் இயல்பிற்கு ஏற்பவே உண்டா கிறது. இறுகிய நிலத்தைச் சற்று நெகிழ்த்துங்கள், செடியின் முளை எளிதாக வெளிவரும். பிற எதனாலும் அதற்குத் தீங்கு ஏற்படாமலிருக்க அதைச் சுற்றி வேலி போடுங்கள். பனிபோன்ற வற்றிலிருந்து அதனைக் காக்க வழிசெய்யுங்கள். அத்துடன் உங்கள் வேலை முடிந்துவிட்டது. அதற்குமேல் நீங்கள் எது வும் செய்ய முடியாது. மற்றவை அதன் சொந்த இயல்பிலிருந்தே வெளிப்பட வேண்டும்.
ஒரு குழந்தையின் கல்வியும் இந்த முறையில்தான் நடைபெற வேண்டும். குழந்தை, தானே கற்றுக் கொள்கிறது. நான் சொல்வதைக் கேட்க நீங்கள் வந்திருக்கிறீர்கள். உங்கள் வீட்டிற்குச் சென்ற பிறகு, உங்கள் மனத்தில் ஏற்கனவே இருப் பதுடன் இங்கே கேட்டதை ஒப்பிட்டுப் பாருங்கள். அதையே தான் நீங்களும் எண்ணியிருந்தது தெரியவரும். நீங்கள் நினைத்ததை நான் வெளியிட்டேன், அவ்வளவுதான். நான் உங்களுக்கு எதுவும் கற்றுக்கொடுக்க முடியாது. உங்களுக்கு நீங்களே கற்பிக்க வேண்டும். ஆனால் அந்த எண்ணத்தை வெளியிடுவதற்கு நான் ஒருவேளை உதவக்கூடும். 
மதத்திலும் அப்படியே. இன்னும் சொல்லப்போனால் மதத்தைப் பொறுத்தவரை எனக்கு நானே குருவாக இருக்க வேண்டும். எல்லாவிதமான பொருளற்ற கருத்துக்களை என் மூளையில் புகுத்த என் தந்தைக்கு என்ன உரிமை இருக்கிறது? இவற்றை என் மனத்தில் புகுத்த ஆசிரியருக்கு என்ன உரிமை? இல்லை, சமுதாயத்திற்குத்தான் என்ன உரிமை? ஒருவேளை அவை நன்மை தரக் கூடியனவாகவே இருக்கலாம். ஆனால் அவை என் வழி இல்லாமல் போகலாமே! தவறான போதனை மூலம், களங்கமற்ற கோடிக்கணக்கான குழந்தைகளின் அக வளர்ச்சியையே கொன்றுவிட்ட பயங்கரக் கொடுமையை எண்ணிப் பாருங்கள். வியப்பூட்டும் வகையில் ஆன்மீக உண்மைகளாகப் பரிணமிக்கக்கூடிய எத்தனையோ அழகிய விஷயங்கள் இந்தக் குடும்ப மதம், சமுதாய மதம், தேசிய மதம் போன்ற கொடிய கொள்கைகளால் முளையிலேயே கிள்ளி எறியப்பட்டுவிட்டன! உங்கள் குழந்தைக் கால மதம், அல்லது தேசிய மதம்பற்றி உங்கள் மூளையில் இப்போது எவ்வளவு திரளான மூடநம்பிக்கை திணிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதை எண்ணிப் பாருங்கள்! அது எவ்வளவு கொடுமை செய்துள்ளது அல்லது செய்யக்கூடும் என்பதையும் சிந்தியுங்கள்! தன்னால் எவ்வளவு தீமை செய்ய முடியும் என்பதை மனிதன் அறிய வில்லை . அவன் அறியாமல் இருப்பதும் நல்லதுதான். அறிந் தால் அவன் தற்கொலைதான் செய்துகொள்வான். ஒவ் வோர் எண்ணத்திற்கும் செயலுக்கும் பின்னணியில் எத்தகைய பேராற்றல் புதைந்துள்ளது என்பதை அவன் அறியவில்லை. ‘தேவதூதர்கள் காலெடுத்து வைக்க அஞ்சுமிடத்தில், அறி விலிகள் விரைந்து செல்ல முந்துவார்கள்’ என்ற பழமொழி முற்றிலும் உண்மை. இதை ஆரம்பத்திலிருந்தே நாம் நினை வில் கொள்ள வேண்டும். எப்படி? இஷ்டம் என்பதில் நம்பிக்கை வைப்பதன்மூலம்.
பல லட்சியங்கள் இருக்கின்றன. உங்கள் லட்சியம் எது வாக இருக்க வேண்டும் என்று சொல்லவோ, எந்த லட்சியத் தையாவது உங்கள்மீது திணிக்கவோ எனக்கு உரிமை இல்லை. எல்லா லட்சியங்களையும் உங்கள் முன் வைத்து, உங்கள் இயல்பிற்கு ஏற்ப எது உங்களுக்குப் பிடித்தது, எது உங்களுக்கு உகந்தது என்பதை நீங்களே தீர்மானித்துக் கொள்ளும்படி விட்டுவிடுவதே என் கடமை. உங்களுக்கு மிகவும் ஏற்புடைய ஒன்றை எடுத்துக்கொண்டு, அதில் விடாமுயற்சியுடன் ஈடு படுங்கள். அதுதான் உங்களது இஷ்டம்; உங்களது சிறப்பான லட்சியம்.
எனவே எல்லோருக்குமான ஒரு மதம் ஒருபோதும் இருக்க முடியாது என்பது தெரிகிறது. மதம் என்பது அவரவர் சொந்த விஷயம். எனக்கென்று ஒரு சொந்தக் கருத்து இருக் கிறது. அதை நான் புனிதமாகவும் ரகசியமாகவும் போற்ற வேண்டும். ஏனென்றால் அது உங்களுடைய கருத்தாக இருக்க வேண்டியதில்லை என்பது எனக்குத் தெரியும். இரண்டாவ தாக, என் கருத்தை ஒவ்வொருவரிடமும் சொல்லி நான் ஏன் குழப்பத்தை உண்டாக்க வேண்டும்? மற்றவர்கள் என் னோடு சண்டையிடக்கூடும். நான் அவர்களிடம் சொல்லா விட்டால் சண்டையிட மாட்டார்கள். சொன்னால் எதிர்க்கத் தான் செய்வார்கள். எனவே அவற்றைப்பற்றிப் பேசுவதால் என்ன நன்மை? இஷ்டத்தை ரகசியமாக வைத்துக்கொள்ள வேண்டும். அது உங்களுக்கும் கடவுளுக்கும் இடையே உள்ள விஷயம்.
யார் மதத்தின் கொள்கைகளை வெளிப்படையாக மக்களிடம் பரப்பலாம்; எல்லோரையும் பின்பற்றச் செய்யலாம். ஆனால் மதத்தின் உயர்ந்த பகுதியை அதாவது, ஆன்மீகத்தை அவ் வாறு செய்ய இயலாது. ஆன்மீகம் என்று சொன்ன ஐந்து நிமிடத்திற்குள் ஆன்மீக உணர்ச்சி பெற்று எழ என்னால் முடி யாது. வெறும் வேடிக்கையாலும் கேலிக்கூத்துகளாலும் என்ன பயன்? அது மதத்தைக் கேலி செய்வதாகும்; தெய்வ நிந்தனையுங்கூட. அதன் பலன்களையே இன்று நாம் சர்ச்சு களில் காண்கிறோம். இத்தகைய மதப்பயிற்சிகளை மக்கள் எப்படித் தாங்கிக் கொள்வார்கள்? இது படை வீரர்களின் படைத்தளப் பயிற்சியைப் போலுள்ளது. ‘துப்பாக்கியைத் தோளின்மீது வையுங்கள். முழங்காலிடுங்கள்; புத்தகத்தைக் கையில் எடுங்கள்’ என்று எல்லாம் ஒரேவகையாக ஏற்கனவே வகுக்கப்பட்டுவிட்டன. ஐந்து நிமிடம் பக்தி, ஐந்து நிமிடம் ஞானம், ஐந்து நிமிடம் பிரார்த்தனை என்று எல்லாம் முன் கூட்டியே கணக்கிடப்பட்டுவிட்டன. இவை பயனற்றவை. ஆரம்பத்திலேயே தவிர்க்கப்பட வேண்டியவை. இத்தகைய கேலிக்கூத்துகள் மதத்தையே விரட்டியடித்து விட்டன. இது இன்னும் சில நூற்றாண்டுகளுக்கு நீடித்தால், மதம் என்ற  ஒன்றே இல்லாமல் போய்விடும். உள்ளம் திருப்தி கொள்ளும் அளவிற்கு தத்துவங்களை, கொள்கைகளை, கோட்பாடுகளை சர்ச்சுகள் போதிக்கட்டும். ஆனால் மதத்தின் செயல்முறைப் பகுதியான வழிபாட்டில் ஈடுபடும்போது, ஏசுநாதர் கூறியது போல், ‘உன் அறைக்குள் சென்று, உள்கதவைப் பூட்டி, அகத் திலிருக்கிற உன் பிதாவை நோக்கிப் பிரார்த்தனை செய்.’
இஷ்டம் என்ற கோட்பாடு இதுதான். பல்வேறுதரப் பட்ட மக்களுக்குச் செயல்முறை மதத்தைத் தரவும் அதன் மூலம் மதச் சண்டைகளைத் தவிர்க்கவும், ஆன்மீக வாழ்வில் உண்மையான முன்னேற்றத்தைக் காணவும் துணை செய்ய வேண்டும் என்றால், அதற்குரிய ஒரே வழி இதுதான். என் சொற்களுக்குத் தவறான பொருள்கொண்டு ரகசியக் குழுக் களை அமைக்க முயலாதீர்கள் என்று எச்சரிக்க விரும்புகிறேன். சாத்தான் என்று ஒருவன் இருந்தால் அவனை நான் இந்த ரகசியக் குழுவில்தான் எதிர்பார்ப்பேன். ரகசியக் குழுவின் தனிப் படைப்பு அவன். அதன் திட்டங்கள் வெறும் பேய்த் தனமானவை.இஷ்டம் புனிதமானது, ஆனால் ரகசியமானது அல்ல. உங்கள் இஷ்டத்தைப்பற்றிப் பிறரிடம் நீங்கள் ஏன் பேசக் கூடாது, தெரியுமா? அது உங்களுடைய புனிதமான உடைமை என்பதால்தான். அது மற்றவர்களுக்கு உதவக்கூடும். ஆனால் அது பிறரைப் புண்படுத்தாது என்பது உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்? ஒருவன் உருவக் கடவுளை வழிபட இயலாத இயல்புடையவனாக இருப்பான்; தன் ஆன்மாவையே உரு வமற்ற கடவுளாக வழிபடுவான். நான் அவனை உங்கள் முன் நிறுத்துகிறேன் என்று வைத்துக் கொள்வோம். அவன் உருவக் கடவுள் இல்லை என்றும், உங்களிடமும் என்னிடமும் உள்ள ஆன்மாவே கடவுள் என்றும் கூறினால், நீங்கள் திடுக்கிடுவீர்கள். அவனது கருத்து புனிதமானது, ஆனால் ரகசியமானது அல்ல.
எந்த ஒரு சிறந்த மதமும் ஆகட்டும், எந்தப் பெரிய ஆச் சாரியரும் ஆகட்டும், இறை உண்மைகளைப் போதிப்பதற்கு அவர்கள் ரகசியக் குழுக்களை ஏற்படுத்தியதாகத் தெரிய வில்லை. இந்தியாவில் இத்தகைய ரகசியக் குழுக்கள் இல்லை. இது மேலை நாட்டுக் கருத்து. அதை இந்தியாவின்மீது திணிக்க அவர்கள் விரும்புகின்றனர். இவற்றைப்பற்றி எங் களுக்கு எதுவும் தெரியாது. இந்தியாவில் ரகசியக் குழுக்கள் இருக்க வேண்டிய அவசியம்தான் என்ன? சர்ச்சுக்கு  மாறுபட்ட கொள்கைகளைப்பற்றி ஒரு வார்த்தைகூடப் பேச ஐரோப்பாவில் யாருக்கும் அனுமதி கிடையாது. எனவே தாங்கள் விரும்பிய வகையில் வழிபட அவர்கள் ஒளிந்து மலை களுக்குச் சென்று ரகசியக் குழுக்கள் ஏற்படுத்த வேண்டிய நிலைமை உண்டாயிற்று. மதத்தைப்பற்றி வேறுபட்ட கருத்துக் களைக் கொண்டிருந்ததற்காக இந்தியாவில் யாரும் எப்போதும் துன்புறுத்தப்படவில்லை. ரகசிய குழுக்களைப் போன்ற கோரமானவற்றை ஒருவன் நினைத்துக்கூடப் பார்க்க முடி யாது. இவற்றால் எவ்வளவு தீமை ஏற்படுகிறது, எவ்வளவு எளிதில் இவை காமக் கழகங்களாகவோ, ஆவிக் கழகங் களாகவோ மாறி விடுகின்றன, எப்படி இதில் ஆண்களும் பெண்களும் சிக்கிக் கொள்கிறார்கள், எண்ணத்திலும் செய்கை யிலும் அவர்களுடைய எதிர்கால வளர்ச்சி எவ்வளவு பாதிக் கப்படுகிறது என்பதையெல்லாம் நான் இந்த உலகில் நிறைய பார்த்திருக்கிறேன். 
நான் இப்படிப் பேசுவது உங்களில் சிலருக்கு மனக் கசப்பை உண்டாக்கலாம். ஆனால் நான் உண்மையைச் சொல்லி யாக வேண்டும். எனது வாழ்நாள் முழுவதும் ஆண்களும் பெண்களுமாக ஓர் ஆறுபேர் மட்டுமே என்னைப் பின்பற்றக் கூடும். ஆனால் அவர்கள் தூயவர்களாக, நேர்மையானவர் களாக இருக்க வேண்டும். எனக்குக் கூட்டம் தேவையில்லை. கூட்டங்களால் என்ன சாதித்துவிட முடியும்? உலக வரலாற் றைப் படைத்தவர்கள் மிகச் சிலரே. அவர்களை விரல்விட்டு எண்ணிவிடலாம். மற்றவர்கள் வெறும் சந்தைக் கூட்டமே.
இத்தகைய ரகசியக் குழுக்களும் போலிக் கூட்டங்களும் மக்களைத் தூய்மையற்றவர்களாக, பலவீனர்களாக, குறுகிய மனப்பான்மை உடையவர்களாக ஆக்கிவிடுகின்றன. பலவீனர் களுக்கு மனத்திடம் இல்லை. அவர்களால் எந்தச் செயலையும் செய்ய முடியாது. எனவே இந்தக் குழுக்களோடு எந்தத் தொடர்பும் வைத்துக் கொள்ளாதீர்கள். இவை எல்லாம் அடக்கி வைக்கப்பட்ட காமத்தின் வெளிப்பாடு; மர்ம விஷயங்களைப் பற்றிய தவறான அன்பு. இவை உங்கள் உள்ளத்தில் முதல் முறை தலைதூக்கும்போதே, அதன்மீது ஓங்கி அடித்து ஒழித்துவிடுங்கள். களங்கத்தின் சாயல் இருந்தாலும்கூட மதவாதியாக இருக்க முடியாது. அழுகிச் சொட்டும் புண்களை ரோஜா மலர்களைக் கொண்டு மூட முயலாதீர்கள். ஆண்ட வனை ஏமாற்றலாம் என்று நினைக்கிறீர்களா? யாராலும் அது ஒருபோதும் முடியாது. நேர்மையான ஓர் ஆணையோ பெண்ணையோ எனக்குக் கொடுங்கள். ஆனால் இந்தப் பறக்கும் தேவதூதர்கள், ஆவிகள், பேய்கள் இவற்றிலிருந்து ஆண்டவன் என்னைக் காப்பாற்றட்டும். எந்நாளும் எல்லாரிடமும் ஒரே தன்மையராக, எல்லார்க்கும் உரியவர்களாக, இனியவர்களாக விளங்குங்கள். 
‘இயல்புணர்ச்சி’ (Instinct) என்று ஒன்று நம்மிடம் உள்ளது. அது மிருகங்களுக்கும் நமக்கும் பொதுவாக அமைந் தது. உடலின் ஓர் எந்திர கதி அது. அதைவிட ஓர் உயர்ந்த வழிகாட்டி நமக்கு உண்டு . அது நமது ‘பகுத்தறிவு’ (Reason). அது பல உண்மைகளைத் தொகுத்து ஒரு பொது விதியை நிறுவுகிறது. அதற்கும் மேல் ஓர் அறிவுச்சக்தி இயங்குகிறது; அதுதான் ‘உள்ளுணர்வு’ தெய்வப் பேருணர்வு (Inspiration). அது பகுத்து அறிவதில்லை. இமைப்பொழுதில், ஒரு மின்னல் வீச்சில், எல்லாவற்றையும் அது அறிந்துவிடுகிறது. அறிவின் மிகவுயர்ந்த நிலை அது. ஆனால் அதை இயல்புணர்ச்சி யிலிருந்து பிரித்து அறிவது எப்படி? அது மிகவும் கடினம் தான். இப்போதெல்லாம் ஒவ்வொரு முட்டாளும் உங் களிடம் வந்து தனக்கு தெய்வப்பேருணர்வு ஏற்பட்டுவிட்ட தாகச் சொல்கிறான். ‘எனக்குத் தெய்வப் பேருணர்வு வந்து விட்டது. எனவே எனக்கு ஒரு மேடை அமையுங்கள். என்னைச் சூழ்ந்து நில்லுங்கள், என்னை வழிபடுங்கள்’ என்கிறான் அவன். தெய்வப் பேருணர்வையும் ஏமாற்று வேலையையும் எப்படிப் பிரித்து அறிவது? முதலில், தெய்வப் பேருணர்வு ஒருபோதும் பகுத்தறிவுக்கு முரண்பட்டதாக இருக்காது. முதுமைப் பருவம், குழந்தைப் பருவத்திற்கு முரண்பட்டதல்ல. குழந்தைதான் முதியவனாகப் பரிணமிக்கிறான். தெய்வப் பேருணர்வு என்று நாம் கூறுவது பகுத்தறிவின் பரிணாமமே. பகுத்தறிவின் வாயி லாகவே அதனை அடைய முடியும். தெய்வப் பேருணர்வு பகுத் தறிவுக்கு முரணாக இருக்கக் கூடாது. அப்படி இருக்குமானால் அதனை வீசி எறிந்துவிட வேண்டும். உங்கள் உடலின் இயல் புணர்ச்சி வசப்பட்ட இயக்கங்கள் பகுத்தறிவுக்கு எதிராக இருப்பதில்லை. சாலையைக் கடந்து செல்லும்போது வாகனங் களின் விபத்திலிருந்து தப்பிக்க எவ்வளவு இயல்பாக உங்கள் உடல் இயங்குகிறது! அவ்வாறு உங்கள் உடம்பைக் காத்துக் கொள்வது அசட்டுத்தனம் என்று உங்கள் மனம் சொல்கிறதா? இல்லை. உண்மையான தெய்வப் பேருணர்வு ஒருபோதும் பகுத்தறிவுக்கு முரணாக இருக்காது. முரணாக இருக்குமானால் அது தெய்வப் பேருணர்வு அல்ல, அது வெறும் புளுகு மூட்டை.
இரண்டாவதாக, தெய்வப் பேருணர்வு என்பது எல்லோ ருடைய நன்மைக்காகவும் இருக்கும், பெயருக்காகவோ புகழுக் காகவோ சொந்த லாபத்திற்காகவோ இருக்காது. அது என் றென்றும் உலகின் நன்மைக்காகவே இருக்கும்; முற்றிலும் தன்னலமற்றதாக இருக்கும். இந்தச் சோதனைகள் பூர்த்தி யானால் அதைத் தெய்வப் பேருணர்வு என்று கொள்ளலாம். இன்று உலகம் உள்ள நிலையில் இந்தத் தெய்வப் பேருணர்வு பெற்றவர்கள் கோடியில் ஒருவர்கூட இல்லை என்பதை நீங்கள் மனத்தில் கொள்ள வேண்டும். இப்போது அத்தகை யோரது எண்ணிக்கை மிகக் குறைவு. எதிர்காலத்தில் அவர்கள் அதிகமாவார்கள் என்று நம்புகிறேன். ஏன், உங்களுள் ஒவ் வொருவருமே அத்தகையோராக மலர்வீர்கள் என்று எதிர் பார்க்கிறேன்.
இப்போது ஆன்மீகத்தை நாம் ஒரு பொழுதுபோக்காகக் கொண்டிருக்கிறோம். தெய்வப் பேருணர்வு வரும்போதுதான் நம்மிடம் ஆன்மீகம் ஆரம்பமாகும். செயின்ட் பால் கூறுவது போல் ‘இப்போது மங்கலான கண்ணாடியின்மூலம் பார்க் கிறோம், ஆனால் அப்போது நேருக்குநேர் பார்ப்போம்’. இன்றைய உலகில் அத்தகைய நிலையை அடைந்தவர்கள் மிகக் குறைவானவர்களே. அதேவேளையில் ‘நாங்கள் தெய்வப் பேருணர்வு பெற்றவர்கள்’ என்று போலியாகச் சொல்லித் திரிபவர்கள் இவ்வாறு அதிகமாக இருந்ததும் வேறெந்தக் காலத்திலும் இல்லை. பெண்களுக்கு உள்ளுணர்வு சாத்தியக் கூறுகள் அதிகம் என்றும், ஆண்கள் பகுத்தறிவைக் கொண்டு மெதுவாகவே முன்னேறுகிறார்கள் என்றும் சொல்லப்படுகிறது. இந்த வெறும் பேச்சை நம்பாதீர்கள். தெய்வப் பேருணர்வு பெற்ற பெண்கள் எத்தனை பேர் உண்டோ , அத்தனை ஆண் களும் உள்ளனர். ஒருவேளை, பெண்கள்தான் நரம்புத் தளர்ச்சி போன்ற நோய்களுக்குப் பெரிதும் இலக்காகிறார்கள். ஏமாற்றுக் காரர்கள், செப்படி வித்தைக்காரர்கள் இவர்களின் கைப்பாவை யாக இருப்பதைவிட நம்பிக்கையற்றவராக இருந்து இறந்து போவது மேல். பயன்படுத்துவதற்காகத்தான் பகுத்தறிவு உங்களிடம் உள்ளது. அதைச் சரியாகப் பயன்படுத்தியதாக உலகிற்கு நிரூபியுங்கள். அப்படிச் செய்தால், அதன்மூலம் உயர்ந்தவற்றை நீங்கள் அடைய முடியும்.
 கடவுள் அன்பு வடிவானவர் என்பதை நாம் எப்போதும் நினைவில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும். ‘கங்கைக் கரை யோரம் வாழ்ந்து கொண்டு, நீருக்காகக் கிணறு வெட்டுபவன் முட்டாள்.’ வைரச் சுரங்கத்திற்கு அருகில் வாழ்ந்து கண்ணாடி மணியைப் பொறுக்குபவன் ஒரு மடையன். அந்த வைரச் சுரங்கம்தான் கடவுள். ஆவிகள், பறக்கும் தேவதைகள் போன்ற பிதற்றல்களை நம்பிக் கடவுளை மறப்பவர்கள் முட்டாள்கள் அல்லாமல் வேறு யார்? இது மனித இனத்தை இழிநிலைக் குத் தள்ளுகிறது. நரம்புகளை பலவீனப்படுத்துகிறது; எப் போதும் பேய்களை எண்ணி நடுங்கும் நிலையில் நமது மூளையை வைக்கிறது; புதுமை காணும் ஆவலைத் தூண்டு கிறது. இந்தக் கட்டுக் கதைகள் நம்மை இயற்கைக்கு மாறான, நரம்புகள் முறுக்கேறிய நிலைக்கு அழைத்துச் செல்கின்றன. படிப்படியாக மனித இனத்தையே சீர்குலையச் செய்கின்றன. இந்தப் பொருளற்றவற்றைப் பின்பற்றுவதற்காகக் கடவுளை யும், பரிசுத்தத்தையும், புனிதத்தையும், ஆன்மீகத்தையும் விட்டு விடுவதா? பிறரது மனங்களை அறியும் வேலையைப்பற்றி என்ன சொல்வேன்! ஐந்து நிமிடம் நான் பிறரது எண்ணங்களை அறிந்தால் போதும், எனக்குப் பைத்தியம் பிடித்துவிடும்!  நிமிர்ந்து நில்லுங்கள். ஆற்றலுடன் விளங்குங்கள். அன்பு வடிவான ஆண்டவனை நாடுங்கள். இதுதான் மிகப் பெரிய வலிமை. தூய்மையைவிட உயர்ந்த சக்தி ஏதேனும் உண்டா? அன்பும் தூய்மையும் உலகின்மீதே ஆணை செலுத்து கின்றன. அந்த அன்புக் கடவுளைப் பலவீனர்களால் அடைய இயலாது. எனவே உடல், உள்ளம், ஒழுக்கம், ஆன்மீகம் என்று எதிலும் பலவீனமாக இருக்காதீர்கள். இறைவன் மட்டுமே உண்மை. மற்றவை எல்லாம் உண்மை அல்லாதவை. இறைவனுக் காக எல்லாவற்றையும் துறக்க வேண்டும். ‘இறைவனை நேசிப் பதும், அவருக்குத் தொண்டு செய்வதும் தவிர, மற்ற அனைத்தும் வீண், வெறுமை, வெறுமையில் வெறுமை! இறைவனுக்குச் சேவை செய்; அவருக்கு மட்டுமே சேவை செய்’!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s