பக்தியோகம் 5

I. வகுப்புச் சொற்பொழிவுகள்
அ. ஆரம்பநிலைப் பாடங்கள்
5. பல்வேறு சின்னங்கள்

‘பிரதீகம்’, ‘பிரதிமா’ என்று இரண்டு சம்ஸ்கிருதச் சொற்கள் உள்ளன. பிரதீகம் என்றால் நோக்கி வருவது, நெருங்கி வருவது. எல்லா மதங்களிலுமே வழிபாட்டில் பல படிகளைப் பார்க் கிறீர்கள். இந்த நாட்டிலும் சிலர் மகான்களின் திருவுருவங் களை வழிபடுகிறார்கள். சிலர் குறிப்பிட்ட உருவங்களையும் சின்னங்களையும் வழிபடுகிறார்கள். வேறு சிலர் மனிதர்களை விட உயர்ந்த ஆவிகளை வழிபடுகிறார்கள். ஆவிவழிபாட்டில் ஈடுபடுவோரின் எண்ணிக்கை வேகமாகப் பெருகி வருகிறது. அத்தகையோர் இங்கே சுமார் எண்பது லட்சம் பேர் இருப்பதாக நான் படித்தேன். இன்னும் சற்று உயர்ந்த நிலையில் உள்ள தேவதைகளையும் தெய்வங்களையும் வழிபடுபவர்களும் உண்டு.
பக்தியோகம் இந்தப் பல படித்தரங்களிலுள்ள வழிபாடுகள் எதையும் கண்டிக்கவில்லை. ஆனால் இவை எல்லாவற்றையும் பிரதீகம் என்ற பிரிவில் அடக்கிவிடுகிறது. இவையெல்லாம் பிரதீக வழிபாடு. இவர்கள் இறைவனை வழிபடவில்லை . ஆனால் இறைநிலைக்கு அருகில் உள்ளதான பிரதீகத்தை வழி படுகிறார்கள். இவற்றின் வழியாக இறைவனை அடைய முயல்கிறார்கள்.
இந்தப் பிரதீக வழிபாடு நமக்கு முக்தி தந்து, நம்மைச் சுதந்திரர்கள் ஆக்காது. எந்தப் பொருட்களுக்காக அவற்றை வழிபடுகிறோமோ, அவற்றை மட்டுமே அது தர முடியும். எடுத்துக்காட்டாக, இறந்துபோன தன் முன்னோர்களையோ, நண்பர்களையோ ஒருவன் வழிபட்டால் ஒருவேளை சில சக்தி களோ, சில செய்திகளோ அவர்களிடமிருந்து கிடைக்கக் கூடும். வழிபடப்படுகின்ற அவர்களிடமிருந்து கிடைக்கும் அன் பளிப்பே வித்யை, அதாவது விசேஷ ஞானம். ஆனால் நமது மிக உயர்ந்த லட்சியமான முக்தி என்பது ஆண்டவனை வழி படுவதன்மூலம் மட்டுமே கிடைக்க முடியும்.
வேதங்களை விளக்கும்போது சில கீழைநாட்டு அறிஞர்கள் சகுணக் கடவுளைக்கூட ஒரு பிரதீகமாகக் கருதுகிறார்கள். ஆனால் அப்படியல்ல. சகுணக் கடவுளைப் பிரதீகம் என்று கருத இடமுண்டு; ஆனால் பிரதீகம் என்பது சகுணக் கடவுளும் அல்ல, நிர்க்குணக் கடவுளும் அல்ல. அதை இறைவனாக வழி பட முடியாது. எனவே தெய்வங்கள், முன்னோர்கள், மகான்கள், ஆவிகள் என்று பல்வேறு பிரதீகங்களை வழிபடுவதால் முக்தி பெறலாம் என்று நினைத்தால் அது பெரும் தவறாகும். மிஞ்சிப் போனால் அவர்களுடைய உதவியால் சில சக்திகளைப் பெற லாம். ஆனால் இறைவனால்தான் முக்தி தர முடியும். முக்தி தர இயலாதவை என்பதற்காக அவற்றை நாம் கண்டிக்க வேண்டிய தில்லை. அந்த வழிபாடும் சில பலன்களைக் கொடுக்கவே செய்கிறது. இவற்றைவிட உயர்ந்த எதையும் அறிந்துகொள்ள இயலாத மனிதன் இந்தப் பிரதீக வழிபாட்டின்மூலம் சிறிது சக்தியைப் பெறலாம்; சிறிது மகிழ்ச்சியை எய்தலாம். ஆனால் நீண்டநாள் அனுபவித்த பிறகு, முக்தி பெறும் தகுதி அவனுக்கு வரும்போது, அவன் தானாகவே இந்தப் பிரதீகங்களை விட்டு விடுவான்.
இந்தப் பல்வேறு பிரதீகங்களுள் மிகவும் பரவலாக உள்ளது நண்பர்களின் ஆவிகளை வழிபடுவதே. நட்பு, மக்களின் இயல்பிலேயே வேரூன்றி உள்ளது. எனவே நண்பர்கள் இறந் தாலும் நாம் அவர்களை மீண்டும் காண விரும்புகிறோம். அவர்களுடைய தூல உருவங்களோடு நாம் ஒட்டிக்கொள் கிறோம். அவர்கள் உயிருடன் இருக்கும்போதே அவர்களின் உடல் தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டிருந்தது என்பதை அறவே மறந்துவிடுகிறோம். அவர்கள் இறந்தபின் அவர்கள் ஒரே நிலையிலேயே இருப்பார்கள், அவர்களை அப்படியே பார்ப் போம் என்று நினைக்கிறோம். அது மட்டும் அல்ல, கயவனான ஒரு நண்பனோ மகனோ எனக்கு இருந்திருப்பான். அவன் இறந்துவிட்டானானால் அவனைப்போல் இந்த உலகத்திலே ஒரு மகானைப் பார்க்க முடியாதென்று எண்ணத் தலைப்படு கிறோம். என்னைப் பொறுத்தவரை அவன் ஒரு தெய்வமாகவே ஆகிவிடுகிறான். குழந்தை இறந்தால், இந்தியாவில் சிலர் அதை எரிக்காமல் புதைக்கிறார்கள். புதைத்த இடத்தில் ஒரு கோயிலை எழுப்புகிறார்கள். அந்தச் சிறிய குழந்தை அங்கே கடவுளாகிவிடுகிறது. மதத்தின் இத்தகைய ஓர் அம்சம் எல்லா நாடுகளிலும் மிகப் பரவலாக இருக்கிறது. இதுதான் எல்லா மதங்களுடையவும் ஆரம்பம் என்று கருதும் தத்துவ ஆசிரியர்களும் இல்லாமல் இல்லை. ஆனால் நிச்சயமாக அவர்களால் இதை நிரூபிக்க முடியாது. பிரதீக வழிபாடு நமக்கு முக்தி தராது என்பதே நாம் இங்கு புரிந்துகொள்ள வேண்டியது.
இரண்டாவதாக, இது பேராபத்தை விளைவிக்கக் கூடியது. ‘நெருங்கிவருகின்ற நிலையில் இருப்பவையான இந்தப் பிரதீகங்கள் நம்மை அடுத்த நிலைக்கு அழைத்துச் செல்கின்றன என்ற வரைக்கும் சரி. ஆனால் நூற்றுக்குத் தொண்ணூற்று ஒன்பது பேர் வாழ்நாள் முழுவதும் இந்தப் பிரதீகங்களையே பற்றிக்கொண்டு அந்த இடத்திலேயே நின்று விடுகிறார்கள். அதற்கான வாய்ப்புதான் அதிகம். ஒரு குறிப் பிட்ட மதக் கொள்கையில் பிறப்பது நல்லது, ஆனால் எந்த வளர்ச்சியும் இன்றி அதிலேயே இறப்பது மிகவும் மோசமானது. இன்னும் தெளிவாகச் சொல்வதானால், ஒரு குறிப்பிட்ட மதப் பிரிவில் பிறந்து, அதன்படி பயிற்சிகள் பெறுவது நல்லது; அது நம்மிடமுள்ள உயர் பண்புகளை வெளிப்படுத்துகிறது. ஆனால் நம்மில் பெரும்பாலோர் அதிலேயே வாழ்ந்து, அதிலேயே மடிந்தும் விடுகிறோம்; வெளியேறுவதோ வளர் வதோ இல்லை. இதுதான் பிரதீக வழிபாட்டால் விளையும் ஆபத்தாகும்.
இவையெல்லாம் ஒருவன் கடந்துசெல்ல வேண்டிய படிகள் என்று மனிதன் கூறுகிறான். ஆனால் வயது முதிர்ந்த பிறகும் அவன் இவற்றையே பற்றிக்கொண்டு நிற்பதைக் காண் கிறோம். இளைஞன் கோயிலுக்குச் செல்லவில்லையென்றால் அவனைக் கண்டிக்க வேண்டும். ஆனால் முதியவன் இன்னும் கோயிலுக்குச் சென்றுகொண்டிருந்தால் அவனும் கண்டிக் கப்பட வேண்டியவனே. அந்தக் குழந்தை-விளையாட்டில் இனி அவனுக்கு இடமில்லை. கோயில் அவனை ஓர் உயர்ந்த நிலைக்குக் கொண்டு வந்திருக்க வேண்டும். இந்த முதிய வயதில், உருவ வழிபாடு, பிரதீக வழிபாடு போன்ற தொடக்கநிலை வழி பாடுகளால் அவனுக்கு ஆவது ஒன்றுமில்லை .
இனி, ‘சாஸ்திர வழிபாடு’. இது உறுதியான, மிகவும் உறுதியானதோர் பிரதீக வழிபாடாகும். எந்த நாட்டை எடுத் துக் கொண்டாலும் சரி, சாஸ்திரங்கள் கடவுளின் இடத்தையே பிடித்துள்ளன. கடவுள் மனிதராக அவதாரம் செய்கிறார் என்று நம்புகின்ற சில பிரிவினர் என் நாட்டில் உள்ளனர். அந்த அவ தார புருஷர்கூட வேதங்களின்படி ஒழுக வேண்டும். அவரது உபதேசங்கள் வேதங்களின் கருத்தை ஒத்திருக்கவில்லை என்றால் மக்கள் அவரை ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்கள். இந்துக்கள் புத்தரை வழிபடுகின்றனர். ஆனால் அவர்களிடம், ‘நீங்கள் புத்தரை வழிபடுகிறீர்கள். அவரது அறிவுரைகளை ஏன் பின்பற்றக் கூடாது?’ என்று கேட்டால், ‘அவருடைய அறிவுரைகள் வேதங்களை மறுக்கின்றன’ என்று விடை அளிப்பார்கள். இதுதான் ‘சாஸ்திர வழிபாடு’. சாஸ்திரங்களில் காணப்படும் எத்தனையோ பொய்களை ஏற்பார்கள். இந்தியாவில், எனது தனிப்பட்ட கருத்தென்று புதிதாக ஏதாவது ஒன்றைச் சொல்ல நான் விரும்பினால், அதை ஒருவரும் கேட்க மாட்டார்கள். ஆனால் வேதத்திலிருந்து ஏதாவது ஒரு பகுதியை எடுத்து, அதைப் பலவாறு திரித்து, அதில் உள்ள நல்ல விஷயங்களை அழித்து, அதற்குப் பொருத்தமே இல்லாத அர்த்தத்தைக் கற்பித்து, என் கருத்துக்களை வேதங்கள் சொல்லும் கருத்துக்கள் என்று கூறினால், எல்லாரும் முட்டாள் கள்போல் கூட்டமாக என்னைப் பின்தொடர்வார்கள்.
கேட்போரைப் பயமுறுத்தும் வகையில் சிலர் கிறிஸ்தவ மதத்தைப் போதிக்கின்றனர். அதைக் கேட்டு எளிய கிறிஸ் தவன் பயப்படுகிறான். ஆனால் ‘ஏசு கிறிஸ்து இதைத்தான் கூறியுள்ளார்’ என்று அவர்கள் சொன்னால்போதும், அவர் களை அப்படியே அந்த முட்டாள்கள் பின்பற்றுவார்கள், வேதங்களிலோ பைபிளிலோ இல்லாத புதிய எதையும் மக்கள் விரும்புவதில்லை. எல்லாமே நரம்புக் கிளர்ச்சிதான், சுண் டியிழுப்பதுதான். புதிய எதையாவது கண்டாலோ கேட்டாலோ திகைத்துப்போய் நிற்கிறீர்கள்- இது உடல் சம்பந்தப்பட்டது. எண்ணங்கள் விஷயத்திலோ இத்தகைய அதிர்ச்சிகள் இன் னும் அதிகம். மனம் வழக்கமாகச் சென்று கொண்டிருக்கும் பழைய தடத்திலேயே செல்கின்றது. அது ஒரு புதிய கருத்தை ஏற்றுக்கொள்வது மிகவும் கடினம். எனவே புதுக் கருத்தை அந்தப் பழைய தடத்தின் அருகில் வைக்க வேண்டியிருக்கிறது. அப்போது நாம் மெல்ல அதை ஏற்கிறோம். இது ஒரு நல்ல தந்திரம் எனினும் தீய ஒழுக்கமாகும். 
 மிதவாதப் பிரசாரகர்கள் என்று நீங்கள் அழைக்கின்ற சீர்திருத்தவாதிகள் இன்று சமூகத்தில் நிலவவிடுகின்ற ஏராள மான முரண்பட்ட கருத்துக்களை எண்ணிப் பாருங்கள். கிறிஸ்தவ விஞ்ஞானிகளின் கண்களுக்கு ஏசு நாதர் ஒரு மருத்துவராகக் காட்சி அளிக்கிறார். ஆவி வழிபாட்டினர் அவரை ஒரு மனோசக்தி நிபுணராகக் காண்கிறார்கள்.  தியாசஃபிஸ்ட்க ள் அவரை மகாத்மாவாகக் கருதுகிறார்கள். இவை யாவும் ஒரே புத்தகத்திலிருந்து வெளிவந்த முடிவுகள்.
‘என் அன்பிற்குரியவனே, ஆரம்பத்தில் ஸத் (இருப்பு) மட்டுமே இருந்தது. ஆரம்பத்தில் வேறொன்றும் இருக்க வில்லை ” என்று வேதம் கூறுகிறது. இதில் உள்ள ஸத் என் பதற்குப் பல்வேறு பொருட்கள் சொல்லப்படுகின்றன. அணு வாதிகள் (Atomists) இந்தச் சொல்லுக்கு ‘அணுக்கள்’ என்று பொருள் கூறுகிறார்கள். அவற்றிலிருந்துதான் உலகம் உண் டாக்கப்பட்டது என்கிறார்கள். இயற்கைவாதிகள் (Naturalists) அதன் பொருள் ‘இயற்கை’ என்றும், இயற்கையிலிருந்தே எல்லாம் பிறந்தன என்றும் கூறுகிறார்கள். சூன்யவாதிகள் (Nihilists) இதற்குப் பொருள் ‘சூன்யம்’ அல்லது ‘பூஜ்யம்’ என்றும், சூன்யத்திலிருந்துதான் எல்லாம் வெளிப்பட்டன என்றும் சொல்கிறார்கள். ஆஸ்திகர்கள் அதற்குக் ‘கடவுள்’ என்று பொருள் கூறுகிறார்கள். அத்வைதிகள் இதன் பொருள் ‘பரிபூரணமான இருப்பு’ என்று கூறுகிறார்கள். ஆனால் எல் லோரும் வேதத்தின் அதே வரிகளைத்தான் தங்களுக்கு ஆதாரமாகக் கொள்கிறார்கள். 
இதுதான் ‘சாஸ்திர வழிபாட்டிலுள்ள’ குறைபாடு. ஆனால் இதில் ஒரு பெரிய நன்மையும் உள்ளது. இது நமக்கு வலிமையைத் தருகிறது. சாஸ்திரங்கள் உள்ள மதப்பிரிவுகளைத் தவிர மற்றவை எல்லாம் மறைந்துவிட்டன. அவற்றை எதுவும் அழிக்க முடியாதது போலுள்ளது.
    பார்சிகளைப்பற்றி உங்களுள் சிலர் கேள்விப்பட்டிருப் பீர்கள். அவர்களே பழைய பாரசீகர்கள். ஒரு காலத்தில் அவர்கள் பத்துக் கோடி பேர் இருந்தனர். அவர்கள் அரேபியர் களிடம் தோல்வியுற்றார்கள். இப்போது அந்த நாட்டில் உள்ள நவீன பாரசீகர்கள் முகமதியர்களாக மாறிவிட்டார்கள். தங்களைக் கொடுமைப்படுத்தியவர்களிடமிருந்து ஒருசிலர் தப்பிப் பிழைத்தார்கள். தங்களுடன் அவர்கள் தங்கள் சாஸ் திரத்தையும் காத்தார்கள். அந்தச் சாஸ்திரம் அவர்களை இன்றும் காப்பாற்றிக் கொண்டிருக்கிறது. 
அதேபோல் யூதர்களை நினைத்துப் பாருங்கள். தங்கள் சாஸ்திரம் மட்டும் இல்லாவிட்டால் அவர்கள் இருந்த இடம் தெரியாமல் மறைந்து போயிருப்பார்கள். அந்தச் சாஸ்திரமான ‘தால்மூத்’ அவர்களின் சிறப்பையும் ஆற்றலையும் பாதுகாத்து வருகிறது; எவ்வளவோ அச்சுறுத்தும் இன்னல்கள் வந்த போதிலும், அது அவர்களை ஒன்றாக வைத்துள்ளது.
எளிய முறையில் அணுகத் தக்கவண்ணம், எல்லாவற்றை யும் ஒரு சாஸ்திரம் சுலபமாகத் தெளிவாக்குகிறது. மற்ற பிரதீகங்களைவிட அது சுலபமானது, கையாள்வதற்கு எளியது. இதுதான் சாஸ்திரங்களின் பெரிய அனுகூலம். அதனை ஒரு பீடத்தின்மீது வையுங்கள். எல்லோரும் பார்ப்பார்கள். சிறந்த தாகையால் எல்லோரும் படிக்கவும் செய்வார்கள்.
என்னைப் பட்சபாதம் உடையவன் என்று நீங்கள் எண் ணினாலும் நான் ஒன்று சொல்லியே ஆக வேண்டும். என் கருத்துப்படி சாஸ்திரங்கள் நன்மையைவிடத் தீமையையே அதிகம் செய்திருக்கின்றன. தீய கோட்பாடுகளுக்கு அவை காரணமாக இருந்துள்ளன. பல்வேறு மதங்களும் பிரிவுகளும் சாஸ்திரங்களிலிருந்தே தோன்றின. கொடுமைகளுக்கும் மத வெறிக்கும் அவையே காரணமாக உள்ளன. இன்று எல்லா இடங்களிலும் பொய்யர்களை அவையே படைக்கின்றன. ஒவ் வொரு நாட்டிலும் உள்ள பொய்யர்களின் எண்ணிக்கையை யும் பார்த்தால் திகைப்பாக இருக்கிறது.
அடுத்ததாக நாம் பார்க்க வேண்டியது பிரதிமைஉருவம். உலகம் முழுவதிலுமே உருவங்கள் ஏதாவதொரு விதத்தில் உபயோகப்படுத்தப்படவே செய்கின்றன. சிலர் மனித உருவையே பிரதிமையாகக் கொள்கிறார்கள். அதுதான் மிகவும் உயர்ந்த பிரதிமை. நான் ஒரு பிரதிமையை வழிபட விரும்பினால், ஒரு கட்டிடத்தையோ மிருகத்தையோ வேறு உருவத்தையோ வழிபடுவதைவிட, மனித உருவையே கொள்வேன். ஒரு பிரி வினர் ஒரு குறிப்பிட்ட விதமான உருவம்தான் சரியான பிரதிமை என்று கருதுகின்றனர். மற்ற பிரிவினர், அது சரியல்ல என்று நினைக்கின்றனர். கிறிஸ்தவர்களைப் பொறுத்தவரை கடவுள் புறா வடிவத்தில் வந்தால் அது சரி, ஆனால் இந்துக்கள் கூறுவதுபோல் அவர் பசு வடிவில் வந்தார் என்றால், அது பெரிய தவறு, அது மூடநம்பிக்கை. பிரதிமையை ஒரு பெட்டி வடிவில் செய்து, அதன்மீது இரண்டு தேவதூதர்களை அமரச் செய்து உள்ளே ஒரு புத்தகத்தையும் வைத்தால் அது யூதர் களுக்கு மிகவும் சரி. ஆனால் அதுவே ஓர் ஆண் அல்லது பெண்ணின் வடிவமாக இருந்தால், அது ஒரு கோரம். காபாவையும் அதிலுள்ள கறுப்புக் கல்லையும் மனத்தில் நினைத்து மேற்கு நோக்கித் தொழுவதுதான் சரியென முகமதி யர்கள் எண்ணுகிறார்கள். ஆனால் சர்ச்சைப்போல் ஒரு வடி வத்தை மனத்தில் நினைத்தால் அது உருவ வழிபாடு, கீழானது என்று நினைக்கிறார்கள். இதுதான் உருவ வழிபாட்டில் உள்ள குறைபாடு. இவை எல்லாம் இன்றியமையாத படிகள். ஆனால் சாஸ்திரங்கள் விஷயத்தில் அவற்றைக் கண்மூடித்தனமாக நம் பாமல் இருக்கின்ற அளவிற்கு நல்லது.
நமக்கு நாமே என்ன உணர்ந்துள்ளோம் என்பதுதான் கேள்வி. ஏசுநாதரோ, புத்தரோ, மோசஸோ என்ன செய்தார்கள் என்பது நமக்குப் பயனற்றது. நமக்கு நாமே அதைச் செய்யும் வரை அவர்கள் செய்த எதுவும் நமக்கு எந்தப் பயனும் தரப் போவதில்லை. ஓர் அறையில் சென்று கதவை மூடிக்கொண்டு, மோசஸ் என்ன சாப்பிட்டார் என்பதை நினைத்துக் கொண் டிருந்தால் அது உங்கள் பசியைப் போக்காது. அதுபோலவே அவர் என்ன நினைத்தார் என்பதும் உங்களைக் காப்பாற்றாது. இந்த விஷயங்களில் என் கருத்துக்கள் முற்றிலும் சுதந்திர மானவை. புராதன ஆச்சார்யர்களுடன் எனது கருத்து ஒத்துப் போகும்போது நான் செய்வது சரியென்று சிலவேளைகளில் எனக்குத் தோன்றுகிறது. சிலவேளைகளில் அவர்கள் என்னோடு ஒத்துப்போகும்போது, அவர்கள் செய்வது சரியென்று தோன்று கிறது. நமது சிந்தனை சுதந்திரமாக இருக்க வேண்டும் என் பதே எனது கருத்து.
இந்தப் புனித ஆச்சார்யர்களிடமிருந்து முற்றிலும் சுதந்திர மாக இருங்கள். அவர்களுக்கு எல்லா மரியாதையையும் அளியுங்கள். ஆனால் ஆன்மீகத்தைப் பொறுத்தவரை அதனை ஒரு தனிப்பட்ட தேடலாக எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். அவர்கள் தங்கள் ஒளியைக் கண்டதுபோல் நானும் என் ஒளியைக் காண வேண்டும். அவர்கள் ஒளியைக் கண்டது எக்காரணம் கொண்டும் நமக்குத் திருப்தி அளிக்காது. நீங்கள் பைபிளைப் பின்பற்றுவது என்பது அல்ல, நீங்களே பைபிளாக ஆக வேண் டும். அது ஒரு பாதை விளக்கு, ஒரு வழிகாட்டி. ஒரு மைல்கல் என்ற நிலையில் அதற்குரிய மரியாதையைச் செலுத்த வேண் டும், அவ்வளவுதான். ஒரு சாஸ்திரம் என்பதற்குரிய மதிப்பு அவ்வளவே.
ஆனால் இந்தப் பிரதிமைகளும் மற்றவையும் கண்டிப் பாகத் தேவைப்படுகின்றன. மனத்தை ஒருமைப்படுத்த வேண்டுமானாலும் சரி, ஓர் எண்ணத்தை வெளிப்படுத்த வேண்டுமானாலும் சரி, மனத்தில் உருவங்களை அமைக்க வேண்டியிருக்கிறது. உருவங்களை அமைக்காமல் உங்களால் எண்ணத்தை வெளிப்படுத்த முடியாது. பிரதிமைகள் தேவைப் படாத இரண்டு வகையான மக்கள் உள்ளார்கள்: ஆன்மீகத் தைப்பற்றிக் கவலைப்படாத மனித மிருகங்கள் ஒருவகை, இந்த நிலைகளை எல்லாம் கடந்த மகான்கள் இன்னொரு வகை. இந்த இரு எல்லைகளுக்குள் உள்ள எல்லோருக்கும் உள் ளேயோ, வெளியேயோ ஏதாவது ஒருவகை லட்சியம், ஒரு பிரதிமை தேவைப்படவே செய்கிறது; அது இறந்துபோன ஒரு மனிதனாக இருக்கலாம், அல்லது வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் ஆணாகவோ பெண்ணாகவோ இருக்கலாம். இதுதான் மனித வழிபாடு. இது உடலைத்தான் மையமாகக் கொண்டுள்ளது. ஆனாலும் இது இயல்பான ஒன்று.  
சூட்சுமமான விஷயங்களையும் தூலமாக்க முயல்வது மனித இயல்பு. அப்படித் தூலமாக்கிக் காணாமல் நம்மால் இங்கு எப்படி வந்திருக்க முடியும்? நாம் எல்லோரும் தூல வடிவம் பெற்ற ஆன்மாக்கள். அதனால்தான் நாம் பூமியில் வந்திருக்கிறோம். தூலமாக்கும் தன்மைதான் நம்மை இங்கே கொண்டு வந்துள்ளது. அதாவது பிரதிமையை ஏற்கும் பண்பு தான் நம்மை உலகில் கொண்டு வந்துள்ளது; பிரதிமை வழி பாட்டின் உதவியுடனேயே நாம் உலகைக் கடந்து செல்வோம். ‘முள்ளை முள்ளால் எடுப்பது’ என்பார்களே, அது போன்றது இது. புலனுணர்வுப் பொருட்களை நாடிச் செல்வது, நம்மை மானிடன் ஆக்கியுள்ளது. இந்த நிலையில் மனித-உருவ வழி பாட்டை எவ்வளவுதான் எதிர்த்துப் பேசினாலும் அதை வழி படவே வேண்டியுள்ளது. ‘நீ உருவ வழிபாட்டில் ஈடுபடக் கூடாது’ என்று சொல்வது எளிது. ஆனால் இதைச் சொல்பவன் தான் அதில் மிகவும் ஆழ்ந்து ஈடுபட்டுள்ளவன். ஏதோவோர் ஆணிடமோ பெண்ணிடமோ அவன் மிகுந்த பற்று வைத்துள் ளான். அவர்கள் இறந்தாலும் அவனது பற்று விடுவதில்லை . அவர்களைப் பின்தொடர்ந்து செல்ல விரும்புகிறான். அதுதான் உருவ வழிபாடு, அதுதான் விதை, உருவ வழிபாட்டிற்கு மூல காரணம். காரணம் இருப்பதால் அது ஏதாவது ஒருவகையில் வெளிப்படவே செய்யும்.
ஒரு சாதாரண ஆணிடமோ பெண்ணிடமோ பற்று வைப் பதைவிட ஏசு, புத்தர் இவர்களின் உருவத்தில் பற்று வைப்பது நல்லதுதானே. உருவத்தின் முன் முழங்கால் இடுவது மோச மானது என்று மேலைநாட்டில் கூறுகிறார்கள். அவர்களே ஒரு பெண்ணின் முன்னால் முழங்காலிட்டு, ‘நீதான் என் உயிர்; நீதான் என் வாழ்வின் ஒளி; நீதான் என் கண்மணி; நீதான் என் உயிர்’ என்று சொல்கிறார்கள். இது உருவ வழிபாட்டைவிட இழிவானது. ‘எனது உயிர், எனது வாழ்க்கை ‘-இந்த உணர்ச்சிப் பெருக்கெல்லாம் ஐந்து நாளில் மறைந்துவிடும். இது ஐம் புலன்களின் மீதுள்ள வெறும் பற்று; மலர்களைக் கொண்டு மறைக்கப்பட்ட தன்னலப் பற்று. கவிஞர்கள் அதற்கு அழகான பெயர் வழங்குகிறார்கள்; அதன்மீது பன்னீர் தெளிக்கிறார்கள். ஆனால் இது தன்னலப் பற்றே தவிர வேறல்ல. புத்தர், மகாவீரர் இவர்களுடைய திருவுருவங்களுக்கு முன்னால் முழங்காலிட்டு, ‘நீ என் உயிர்’ என்று கூறுவது இதைவிடச் சிறந்தது அல்லவா? இப்படி நூறுமுறை செய்வதைத்தான் நான் விரும்புவேன்.
இன்னொரு வகையான பிரதீக வழிபாடு இருக்கிறது. இது மேலைநாடுகளில் ஏற்கப்படுவதில்லை. ஆனால் எங்கள் சாஸ்திரங்களில் சிறப்பாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது: மனத்தையே கடவுளாக வழிபடுவதுதான் அது. இறைவனாக வழிபடப்படு கின்ற ஒவ்வொன்றும் ஒரு படி. அவை ஒவ்வொன்றின் மூலமும் நாம் அவரை நெருங்குகிறோம். அருந்ததி ஒரு சிறிய நட்சத்திரம். அதனைக் காட்ட வேண்டுமானால், முதலில் அதன் அருகி லுள்ள பெரிய நட்சத்திரம் ஒன்றைக் காட்டி, கவனத்தை ஈர்க்க வேண்டும். பிறகு இன்னும் சற்று சிறிய ஒன்றைக் காட்ட வேண்டும். இவ்வாறு படிப்படியாகச் சென்று கடைசியில் அருந்ததி நட்சத்திரத்தை அணுகுவோம். இப்படியே பலவிதப் பிரதீகங்களும் பிரதிமைகளும் நம்மை இறைவனை நோக்கி அழைத்துச் செல்கின்றன. 
 புத்தரையும் ஏசுவையும் வழிபடுவது பிரதீக வழிபாடுதான். அது இறைவழிபாட்டிற்கு அருகிலுள்ள நிலை. ஒரு புத்தரையோ ஒரு ஏசுவையோ வழிபடுவது மனிதனைக் காப்பாற்றாது. அவர் களைத் தாண்டி, ஏசுவாகவும் புத்தராகவும் அவதரித்த கடவுளை அவன் அடைய வேண்டும். ஏனெனில் கடவுள் மட்டுமே நமக்கு முக்தி தர முடியும். ஏசுநாதரும் புத்தரும் கடவுளாகவே கருதப்பட வேண்டும், அவர்கள் பிரதீகங்கள் அல்ல, கடவுளே என்று தத்துவ ஞானிகள் சிலர் கூறுகின்றனர். இந்தப் பிரதீகங் களை, அதாவது ஆண்டவனை அடையும் பல படிகளை ஏற்றுக்கொள்வதில், வழிபடுவதில் எவ்விதத் தீங்கும் இல்லை. ஆனால் இந்தப் பிரதீகங்களை வழிபடும்போது இறைவனை வழிபடுவதாக நினைத்தால் அது தவறு. ஏசுவை வழிபடுவதால் உய்ய முடியும் என்று ஒருவன் நினைத்தால், அது முற்றி லும் தவறு. ஒருவன் ஓர் உருவத்தையோ, ஆவிகளையோ, அல்லது இறந்துபோன முன்னோர்களையோ வழிபட்டால் அவன் காப்பாற்றப்படுவான் என்று எண்ணினால், அதுவும் பிழையே. ஆனால் கடவுள் இதில் உள்ளார் என்ற கருத்துடன் எதையும் வழிபடலாம். உருவத்தை மறந்து அதில் கடவுளைக் காணுங்கள்.
கடவுள்மீது எந்த உருவத்தையும் புகுத்தக் கூடாது; ஆனால் நமக்குப் பிடித்த எதில் வேண்டுமானாலும் கடவுளைப் புகுத்தலாம். அதாவது நீங்கள் வழிபடும் உருவமாக அவரை எல்லைப்படுத்தாதீர்கள், நீங்கள் வழிபடுகின்ற அனைத்து உருவங்களையும் அவரால் நிறையுங்கள். அப்போது ஒரு பூனையில்கூட இறைவனை வழிபட முடியும். பூனையை மறந்து விட்டு, அதில் கடவுளைப் பிரதிஷ்டை செய்யுங்கள். நீங்கள் செய்வது சரியாகும். ஏனெனில் அவரிடமிருந்துதான் எல்லாம் வருகின்றன. அவர் எல்லாவற்றிலும் உள்ளார். ஓர் ஓவியத்தைக் கடவுளாக வழிபடலாம், ஆனால் கடவுளை ஓவியமாக வழி படக் கூடாது. கடவுள் ஓவியத்தில் உள்ளார் என்பது சரி, ஆனால் ஓவியமே கடவுள் என்பது தவறு. கடவுள் சிலையில் இருக்கிறார் என்பது மிகவும் சரி. அதில் ஆபத்தில்லை . இதுதான் உண்மையான வழிபாடு. ஆனால் சிலை கடவுள் வெறும் பிரதீகம்தான்.
பக்தியில், அடுத்து நாம் பார்க்கப்போவது நாம சக்தி அதாவது திருப்பெயரின் ஆற்றல். பிரபஞ்சமே நாமரூபத்தால் தான் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. நாம் காண்பதெல்லாம் நாமம், ரூபம்-இவற்றின் சேர்க்கையாக இருக்கலாம்; அல்லது வெறும் நாமமாக மட்டும் இருந்து ரூபம் நமது மனத்தின் கற்பனையாக இருக்கலாம். எனவே நாமரூபமாக இல்லாத எதுவுமே உலகில் இல்லை. ஆண்டவனுக்கு உருவமோ வடிவமோ இல்லை என்று எல்லோரும் நம்புகிறோம். ஆனால் அவரைப்பற்றிச் ‘சிந்திக்கத்’ தொடங்கிய உடனே அவருக்கு நாமம், ரூபம் இரண்டையும் அளித்து விடுகிறோம். ப சித்தம் ஓர் அமைதியான குளம் போன்றது. எண்ணங்கள் சித்தத்தின்மீது எழும் அலைகளைப் போன்றவை. இந்த அலைகள் எழும் இயல்பான முறையே நாமரூபம். நாமமோ ரூபமோ இல்லாமல் ஓர் அலையும் எழ முடியாது. என்றும் ஒரே சீராயுள்ள (Uniform) நிலை சிந்தனைக்கு அப்பாற்பட்டது. அது எண்ணமாக, ஜடமாக ஆகும்போது நாமமும் ரூபமும் பெற்றாக வேண்டும். அவற்றை நாம் பிரிக்க இயலாது.  
இது கடவுள் இந்தப் பிரபஞ்சத்தை வாக்கிலிருந்து (Word) படைத்தார் என்று பல சாஸ்திரங்கள் கூறுகின்றன. சம்ஸ் கிருதத்தில் ‘சப்த பிரம்மம்’ என்பதுதான் கிறிஸ்தவர்கள் கூறு கின்ற ‘வாக்கு’. இது பண்டைய இந்தியக் கொள்கை. இது இந்தியப் பிரச்சாரகர்களால் அலெக்சாண்டிரியாவுக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டு, அங்கு நிலைபெற்றுவிட்டது. அவ் வாறு வாக்கு, அவதாரம் போன்ற கருத்துக்கள் அங்கே நிலைத்து விட்டன. 
 வாக்கிலிருந்தே இறைவன் எல்லாவற்றையும் படைத்தார் என்னும் கருத்திற்கு மிகுந்த ஆழமான பொருளுண்டு. இறைவன் உருவம் அற்றவர், எனவே இதுதான் படைப்பையோ உருவத் தையோ விளக்குவதற்கான மிகச் சிறந்த முறையாகும். படைப்பு என்பதற்கான சம்ஸ்கிருதச் சொல் சிருஷ்டி அதாவது வெளிப் படுத்துதல். ‘சூன்யத்திலிருந்து இறைவன் எல்லாவற்றையும் படைத்தார்’ என்று சொல்லும்போது, பெரிதாக என்ன புரிந்து விடுகிறது? பிரபஞ்சம் இறைவனிலிருந்து வெளிப்படுத்தப் படுகிறது, அவரே பிரபஞ்சமாக மாறுகிறார், மீண்டும் அனைத் தும் அவரிடமே போய்ச் சேர்கின்றன. மீண்டும் அவை படைக்கப்படுகின்றன. அவரிடமே திரும்பிச் சேர்கின்றன. காலங்காலமாக இது தொடர்ந்து நடைபெற்றுக் கொண்டேயிருக்கும். 
மனத்தில் ஏதாவது தோன்ற வேண்டுமானால் நாம ரூபம் இல்லாமல் அது முடியாது என்று கண்டோம். உங்கள் மனம் மிகவும் அமைதியாக, எண்ணங்களே அற்றதாக இருப்ப தாக வைத்துக் கொள்ளுங்கள். அதில் ஓர் எண்ணம் எழத் தொடங்கினால் அது நாமத்தையும் ரூபத்தையும் எடுத்துக் கொள்ளத்தானே செய்யும்? ஒவ்வோர் எண்ணத்திற்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட நாமமும் ரூபமும் உள்ளது. அதேபோன்று படைப்பு, வெளிப்பாடு என்பதே எப்போதும் நாமத்தோடும் ரூபத்தோடும் என்றென்றைக்குமாக இணைந்துள்ளன. இவ் வாறு மனிதனால் கொள்ள முடிந்த ஒவ்வொரு கருத்தும் ஒரு குறிப்பிட்ட சொல்லை அதன் மற்றொரு பாகமாகக் கொண்ட தாக இருப்பதைக் காண்கிறோம். உங்கள் எண்ணங்களிலிருந்து உங்கள் உடல் எப்படித் தோன்றியதோ, உங்கள் கருத்து தூல வடிவம் பெற்று, வெளிப்படுத்தப்பட்டு எவ்வாறு உடலாகி யுள்ளதோ அவ்வாறே இந்தப் பிரபஞ்சமும் ஒரு மனத்தின் வெளிப்பாடு என்று கொள்வது இயல்பானது. மேலும் பிர பஞ்சம் முழுவதும் ஒரே அமைப்பைக் கொண்டிருக்குமானால் ஓர் அணு எப்படி அமைக்கப்பட்டுள்ளது என்று தெரிந்து கொண்டால், பிரபஞ்சம் முழுவதும் எப்படி அமைக்கப்பட் டுள்ளது என்பதைத் தெரிந்து கொள்ளலாம். நம்மில் உடல் என்பது தூலப் பகுதி, சிந்தனை என்பது சூட்சுமப் பகுதி. இரண்டும் ஒருபோதும் பிரியாதவை. உடல் இல்லாமல் போகும் போது சிந்தனையும் மறைந்துவிடும். ஒவ்வொரு நாளும் நீங்கள் இதை உணர்கிறீர்கள். மூளையின் அமைதி குலையும்போது சிந்தனையும் கலங்குகிறது. ஏனென்றால் இரண்டும் ஒன்றேஒன்று தூலம், மற்றது சூட்சுமம். ஜடம், மனம் என்று இரண்டு இல்லை . 
உயர்ந்து ஓங்கி நிற்கின்ற வாயுத்தூண் ஒன்றை எடுத்துக் கொள்வோம். அதில் அடர்த்தி செறிந்த பாகமும் அடர்த்தி குறைந்த பாகமும் இருக்கிறது; உயரச் செல்லச்செல்ல அடர்த்தி குறைகிறது. அதுபோல்தான் நமது உடலும் தூலத் திலிருந்து நுட்பத்திற்குச் செல்கின்ற அடுக்குகளாக உள்ளது. நமது உடலை நகங்களுக்கு ஒப்பிடலாம். நகத்தை வெட்ட வெட்ட அது வளர்கிறது. அவ்வண்ணமே நம் நுண்ணிய எண்ணங்களிலிருந்து ஒன்றன்பின் ஒன்றாக உடல்கள் வந்து கொண்டே இருக்கின்றன. நுட்பமாக இருக்கும் அளவிற்கு ஒரு பொருள் நிலைத்து நிற்கிறது; தூலமாக இருக்கும் அளவிற்கு அது நிலையற்றதாக இருக்கிறது. ஆகவே ‘எண்ணம்’ என்று வெளிப்படும் ஒரு சக்தியின் தூலப் பகுதி ரூபம்; சூட்சுமப் பகுதி நாமம். ஆனால் எண்ணம், ரூபம், நாமம்-இந்த மூன்றும் ஒன்றே; ஒன்றே மூன்றும். ஒரே பொருளின் நுட்பமான, அடர்த்தி குறைந்த மற்றும் அடர்த்தி மிக்க மூன்று நிலைகளே அவை. எங்கே ஒன்று இருக்கிறதோ மற்றவையும் அங்கே இருக்கும். எங்கே நாமம் உள்ளதோ, அங்கே ரூபமும் எண்ண மும் இருக்கவே செய்யும்.
எனவே உடலின் அமைப்புப்படியே பிரபஞ்சமும் அமைக்கப்பட்டிருக்குமானால் அது ரூபம், நாமம், எண்ணம் ஆகிய மூன்றையும் பெற்றிருக்க வேண்டும். ‘எண்ணம்’ பிரபஞ்சத்தின் மிக நுட்பமான பாகம்; உண்மையான தூண்டுசக்தி-அதுதான் கடவுள் என்று வழங்கப்படுகிறது. உடலின் பின்னால் இருக்கும் ‘எண்ணம்’தான் ஆன்மா. பிரபஞ்சத்தின் பின்னால் உள்ள ‘எண்ணம்’ இறைவன். அதைத் தொடர்ந்து நாமம், இறுதியாக நாம் கண்டு உணரக்கூடிய ரூபம். 
உங்களுள் ஒருவரை எடுத்துக் கொள்வோம். நீங்கள் ஒரு மனிதர், பேரண்டத்தில் ஒரு சிற்றண்டம். உங்கள் உடலுக்கு குறிப்பிட்ட ஓர் உருவம் உள்ளது; திரு இன்னார், திருமதி இன்னார் என்ற நாமமும் உள்ளது. அதற்குப் பின்னால் ஓர் ‘எண்ணம்’ உள்ளது. அதுபோலவே எல்லையற்றுப் பெருகிய வகையில் இந்தப் பிரபஞ்சமும் அமைந்துள்ளது. அதற்குப் பின்னால் ஒரு நாமம் உள்ளது. அதுதான் ‘வாக்கு’. அதிலிருந்து புற உலகங்கள் எல்லாம் தோன்றியுள்ளன. அதற்குப் பின்னால் பிரபஞ்ச எண்ணமாகிய கடவுள் இருக்கிறார். அவரையே மஹத் என்று சாங்கியர்கள் கூறுகிறார்கள். அதுதான் பிரபஞ்ச உணர்வு. அந்தப் பெயர் என்ன? ஏதாவதொரு பெயர் இருக்க வேண்டும். பிரபஞ்சம் ஒரே இயல்பானது. எந்தப் பொருளினால் இந்தப் பிரபஞ்சம் ஆக்கப்பட்டதோ, அந்தப் பொருளினா லேயே ஒவ்வோர் அணுவும் ஆக்கப்பட்டிருக்கிறதென்று சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி தற்கால விஞ்ஞானம் காட்டியுள்ளது. ஒரு களிமண் கட்டியைப்பற்றித் தெரிந்தால், பிரபஞ்சமே தெரிந்ததாகும். இந்த அட்டவணை, அதன் எல்லா பரிமாணங் களுடனும் தெளிவாக உங்களுக்குத் தெரியுமானால், பிரபஞ் சமே உங்களுக்குத் தெரியும். பிரபஞ்சத்தின் மிகச் சிறப்பான பிரதிநிதியாக மனிதன் இருக்கிறான். அவன் சிற்றண்டம். அவன் தன்னளவில் ஒரு சிறிய பிரபஞ்சம். அவனில் ரூபமும், அதற்குப் பின்னால் நாமமும், அதற்குப் பின்னால் சிந்திக்கும் பொரு ளான எண்ணமும் உள்ளது.
இதே திட்டப்படிதான் பிரபஞ்சமும் அமைய வேண்டும். நாமம் என்று சொல்கிறோமே, அது எது என்பதுதான் கேள்வி. இந்துக்களின் கருத்துப்படி அது ஓம். பண்டைய எகிப்தியர் களும் அதை நம்பினார்கள். ‘எதைத் தேடி ஒருவன் பிரம்மச்சரிய நெறியைக் கடைப்பிடிக்கிறானோ அதைச் சுருக்கமாகக் கூறுகிறேன். அது தான் ஓம்.’ ‘ஓம். அதுதான் பிரம்மம்; அது  புராதனமானது. இந்த ஓம் என்பதன் ரகசியத்தை அறிபவன் விரும்புகின்ற எல்லாவற்றையும் பெறுகிறான்.’
 பிரபஞ்சம் முழுவதற்கும் கடவுளுக்கும் நாமமாக ஓம் இருக்கிறது. புற உலகத்திற்கும் கடவுளுக்கும் இடையில் இது உள்ளது, இரண்டையும் குறிக்கிறது. ஆனால் நாம் பிர பஞ்சத்தைத் தொடு உணர்ச்சி, சுவை, நிறம் என்று ஐம்புலன் களுக்கு ஏற்றவாறு தனித்தனியாகவோ வேறு எத்தனையோ வழிகளிலோ எடுத்துக்கொள்ள முடியும். ஒவ்வொரு வழியிலும், இந்தப் பிரபஞ்சத்தைப் பல கோணங்களிலிருந்து நோக்கிப் பல கோடி பிரபஞ்சங்களை எழுப்பிவிடலாம். இந்தப் பிர பஞ்சங்கள் ஒவ்வொன்றும் தன்னளவில் பூரணமானவை. ஒவ் வொன்றிற்கும் ஒரு நாமமும் ஒரு ரூபமும் ஓர் எண்ணமும் உண்டு. இந்த எண்ணங்களே ‘பிரதீகங்கள்’, ஒவ்வொன்றிற் கும் ஒரு பெயருண்டு. புனிதமான பல நாமங்கள் பக்தியோகத் தில் வழங்கப்படுகின்றன. இந்தத் திருநாமங்களுக்கு ஏறக்குறைய எல்லையற்ற சக்தியுண்டு. இந்தத் திருநாமங்களை ஜபிப்ப தால் நாம் விரும்புகின்ற எதை வேண்டுமானாலும் பெறலாம்; பூரணத்தையும் அடையலாம்.
ஆனால் இரண்டு விஷயங்கள் இன்றியமையாதவை. ‘குருவும் வியக்கத்தக்கவராக இருக்க வேண்டும் சீடனும் அப்படியே இருக்க வேண்டும்’ என்று கடோபநிடதம் (1. 2.7) கூறுகிறது. தகுந்த பரம்பரை வழியாக வந்த நாமத்தைப் பெற்ற ஒருவரிடமிருந்து நாம் அதைப் பெற வேண்டும். மிகப் பண்டைக் காலத்திலிருந்தே குரு-சீடன் என்ற முறையில் இந்த ஆன்மீகப் பெருவெள்ளம் பேராற்றலுடன் பாய்ந்து கொண்டே இருக்கிறது. இத்தகைய நாமம் யாரிடமிருந்து வருகிறதோ அவரே குரு. யார் இதைப் பெறுகிறாரோ அவர் சீடர். அந்தத் திருநாமத்தை உரிய முறையில் பெற்று ஜபித்து வந்தால் பக்தியோகத்தில் மிகுந்த முன்னேற்றம் அடையலாம். அந்தத் திருநாமத்தை ஜபிப்பதால் பக்தியின் மிக உயர்ந்த நிலையைக்கூட அடைய முடியும். ‘உனக்குப் பல திருநாமங்கள் உண்டு. அந்தத் திருநாமங்களை நீயே அறிந்திருக்கிறாய். எல்லா திருநாமங்களும் உனதே. ஒவ்வொன்றிலும் உனது அளவற்ற சக்தி நிறைந்திருக்கிறது. இதனை ஜபிப்பதற்கு இடத்தையோ நேரத்தையோ பொருட்படுத்த வேண்டுவதில்லை. ஏனெனில் எல்லா நேரமும் எல்லா இடமும் புனிதமானவையே. எம்பெரு மானே, நீ அடைவதற்கு எளியவன். அருளே வடிவானவன். எனினும் உன்னிடம் சிறிதேனும் அன்பு வைக்கும் பாக்கியம் பெறாத துரதிர்ஷ்ட சாலியாக இருக்கிறேன் நான்.’

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s