பக்தியோகம் 4

I. வகுப்புச் சொற்பொழிவுகள்
அ. ஆரம்பநிலைப் பாடங்கள
4. சின்னங்களின் தேவை

பக்தி இரு பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. ஒன்று வைதீக பக்தி; அதாவது விதிமுறைக்கு உட்பட்டது, புறச்சடங்கு களுடன் கூடியது. மற்றொன்று முக்கிய பக்தி; அதாவது மிகச் சிறந்தது. பக்தி என்ற சொல், மிகவும் கீழ்நிலையிலிருந்து மிக உயர்ந்த நிலை வரையிலுமுள்ள எல்லா வழிபாட்டு நிலை களையும் தழுவி நிற்கிறது. உலகத்தில் எந்த நாட்டைச் சேர்ந்த தானாலும் சரி, எந்த மதத்தைச் சேர்ந்ததானாலும் சரி, எல்லா வழிபாடுகளும் அன்பினால் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டுள்ளன. இவற்றுள் பெரும்பான்மையும் வெறும் சடங்குகள் மட்டுமே. இனி, சடங்குகள் அல்லாதவையும் பல உள்ளன; இவற்றை அன்பு நெறி என்று சொல்ல முடியாது. இவை கீழ்நிலையிலேயே உள்ளன. எனினும் இவை தேவையானவை. ஆன்மாவை முன் னேறச் செய்ய பக்தியின் இந்தப் புறப் பகுதி மிகவும் இன்றியமை யாதது. மிக உயர்ந்த நிலையை ஒரே தாவலில் அடைய முடியும் என்று எண்ணுபவன் பெரிய தவறு செய்கிறான். தான் ஒரே நாளில் முதிர்ந்து கிழவனாகப் போவதாக ஒரு குழந்தை நினைத் தால், அது தவறு.

ஆன்மீகம் என்பது நூல்களிலோ அறிவுத் திறனிலோ, வாதங்களிலோ இல்லை என்பதை மறக்க மாட்டீர்கள் என்று நம்புகிறேன். வாதங்களும், கொள்கைகளும், கோட்பாடுகளும், நம்பிக்கைகளும், சாஸ்திரங்களும், சடங்குகளும் எல்லாம் ஆன்மீக வாழ்வில் உதவி செய்கின்றன, அவ்வளவுதான். ஆனால் ஆன்மீகம் என்பது அனுபூதி. கடவுள் ஒருவர் இருப்பதாக நாம் எல்லோரும் சொல்கிறோம். நீங்கள் அவரை நேரில் கண்டிருக் கிறீர்களா? இதுதான் கேள்வி. ‘கடவுள் விண்ணில் இருக்கிறார்’ என்று ஒருவன் சொல்கிறான். அவனிடம், ‘நீ அவரைக் கண்டி ருக்கிறாயா?’ என்று கேளுங்கள். அவன் ‘கண்டிருக்கிறேன்’ என்று சொன்னால் அவனைக் கேலி செய்து அவனை ஒரு பைத்தியம் என்று கூறுகிறீர்கள். பெரும்பாலோரைப் பொறுத்த வரை மதம் என்பது ஒருவகையான அறிவுக் கோட்பாடு, ஒரு கொள்கை, அவ்வளவுதான். இத்தகைய மதத்தை நான் ஒரு போதும் பிரச்சாரம் செய்ததில்லை. அதை மதம் என்று நான் கூறவும் மாட்டேன். மதம் என்பது நமது அறிவுக்கு ஏற்ற சில விஷயங்களை ஏற்றுக்கொள்வதிலோ ஏற்காத விஷயங்களை விட்டுவிடுவதிலோ இல்லை. இத்தகைய மதத்தைப் பின்பற்று வதைவிட நாத்திகனாக இருப்பதே நல்லது.

ஆன்மா ஒன்று உண்டு என்று சொல்கிறீர்கள். அந்த ஆன்மாவை நீங்கள் பார்த்திருக்கிறீர்களா? நமக்கெல்லாம் ஆன்மா இருந்தும் நாம் ஏன் அதைப் பார்த்ததில்லை? இந்தக் கேள்விக்கு விடை அளித்தாக வேண்டும்; ஆன்மாவைக் காண வழி கண்டாக வேண்டும். இல்லாவிட்டால் மதம் அது இது என்றெல்லாம் பேசுவது பயனற்றது. ஒரு மதம் உண்மையென் றால், அது ஆன்மாவையும் ஆண்டவனையும் உண்மையையும் நம் உள்ளத்தில் காட்ட வேண்டும். இந்தக் கொள்கை, அந்தக் கொள்கை என்று நானும் நீங்களும் ஊழிக்காலம்வரையில் வாதாடிக்கொண்டே இருக்கலாம். ஒரு முடிவிற்கும் வரவே மாட்டோம். காலங்காலமாக மக்கள் வாதிட்டுக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். என்ன பயன்? அறிவு அங்கே போகவே முடி யாது. அறிவின் எல்லைக்கு அப்பால் நாம் போக வேண்டும். மதத்திற்கான நிரூபணம் நேரடி அனுபவம். இதோ இந்தச் சுவர் இருப்பதற்கான நிரூபணம் அதை நாம் நேரடியாகக் காண்பது தான். சுவர் இருக்கிறதா இல்லையா என்பதைப்பற்றி காலங் காலமாக வாதம் புரிந்தாலும், ஒரு முடிவிற்கும் வர முடியாது; நீங்கள் நேரடியாகப் பார்த்தால் போதும், எல்லா வாதங்களும் அடங்கிவிடும். உலகிலுள்ளோர் அனைவரும் சேர்ந்து, இந்தச் சுவர் இல்லையென்று உங்களிடம் சொன்னாலும் அதை நீங்கள் நம்ப மாட்டீர்கள். ஏனெனில் உலகிலுள்ள கொள்கைகள் கோட்பாடுகள் அனைத்தையும்விட மேலான சாட்சி உங்கள் கண்கள் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும்.

ஆன்மீக வாழ்வில் ஈடுபட விரும்பினால் முதலில் புத்தகங் களையெல்லாம் தூக்கி எறிந்துவிட வேண்டும். புத்தகங்களைக் குறைவாகப் படிக்கின்ற அளவிற்கு உங்களுக்கு நல்லது. ஒரு நேரத்தில் ஒன்றைச் செய்யுங்கள். மூளையைக் குழப்பிக் கொள் வதே தற்கால மேலை நாட்டினரின் போக்காக உள்ளது. ஜீரணிக்க முடியாத எத்தனையோ கருத்துக்கள் அவர்களின் மூளையில் முட்டிமோதிக் கொண்டு, தெளிவான ஒரு நிலைக்கு வருகின்ற வாய்ப்பைப் பெறாமல் குழம்பிக் கிடக்கின்றன. பல நேரங்களில் அது ஒரு நோயாகவே ஆகிவிடுகிறது. இது ஒருபோதும் மதம் ஆகாது.

இன்னும் சிலருக்கு நரம்புகளில் ஒரு கிளர்ச்சி வேண் டியிருக்கிறது. அவர்களுக்குப் பேய்க் கதைகளைச் சொல் லுங்கள்; வடதுருவத்திலிருந்து அல்லது எங்கோ தொலை தூரத்திலிருந்து சிறகடித்துப் பறந்து வருபவர்களைப் பற்றியோ அல்லது வேறு வினோத உருவங்களில் வருபவர்களைப் பற்றியோ சொல்லுங்கள்; அந்த உருவங்கள் மறைந்திருந்து உங்களைக் கவனிக்கின்றனர் என்றெல்லாம் கூறி அவர்களை உடல் புல்லரிக்கச் செய்யுங்கள், அவர்கள் திருப்தியுடன் வீடு திரும்புவார்கள். ஆனால் இருபத்துநான்கு மணி நேரத்தில் அவர்களுக்குப் புதிய கிளர்ச்சி வேண்டும், அதற்குத் தயாராகி விடுவார்கள். இதைத்தான் சிலர் மதம் என்று கூறுகின்றனர். இது பைத்தியக்கார மருத்துவமனைக்குப் போவதற்கான வழி யாக இருக்கலாமே தவிர ஒருபோதும் மதம் ஆகாது. இந்தப் பாதை வழியாக ஒரு நூறாண்டு காலம் நீங்கள் போவீர் களானால் இந்த நாட்டையே ஒரு பைத்தியக்கார விடுதியாக ஆக்கிவிடுவீர்கள்.

பலவீனர்களால் ஆண்டவனை அடைய முடியாது. இத் தகைய விறுவிறுப்பூட்டும் விஷயங்கள் எல்லாம் மனிதனைப் பலவீனன் ஆக்குகின்றன. கால் விரலால்கூட அவற்றைத் தீண்டாதீர்கள். அவை மக்களைப் பலவீனப்படுத்துகின்றன, மூளையைக் குழப்புகின்றன, மனத்தை வலிமையிழக்கச் செய் கின்றன, வாழ்க்கையை இழிநிலைக்குக் கொண்டு செல்கின்றன. தவிர்க்க முடியாத ஒரு பெரும் குழப்பம்தான் அவற்றின் விளை வாக இருக்கும். மதம் என்பது சொற்பொழிவிலோ, நூல் களிலோ, கொள்கைகளிலோ இல்லை, அனுபூதியில்தான் உள்ளது என்பதைக் கருத்தில்கொள்ள வேண்டும். வெறும் அறிவைப் பெறுவது அல்ல மதம், அனுபூதியே மதம். திருடக் கூடாது இது எல்லோருக்கும் தெரியும். அதனால் என்ன? திருடாதவனே அதன் உண்மையை உணர்வான். ‘பிறருக்குத் துன்பம் தரக் கூடாது’-அதனால் என்ன வந்துவிடும்? துன்பம் செய்யாதவனே இதன் உண்மையை அறிவான், அந்த அஸ்தி வாரத்தின்மீது அவர்களே தங்கள் பண்புநலனை நிறுவியிருக் கிறார்கள்.

ஆகவே நாம் ஆன்மீக அனுபூதி பெற வேண்டும். நீண்ட காலம் பயில வேண்டிய சாதனை வாழ்க்கை முறை அது. மிக உயர்ந்ததும் அற்புதமானதுமான ஒன்றைப்பற்றிக் கேள்விப் பட்டால் உடனே அதை அடைந்துவிட நினைக்கிறான் மனிதன். அதை அடைய எவ்வளவு பாடுபட வேண்டும் என்பதை அவன் ஒரு கணம்கூட நினைத்துப் பார்ப்பதில்லை. ஒரே தாவலில் அந்த இடத்தை அடைந்துவிட வேண்டும் என்றுதான் எல்லோரும் விரும்புகின்றனர். அது மிக உயர்ந்ததா, அது நமக்கு வேண்டும். அதை அடைய நமக்குச் சக்தி இருக்கிறதா என்பதைச் சிறிதும் சிந்திப்பதில்லை. விளைவு? நாம் ஆக்க பூர்வமாக எதுவுமே செய்வதில்லை. யாரையும் இடுக்கியால் பிடித்து அப்படியே ஆன்மீகத்தினுள் நுழைத்துவிட முடி யாது; படிப்படியாக, மெள்ளமெள்ளத்தான் போக வேண்டும். எனவே மதத்தின் முதற்படி. வைதீ பக்தி அதாவது தாழ்ந்த நிலை வழிபாடு.

இந்தத் தாழ்ந்தநிலை வழிபாடுகள் எவை? அவை எவை என்பதைக் கூறுவதற்கு முன் ஒரு கேள்வி. கடவுள் ஒருவர் இருக்கிறார், அவர் எங்கும் நிறைந்துள்ளார் என்று நீங்கள் எல்லோரும் சொல்கிறீர்களே, எங்கும் நிறைந்திருக்கிறார் என் பதைப் பற்றிய உங்கள் கருத்து என்ன? சற்று கண்களை மூடிக் கொண்டு சிந்தியுங்கள். அது என்ன என்பதை எனக்குக் கூறுங்கள். உங்கள் சிந்தனையில் விரிவதுதான் என்ன? ஏற் கனவே நீங்கள் கண்டுள்ள பரந்த கடல் அல்லது விரிந்த நீல வானம், அல்லது அகன்ற புல்வெளி அல்லது இவைபோன்ற வேறு ஏதோ ஒன்று, அப்படித்தானே? இதுதான் ‘எங்கும் நிறைந்தவர்’ என்பதற்கு நீங்கள் சொல்லும் பொருளானால் அது பயனற்றது. நீங்கள் அதன் பொருளை உணரவே இல்லை. இறைவனின் மற்ற குணங்கள் பற்றியும் அப்படியே. அவர் எல் லாம் வல்லவர், எல்லாம் அறிந்தவர் என்று கூறும்போது பொதுவாக நாம் என்ன புரிந்துகொள்கிறோம்? எதுவும் இல்லை. மதம் என்பது அனுபூதி. இறைவனைப்பற்றிய உங்கள் கருத்தை நீங்கள் அனுபூதியில் அறியும்போதுதான் நீங்கள் இறைவனை வழிபடுபவர்கள் என்று கூறுவேன். அதை அடை யாதவரை, நீங்கள் அந்தச் சொற்களிலுள்ள எழுத்துக்களை எழுத்துக்கூட்டிப் படிக்கத் தெரிந்தவர்கள், அவ்வளவுதான்.

இந்த அனுபூதி நிலையை அடைய, நாம் கண்ணுக்குப் புலனாகின்றவை வாயிலாகச் செல்ல வேண்டும். குழந்தைகள் எண்ணிக்கையைக் கற்கும்போது முதலில் புறப் பொருட்களின் மூலம்தான் ஆரம்பிக்கிறது, பிறகு மனத்தாலேயே செய்யக் கற்றுக் கொள்கிறது. ஒரு குழந்தையிடம் ஐந்து x இரண்டு = பத்து என்று கூறினால் அதற்கு எதுவும் புரியாது. ஆனால் பத்துப் பொருட்களைக் கொடுத்து, அது எப்படி என்பதைக் காட்டி விளக்கினால் புரிந்துகொள்ளும். இது நிதானமான, நீண்ட பாதை. இங்கே நாம் எல்லோரும் குழந்தைகளே. நாம் வயது முதிர்ந்தவர்களாக இருக்கலாம், உலகிலுள்ள எல்லா நூல்களையும் படித்திருக்கலாம்; ஆனால் ஆன்மீகத்துறையில் நாம் எல்லோரும் குழந்தைகளே. அனுபூதியின் இந்த ஆற்றல் தான் மதத்தைப் படைக்கிறது. கொள்கைகள், தத்துவங்கள், அறக்கோட்பாடுகள் எல்லாவற்றையும் எவ்வளவுதான் உங்கள் மூளைக்குள் திணித்திருந்தாலும் அவற்றால் பெரி தாகப் பலன் ஒன்றும் இல்லை . நீங்கள் யார், அனுபூதியில் என்ன உணர்ந்திருக்கிறீர்கள்?–இவைதான் பயனுள்ளவை, சாரமானவை. ஆனால் நாம் கொள்கைகளையும் கோட்பாடு களையும் அறிந்திருக்கிறோம், அனுபூதியில் எதையும் உணர வில்லை .

தூலமானவற்றில், அதாவது உருவங்கள், சொற்கள், பிரார்த்தனைகள், சடங்குகள் ஆகியவற்றில் தொடங்க வேண்டும். இவையும் ஆயிரக்கணக்கில் உள்ளன. ஒரே வழி எல்லோருக்கும் பயனுள்ளதாக இருக்க வேண்டும் என்பதில்லை. சிலருக்கு உருவங்களால் உதவி கிடைக்கும், சிலருக்குக் கிடைக் காது. ஒருசிலருக்குப் புற உருவம் தேவைப்படுகிறது, சிலருக்கு அது மனத்தளவில் போதுமானதாக இருக்கிறது. மனத்தில் வழிபடுபவன், ‘நான் மேலானவன். ஏனெனில் அகத்தில் வழி படுவதுதான் சரியான முறை. அது புறத்தில் இருந்தால் உருவ வழிபாடு ஆகிவிடும். இதை நான் எதிர்ப்பேன்’ என்கிறான். உருவம் சர்ச் வடிவிலோ கோயில் வடிவிலோ இருந்தால் அது புனிதமானது. அதுவே மனித உருவமாக இருந்தால் கோர மானது என்று நினைக்கிறான் அவன்.

இவ்வாறு, மனம் புற வழிபாட்டுப் பயிற்சி பெற பல்வேறு வழிகள் உள்ளன. இந்தப் புறப் பயிற்சிகளுக்குப் பிறகு படிப் படியாக மனம் தத்துவ விளக்கத்திற்கும் உண்மை அனுபூதிக் கும் வருகிறது. ஆனால் எல்லோருக்கும் ஒரே வழி பொருந் தாது. உங்களுக்கு உரியது ஒன்று, இன்னொருவனுக்கு மற் றொன்று இப்படியாக அமைகிறது. எல்லாமே ஒரே முடிவிற்கு அழைத்துச் சென்றாலும் எல்லோருக்கும் ஒரே உருவம் பயன் தராது. இது நாம் செய்யும் இன்னொரு தவறு. எனது லட்சியம் உங்களுக்குத் தகுந்ததாக இல்லை. அப்படியிருக்க அதை நான் ஏன் உங்கள்மீது திணிக்க வேண்டும்? எனது கோயில் அமைப்போ, தோத்திரங்கள் படிக்கும் முறையோ உங்களுக்குப் பொருந்தாதனவாக இருக்கும்போது நான் ஏன் அதை உங்கள் தலையில் கட்ட வேண்டும்? சற்றே உங்களைச் சுற்றிப் பாருங்கள்! தனது வழிபாடுதான் சரியானது, மற்றவர்களுடையது மிருகத் தனமானது, இந்த உலகில் தான் ஒருவனே இறைவனால் ‘தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவன்’ என்றுதான் ஒவ்வொரு முட்டாளும் கூறுகிறான். ஆனால் எல்லா வழிகளுமே நல்லவை, நமக்கு உதவுபவை.

மனித இயல்பில் பல வகை இருப்பதுபோல் மதத்திலும் பல்வேறு வழிகள் இருப்பது அவசியம். அதிகமான பாதைகள் இருக்கும் அளவிற்கு உலகத்திற்கு நல்லது. மதத்தில் இருபது வழிமுறைகள் இருந்தால் மிகவும் நல்லது, நானூறு இருந் தால் இன்னும் நல்லது. தேர்ந்தெடுப்பதற்கு அதிக வாய்ப்பு இருக்கும் அல்லவா? எனவே மதங்களும் மதக் கருத்துக்களும் அதிகரிப்பதில், ஏராளமாக இருப்பதில் நாம் மகிழ்ச்சியே அடைய வேண்டும். இதனால் ஒவ்வொருவரும் மதத்தைப் பின் பற்ற முடியும்; மனித குலம் அதிக நன்மை பெறும். ஆகவே மதங்கள் பெருகிக்கொண்டேபோய், ஒவ்வொருவருக்கும் மற்ற வர்களிலிருந்து மாறுபட்ட சொந்தத் தனி மதம் இருக்கும் அள விற்கு ஆக வேண்டும். அதற்கு இறைவன் திருவருள் புரிய வேண்டும். பக்தியோகத்தின் கருத்து இதுதான்.

எனது மதம் உங்களுக்கு ஏற்றதாக முடியாது; உங்கள் மதம் என்னுடையது ஆக முடியாது-இதுதான் பக்தியோகத் தின் அறுதிக் கருத்து. நோக்கமும் முடிவும் ஒன்றாக இருந் தாலும் ஒவ்வொருவரும் அவரவர் மனப்போக்கிற்கு ஏற்பத் தனித்தனிப் பாதையில்தான் செல்ல வேண்டும். இந்தப் பாதைகள் வெவ்வேறாக இருந்தாலும் எல்லாம் உண்மை யானவை. ஏனெனில் எல்லாம் ஒரே இலக்கை நோக்கிச் செல் பவை. ஒன்றுதான் உண்மை, மற்றவை உண்மை அல்ல என்று இருக்க முடியாது. தங்களுக்கு ஏற்ற பாதையைத் தேர்ந்தெடுப் பதைத்தான், பக்தி நூல்கள் இஷ்டம் என்று கூறுகிறது.

அடுத்தது சொற்கள். சொல்லின் ஆற்றல் பற்றிய விஷயம் எல்லோரும் அறிந்ததே. அவை எவ்வளவு அற்புதமானவை! வேதங்கள், பைபிள், குரான்-இந்தச் சாஸ்திரங்கள் எல்லாம் இத்தகைய சக்தி வாய்ந்த சொற்களால் நிறையப் பெற்றவை. சில சொற்கள் மனித குலத்தின்மீது அற்புதமான ஆதிக்கம் செலுத்துகின்றன.

இனி, பல்வேறு சின்னங்கள் உள்ளன. அவை மனித மனத்தின்மீது பேராதிக்கம் செலுத்துகின்றன. மதச் சின்னங்கள் ஏனோதானோவென்று தற்செயலாக உருவாக்கப்பட்டவை அல்ல. அவை எண்ணங்களின் இயற்கையான வெளிப்பாடு களாக இருப்பதை நாம் காண்கிறோம். சின்னங்களை ஆதார மாகக் கொண்டுதான் நாம் சிந்திக்கிறோம். எல்லா சொற்களும் தங்கள் பின்னாலுள்ள எண்ணத்தின் சின்னங்களே. பல்வேறு மக்கள் பல்வேறு சின்னங்களை உபயோகிக்கின்றனர். அவற் றின் காரணம் அவர்களுக்குத் தெரிவதில்லை . அந்தக் காரணம் பின்னணியிலேயே உள்ளது. சின்னங்கள் எண்ணங்களோடு தொடர்புடையவை. எண்ணம் சின்னத்தைப் புறத்தே கொண்டு வருவதுபோல், சின்னங்கள் உள்ளே எண்ணங்களைத் தூண்டுகின்றன. எனவே பக்தியின் இந்தப் பகுதி சின்னங்கள், சொற்கள், பிரார்த்தனை ஆகியவைகளை விளக்குகிறது.

ஒவ்வொரு மதத்திலும் பிரார்த்தனைகள் உள்ளன. ஆனால் பணத்திற்காகவோ, உடல்நலத்திற்காகவோ பிரார்த் தனை செய்வது பக்தி அல்ல என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும். அது கர்மம் அல்லது புண்ணியச் செயல், அவ் வளவுதான். ஏதாவது பொருளுக்காகவோ, சொர்க்கத்திற்குச் செல்வது போன்றவற்றிற்காகவோ இறைவனை வேண்டு வது கர்மம் மட்டுமே. ஆண்டவனிடம் அன்பு செலுத்துபவன், பக்தனாக ஆக விரும்புபவன் இத்தகைய பிரார்த்தனைகளை விட்டுவிட வேண்டும். ஒளியுலகிற்குச் செல்ல விரும்புபவன் முதலில் இந்தக் கொடுக்கல்-வாங்கல் எண்ணத்தை, வியாபார மதத்தை மூட்டைகட்டி வைத்துவிட்டு, அந்த வாசலிற்குள் புக வேண்டும்.

நீ பிரார்த்திப்பது உனக்குக் கிடைக்காது என்பதல்ல; எல்லாம் உனக்குக் கிடைக்கும். ஆனால் அது பிச்சைக்காரனின் மதம். மிகவும் கீழானது, இழிவானது. ‘கங்கைக் கரையில் வசித்துக்கொண்டு, தண்ணீருக்காகக் கிணறு வெட்டுபவன் முட்டாளே அல்லவா!’ வைரச் சுரங்கத்திற்குள் போய்க் கண் ணாடி மணிகளைப் பொறுக்குபவன் மூடன்தானே! என்ன பைத்தியக்காரத்தனம்! வைரச் சுரங்கமான ஆண்டவனிடம், கண்ணாடித் துண்டுகளான உணவையும் உடல்நலத்தையும் ஆடையையுமா கேட்பது? உடல் சிறிது காலத்தில் மறைந்து விடும். இந்த உடலின் நலத்திற்காகத் திரும்பத்திரும்பப் பிரார்த்திப்பதால் என்ன பயன்? உடல்நலத்திலும் பணத்திலும் என்ன இருக்கிறது? எவ்வளவுதான் செல்வம் படைத்தவனாக இருந்தாலும், சொத்தில் சிறிதளவைத்தான் அவன் தனக்குப் பயன்படுத்திக் கொள்ள இயலும். இந்த உலகத்தின் எல்லா பொருட்களையும் நாம் ஒருபோதும் அடைய முடியாது. அப்படி அவை கிடைக்காவிட்டால்தான் என்ன? அதற்காக ஏன் கவலைப்பட வேண்டும்? இந்த உடல் அழிந்துவிடும். இதையெல்லாம் யார் பொருட்படுத்துவது? நல்லவை வந்தால் வரட்டும், வரவேற்போம். போனால் போகட்டும், அப்படிப் போவதைப் பற்றியும் நாம் கவலைப்பட மாட்டோம். அவை வரும்போது அவற்றை வாழ்த்துவோம். போகும்போதும் அவற்றை வாழ்த்துவோம்.

நாம் இறைவனை உணரப் போகிறோம், மன்னாதி மன்னனை அணுக முயல்கிறோம். அங்கு நாம் பிச்சைக்கார உடையில் செல்ல இயலாது. அந்த உடையில் சென்றால் மன்னாதி மன்னராக வீற்றிருக்கும் அவர் முன் செல்ல நமக்கு அனுமதி கிடைக்குமா? கட்டாயமாகக் கிடைக்காது. நம்மை வெளியே துரத்திவிடுவார்கள். நம் கடவுள் சக்கரவர்த்திகளுக் கெல்லாம் சக்கரவர்த்தி. அவரிடம் பிச்சைக்கார வேடத்தில் செல்ல முடியாது. பிச்சைக்காரர்களுக்கு அங்கு அனுமதி கிடையாது. வியாபார நோக்கம் கொண்டவர்களுக்கும் அங்கே அனுமதி இல்லை. வாங்குவதும் விற்பதும் அங்கே கிடையவே கிடையாது. வாங்குபவர்களையும் விற்பவர்களை யும் ஏசுநாதர் கோயிலிலிருந்து துரத்தினார் என்று பைபிளில் நீங்கள் படிக்கிறீர்கள். அப்படியிருந்தும் சிலர், ‘ஆண்டவனே! இதோ என் சிறு பிரார்த்தனை. பிரதியாக எனக்கு ஒரு புதிய ஆடையைத் தருவாய். எம்பெருமானே, என் தலைவலியைக் குணப்படுத்துவாய். நான் நாளைக்கு இரண்டு மணி நேரம் அதிகமாக வழிபடுகிறேன்’ என்றெல்லாம் பிரார்த்திக்கின்றனர். உங்கள் மனத்தை ஒரு படி மேலே உயர்த்துங்கள். கடவுளிடம் இத்தகைய அற்ப விஷயங்களைக் கேட்கின்ற நிலையிலிருந்து உங்களை மேலே வைத்துக் கொள்ளுங்கள். இத்தகைய பிரார்த் தனைகளில் முழு சக்தியையும் ஒருவன் செலவழிப்பானானால் அவனுக்கும் மிருகத்திற்கும் என்ன வேறுபாடு?

பக்தனாக விரும்புபவன் சொர்க்கத்தை அடைவது போன்ற ஆசைகளையும் மற்ற எல்லா ஆசைகளையும் ஆரம் பத்திலேயே விட்டுவிட வேண்டும். சொர்க்கம் என்பது இங் குள்ள இடங்கள் போல்தான்; இன்னும் சற்று நன்றாக இருக்க லாம், அவ்வளவுதான். இங்கு நமக்குச் சில துன்பங்களும் சில இன்பங்களும் உள்ளன. அங்கே ஒருவேளை, துன்பம் குறைந்தும் இன்பம் கூடியும் இருக்கலாம். ஆனால் இங்கே இருப்பதைவிட அங்கே அதிக ஞான ஒளி கிடையாது. அங்கே நாம் நமது நற் செயல்களின் பலனை அனுபவிக்க மட்டுமே முடியும். கிறிஸ் தவக் கருத்துப்படி சொர்க்கம் என்பது இன்பம் மண்டிக் கிடக் கின்ற ஓர் இடம். அது கடவுளின் இடத்தை நிரப்ப முடியுமா என்ன ?

இத்தகைய ஆசைகள் அனைத்தையும் எப்படி விலக்கு வது என்பதுதான் கேள்வி. இந்த ஆசைகளே நம்மைத் துன்பத் தில் ஆழ்த்துகின்றன. நாம் ஆசைத்தளைகளுக்குக் கட்டுண்ட அடிமைகள்; ஆசைகளால் ஆட்டி வைக்கப்படுகின்ற பொம்மைகள்; ஆசைகளின் கைகளிலுள்ள வெறும் விளை யாட்டுப் பொருட்கள். நம் உடலை ஏதாவது வீழ்த்திவிடுமோ என்று அதைத் தொடர்ந்து பாதுகாக்கிறோம்; அதன் காரண மாக எப்போதும் பயந்துகொண்டே வாழ்கிறோம். பயத்தின் காரணமாக மான் தினமும் ஏறக்குறைய அறுபது எழுபது மைல் ஓடுவதாக நான் படித்திருக்கிறேன். பல மைல்கள் ஓடும், பின்னர் எங்கேயாவது நின்று எதையாவது தின்னும். அந்த மானைவிட இழிந்த நிலையில் நாம் இருக்கிறோம் என்பதை உணர வேண்டும். மானுக்குச் சிறிதாவது ஓய்வு உண்டு. நமக்கு அதுகூடக் கிடையாது. மேய்வதற்குப் போதிய புல் கிடைத்தால், அது திருப்தி அடைந்துவிடுகிறது. ஆனால் நாமோ நாளுக்கு நாள் தேவைகளைப் பெருக்கிக்கொண்டே போகிறோம். தேவைகளை அதிகரித்துக் கொண்டே போவது நமக்கு ஒரு மோசமான பழக்கமாகவே ஆகிவிட்டது. நாம் இயற்கைக்கு மாறாக வாழ்கிறோம்; நிலைகுலைந்துவிட்டோம். எனவே இயற்கையான எதுவுமே நமக்குத் திருப்தி அளிப்பதில்லை. இயற்கைக்கு முரணான கிளர்ச்சி, இயற்கையோடு இயையாத உணவு, நீர், சூழ்நிலை, வாழ்வு என்று இயற்கையோடு இயை பின்றியே எப்போதும் நாம் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறோம். காற்றை நாமே முதலில் நஞ்சாக்கி பிறகு அதைச் சுவாசிக்கிறோம். பயத்தை எடுத்துக்கொண்டால், நம் வாழ்க்கை பயங்களின் தொகுப்பைத் தவிர வேறு என்ன? மானுக்குப் புலி, ஓநாய் போன்ற விலங்குகளிடமிருந்து ஏற்படும் பயம் ஒன்றுதான் உள்ளது. ஆனால் மனிதனோ பிரபஞ்சம் முழுவதையும் கண்டு பயப்படுகிறான்.

இதிலிருந்து எப்படி நம்மை விடுவித்துக்கொள்வது என்பதுதான் கேள்வி. பயன்நோக்குவாதிகள், ‘கடவுள், மறு வுலகம் என்பது பற்றியெல்லாம் பேசாதீர்கள். அவற்றைப் பற்றி நமக்கு எதுவும் தெரியாது. நாம் உலகில் இன்பமாக வாழ் வோம்’ என்று கூறுகின்றனர். அப்படி வாழ முடியுமானால் முதலில் அதைச் செய்பவன் நானாகத்தான் இருப்பேன். ஆனால் உலகம் அதற்கு நம்மை அனுமதிக்காது. நீங்கள் இயற்கையின் அடிமைகளாக இருக்கும்வரை உங்களால் எப்படி இன்பமாக வாழ முடியும்? எவ்வளவுக்கெவ்வளவு போராடு கிறீர்களோ அவ்வளவுக்கவ்வளவு சிக்கிக் கொள்கிறீர்கள். இத் தனை ஆண்டுகளுக்கு எத்தனை என்று எனக்குத் தெரியாது – என்றெல்லாம் திட்டங்கள் வகுக்கிறீர்கள். ஆனால் இறுதியில் ஒவ்வொரு திட்டமும் தோல்வியடைந்து கொண்டே போகிறது.

இருநூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, பழைய உலகத்தில், மக்களின் தேவைகள் மிகச் சிலவாக இருந்தன. கூட்டல் விகிதத் தில் (Arithmetical Progression) அவர்களது அறிவு வளர்ந்த போது தேவைகள் பெருக்கல் விகிதத்தில் (Geometrical Progression) வளர்ந்தன. நாம் முக்தி பெற்றால், ஏன் குறைந்தபட்சம் சொர்க்கத்தை அடைந்தால்கூட நமது ஆசைகள் நிறைவேறி விடுமென நினைக்கிறோம். எனவே சொர்க்கத்திற்குப் போக விரும்புகிறோம். ஆ, என்ன ஒரு தணியாத வேட்கை! எப்போதும் ஏதாவது ஒன்று வேண்டும், வேண்டும்! ஏழையாக இருந்தால் பணம் வேண்டும். பணம் வந்துவிட்டால் சமுதாய அந்தஸ்து வேண்டும். அதுவும் வந்துவிட்டால் வேறு ஏதோ ஒன்று வேண்டும். அதற்குப் பிறகு இன்னும் ஏதாவது தேவைப்படு கிறது. இதற்கு முடிவு என்பதே கிடையாது.

இந்த வேட்கையை எப்படித் தணிப்பது? சொர்க்கத்திற்குச் சென்றால், அது நமக்குள்ள ஆசையை இன்னும் அதிகமாக்கவே செய்கிறது. ஏழை பணக்காரனானால், அது அவனது ஆசை களைத் தணிப்பதில்லை; மாறாக, தீயில் வெண்ணெய் இட்டால் அதன் பிரகாசமான சுடர் மேலும் கொழுந்து விட்டெரிவது போல் அவனது ஆசைகள் ஓங்கி வளர்கின்றன. சொர்க்கத் திற்குச் செல்வது என்பது பெரிய பணக்காரனாவது போன்றது தான். அங்கே ஆசைகள் மேலும்மேலும் அதிகரிக்கின்றன. சொர்க்கத்தில் வாழும் தேவர்கள் மனிதர்களைப் போலவே ஒழுங்கீனச்செயல்களில் ஈடுபடுகிறார்கள் என்பதையே உலகின் பல்வேறு மத நூல்களிலும் படிக்கிறோம். அவர்கள் அங்கே எப்போதும் நல்லவர்களாகவே இருப்பார்கள் என்பதில்லை. சொர்க்கத்திற்குச் செல்ல வேண்டும் என்பது இன்ப நுகர்ச்சிக் காகவே அல்லவா? இதை விட்டுவிட வேண்டும். சொர்க்கத் திற்குப் போக நினைப்பது மிகச் சிறிய ஆசை, மிகவும் இழிவான ஆசை. ‘நான் கோடீசுவரனாகி மக்கள்மீது ஆணை செலுத்து வேன்’ என்று நினைப்பதைப் போன்றதே இது. இத்தகைய சொர்க்கங்கள் பல உள்ளன. ஆனால் அவற்றின்மூலம் ஆன் மீகம், அன்பு இவற்றின் வாசலின் உள்ளே புகும் உரிமை உங்களுக்குக் கிடைக்காது.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s