பக்தியோகம் 2

I. வகுப்புச் சொற்பொழிவுகள்
அ. ஆரம்பநிலைப் பாடங்கள்
2. முதற்படிகள்

    இறைவனிடம் கொள்ளும் ஆழ்ந்த அன்புதான் பக்தி என்று பக்தி ஆச்சாரியர்கள் பக்தியை. விளக்குகின்றனர். எதற்காக ஒருவன் கடவுளை நேசிக்க வேண்டும் என்ற கேள்விக்குப் பதில் கண்டுபிடித்தாக வேண்டும். இதை நாம் அறிந்துகொள்ளாத வரையில், இந்த விஷயத்தைப்பற்றி எதுவுமே புரிந்துகொள்ள முடியாது. ஒன்றுக்கொன்று முற்றிலும் மாறுபட்ட இரண்டு லட்சியங்கள் வாழ்க்கையில் உள்ளன. எந்த நாட்டைச் சேர்ந்த வர்களாயினும், எந்த மதத்தைப் பின்பற்றுபவர்கள் ஆனாலும் எல்லோரும் அறிந்த ஓர் உண்மை , மனிதன் உடல் மட்டுமல்ல, ஆன்மாவும்கூட என்பதாகும். ஆனால் மானிட வாழ்க்கையின் குறிக்கோள் என்ன என்பதில் பல்வேறு கருத்துவேறுபாடுகள் உள்ளன.

மேலை நாட்டினர் பொதுவாக மனிதனின் உடல் விஷயங் களில் அதிக அக்கறை காட்டினர். இந்தியாவின் பக்தி ஆச் சாரியர்கள் அவனது ஆன்மாவிற்கு முக்கியத்துவம் கொடுக் கிறார்கள். இந்த வேறுபாடு கீழ்த்திசைக்கும் மேல்திசைக்கும் இயல்பாக அமைந்துள்ளதுபோல் தோன்றுகிறது. அன்றாடப் பேச்சு வார்த்தைகளிலும் இதையே நாம் காண்கிறோம். இங் கிலாந்தில் மரணத்தைக் குறிப்பிடும்போது, அவன் உயிரைத் துறக்கிறான் என்று சொல்கிறார்கள். இந்தியாவிலோ, அவன் உடலைத் துறக்கிறான் என்று குறிப்பிடுகின்றனர். மனிதன் என் பவன் உடல், அதில் ஆன்மா உள்ளது என்பது முதல் கருத்து. மனிதன் ஆன்மா, அந்த ஆன்மாவிற்கு உடல் உண்டு என்பது இரண்டாவது கருத்து.

இதிலிருந்து சிக்கலான பிரச்சினைகள் பல எழுகின்றன. மனிதன் ஓர் உடல், அதில் உயிர் உள்ளது என்ற கொள்கையினர் உடலுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கின்றனர். மனிதன் ஏன் வாழ்கிறான் என்று அவர்களைக் கேட்டால், உடைமைகள், சொத்து, உறவு முதலியவற்றால் இன்பம் பெறுவதற்கே என்று அவர்கள் பதில் சொல்வார்கள்.

இதைவிட மேலானது ஒன்று உள்ளது என்பதைச் சொன் னாலும் மனிதன் புரிந்துகொள்ள மாட்டான். அதனை அவ னால் கனவுகூடக் காண முடியாது. இந்த இன்ப நுகர்ச்சியின் தொடர்ச்சியே எதிர்கால வாழ்க்கை என்பதுதான் அவனது கருத்து. அந்த இன்பங்களை அனுபவித்தவாறு எப்போதும் இங்கேயே தொடர்ந்து இருக்க முடியவில்லை, உலகை விட்டுப் பிரிய வேண்டியிருக்கிறதே என்று அவன் மிகவும் வருந்துகிறான். எனவே எப்படியாவது இதே இன்பம் தொடர்ந்து கிடைக்கக் கூடிய ஓரிடத்திற்கு தான் போகக்கூடுமென்று கருதுகிறான். அங்கு இதே இன்பங்கள், இதே புலன் நுகர்ச்சிகள் இன்னும் அதிகமாக உயர்ந்த அளவில் தனக்குக் கிடைக்கும் என்று நம்பு கிறான். இந்த இலக்கை அடையக் கடவுள்தான் வழி. எனவே அவரை வழிபட விரும்புகிறான். அவனுடைய வாழ்க்கையின் லட்சியம் புலனின்பம்தான். இந்த இன்பங்களை நீண்டகாலக் குத்தகைக்குத் தருபவர் இறைவன் என்று நம்புவதால் அவரை வழிபடுகிறான். 

    ஆனால் வாழ்க்கையின் லட்சியம் இறைவன். அவருக்கு அப்பாற்பட்டது வேறு ஒன்றுமில்லை. இப்பொழுது அனுப விக்கும் புலனின்பங்கள், எதிர்காலத்தில் மேலான ஒன்றைப் பெறுவோம் என்ற நோக்குடன் தற்காலிகமாக அனுபவித்துக் கொண்டிருப்பவையே-இதுவே இந்தியர்களின் கருத்து. அது மட்டுமல்ல; இந்தப் புலனின்பங்களே எல்லாம் என்று எண்ணி னால், அது மிகவும் பயங்கரமானது, அழிவிற்கே வழிவகுப்பது ஆகும். புலனின்ப நாட்டம் குறையும் அளவிற்கு மனிதனின் வாழ்க்கைத் தரம் உயர்கிறது என்பதை நாம் அன்றாட வாழ்க்கை யில் காண்கிறோம். ஒரு நாய் உண்ணும்போது கவனியுங்கள், அது உணவில் மகிழ்ச்சியடைவதுபோல் எந்த மனிதனும் அடை வதில்லை. இன்பத்தோடும் இடையிடையே உறுமிக்கொண்டும் தின்னும் பன்றியைப் பாருங்கள். அவ்வளவு திருப்தியோடு உண்கிற எந்த மனிதனும் இவ்வுலகில் பிறக்கவில்லை. தாழ்ந்த நிலையிலுள்ள மிருகங்களுடைய கேட்கும் ஆற்றலையும், காணும் ஆற்றலையும் நினைத்துப் பாருங்கள். அவற்றின் புலன் ஆற்றல்கள் மிகச் சிறப்பாக வளர்ந்துள்ளன. அவற்றின் புல னின்பம் வரம்பு கடந்தது. இன்பத்தினாலும் மகிழ்ச்சியினாலும் அவை பித்தேறியவை ஆகிவிடுகின்றன. மனிதன் தாழ்ந்த நிலையில் இருக்கும் அளவிற்கு புலனின்பத்தில் இன்பம் காண் கிறான். மேலே உயரஉயர, பகுத்தறிவும் அன்பும் அவனது வாழ்க்கையின் குறிக்கோளாகின்றன. இவற்றின் வளர்ச்சிக்கு ஏற்ப அவனது புலனின்ப நாட்டம் குறைகிறது.    இதை ஓர் உதாரணம் கூறி விளக்குகிறேன். ஒருவனுக்குக் குறிப்பிட்ட அளவு சக்தி கொடுக்கப்பட்டுள்ளது என்று வைத்துக் கொள்வோம். அதை அவன் உடல், உள்ளம், ஆன்மா இவற்றிற்காகச் செலவு செய்யலாம். இவற்றுள் ஏதாவது ஒன் றிற்கு எவ்வளவு சக்தியைச் செலவிடுவானோ, அந்த அளவிற்குக் குறைவாக மற்றவற்றிற்குச் செலவிட வேண்டிவரும். அப்படித் தானே! அறிவற்ற காட்டுமிராண்டி மக்களுக்கு நாகரீக மக்களை விடப் புலனின்ப நாட்டத்திற்கான ஆற்றல்கள் மிக நுட்ப மானவை. ஒரு சமுதாயம் நாகரீகம் அடைய அடைய, அதன் மக்களுடைய நரம்பு அமைப்புகள் நுட்பமாகின்றன. அதே வேளையில் அவர்கள் உடல்ரீதியாகப் பலவீனம் அடை கிறார்கள் என்பதை வரலாற்றிலிருந்து நாம் அறிகிறோம். ஒரு காட்டுமிராண்டி இனத்திற்கு நாகரீகம் அளித்துப் பாருங்கள், அப்போது இந்த உண்மையைக் காண்பீர்கள். இன்னொரு காட்டுமிராண்டி இனம் தோன்றி, நாகரீகம் பெற்ற இந்த இனத்தை வெற்றி கொண்டுவிடும். காட்டுமிராண்டிகளே ஏறக் குறைய எப்போதும் வெற்றி பெறுகிறார்கள்.
எனவே எந்நேரமும் புலனின்பத்தையே நாடினால் நாம் மிருகநிலைக்கு இழிந்துவிடுவோம். புலனின்பங்களை இன்னும் அதிகமாக, இன்னும் தீவிரமாக அனுபவிக்கத்தக்க ஓரிடத்திற்குப் போக வேண்டுமென்று ஒருவன் கேட்கும்போது, தான் உண்மை யில் என்ன கேட்கிறோம் என்பது புரியாமல் அவன் கேட் கிறான். மிருகநிலைக்குச் சென்றால்தான் அதைப் பெற முடியும் என்பதை அவன் உணர்வதில்லை. தான் அசுத்தமான பொருளை உண்பதாக ஒருபோதும் பன்றி நினைப்பதில்லை. பன்றிக்கு அதுதான் சொர்க்கம். மிகப் பெரிய தேவதை வந்தால்கூடப் பன்றி ஏறெடுத்தும் பார்க்காது. அதன் வாழ்க்கையே உண்பதில் தான் உள்ளது.
புலனின்பம் நிறைந்த ஒரு சொர்க்கத்தை விரும்பும் மனிதனின் நிலைமையும் இத்தகையதே. அவர்கள் பன்றிகள் போல் சிற்றின்பச் சேற்றில் புரண்டுகொண்டு அதற்கு அப்பால் எதையும் பார்க்க முடியாத நிலையில் உள்ளனர். அவர்களுக்கு வேண்டுவதெல்லாம் புலனின்பம்தான். அதை இழந்தால் அவர்களுக்குச் சொர்க்கத்தையே இழந்தது போல்தான். பக்தன் என்ற வார்த்தை உண்மையில் எதைச் சுட்டி நிற்கிறதோ, அத்தகைய மேலான பக்தர்கள் ஆக இவர்களால் ஒருபோதும் முடியாது. இவர்களால் ஆண்டவனிடம் ஒருபோதும் உண்மை யான அன்பு வைக்க முடியாது. ஆனால் சிறிது காலம் இந்தக் கீழான லட்சியத்தைப் பின்பற்றி வரும்போது நாளடைவில் மாற்றம் ஏற்படவே செய்யும். தனக்குத் தெரியாத உயர்ந்த ஒன்று உள்ளது என்பதை ஒவ்வொருவனும் உணரவே செய் வான். வாழ்க்கையின்மீதும், புலனின்பப் பொருட்களின்மீதும் அவனுக்குள்ள பற்று படிப்படியாக மறையும். 
            நான் சிறுவனாக இருந்தபோது பள்ளியில் ஒருநாள் மிட்டாயோ அல்லது வேறு எதற்காகவோ என் பள்ளித் தோழன் ஒருவனோடு சண்டையிட நேர்ந்தது. அவன் நல்ல பலசாலி. என் கையிலிருந்ததைப் பிடுங்கிக் கொண்டான். அப் போது எனக்கிருந்த உணர்ச்சி இன்னும் நினைவில் இருக்கிறது. ‘உலகிலேயே மிகக் கொடியவன் இவன்தான்’ என்று நினைத் தேன் நான். நானும் போதிய அளவு பலசாலியானதும் அவனைத் தண்டிக்க வேண்டும் என்று முடிவுசெய்து கொண்டேன். அவன் செய்த குற்றத்திற்கு ஈடாக என்ன தண்டனை கொடுப்பது என்று என்னால் முடிவுசெய்ய முடியாத அளவிற்கு அவனது குற்றம் அன்று எனக்குப் பெரிதாகப் பட்டது. பிறகு நாங்கள் இருவருமே வளர்ந்து பெரியவர்கள் ஆனோம். இப்போது நெருங்கிய நண்பர்களாக இருக்கிறோம்.
        ஆகவே உண்பது, உறங்குவது, இன்னும் இவைபோன்ற புலனின்பங்கள்தான் எல்லாம் என்று கருதுகின்ற வெறும் குழந்தைகளே உலகம் முழுவதும் உள்ளனர். அந்தப் புலனின் பங்களில் சிறு துளியை இழக்க நேர்ந்தால்கூட, அது அவர் களுக்குப் பொறுக்க முடியாததாக இருக்கிறது. அவர்கள் தின் பண்டங்கள் பற்றியே கனவு கண்டு கொண்டிருப்பார்கள். எதிர் கால வாழ்க்கை என்றால் அவர்களைப் பொறுத்தவரை அது தின்பண்டங்கள் ஏராளம் கிடைக்கின்ற ஓர் இடம், அவ்வளவு தான். வேட்டையாடுவதற்குப் போதிய வாய்ப்புள்ள இடத்தில் தான் தனது எதிர்கால வாழ்வு தொடர வேண்டும் என்று நம்புகின்ற செவ்விந்தியனை நினைத்துப் பாருங்கள். தங்கள் சொர்க்கம் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று நம் ஒவ்வொரு வருக்கும் ஒரு கருத்து உண்டு. ஆனால் நாளடைவில் நாம் வளர்ச்சியடைந்து, உயர்ந்த விஷயங்களைக் காணும்போது, இவை எல்லாவற்றிற்கும் அப்பால் உள்ளவற்றின் கணநேரக் காட்சிகளைக் காண்கிறோம்.
        ஆனால் மறுவுலக வாழ்வு அது இது என்று எதையும் நம்ப மாட்டோம் என்று தற்காலத்தில் செய்கிறார்களே, அது போல் எதிர்கால வாழ்க்கையைப்பற்றிய நம் கருத்துக்களை உதறித் தள்ள வேண்டாம். அது அழிவு. இவ்வாறு எல்லா வற்றையும் அழிக்கும் ஆஜ்ஞேயவாதி தவறான வழியில் செல் கிறான். பக்தன் இன்னும் உயர்ந்தவற்றைக் காண்கிறான். ஆஜ்ஞேயவாதிக்குச் சொர்க்கம் என்று ஒன்றில்லை. அதனால் அவன் அங்கே போக விரும்புவதில்லை. ஆனால் பகவானின் பிள்ளையான பக்தனுக்கோ அது குழந்தை-விளையாட்டு என் பது புரிந்துவிட்டதால் அவன் சொர்க்கத்திற்கு செல்ல விரும்பு வதில்லை. அவனுக்கு வேண்டுவதெல்லாம் இறைவன் ஒருவனே.        இறைவனைவிட உயர்ந்த லட்சியம் வேறு என்ன இருக்க முடியும்? அவனே மனிதனின் மிக உயர்ந்த லட்சியம். அவனைப் பாருங்கள்; அவனிலேயே இன்பம் காணுங்கள். இதைவிட உயர்ந்த ஒன்றை நாம் ஒருபோதும் கற்பனை செய்துகூடப் பார்க்க இயலாது. ஏனெனில் அவன் பரிபூரணமானவன். அன்பைவிடச் சிறந்த இன்பத்தை நாம் நினைத்துப் பார்க்க முடியாது. ஆனால் இந்த அன்பு’ என்பதற்குப் பல அர்த்தங்கள் உள்ளன. அது உலகில் காணப்படும் சாதாரண தன்னலப் பற்று அல்ல. தன்னலப் பற்றை அன்பு என்று கூறுவது அபத்தம். நம் மனைவிமக்கள்மீது நாம் காட்டும் அன்பு மிருகநிலையில் உள்ளது. முற்றிலும் தன்னலம் கருதாத அன்பே அன்பு. அத்தகைய அன்பு கடவுளின் அன்பே. அதை அடைவது மிகவும் கடினம்.
        குழந்தை, தாய், தந்தை என்று பலரை நேசிக்கிறோம். அதாவது அன்பின் இத்தகைய பலவகையான நிலைகளை நாம் கடந்து சென்று கொண்டிருக்கிறோம். அன்பு காட்ட நாம் படிப்படியாகப் பயின்று கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால் பெரும்பாலும் இதிலிருந்து நாம் எந்தப் படிப்பினையையும் பெறுவதில்லை. ஏதாவது ஒருவரிடமோ அல்லது ஒரு நிலை யிலோ கட்டுண்டுவிடுகிறோம். சிலர் இந்த வலையிலிருந்து விடுபடுகிறார்கள். மனிதன் எப்போதும் மனைவி, செல்வம், புகழ் இவற்றின் பின்னால் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறான். சில வேளைகளில் அவன் தலையில் பலத்த அடி விழுகிறது. அப் போது இந்த உலகம் உண்மையில் என்ன என்பதை உணர்கிறான். இறைவனைத் தவிர வேறு எதையும் யாராலும்         உண்மையில் நேசிக்க இயலாது; மானிட அன்பு எவ்விதச் சாரமும் அற்றது, வெறுமையானது என்பதை மனிதன் உணர்கிறான். மனிதனால் நேசிக்க இயலாது, எல்லாம் பேச்சுடன் சரி. மனைவி தன் கணவனை நேசிப்பதாகக் கூறி அவனை அணைத்து முத்தமிடு கிறாள். ஆனால் அவன் இறந்தால் முதலில் அவள் நினைப்பது அவனது வங்கிக்கணக்கு எவ்வளவு, மேற்கொண்டு என்ன செய்யலாம் என்பது பற்றித்தான். கணவன் மனைவியை நேசிக் கிறான். ஆனால் அவள் உடல்நலம் குறைந்து அழகு குன் றினாலோ, விகாரமடைந்தாலோ, ஒரு தவறு செய்தாலோ அவ்வளவுதான், அவளை ஒதுக்கத் தொடங்கிவிடுவான். உலகில் நாம் காணும் அன்பு அனைத்தும் வெறும் வெளிவேஷமே, வெறுமையே.
        எல்லைக்கு உட்பட்ட ஒன்று அன்பு செய்ய முடியாது. எல்லைக்கு உட்பட்ட ஒன்றின்மீது அன்பு காட்டவும் முடியாது. மனிதனால் விரும்பப்படும் பொருட்கள் கணந்தோறும் அழிந்து கொண்டிருக்கின்றன; அவன் வளரவளர அவனது மனமும் மாறிக்கொண்டே இருக்கிறது. அப்படியிருக்கும்போது நிலை யான அன்பை இந்த உலகில் எதிர்பார்க்க முடியுமா? இறைவன் மீதுள்ள அன்பைத் தவிர வேறு எந்த அன்பும் நிலையாக இருக்க முடியாது. எனவே பலவகைப்பட்ட இந்த அன்புகள் எதற்காக? இவை யாவும் வெறும் படிகள் மட்டுமே. நமக்குப் பின்னால் ஒரு சக்தி இருந்துகொண்டு, அன்பு என்ற ஒன்றை நோக்கி நம்மை உந்தித் தள்ளிக்கொண்டு செல்கிறது. உண்மைப் பொருளை எங்கே தேடுவது என்பது நமக்குத் தெரியாது. ஆனால் நமது இந்த அன்பு அதைத் தேடிச் செல்வதற்காக நம்மை முன்னோக்கிச் செல்லத் தூண்டுகிறது. நாம் திரும்பத் திரும்ப நமது தவறை உணர்கிறோம். ஏதோ ஒன்றைப் பற்று கிறோம், அது நமது பிடியிலிருந்து நழுவிவிடுகிறது. உடனே இன்னொன்றைப் பற்றுகிறோம். இவ்வாறு முன்னேறிச் செல் கிறோம். இறுதியில் வருகிறது ஒளி. நம்மை நேசிக்கும் ஒரே ஒருவரான ஆண்டவனிடம் நாம் வருகிறோம். அவனது அன்பு ஒருபோதும் மாறாதது. எப்போதும் நம்மை அரவணைக்கத் தயாராக இருப்பது.
        நான் உங்களைத் துன்புறுத்தினால் எவ்வளவு காலம் என்னை நீங்கள் பொறுத்துக் கொள்வீர்கள்? யாரிடம் கோபம், வெறுப்பு, பொறாமை எதுவும் இல்லையோ, யார் எப்போதும் சமநிலையில் இருப்பாரோ, யாருக்குப் பிறப்பு இறப்பு இல் லையோ அவரால் மட்டுமே அது முடியும். அப்படிப்பட்டவர்ஆண்டவனைத் தவிர வேறு யாராக இருக்க முடியும்? ஆனால் இறைவனை அடையும் வழி மிக நீண்டது; மிகக் கடினமானது. ஏதோ ஒருசிலரே அவனை அடைகிறார்கள். 
        நாம் தட்டுத்தடுமாறும் வெறும் குழந்தைகள். இந்த அன்புநெறியை கோடிக்கணக்கானோர் வியாபாரச் சரக்காகக் கருதுகிறார்கள். எல்லோரும் இதைப்பற்றிப் பேசுகின்றனர், ஆனால் ஒருசிலரே அடைகின்றனர்.  ஒரு நூற்றாண்டில் ஏதோ ஒருசிலரே அந்த இறையன்பைப் பெறுகின்றனர். அவர்கள் வாயிலாக நாடு முழுவதும் ஆசிபெற்றுப் புனிதம் அடைகிறது. எப்படிச் சூரியன் உதித்ததும் இருள் அகல்கிறதோ, அதுபோல் அவதார புருஷர் ஒருவர் தோன்றும்போது, நாடே பேறு பெற்றுப் புனிதம் அடைகிறது. உலகம் முழுவதிலும் ஒரு நூற் றாண்டில் ஏதோ ஒருசிலரே இப்படிப் பிறக்கின்றனர். ஆனால் அந்த அன்பைப் பெற நாம் எல்லோரும் முயல்வோம். யார் கண்டார்கள்! ஒருவேளை இந்தப் பூரணமான அன்பை அடுத்தது பெறப்போவது நீங்களாகவோ அல்லது நானாகவோ இருக்கலாம். எனவே நாம் முயல்வோம்.
        மனைவி கணவனை நேசிக்கிறாள் என்று சொல்கிறோம். தன் உயிர் முழுவதுமே அவனிடம்தான் ஆழ்ந்து கிடக்கிறது என்று அவள் நினைக்கிறாள். ஒரு குழந்தை பிறக்கிறது. அவளது அன்பின் பாதியோ, அதிகமோ குழந்தையிடம் செல்கிறது. கணவனிடம் முன்பு இருந்ததுபோல் தனக்கு அன்பு இல்லாததை அவளே உணர்வாள். அதேபோல்தான் தந்தையும். முன்பை விட ஆழ்ந்த அன்பைச் செலுத்த ஓரிடம் கிடைத்தால் பழைய அன்பு மெதுவாக மறையத் தொடங்குகிறது. நீங்கள் சிறுவர் களாக இருந்தபோது தாய்தந்தையர் அல்லது பள்ளித் தோழர்கள் சிலரை இவர்கள்தான் வாழ்க்கையில் மிகவும் நெருக்கமானவர்கள் என்று நினைத்தீர்கள். அதற்குப் பிறகு கணவனோ மனைவியோ ஆகும் நிலை வருகிறது. உடனே பழைய உணர்ச்சிகள் பறக்கின்றன, புதிய அன்பு உணர்ச்சிகள் தீவிரம் அடைகின்றன. ஒரு விண்மீன் தோன்றுகிறது, பிறகு இன்னும் பெரிய ஒன்று தோன்றுகிறது, அதன்பிறகு அதை விடப் பெரியது ஒன்று தோன்றுகிறது. இறுதியில் சூரியன் தோன்றியதும் சிறு ஒளிகள் அனைத்தும் மறைகின்றன. அந்தச் சூரியனே கடவுள். விண்மீன்களே சிறிய அன்புகள். அந்த இறையொளி மனிதன்மீது படும்போது, ஒருவன், எமர்சன் கூறுவதுபோல் ‘இறைப்பித்தன்’ (God-intoxicated man) ஆகிறான், இறுதியில் கடவுளாக மாறுகிறான். அந்த அன்புக் கடலில் எல்லாம் கரைந்துவிடுகின்றன. சாதாரண அன்பு என்பது வெறும் மிருகக் கவர்ச்சிதான்; இல்லையேல் அதில் ஏன் ஆண்-பெண் வேறுபாடு இருக்க வேண்டும்? ஒருவன் ஓர் உருவத்தின் திருமுன்னர் மண்டியிட்டுத் தொழுதால், அது கொடுமையான உருவ வழிபாடாம்! மனைவி அல்லது கணவன் முன்னால் முழங்காலிட்டால் அது சிறந்தது, போற்றத்தக்கது, அதில் எவ்விதத் தவறும் இல்லையாம்! – 
        இந்தச் சிறுசிறு ஆசைகளை நாம் கடந்தாக வேண்டும். முதலில் நம்மை நாம் தயாராக்கிக் கொள்ள வேண்டும். நாம் வாழ்க்கையை எப்படிப் பார்க்கிறோமோ, அதைப் பொறுத்தே அன்பைப்பற்றிய நமது கருத்தும் அமையும். இந்த உலக வாழ்க்கையையே நமது நோக்கமாகவும் முடிவாகவும் கொண் டால், அது மிருகத்தனமானது, தரம் தாழ்ந்தது. அந்த எண் ணத்துடன் வாழ்க்கையைத் தொடங்குபவன் தன்னைத்தானே சீரழித்துக் கொள்கிறான். அதிலிருந்து அவனால் உயரே செல்ல முடியாது. எல்லாவற்றிற்கும் பின்னால் நிற்கும் ஒளியை அவ னால் காண முடியாது. அவன் எப்போதும் புலன்களுக்கு அடிமையாகவே கிடப்பான், ஓரிரு கவள உணவிற்கு வேண்டிய பணத்திற்காக போராடிக் கொண்டிருப்பான். இத்தகைய வாழ்வு வாழ்வதைவிடச் சாவதே மேல். நீங்கள் உலகின் அடிமைகள்! புலன்களின் அடிமைகள்! உங்களை விழிப்புணர்த்துங்கள். இத்தகைய புலன்வாழ்வைவிட உயர்ந்த ஒன்று உள்ளது. 
    இந்த மனிதன், இந்த எல்லையற்ற ஆன்மா வெறும் கண், மூக்கு, காது என்று புலன்களுக்கு அடிமையாகக் கிடக்கத் தான் பிறந்தான் என்று நினைக்கிறீர்களா? எல்லையற்ற, எங்கும் நிறைந்த ஓர் ஆன்மா அனைத்திற்கும் பின்னால் உள்ளது. அது எதை வேண்டுமானாலும் செய்ய வல்லது; எல்லா பந்தங் களையும் அகற்ற வல்லது. அந்த ஆன்மாதான் நாம். அந்த ஆன்ம சக்தியை நாம் அன்பினால்தான் அடைகிறோம். இது தான் லட்சியம். இது நன்றாக நினைவில் இருக்கட்டும். நாளையே இதை நாம் அடைந்துவிட முடியாது; அடைந்து விட்டோம் என்று கற்பனை வேண்டுமானால் செய்து கொள்ள லாம். ஆனால் அது வெறும் கற்பனைதான், உண்மை வெகு தொலைவில் உள்ளது.
மனிதன் எந்த நிலையில் இருக்கிறானோ, அதனை ஏற்றுக் கொண்டு, முடியுமானால் அங்கிருந்து அவன் முன்னேற உதவ வேண்டும். அவன் உலோகாயதத்தில் ஊன்றி நிற்கிறான். நீங் களும் நானும் எல்லோரும் உலோகாயதவாதிகளே. இறைவன், ஆன்மா என்றெல்லாம் நாம் பேசுவது நல்லதுதான். ஆனால் அவை சமுதாயத்தில் பயன்படுத்தப்படும் சில சொற்கள் மட் டுமே. கிளிப்பிள்ளைகள்போல் அவற்றைக் கேட்டுப் பேசுகிறோம். எனவே இப்போது நாம் உலோகாயதவாதிகளே என் பதை ஒப்புக்கொண்டு, தேவைப்படுமானால் ஜடப்பொருளின் துணையை ஏற்றுக்கொண்டு படிப்படியாகச் செல்வோம்; உண்மையான ஆன்மீகவாதிகளாகத் திகழும்வரை, நாம் ஆன்மா என்பதை உணரும்வரை, அந்த ஆன்மாவைப் புரிந்துகொள்ளும் வரை, எல்லையற்றது என்று கூறும் உலகம் என்பது உண்மையில் அதன் பின்னால் நிற்கும் அந்த ஆன்மாவின் தூலமான புறத் தோற்றம் மட்டுமே என்பதை உணரும்வரை முயன்றுகொண்டே செல்வோம். 
அதைத் தவிர வேறு சிலவும் தேவைப்படுகின்றன. ஏசு நாதரின் மலைப்பிரசங்கத்தில், பின்வருவதை நாம் படிக் கிறோம்: ‘கேளுங்கள் தரப்படும்; தேடுங்கள் கிடைக்கும்; தட் டுங்கள் திறக்கப்படும்’. ஆனால் யார் தேடுகிறார்கள்? யார் விரும்புகிறார்கள்? அதுதான் பிரச்சினை. கடவுளை அறிந் துள்ளதாக நாம் எல்லோரும் சொல்கிறோம். கடவுள் இல்லை என்பதை நிரூபிக்க ஒருவன் ஒரு பெரிய நூல் எழுதுகிறான்; இருக்கிறார் என்பதை நிரூபிக்க இன்னொருவன் இன்னொரு நூல் எழுதுகிறான். தன் வாழ்க்கை முழுவதும் இறைவன் இருப்பதை நிரூபித்துக்கொண்டே இருக்க வேண்டுவது தன் கடமை என்று நினைக்கிறான் ஒருவன். இன்னொருவனோ அவர் இல்லை என்று நிரூபிப்பது தன் கடமையென எண்ணு கிறான். எனவே கடவுள் இல்லை என்று பிரச்சாரம் செய்து திரிகிறான் அவன். கடவுள் உண்டு என்றோ, இல்லை என்றோ நிரூபிக்க நூல்களை எழுதித் தள்ளுவதால் என்ன பயன்? கடவுள் இருக்கிறாரா இல்லையா என்பதைப்பற்றிப் பெரும் பாலோர் கவலைப்படுவதே இல்லையே! 
இங்குள்ள மக்களுள் பெரும்பாலோர் காலையில் எழுந் ததும் சிற்றுண்டி அருந்தச் செல்கின்றனர். அதை உண்ணவோ, உடை அணிந்துகொள்ளவோ கடவுள் வந்து உதவி செய் வதில்லை. பின்னர் வேலைக்குச் சென்று நாள்முழுவதும் உழைத் துப் பணம் சம்பாதிக்கிறான். அதை ஒரு வங்கியில் கட்டிவிட்டு வீடு திரும்புகிறான். இரவில் சாப்பிடுகிறான். பிறகு உறங்கச்செல்கிறான். கடவுளைப்பற்றியே சிந்திக்காமல் ஒரு எந்திரம் போல் செயல்படுகிறான். அப்படி ஒருவர் தேவை என்றும் அவன் உணர்வதில்லை . பின்பு ஒருநாள் மரணம், ‘வா’ என்று அழைக்கின்றது. அப்போது, ‘சிறிது காத்திரு. எனக்கு இன்னும் சிறிது காலம் தேவை; என் மகன் இன்னும் சற்று பெரிய வனாகட்டும்’ என்கிறான். ஆனால் மரணமோ, ‘உடனே வா’ என்று கூவுகிறது. இப்படியே எல்லாம் போய்க் கொண்டிருக் கின்றன. பாவம், மனிதனும் இப்படியே வாழ்கிறான். அவனுக்கு நாம் என்ன சொல்ல முடியும்? இறைவனே அனைத்திலும் மிக மேலானவன் என்று அறிந்து கொள்வதற்கான வாய்ப்பு கிடைக்க வில்லை. ஒருவேளை அவன் முற்பிறவியில் ஒரு பன்றியாக இருந்து இப்போது சற்று உயர்ந்து மனிதனாகப் பிறந்திருக்கக் கூடும். 
ஆனால் இத்தகையோர் மட்டுமே உலகில் இருக்கிறார்கள் என்றில்லை. சிறிது விழிப்புணர்வு பெற்ற சிலரும் இருக்கவே செய்கிறார்கள். துன்பம் வருகிறது, நாம் மிகவும் நேசிக்கின்ற ஒருவர் இறக்கிறார்; எதைப் பெறுவதற்காக நம் ஆற்றல் அனைத்தையும் செலவிட்டோமோ, எதற்காக உலகனைத்தை யும் வஞ்சித்தோமோ உலகனைத்தையும் என்றல்ல, சொந்த சகோதரனைக்கூட வஞ்சிக்கத் துணிந்தோமோ, எத்தனையோ கொடிய இன்னல்களையும் அவருக்கு இழைக்கத் துணிந்தோமா அது திடீரென்று மறைந்துவிடுகிறது; நம்மீது பேரிடி விழுந்தது போலாகிறது. அப்போது நம் இதய ஆழத்திலிருந்து ஒரு குரல் எழுகிறது; ‘இதற்குப் பின் என்ன?’ என்று அது கேட்கிறது. எந்த மகனுக்காகத் தானும் பட்டினி கிடந்து, பிறரையும் ஏமாற்றி வந்தானோ, அந்த மகன் ஒருவேளை இறந்துவிடுகிறான். அந்தப் பேரிடியால் அவன் விழிப்புணர்வு பெறுகிறான். எந்த மனைவியை அடைய அவன் வெறிபிடித்த காளையைப்போல் எல்லோரிடமும் முட்டிமோதிப் போனானோ, யாருக்காகப் புது ஆடைகளும், நகைகளும் வாங்கப் பணம் சேர்த்து வைத் தானோ, அவள் ஒருநாள் திடீரென்று இறந்து போகிறாள். பிறகு என்ன? சிலவேளைகளில் மரணம் வருகிறது, அது எவ்வித அதிர்ச்சியையும் தராமலே போகிறது. ஆனால் மிகவும் அரி தாகவே அவ்வாறு நிகழ்கிறது. 
 நம் பொருள் கைவிட்டு நழுவும்போது, நம்முள் பெரும் பாலோர், இனி என்ன?’ என்று பதறி ஓலமிடுகிறோம். நாம் புலன்களை எப்படிப் பற்றிக்கொள்கிறோம்! இதனால்தான் துன்பப்படுகிறோம். ஆற்றில் மூழ்கும் ஒருவன், பிடித்துக் கொள்ள வேறு ஒன்றும் கிடைக்காதபோது ஒரு துரும்பைப் பற்றிக்கொண்டு தன்னைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள முயல்கிறான். சாதாரணமாக மனிதனும் இவ்வாறே தனக்கு எதிரில் முதலில் எது கிடைக்கிறதோ அதைப் பற்றிக்கொள்கிறான். அது காப் பாற்றாதபோது யாராவது தனக்கு உதவி புரிய வேண்டுமெனக் கெஞ்சுகிறான். எவ்வளவோ கஷ்டங்களை அனுபவித்த பிறகு தான் உயர் விஷயங்களைப்பற்றி நினைக்கிறான்.
இந்த பக்திதான் ஆன்மீகம். ஆனால் இது பெரும்பான்மை யோருக்கு உரியது அல்ல. அது முடியாத காரியம். முழங் காலிடுவதும் எழுவதும் அமர்வதும் பெரும்பாலோருக்குத் தக்கனவாக இருக்கலாம். ஆனால் ஆன்மீகம் என்பது ஒரு சில ருக்கே. ஒவ்வொரு நாட்டிலும் ஏதோ ஒருசிலரே ஆன்மீக வாதிகளாக இருக்க முடியும்; பிறரால் முடியாது. அவர்கள் விழிப்புணர்வு பெறாதவர்களாக இருப்பதுதான் அதற்குக் காரணம். அதை அவர்கள் விரும்புவதும் இல்லை . முதலில் தேவையானது இறைநாட்டம். ஆனால் பொதுவாக நாம் கடவுளைத் தவிர மற்ற எல்லாவற்றையும் நாடுகிறோம். ஏனெ னில் நமது சாதாரணத் தேவைகளைப் புற உலகம்தான் நமக்குத் தந்துகொண்டிருக்கிறது. நமது தேவைகள் புற உலகைத் தாண்டிச் செல்லும்போதுதான் உள்ளேயிருந்து, அதாவது இறைவனிடமிருந்து நாம் உதவியை எதிர்பார்க்கிறோம். நமது தேவைகள் இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் குறுகிய வட்டத்திற்குள் இருக்கும்வரையில் கடவுளின் தேவை நமக்கு இருப்பதில்லை. இந்த உலகில் உள்ளவற்றை அனுபவித்துச் சலிப்படைந்த பிறகுதான், இதனைக் கடந்த ஒன்றின் உதவியை எதிர்பார்க் கிறோம். தேவை இருந்தால்தான் உதவி கிடைக்கும். இந்த உலக மாகிய குழந்தை-விளையாட்டை எவ்வளவு விரைவில் முடி யுமோ அவ்வளவு விரைவாக முடித்துவிடு. அதன் பிறகுதான் இதற்கு அப்பால் இருக்கின்ற ஒன்றின் தேவை உனக்கு ஏற்படும். அதுதான் ஆன்மீகத்தின் முதற்படி. 
வெறும் நாகரீகமான ஒருவகை மதம் தோன்றியுள்ளது. என் நண்பரின் விருந்தினர் அறையில் மற்ற பொருட்களுடன் ஜப்பானிய ஜாடி ஒன்றும் உள்ளது. அது நாகரீகமாக இருப்ப தால் பல ஆயிரம் டாலர்கள் மதிப்புள்ளதாக இருந்தாலும், நானும் அதுபோல் ஒன்று வாங்கியாக வேண்டும். அவ்வாறே வெறும் நாகரீகத்திற்காக மதத்தைப் பின்பற்றிக் கோயிலுக்குச் செல்கிறேன். பக்தி இத்தகையோருக்கானது அல்ல. உண்மை யான ‘தேவை’ யிலிருந்துதான் பக்தி பிறக்கிறது. எது இல்லாமல் நாம் உயிர் வாழ முடியாதோ, அதுதான் ‘தேவை’. மூச்சு தேவை, உணவு தேவை, உடை தேவை. இவை இல்லாமல் உயிர்வாழ முடியாது. ஒருவன் ஒரு பெண்ணைக் காதலிக்கும் போதுகூட அவள் இல்லாமல் தன்னால் வாழ முடியாது என்று சிலவேளைகளில் நினைக்கிறான் அது தவறு. கணவன் இறந்துவிட்டால், அவனில்லாமல் தான் வாழ இயலாது என்று மனைவி கருதுகிறாள்; ஆனால் அவள் வாழவே செய்கிறாள். இதுதான் ‘தேவை’ என்பதன் ரகசியம்; அது இல்லாமல் நாம் வாழ முடியாது, அது நமக்குக் கிடைக்க வேண்டும், அல்லது நாம் இறந்துவிடுவோம்.
உரிய காலம் வரும்போது கடவுளைப்பற்றியும் நாம் இப்படி நினைக்கிறோம். அதாவது இந்த உலகிற்கு அப்பாற் பட்ட ஒன்றை, ஜட சக்திகளுக்கு அப்பாற்பட்ட ஒன்றின் தேவையை நாம் உணர்கிறோம். அப்போதுதான் நாம் பக்தர்கள் ஆகிறோம். ஒரு நொடிப் பொழுதாயினும் சரி, மேகங்கள் மறைந்து பரம்பொருளைப்பற்றிய காட்சி கிடைக்கும்போது, அற்ப இன்பங்களெல்லாம் கடலின் சிறு துளியாகத் தோன்றும் போது, ‘என்ன இந்த அற்ப வாழ்க்கை!’ என்ற எண்ணம் பிறக்கிறது. அப்போதுதான் ஆன்மா வளர்கிறது; கடவுளின் தேவையை உணர்கிறது; அவனை அடைந்தே தீரவேண்டும் என்று துடிக்கிறது.
எனவே, ‘நமக்கு வேண்டியது என்ன?’ என்பதே முதற்படி. ‘இறைவன் நமக்கு வேண்டுமா?’ இந்தக் கேள்வியைத் தினமும் நமக்கு நாமே கேட்டுக் கொள்வோம். பிரபஞ்சத்திலுள்ள எல்லா நூல்களையும் நாம் படிக்கலாம். ஆனால் பேச்சுத் திறமையினாலோ, மதிநுட்பத்தினாலோ, பற்பல கலைகளைக் கற்பதாலோ இந்த அன்பு மலர்வதில்லை. இறைவனின் தேவையை உணர்பவர்களுக்கே இந்த அன்பு கிடைக்கும். இறைவன் அவர்களுக்கே காட்சி அளிக்கிறான்.
அன்பு, அன்பையே பிரதியாகத் தருகிறது. நீங்கள் என்னை வெறுக்கிறீர்கள், நான் உங்களை நேசிக்கத் தொடங்கினாலும் நீங்கள் என்னை வெறுக்கலாம். ஆனால் நான் தொடர்ந்து அன்பு செலுத்தினால், ஒரு மாதத்திலோ ஓராண்டிலோ கண்டிப் பாக நீங்கள் என்னிடம் அன்பு காட்டவே செய்வீர்கள். இது மன இயல் கண்ட உண்மை . மறைந்த கணவனை அன்புமிக்க மனைவி நேசிப்பதுபோல், நாம் இறைவனை நேசிக்க வேண்டும். அப்போது நாம் அவனைக் காண்போம். நூல்களும் சரி, பல்வேறு விஞ்ஞானங்களும் சரி நமக்கு எதையும் கற் பிக்காது. நூல்களைப் படித்தால் கிளிப்பிள்ளைகள் ஆவோம்; நூல்களைப் படிப்பதால் யாரும் அறிஞராவதில்லை. அன்பைப் பற்றிய ஒரு வார்த்தையின் பொருளை ஒருவன் அறிந்தால் போதும், அவன் அறிஞனாகிறான். எனவே அன்பைப் பெறும் ஆசையை முதலில் வளர்க்க வேண்டும்.
‘கடவுள் நமக்குத் தேவையா?’ இதனை நாள்தோறும் நம்மை நாம் கேட்டுக்கொள்வோம். மதத்தைப்பற்றிப் பேசும்போது, குறிப்பாக உயர்ந்த நிலையில் இருந்துகொண்டு மற்றவர்களுக்குக் கற்பிக்கும்போது, இந்தக் கேள்வியைக் கேட் போம். பல நேரங்களில் நமக்கு நாமே, ‘கடவுள் எனக்குத் தேவை இல்லை, உணவுதான் தேவை’ என்றுதான் உணர் கிறோம். சிறிது உணவு கிடைக்காவிட்டால் நான் பைத்தியமாகி விடுவேன். ஒரு வைரமாலை கிடைக்கவில்லை என்றால் பெண் களுள் பலருக்குப் பைத்தியம் பிடித்துவிடும். ஆனால் கடவுளை அடைவதற்கு அவர்கள் அதே அளவு ஆசை கொள்வ தில்லை; உலகில் உள்ளதான ஒரே உண்மையை அவர்கள் உணர்வதில்லை. எங்கள் நாட்டில் ஒரு பழமொழி உண்டு – ‘நான் வேடனாக இருந்தால், காண்டாமிருகத்தை வேட்டையாடுவேன். கொள்ளைக்காரனாக இருந்தால் அரசனின் பொக்கிஷத்தைக் கொள்ளையடிப்பேன். பிச்சைக்காரர்களிடம் களவாடுவதாலும், எறும்புகளை வேட்டையாடுவதாலும் என்ன பயன்?’ எனவே அன்பு செலுத்த விரும்பினால் இறைவனிடம் அன்பு செலுத்துங்கள். இந்த உலகைப்பற்றி நமக்கென்ன கவலை? 
நான் ஒளிவுமறைவின்றிப் பேசுபவன், ஆனால் எல்லோருக் கும் நன்மையை விரும்புபவன். உங்களுக்கு உண்மையை எடுத்துச் சொல்ல விரும்புகிறேன். நான் உங்களைப் புகழ்ந்து பேச விரும்பவில்லை. அது என் வேலையும் அல்ல. நீங்கள் என் குழந்தை போன்றவர்கள். நான் உங்களுக்கு உண்மையைச் சொல்ல விரும்புகிறேன். இந்த உலகமே முழுப்பொய். உலகின் ஆச்சாரியர்கள் அனைவரும் இதை உணர்ந்துள்ளனர். கடவுளின் வழியாக அல்லாமல் இந்தப் பொய்யான உலகத் திலிருந்து தப்ப வேறு வழி இல்லை. அவரே நமது வாழ்க்கை லட்சியம். மாறாக இந்த உலகத்தை நமது லட்சியமாகக் காட்டுகின்ற கருத்துக்கள் அழிவையே தருபவை. இந்த உலகத்திற்கும், இந்த உடலுக்கும் உரிய பயனுண்டு; அதாவது இறைவனை அடைய ஒரு சாதனம் என்கிற இரண்டாம் பட்சச் சிறப்பு உண்டு. ஆனால் உலகமே லட்சியமாகிவிடக் கூடாது. துரதிர்ஷ்ட வசமாக, அடிக்கடி நாம் உலகை லட்சியமாகக் கொண்டு, கடவுளைச் சாதனமாகக் கொள்கிறோம். மக்கள் கோயிலுக்குச் சென்று இறைவா! எனக்கு இவற்றையெல்லாம் தருவாய்! எம்பெருமானே, என் நோயைத் தீர்ப்பாய்!’ என்றெல் லாம் முறையிடுவதைக் காண்கிறோம். அவர்கள் ஆரோக்கிய மான நல்ல உடலை விரும்புகின்றனர். அதைக் கொடுப்பதற்காக யாரோ ஒருவர் எங்கோ உட்கார்ந்திருக்கிறார் என்று கேள்விப் பட்டு, அவரிடம் சென்று பிரார்த்திக்கின்றனர். மதம் என்பதைப் பற்றி இத்தகைய கருத்தைக் கொண்டிருப்பதைவிட நாத்திக னாக இருப்பதே சிறந்தது.
நான் கூறியதுபோல் இந்த பக்திதான் மிக உயர்ந்த லட்சியம். பலகோடி ஆண்டுகளுக்குப் பிறகாவது நாம் இதை அடைவோமா, மாட்டோமா என்பது எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் நமது மிக உயர்ந்த லட்சியமாக அதையே கொள்ள வேண்டும்; நமது புலன்களும் அந்த மிக உயர்ந்ததையே நாடும்படிச் செய்ய வேண்டும். அந்த அறுதி நிலையை அடைய முடியவில்லை என்றாலும் அதன் அருகிலாவது செல்ல வேண் டும். உலகின் வாயிலாகவும், புலன்கள் மூலமாகவும் படிப்படி யாக நாம் இறைவனை அடையப் பாடுபட வேண்டும்.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s