செயல்முறை வேதாந்தம் 4

செயல்முறை வேதாந்தம்

செயல்முறை வேதாந்தம் என்ற சொல்லைப் பிரபல மாக்கியவர் சுவாமி விவேகானந்தர். காட்டிலும் குகைகளிலும் வாழும் முனிவர்கள் மட்டுமல்ல, நாட்டிலும் நகரங் களிலும் அதன் பரபரப்பிலும் வாழ்கின்ற ஒவ்வொருவரும் வேதாந்தத்தைக் கடைப்பிடிக்கலாம் என்பதை ஆணித்தரமாக எடுத்துக் காட்டினார் அவர். வேதாந்தத் தத்துவத்தின் உயிரூட்டும் தத்துவங்களையும், அவற்றை எவ்வாறு செயல் முறைப் படுத்துவது என்பது பற்றியும் அவர் பேசிய நான்கு சொற்பொழிவுகளே ‘செயல்முறை வேதாந்தம்’. லண்டனில் 1896 நவம்பர் 10, 12, 17, 18-ஆம் தேதிகளில் அவர் நிகழ்த்திய சொற்பொழிவுகள் இவை.


இதுவரை நாம் பொதுவானதைப் பற்றியே அதிகமாகப் பார்த்தோம். இன்று தனிப்பட்டதற்கும் பொதுவானதற்கும் உள்ள தொடர்பு பற்றிய வேதாந்தத்தின் கருத்தைக் கூறப் போகிறேன். தெளிவாக விளக்கப்பட்ட, குறிப்பிட்ட எல்லைக்கு உட்பட்ட ஆன்மா ஒவ்வோர் உயிருக்கும் இருப்பதாகப் பழைய துவைத வேதக் கோட்பாடுகளில் கூறப்படுவதுபற்றி நாம் கண்டோம். ஒவ்வொருவரின் இந்தத் தனி ஆன்மாவைப்பற்றி எத்தனையோ கொள்கைகள் எழுந்துள்ளன! ஆனால் மிக முக்கியமான விவாதங்கள் வேதாந்திகளுக்கும் பௌத்தர் களுக்கும் இடையில் ஏற்பட்டன. வேதாந்திகள், தனி மனித ஆன்மா தன்னளவிலேயே பூரணமானது என்று நம்பினார்கள். பௌத்தர்கள், அப்படியொரு தனி ஆன்மாவே இல்லை என்று முற்றிலுமாக மறுத்துவிடுபவர்கள். இது கிட்டத்தட்ட இங்கே, ஐரோப்பாவில், பொருளும் அதன் குணமும்பற்றி ஏற்பட்ட விவாதம் போன்றதே என்பதை முன்பே கூறி இருக் கிறேன். ஒரு பிரிவினர் குணங்களுக்குப் பின்னால் பொருள் ஒன்று இருக்கிறது என்றும் குணங்கள் அதையே சார்ந்திருக்கும் என்றும் கூறுகிறார்கள். மற்றொரு பிரிவினரோ, பொருள் என்ற ஒன்றே தேவையில்லை, குணங்கள் தாமாகவே இருக்க முடியும் என்கின்றனர். ஆன்மாவைப் பற்றிய மிகப் பழமையான கருத்து தற்போதத்தை (self-identity) ‘நான் நானே’ என்பதை அடிப்படையாகக் கொண்டது. அதாவது நேற்றைய நானும் இன்றைய நானும் ஒன்றே; இன்றைய நான்தான் நாளைய நானாகவும் இருப்பேன். உடம்பில் எத்தனையோ மாறுதல்கள் ஏற்பட்டாலும், நான் அதே நான்தான் என்று நம்புகிறேன். இது எல்லைக்கு உட்பட்ட ஆனால் பரிபூரணமான தனிப்பட்ட ஆன்மாவை நம்புகின்ற பிரிவினரின் முக்கிய வாதம் என்று தோன்றுகிறது. 

புராதன பௌத்தர்கள் இத்தகைய கொள்கைகள் தேவையே இல்லை என்றார்கள். நாம் அறிந்தது, அறிய முடிவது  அனைத்தும் இந்த மாற்றங்களை மட்டுமே என்று அவர்கள் வாதிட்டார்கள். மாற்றமில்லாத, மாற முடியாத, ஒரு பொருள் இருப்பதாகக் கொள்வது தேவையற்றது. அப்படி ஒரு மாறாத பொருள் இருந்தாலும், அதை நாம் ஒருபோதும் அறிந்து கொள்ள முடியாது. அதை அறிவது என்னும் சொல்லிற்குப் பொருளே இல்லை.   

இதே ஆராய்ச்சி இன்று ஐரோப்பாவில் ஒரு பக்கம் மத வாதிகள் மற்றும் லட்சியவாதிகளுக்கும், மறுபக்கம் நவீன உடன்பாட்டினர் (Modern Positivist) மற்றும் ஆஜ்ஞேயவாதி களுக்கும் இடையே நடந்துவருவது உங்களுக்குத் தெரியும். மாறாத ஒன்று உண்டென்றும் அதை நாம் காணலாமென்றும் ஒரு பிரிவினர் கூறுகின்றனர். இவர்களுடைய பிரதிநிதியே உங்கள் ஹெர்பர்ட் ஸ்பென்சர் (Herbert Spencer). காம்டே (Comte) என்பவரைத் தலைவராகக் கொண்டவர்களும் இன்றைய ஆஜ்ஞேயவாதிகளுமே மற்ற பிரிவினர். சில ஆண்டு களுக்கு முன் ஹெர்பர்ட் ஸ்பென்சருக்கும் பிரெடரிக் ஹாரி சனுக்கும் (Frederick Harrison) இடையில் நடந்த வாதங்களை உங்களுள் சிலர் கவனித்திருக்கலாம். மாறுபாடுகளுக்குப் பின்னால் ஒரே பொருள் உள்ளது என்று ஒரு பிரிவினரும், அப்படி ஒரு பொருள் தேவையில்லை என்று மற்ற பிரிவினரும் நிகழ்த்திய விவாதம் அதே பழைய பிரச்சினைதான் என்பதை அறிந்திருப்பீர்கள். மாறாத ஒன்றின் துணையாலேயே மாறு பாடுகளை நாம் அறிய முடியுமென ஒரு பிரிவினர் கூறுகின்றனர். அது தேவையே இல்லையென மறுபிரிவினர் வாதிடுகின்றனர். மாறும் ஒன்றைப் பற்றியே நாம் சிந்திக்க முடியும், மாறாததைப் பற்றி நாம் அறியவோ உணரவோ அனுபவிக்கவோ முடியாது என்று அவர்கள் கூறுகின்றனர்.  

இந்தியாவில் மிகப் பழைய காலத்திலும் இந்தப் பெரும் பிரச்சினைக்கு முடிவு காணப்படவில்லை. குணங்களுக்குப் பின்னால் குணங்கள் அல்லாத ஒரு பொருள் உண்டு என்பதற்குச் சான்றுகள் இல்லை என்பதைக் கண்டோம். அது மட்டுமின்றி, தற்போதமும் அதை நிரூபிக்க முடியாது. இனி, நினைவின் தொடர்ச்சி இருக்கிறது என்பதாலும் அதை நிரூபிக்க முடி யாது; அதாவது, இன்று இருக்கின்ற நான் நேற்று இருந்த அதே நான்தான், ஏனெனில் அதை நினைவு கூர்கிறேன், எனவே என்னுள் தொடர்ச்சியான பொருள் இருக்கிறது என்ற வாதமும் கூட அதை நிரூபிக்க முடியாது. 

இன்னொரு வாதம் இருக்கிறது; அது வெறும் சொல் அலங்காரமும் வார்த்தை ஜாலமுமே: ஒருவன், ‘நான் செய் கிறேன்’, ‘நான் போகிறேன்’, ‘நான் கனவு காண்கிறேன்’, ‘நான் தூங்குகிறேன்’, ‘நான் அசைகிறேன்’ முதலிய வாக்கியங்களை அமைப்பதாகக் கொள்வோம். இதில் செய்தல், போதல், கனவு காணல் முதலியவை மாறுகின்றன. ‘நான்’ என்பது மாறாதிருக் கின்றது. எனவே இந்த ‘நான்’ என்பது மாறாத ஒன்று, தனிப் பொருள் என்றும் இந்த மாறுபாடுகள் அனைத்தும் உடலைச் சார்ந்தவை என்றும் இவர்கள் கூறுகிறார்கள். இது மிகத் தெளிவானதாக, நம்பத் தகுந்ததாகத் தோன்றினாலும், சொல் வண்ணத்தை மட்டுமே அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளது. ‘நான்’ என்பதையும் செய்தல், போதல், கனவு காணல் முதலிய வற்றையும் காகிதத்தில் எளிதாகப் பிரித்துவிடலாம்; மனத்தில் பிரிப்பது எளிதல்ல.  

நான் சாப்பிடும்போது, சாப்பிடுபவனாக என்னைக் காணும்போது சாப்பிடுவதுடன் ஒன்றிவிடுகிறேன். நான் ஓடும் போது, ஓட்டமும் நானும் வேறல்ல. ஆகவே தற்போத வாதமும் அதிக வலிமை உள்ளதாக இல்லை. நினைவு வாதமும் வலு வற்றதே. நான் ஒருவனாக இருக்கிறேன் என்பதற்கு நினைவே அடிப்படையானால், நான் மறந்துபோன பல காரியங்கள் என்னில் ஒரு பகுதியல்ல என்றாகிவிடும். குறிப்பிட்ட சூழ்நிலை களில் சிலர் தங்கள் கடந்தகாலம் முழுவதையும் மறந்துவிடு வதைக் காண்கிறோம். பல பைத்தியக்காரர்கள் தங்களைக் கண்ணாடி மனிதர்களாகவோ விலங்காகவோ எண்ணு கிறார்கள். அந்த மனிதர்களின் இருப்பு, நினைவைப் பொறுத்துத் தான் இருக்கிறது என்றால், அவன் கண்ணாடியாகிவிட்டான் என்றல்லவா கூற வேண்டும். இது உண்மையல்ல. எனவே தற்போதம் என்பது நினைவு என்னும் வலிமையற்ற ஒன்றைச் சார்ந்தது என்று கொள்ள முடியாது. எனவே எல்லைக்கு உட்பட்ட ஆனால் நிறைவும் தொடர்ச்சியும் உள்ள ஆன்மா என்பதைக் குணங்களிலிருந்து வேறுபட்டதாக நிரூபிக்க முடியாது. குறுகியதான, குணங்களுடன் கூடிய, எல்லைக்கு உட்பட்ட ஒன்றை நாம் நிரூபிக்க முடியாது. 

மற்றொருபுறம் பழமையான பௌத்தர்களின் வாதங்கள் மிகவும் வலிமையுடையனவாகத் தோன்றுகின்றன-குணங் களைத் தவிர வேறு எதுவும் நமக்குத் தெரியாது; தெரிந்து கொள்ளவும் முடியாது. புலனறிவுகள் மற்றும் உணர்ச்சிகள் என்று அழைக்கப்படுகின்ற குணங்களின் தொகுதியே ஆன்மா என்பதே அவர்களின் கருத்து. இத்தகைய ஒரு தொகுதியே ஆன்மா. இந்த ஆன்மா தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டே இருக்கிறது. 

ஆன்மா பற்றிய அத்வைதக் கொள்கை இந்த இரண்டு கருத்துக்களையும் இணைக்கிறது. பொருளை அதன் குணத் திலிருந்து தனித்துப் பிரித்துப் பார்க்க முடியாது; மாறுபாடு, மாறுபாடின்மை இரண்டையும் ஒரே வேளையில் இணைக்க முடியாது; ஆனால், பொருள் என்று அழைக்கப்படுகின்ற அதுவேதான் குணம், பொருளும் அதன் குணமும் இரண் டல்ல- இதுதான் அத்வைதியின் கருத்து. மாறுபடாததே மாறுபடுவதாகவும் தோன்றுகிறது. அடிப்படைப் பொருளான அந்த மாறாத பொருள் பிரபஞ்சத்திலிருந்து வேறுபட்டது அல்ல. தோன்றும் உண்மையிலிருந்து மாறுபட்டதல்ல அறுதி உண்மை. அறுதி உண்மையே தோன்றும் உண்மையாக ஆகி யுள்ளது. ஆன்மா என்ற ஒன்று இருக்கிறது, அது மாறாதது. உணர்ச்சிகள், அனுபவங்கள் என்றெல்லாம் நாம் கூறுபவை மட்டுமல்லாமல் உடலும்கூட வேறு நோக்கிலிருந்து பார்க்கப் படும் அதே ஆன்மாவே. நமக்கு உடல்களும் ஆன்மாக்களும் இருப்பதாக நாம் எண்ணிப் பழகிவிட்டோம். ஆனால் உண்மையில் இருப்பது ஒன்றே. 

நான் என்னை உடம்பு என்று நினைக்கும்போது, நான் உடம்பு மட்டுமே. நான் வேறு ஏதோ ஒன்று என்று கூறுவது பொருளற்றது. என்னை நான் ஆன்மா என்று நினைக்கும்போது உடம்பு மறைந்து விடுகிறது, உடல் உணர்ச்சியே மறைந்துவிடு கிறது. உடல் உணர்ச்சிமறையாமல் ஆன்மாவை ஒருவராலும் உணர முடியாது. குணங்களின் அனுபவம் மறையாமல் பொருளின் அனுபவமும் யாருக்கும் கிடைக்காது.  

அத்வைதத் தத்துவத்தின் பழைய கயிறு-பாம்பு உருவகம் இந்தக் கருத்தை இன்னும் நன்றாக விளக்கும். ஒருவன் கயிற்றைப் பாம்பாகக் காணும்போது கயிறு மறைந்துவிடுகிறது; கயிறு என்று எண்ணும்போது பாம்பு மறைந்துவிடுகிறது, கயிறு மட்டுமே இருக்கிறது. இரண்டோ மூன்றோ இருக்கிறது என்ற கருத்து, நமது அறிவுக் குறைவினாலேயே ஏற்படுகிறது. நாம் அவற்றைப்பற்றிக் கேள்விப்பட்டிருப்போம், புத்தகங்களில் படித்திருப்போம், அதனால் உண்மையிலேயே உடல், ஆன்மா என்று இரண்டு இருப்பதாக எண்ணவும் தலைப்படுகிறோம். உண்மையில் இத்தகைய இரண்டு சேர்ந்த அனுபவம் இல்லை; உடலை உணர்கிறோம் அல்லது ஆன்மாவை உணர்கிறோம். இதை நிரூபிக்க வாதங்கள் எதுவும் தேவையில்லை. உங்கள் மனத்திலேயே உணர்ந்துகொள்ளலாம். 

நீங்கள் உங்களை ஆன்மாவாக, உடலிலிருந்து பிரிந்த ஒன்றாக நினையுங்கள். அப்படி நினைக்கவே முடியாதோ என்றுதான் ஆரம்பத்தில் தோன்றும். ஏதோ ஒருசிலரால் முடியலாம். அவர்கள் தங்களை ஆன்மாவாக உணரும்போது அவர்களுக்கு உடல் நினைவே இருக்காது. ஆழ்ந்த தியானத் தாலோ, சுய மனவசியத்தாலோ, நரம்புத் தளர்ச்சியாலோ, அல்லது மருந்துகள் மூலமாகவோ சிலநேரங்களில் சிலர் வினோதமான மனநிலைகளில் இருப்பதை நீங்கள் கேள்விப் பட்டிருக்கலாம். ஒருவேளை பார்த்தும் இருக்கலாம். அவர் களின் அனுபவங்களிலிருந்து ஒன்றை நீங்கள் தெரிந்துகொள்ள முடியும். அவர்கள் அகமுகமாக ஒன்றைக் காணும்போது வெளியே எல்லாம் மறைந்துவிடுகிறது. ஒன்றே உள்ளது என்பது இதிலிருந்து தெளிவாகிறது. அந்த ஒன்றே பல உருவங்களில் காணப்படுகிறது. இந்தப் பல்வேறு உருவங்கள்தான் காரண காரியத் தொடர்பை ஏற்படுத்துகின்றன. காரணகாரியத் தொடர்பு என்பது பரிணாமமே. ஒன்று மற்றொன்றாக மாறு வதே. சிலவேளைகளில் காரணம் மறைவது போலாகி அதன் இடத்தில் காரியம் எஞ்சி நிற்கிறது. இந்த உடலுக்குக் காரணம் ஆன்மா என்பதாக வைத்துக்கொண்டால், அந்த நேரத்திற்கு ஆன்மா மறைந்து உடல் நிலைக்கிறது; உடல்மறையும்போது ஆன்மா எஞ்சுகிறது. உடலும் ஆன்மாவும் இரண்டு என்பதை மறுக்கின்ற பௌத்தர்களின் வாதத்திற்குப் பதில் இதுவே. இங்கே இருமை மறுக்கப்பட்டு பொருள் மற்றும் குணங்கள் என்பவை பல உருவங்களில் தோன்றும் ஒன்றே என்பது காட்டப்படுகிறது. 

இந்த மாறாத தன்மை என்பது முழுமைக்குத்தான் பொருந்துமே தவிர, தனிப்பகுதிக்குப் பொருந்தாது என்ப தையும் நாம் கண்டோம். மாற்றம், இயக்கம் இவற்றிலிருந்தே பகுதி என்ற கருத்து தோன்றுகிறது. எல்லைக்கு உட்பட்ட அனைத்தையும் நாம் அறியலாம், உணரலாம். ஏனெனில் அவை மாறுபவை. ஆனால் முழுமை என்பது மாறாததாகத்தான் இருக்க வேண்டும். ஏனெனில் அதைத் தவிர வேறொன்றும் இல்லை. எனவே வேறொன்றுடன் தொடர்பு ஏற்பட்டு மாறுபாடு அடைய வாய்ப்பும் இல்லை. மாற்றம் என்பது எப் போதுமே மாறாத ஒன்றை அல்லது குறைவாக மாறும் ஒன்றைப் பொறுத்தே நிகழ்கிறது. 

எனவே அத்வைதக் கருத்துப்படி, ஆன்மா பிரபஞ்சம் தழுவியது, மாற்றமில்லாதது, அழிவற்றது என்பதை முடிந்த வரையில் நிரூபிக்கலாம். தனிப்பட்ட பொருள் பற்றித்தான் சிரமம் ஏற்படும். எல்லைக்கு உட்பட்ட, சிறிய, தனி ஆன் மாக்களைப்பற்றி நாம் கொண்டிருக்கும் துவைதக் கருத்துக் களை என்ன செய்வது? அவை இவ்வளவு தூரம் நம்மைப்பற்றிக் கொண்டிருக்கின்றன. அவற்றையும் நாம் கடந்தாக வேண்டும்! 

முழுமை என்ற நிலையில் நாம் அழிவற்றவர்கள் என்பதைப் பார்த்தோம். ஆனால் முழுமையின் பகுதிகளாக, அம்சங்களாக இருந்துகொண்டே அழிவற்ற நிலையை அடையவும் விரும்பு கிறோம். இங்குதான் பிரச்சினை எழுகிறது. நாம் எல்லையற்ற வர்கள், அதுவே நமது உண்மையான தனித்துவம் என்பதைக் கண்டோம். ஆனால் இந்தச் சிறிய ஆன்மாக்கள் தனியாக இருக்க வேண்டுமென்றும் படாதபாடு படுகிறோம். இந்தச் சிறிய ஆன்மாக்கள் தனியானவை என்றாலும் தொடர்ந்து வளர்ந்துகொண்டே இருப்பதை நமது தினசரி அனுபவத்தால் அறியும்போது அவை என்னவாகின்றன? அவை மாறுகின்றன, மாறாமலும் இருக்கின்றன. நேற்று இருந்த நான்தான் இன்றும் இருக்கிறேன், ஆனால் சிறிது மாறியும் இருக்கிறேன். இப்போது துவைதக் கொள்கையை விட்டுவிடுவோம். இந்த எல்லா மாற்றங் களுக்கு இடையிலும் மாறாத ஒன்று உள்ளது என்றும் புதிய பரிணாமவாதத்தின்படி ‘நான்’ என்பது தொடர்ந்து மாறிக் கொண்டும் விரிந்துகொண்டும் வருகின்ற ஒன்று என்பதையும் தெரிந்துகொள்வோம்.

 ஒரு சிப்பி-உயிரினத்தின் (mollusc) பரிணாமமே மனிதன் என்பது உண்மையானால் அந்த உயிரும் மனிதனும் ஒன்றே; மனிதனில் அந்த உயிர் மிகவும் விரிந்திருக்கிறது. அவ்வளவு தான். சிப்பி-உயிரினத்திலிருந்து மனிதன்வரை, எல்லை யற்றதை நோக்கி ஒரு தொடர்ந்த விரிவு உள்ளது. எனவே எல்லைக்கு உட்பட்ட இந்த ஆன்மாவை, எல்லையற்ற தனித் துவத்தை நோக்கித் தொடர்ந்து விரிவடைந்து செல்லும் ‘தனித்துவம் என்று கூறலாம். பூரண தனித்துவம் என்பது இந்த எல்லையற்றதை அடையும்போதுதான் ஏற்படுகிறது. ஆனால் எல்லையற்றதன் இந்தப் பக்கத்தில் அது தொடர்ந்து  மாறிக்கொண்டும் வளர்ந்துகொண்டும் இருக்கின்ற ஒன்றாகவே உள்ளது. 

தனக்குமுன் தோன்றிய நெறிகளை எல்லாம் சமரசப் படுத்தியது அத்வைத வேதாந்தத்தின் சிறப்புகளுள் குறிப்பிடும் படியான ஒன்றாகும். பல இடங்களில் இது தத்துவ விளக்கத் திற்கு உதவி செய்கிறது, சில இடங்களில் அவற்றைத் தாக்குகிறது. பரிணாம வாதம் என்று நீங்கள் அழைக்கின்ற கருத்தை எங்கள் பழைய தத்துவ ஞானியர் அறிந்திருந்தார்கள். அதாவது வளர்ச்சி என்பது மெல்லமெல்ல, படிப்படியாக நிகழும் ஒன்று என்பது அவர்களுக்குத் தெரிந்திருந்தது. எனவே முந்தைய நெறிகளை சமரசப்படுத்துவதில் அவர்கள் ஈடுபட்டார்கள். பழைய கருத்துக் களுள் ஒன்றைக்கூட அவர்கள் விடவில்லை. இந்தத் தொடர்ந்த வளர்ச்சி, விரிவு இவற்றைப் பற்றிய அறிவோ அனுபவமோ இல்லாதிருந்தது பௌத்த மதத்தின் தவறாகும். அதனால், தங்களுக்கு முன்பு லட்சியத்தை நோக்கிச் சென்றவர்களின் கொள்கைகளுடன் புத்தமதம் தன்னைச் சமரசப்படுத்த முயல வில்லை. பழைய நெறிகள் பயனற்றவை, தீங்கிழைப்பவை என்று கூறி ஒதுக்கப்பட்டன.  

மத விஷயத்தில் இத்தகைய எண்ணம் மிகவும் கொடுமை யானது. புதிய சிறந்த கருத்துக்களை அடைந்ததும், அதுவரை தான் கடைப்பிடித்த கருத்துக்கள் எல்லாம் தீமையானவை, தேவையற்றவை என்று மனிதன் தீர்மானித்துவிடுகிறான். அவை இப்போது எவ்வளவு பண்படாததாக, தேவையற்றவையாக இருந்தாலும், அவன் இந்த உயர்ந்த நிலைக்கு வருவதற்கு அவை எவ்வளவு உதவி செய்தன, தேவையாக இருந்தன என்பதை அவன் நினைத்துப் பார்ப்பதில்லை. நாம் எல்லோரும் இப்படியேதான் வளர வேண்டியிருக்கிறது; முதலில் பண்படாத எண்ணங்களில் வளர்கிறோம், அவற்றிலிருந்து நன்மை பெற்று, உயர்ந்த நிலைக்கு வருகிறோம். எனவே பழமையான கொள்கை களையும் அத்வைதம் நட்புடன் வரவேற்கிறது. துவைதமும், அதற்கு முன்பிருந்த மற்ற பிரிவுகளும் அத்வைத வேதாந்தத்தில் ஏற்றுக் கொள்ளப்படுகின்றன; ஆதரவளிக்கும் எண்ணத்தில் அல்ல, அவையும் ஒரே உண்மையின் வெளிப்பாடுகளே, அத் வைதம் அடைந்துள்ள அதே முடிவுகளுக்கு வழிவகுப்பவையே என்ற நிலையிலேயே அவை ஏற்றுக் கொள்ளப்படுகின்றன. 

மனித இனம் கடந்துசெல்ல வேண்டிய இந்தப் பல்வேறு படிகளை வாழ்த்துக்களுடன் நாம் காக்கவேண்டுமே தவிர சாபத்துடன் அல்ல. எனவே இந்த துவைதக் கருத்துக்கள் எல்லாம் ஒருபோதும் விலக்கப்படவில்லை, புறக்கணிக்கப் படவும் இல்லை. அவை வேதாந்தத்துடன் இணைத்தே பத்திர மாக வைக்கப்பட்டுள்ளன. ஆன்மா எல்லைக்கு உட்பட்டது, ஆனால் தன்னளவில் பூரணமானது என்ற துவைதக் கருத்திற்கு வேதாந்தத்தில் இடம் அளிக்கப்படுகிறது. 

துவைதத்தின்படி, மனிதன் இறந்தபின் வேறு உலகங் களுக்குச் செல்கிறான். இந்தக் கருத்துக்கள் வேதாந்தத்தில் அப்படியே முழுமையாக இடம் பெற்றுள்ளன. வளர்ச்சி என் பதை அத்வைத நெறி ஏற்றுக் கொள்வதால் இந்தக் கொள் கைகளும் ஏற்றுக் கொள்ளப்படுகின்றன, அவற்றிற்குரிய இடம் அளிக்கப்படுகின்றன. அவையும் உண்மையின் ஒரு சிறிய பகுதியை எடுத்துக் காட்டுவதாக அமைவதால் அவையும் ஏற்றுக் கொள்ளப்படுகின்றன. 

துவைதக் கருத்தின்படி, இந்தப் பிரபஞ்சம் ஜடப்பொருள் அல்லது சக்தியின் படைப்பு, ஒரு குறிப்பிட்ட சங்கல்பத்தின் விளையாட்டு என்றே கருதப்பட வேண்டும். இந்தச் சங்கல் பமும் பிரபஞ்சத்திலிருந்து வேறானதாகவே கருதப்பட வேண்டும். இந்த நோக்கில் பார்த்தால் ஒரு மனிதன் தன்னை இரண்டு இயல்புகள் உடையவனாக அதாவது உடல், ஆன்மா என்று இரண்டாகப் பார்க்க வேண்டும். ஆன்மா என்பது எல்லைக்கு உட்பட்டதாக இருந்தாலும் தன்னளவில் அது பூரணத்துவம் வாய்ந்ததே. இத்தகைய மனிதனின் மரணமிலாப் பெருநிலை, எதிர்கால வாழ்வு பற்றிய கருத்துக்கள் ஆன்மாவைப் பற்றிய அவனது கருத்துக்களுக்கு ஏற்பவே இருக்கும். இத்தகைய துவைதக் கருத்துக்களும் வேதாந்தத்தில் காணப்படுவதால், அவற்றுள் சிலவற்றைப்பற்றி உங்களுக்குச் சொல்ல நான் கடமைப்பட்டிருக்கிறேன். 

துவைதக் கொள்கையின்படி, நமக்கு ஓர் உடல் இருக்கிறது. இதற்குப் பின்னால் அவர்கள் நுண்ணுடல் என்று அழைக்கின்ற உடல் உள்ளது. இந்த நுண்ணுடலும் ஜடப்பொருளால் ஆனது தான், ஆனால் நுண்ணிய ஜடப் பொருளால் ஆனது. அது நமது கர்மம் அனைத்தின் அதாவது, செயல்களுடையவும் சம்ஸ்காரங்களுடையவும் உறைவிடமாக உள்ளது. இவையே பின்னர் வெளித் தோன்றுகின்றன. நாம் எண்ணுகின்ற ஒவ்வோர் எண்ணமும் நாம் செய்கின்ற ஒவ்வொரு செயலும் சூட்சுமமாகி, விதை வடிவில் மாறியது போலாகி, இந்த நுண்ணிய உடலில் ஆற்றல் வடிவமாக உறைகிறது. சில காலத்திற்குப் பிறகு வெளி வந்து உரிய பலனைக் கொடுக்கிறது. இந்தப் பலன்கள் மானிட வாழ்வை உருவாக்குகின்றன. இவ்வாறு மனிதன் தனது வாழ்க்கையைத் தானே அமைத்துக் கொள்கிறான். ஆனால் தனக்குத்தானே ஏற்படுத்திக்கொள்ளும் சட்டங்களைத் தவிர வேறு எதற்கும் அவன் கட்டுப்பட்டவன் அல்ல. 

நன்மைக்கோ தீமைக்கோ நமது எண்ணங்கள், நமது சொற்கள், நமது செயல்கள் இவை நம்மைச் சுற்றி நாமே ஏற் படுத்திக் கொண்டுள்ள வலையின் இழைகளாகவே உள்ளன. நாம் ஏதாவது ஓர் ஆற்றலை இயக்கத்திற்கு உட்படுத்தினால் அதன் விளைவுகளை ஏற்றேயாக வேண்டும். இதுவே கர்ம நியதி. இந்த நுண்ணுடலுக்குப் பின்னால் ஜீவன் அல்லது தனி மனிதனின் ஆன்மா உள்ளது. இந்த ஆன்மாவின் உருவத்தைப் பற்றியும் அளவைப் பற்றியும் பலவிதமான கருத்துக்கள் உள்ளன. சிலர் அது அணுவைப் போன்று மிகச் சிறியது என்றும், அவ்வளவு சிறியதல்ல என்று வேறு சிலரும், இன்னும் சிலர் அது மிகப் பெரியதென்றும் பலவிதமாகக் கூறுகின்றனர். இந்த ஜீவன், பிரபஞ்ச ஆன்மாவின் ஓர் அம்சம். அது எல்லையற்றது, ஆரம்பம் இன்றியே அது இருக்கிறது, முடிவின்றி இருக்கவும் செய்யும். தனது உண்மை நிலையாகிய தூய்மையை வெளிப் படுத்தவே அது இந்த உருவங்களை எல்லாம் எடுத்து, கடந்து செல்கிறது. இந்த வெளிப்பாட்டைத் தடுக்கும் ஒவ்வொரு செயலும் ஒவ்வோர் எண்ணமும் தீய செயல், தீய எண்ணம். இந்த ஜீவன் விரிவடையவும், அதன் உண்மை நிலையை வெளிப் படுத்தவும் உதவுகின்ற ஒவ்வொரு செயலும் ஒவ்வோர் எண்ணமும் நல்லவை. இந்தியாவிலுள்ள சிறிதும் பண்படாத துவைதிகளுக்கும், மிக முன்னேறிய அத்வைதிகளுக்கும் பொது வாக ஒரு கருத்து இருக்கிறது-ஆன்மாவின் சாத்தியக்கூறுகளும் ஆற்றல்களும் அனைத்துமே அதனுள்ளே உள்ளன, அவை எந்தப் புறக் காரணத்திலிருந்தும் வருபவை அல்ல என்பது தான் அந்தக் கருத்து. ஆன்மாவில் அவை இயங்கா நிலையில் (potential form) உள்ளன. இந்த ஆற்றல்களை வெளிப்படுத்து வதே வாழ்க்கையின் முழுவேலையாக இருக்கிறது. 

 மறுபிறவிக் கொள்கையும் அவர்களிடம் உள்ளது. அதாவது இந்த உடல் அழிந்த பிறகு, ஜீவன் மற்றோர் உடலை எடுக்கும், அது அழிந்த பின்னர் வேறோர் உடலை எடுக்கும். இப்படியே தொடர்ச்சியாக இங்கோ அல்லது வேறு உலகங்களிலோ அது உடலை எடுக்கிறது. ஆனால் இந்த உலகத்திற்குத்தான் முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஏனெனில் நமது நோக்கத்திற்கு மற்ற உலகங்களைவிட இந்த உலகம்தான் மிகவும் உதவுவதாகக் கருதப்படுகிறது. மற்ற உலகங்களில் துன்பங்கள் மிகச் சிறிதளவே உள்ளது. அந்தக் காரணத்தாலேயே, உயர்ந்த விஷயங்களைச் சிந்திக்கும் வாய்ப்பு களும் அங்குக் குறைவு என்று அவர்கள் கூறுகிறார்கள். ஆனால் இந்த உலகம் சிறிது இன்பமும் அதிகத் துன்பமும் கலந்தது போல் உள்ளது. எனவே ஜீவன் விரைவாகவோ தாமதித்தோ தனது தூக்கத்திலிருந்து விழித்து, தான் சுதந்திரம் அடைவதைப் பற்றி நினைக்க முடிகிறது. இந்த உலகில், உயர்ந்த லட்சியங்களை நினைக்கப் பணக்காரர்களுக்கு மிகக் குறைவான வாய்ப்புகளே உள்ளன. அதுபோல், சொர்க்கத்தில் ஜீவன் முன்னேற அதிக வாய்ப்பு இல்லை. அங்கே ஜீவனின்நிலை, இங்கேயுள்ள பணக் காரனின் நிலையைப்போல்கூட இல்லாமல், வாய்ப்பு இன்னும் குறைகிறது. அங்கு ஜீவன் நோயற்ற நுண்ணுடலைப் பெறு கிறான். உண்ணவோ அருந்தவோ தேவையில்லை. அவர்களின் எல்லா ஆசைகளும் நிறைவேறுகின்றன. ஆனால் அங்கு ஒவ் வோர் இன்பமாக அனுபவித்துக்கொண்டே இருப்பதில் ஜீவன் தனது உண்மை இயல்பை முற்றிலும் மறந்துவிடுகிறான். இன்னும் சில உயர்ந்த உலகங்கள் உள்ளன. அங்கே இன்பங்கள் இருந்தாலும் ஜீவன் முன்னேற வாய்ப்புகளும் உள்ளன. 

 சில துவைதிகளின் குறிக்கோள் மிகவுயர்ந்த சொர்க்கம் ஆகும். அங்கு ஜீவன்கள் கடவுளுடன் என்றென்றைக்குமாக வாழ்கின்றனர். அவர்களுக்கு அழகிய உடல் இருக்கும். நோயோ மரணமோ மற்ற துன்பங்களோ அங்கில்லை. அவர்களின் விருப்பங்கள் அனைத்தும் நிறைவேறுகின்றன. அவர்களுள் சிலர் அவ்வப்போது இந்த உலகத்திற்குத் திரும்பி வந்து, வேறு உடல் எடுத்து, மனிதர்களுக்குக் கடவுளை அடையும் வழியைக் காட்டுகின்றனர். உலகின் மிகப் பெரிய ஆச்சாரியர்கள் இத்தகையவர்களே. இவர்கள் சுதந்திரர்கள். இறைவனுடன் உயர்ந்த உலகங்களில் வசித்து வந்தவர்கள். துன்பப்படும் மனித குலத்தின் மீதுள்ள அன்பாலும் கருணையாலும் மீண்டும் பிறவி எடுத்து அவர்கள் உய்யும் வழியைக் காட்டு கிறார்கள். 

 இது லட்சியமாகவோ முடிந்த முடிவாகவோ இருக்க முடியாது என்று அத்வைதம் கூறுவது நமக்குத் தெரியும். உடம்பற்ற நிலைதான் லட்சியமாக இருக்க முடியும். லட்சியம், எல்லையுள்ளதாக இருக்க முடியாது. எல்லையற்றதற்குக் குறைந்த எதுவும் லட்சியமாக முடியாது. எல்லையற்ற உடல் என்ற ஒன்று இருக்க முடியாதல்லவா? அது முடியாதது. ஏனெனில் எல்லைக்கு உட்படுவதால்தான் உடலே உண்டா கிறது. எல்லையற்ற எண்ணம் என்பதும் இருக்க முடியாது. ஏனெனில் எண்ணமும் எல்லைக்குள்தான் எழுகிறது. எனவே நாம் உடல், எண்ணம் இவற்றைக் கடந்து செல்ல வேண்டும் என்று அத்வைதம் கூறுகிறது. இந்தச் சுதந்திர நிலையை நாம் இனி அடைய வேண்டியதில்லை, அது ஏற்கனவே நமதாக இருக்கிறது என்று அத்வைதம் கூறுவதையும் நாம் கண்டோம். அதை மறந்திருக்கிறோம், மறுக்கிறோம். பூரணத்துவம் என்பதை நாம் அடைய வேண்டியதில்லை, அது ஏற்கனவே நம்மிடம் உள்ளது. மரணமிலாப் பெருநிலையோஆனந்தமோ நாம் அடைய வேண்டியவை அல்ல, அவை ஏற்கனவே நம்மிடம் இருக்கின்றன. எப்போதும் நம்முடையவையாகவே இருந்து வருகின்றன. நீங்கள் சுதந்திரர் என்று தைரியமாகக் கூற முடியு மானால் இந்தக் கணமே நீங்கள் சுதந்திரர்கள். நீங்கள் கட்டுப் பட்டவர் என்று கூறினால் அப்படியே இருப்பீர்கள். இதையே அத்வைதம் துணிவாக முழங்குகிறது. நான் உங்களுக்குத் துவைதிகளின் கருத்துக்களையும் கூறினேன். நீங்கள் விரும்பு வதை ஏற்றுக்கொள்ளலாம்.  

வேதாந்தத்தின் மிகவுயர்ந்த குறிக்கோளைப் புரிந்து கொள்வது மிகவும் கடினம். அதைப்பற்றி எப்போதும் விவாதங்கள் நிகழ்கின்றன. மக்கள் சில கருத்துக்களை ஏற்றுக் கொண்டார்களானால் மற்ற கொள்கைகளை மறுக்கவும் எதிர்க்கவும் ஆரம்பித்து விடுகிறார்கள். இது ஒரு பெரிய பிரச்சினை. உங்களுக்குப் பிடித்ததை நீங்கள் கடைப்பிடியுங் கள். அதுபோலவே மற்றவர்கள் தங்களுக்கு விருப்பமானதைப் பின்பற்ற விடுங்கள். நீங்கள் இந்தச் சிறிய தனித்துவத்தையே பற்றிக்கொண்டிருக்க விரும்பினால் இதிலேயே இருங்கள். இத்தகைய ஆசைகளையெல்லாம் கொள்ளுங்கள், இதிலேயே மன நிறைவு அடையுங்கள்! திருப்தியுற்றிருங்கள். உங்கள் மனித நிலை அனுபவம் சிறப்பாக, நல்லதாக இருக்குமானால் வேண்டிய அளவு அதை அனுபவியுங்கள். உங்களால் அனு பவிக்க முடியும், ஏனெனில் உங்கள் அதிர்ஷ்டத்தை உருவாக்கு பவர் நீங்களே. மனிதநிலையை விட்டுவிடும்படி உங்களை யாரும் வற்புறுத்த முடியாது. விரும்பும்வரை மனிதர்களாக இருங்கள். அதை ஒருவரும் தடுக்க முடியாது. 

நீங்கள் தேவதையாக விரும்பினால் தேவதையாகலாம். இதுதான் நியதி. ஆனால் தேவதையாக விரும்பாத சிலரும் இருக்கலாம். அவர்களது கருத்து பயங்கரமானது என்று நினைக்க உங்களுக்கு என்ன உரிமை இருக்கிறது? நூறு ரூபாயை இழக்க நீங்கள் அஞ்சி நடுங்கலாம். ஆனால் தங்கள் சொத்து அனைத்தையும் இழந்தாலும் துளிகூட வருந்தாத வர்களும் இருக்கலாம். அத்தகையவர்கள் இருந்தார்கள், இருக் கிறார்கள். உங்கள் நிலையிலிருந்து அவர்களை ஏன் தீர்மானிக்க வேண்டும்? நீங்கள் உங்கள் எல்லைக் கோடுகளுக்குள் வாழ் பவர்களாக இருக்கலாம், இந்தச் சிறு லௌகீகக் கருத்துக்களே உங்கள் உயர்ந்த லட்சியமாகவும் இருக்கலாம். அது உங்கள் விருப்பம். உங்கள் விருப்பப்படியே நடக்கட்டும். ஆனால் உண்மையைக் கண்ட வேறு சிலர் இருக்கிறார்கள். அவர்களால் இந்தச் சிறிய எல்லைகளுக்குள் திருப்தியாக இருக்க முடியாது. இதையெல்லாம் அவர்கள் அனுபவித்து முடித்துவிட்டார்கள். இதைக் கடந்து அப்பால் செல்லவே அவர்கள் விரும்புகிறார்கள். இந்த உலகமும் அதன் எல்லாவிதமான இன்பங்களும் அவர் களுக்கு வெறும் சேற்றுக்குட்டை மட்டுமே. அவர்களை உங்கள் கருத்துக்களால் ஏன் கட்டுப்படுத்த விரும்புகிறீர்கள்! இத்தகைய மனப்போக்கை விட்டுவிடுங்கள். ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவருக்குரிய இடத்தை அளியுங்கள்.

தென் கடல் தீவுகளில் பெரும் புயலில் அடியுண்ட சில கப்பல்களைப் பற்றிய ஒரு கதையை நான் படிக்க நேர்ந்தது. அதைப் பற்றிய படமும் ஆங்கிலப் பத்திரிகை ஒன்றில் (Illustrated London News) வந்தது. ஒரே ஓர் ஆங்கிலேயக் கப்பலைத் தவிர மற்றவை அனைத்தும் உடைந்து போயின. ஆங்கிலேயக் கப்பல் மட்டுமே தாக்குப்பிடிக்க முடிந்தது. தாங்கள் மூழ்கிப் போவதைப்பற்றிச் சிறிதும் எண்ணாமல், கப்பல்தளத்தில் நின்று, புயலை எதிர்த்துச் செல்லும் கப்பல்களை உற்சாகப்படுத்து பவர்கள் அந்தப் படத்தில் காணப்பட்டனர்.! அவர்களைப் போல் தைரியத்துடனும் கருணையுடனும் இருங்கள். உங்கள் நிலைக்கு மற்றவர்களைக் கீழே இழுக்காதீர்கள். 

மற்றொரு முட்டாள்தனமான எண்ணமும் உள்ளது: நமது சிறிய தனித்துவத்தை இழந்தால், ஒழுக்கமே சிதைந்து மனித குலமே கதியற்றுப் போய்விடும் என்பதே அது. ஏதோ அனை வரும் மனித குலத்திற்காக உயிர் துறப்பது போல்தான் பேசு கிறார்கள்! கடவுள்தான் உங்களைக் காப்பாற்ற வேண்டும்! ஒவ்வொரு நாட்டிலும் இருநூறு ஆண்களும் பெண்களும் உண்மையிலேயே மனித இனத்திற்கு நன்மை செய்ய எண்ணினால் போதும். ஐந்து நாட்களில் பூமியே சொர்க்கமாகி விடாதா! மனித குலத்திற்காக நாம் எப்படி உயிரை விடுகிறோம் என்பது நமக்குத் தெரியாதா என்ன? இவை வெறும் வாய் ஜம்பமே தவிர வேறல்ல. தங்கள் சிறிய தனித்துவத்தைப்பற்றிச் சிறிதும் நினைக்காதவர்களே மனித குலத்திற்கு, மேலான நன்மை புரிந்திருக்கிறார்கள் என்பதையும் ஆண்களும் பெண்களும் தங்களைப்பற்றியே எண்ணியிருந்தால் அந்த அளவுக்குப் பிறருக்கு உதவியிருக்க முடியாது என்பதையுமே உலக வரலாறு காட்டுகிறது. ஒன்று சுயநலமின்மை, இன்னொன்று சுயநலம். சிற்றின்பங்களைப் பற்றிப்பிடித்திருப்பதும் தொடர்ந்து அதை அனுபவிக்க ஆசைப்படுவதும் சுயநலம். இது உண்மையின் மீதுள்ள விருப்பத்திலிருந்தோ, பிறர் மீதுள்ள கருணை யிலிருந்தோ ஏற்பட்டதல்ல; ‘எனக்கே எல்லாம் வேண்டும், மற்றவர்களைப்பற்றி எனக்கென்ன கவலை?’ என்ற கீழான சுய நலத்தால் இதயத்தை நிரப்புவதன் காரணமாகத் தோன்றுவது இது. நான் இப்படித்தான் நினைக்கிறேன். ஒரு சிறிய உயிரைக் காப்பதற்காக, தங்கள் நூற்றுக்கணக்கான பிறவிகளையும் துறக்கத் துணிந்த அந்தப் பண்டைய மாபெரும் தீர்க்கதரிசி களையும் ரிஷிகளையும் போன்ற நன்னெறி பிறழாத ஏராளம் பேர் இந்த உலகில் இருக்க வேண்டுமென நான் விரும்புகிறேன். ஒழுக்க நெறி, பிறருக்கு நன்மை செய்வது இவை இன்று வெறும் பேச்சளவிலேயே நின்றுவிட்டன! முட்டாள்தனம்! 

 கௌதம புத்தரைப் போன்ற ஒழுக்கசீலர்களைப் பார்க்க நான் விரும்புகிறேன். அவர் எந்த சகுணக் கடவுளையோ தனிப் பட்ட ஆன்மாவையோ நம்பவில்லை. அதைப்பற்றிக் கவலைப் படவே இல்லை. முழுமையான ஆஜ்ஞேயவாதியாக இருந்த அவர், யாருக்காகவும் தமது உயிரைத் தியாகம் செய்யத் தயாராக இருந்தார். அவர் தமது வாழ்நாள் முழுவதும் பிறரது நன்மைக் காகவே உழைத்தவர்; அவர்களது நன்மையைப் பற்றியே நினைத்தவர். அவரது வரலாற்றை எழுதியவர் அவரது பிறப்பைப்பற்றி எழுதும்போது, அவர் பலரது நன்மைக்காகவும் பலரது நல்வாழ்க்கைக்காகவுமே பிறந்தார் என்று சரியாகவே சொல்லியிருக்கிறார். அவர் காட்டிற்குச் சென்று தியானத்தில் ஈடுபட்டது தமது முக்திக்காக அல்ல. துன்பத்தால் எரிந்து கொண்டிருக்கிறது உலகம். அதிலிருந்து விடுபட ஒரு வழியை அவர் காண வேண்டும்; ‘இந்த உலகில் ஏன் இவ்வளவு துன்பம் உள்ளது?’ என்பதே அவர் வாழ்வை நிறைத்திருந்த கேள்வி. நாம் புத்தரைப் போல் ஒழுக்க நெறியில் நிற்பதாக நீங்கள் எண்ணுகிறீர்களா! 

 சுயநலம் மிகுந்தோறும் மனிதன் ஒழுக்கம் கெட்ட வனாகிறான். இனத்திற்கும் இது பொருந்தும். சுயநலம் மிகுந்த இனமே மிகக் கொடுமை நிறைந்ததாகவும் தீமை பயப்பதாகவும் இருந்திருக்கிறது. அரேபிய தீர்க்கதரிசி நிறுவிய மதத்தைப் போல் துவைதக் கொள்கையை இவ்வளவு அழுத்தமாகப் பின்பற்றிய மதம் வேறு எதுவும் இல்லை; அதுபோல் அவ்வளவு ரத்தம் சிந்தியதும், பிறரிடம் அவ்வளவு கொடூரமாக நடந்து கொண்டதும் வேறு எந்த மதமும் இல்லை. குரான் கூறும் அறிவுரைகளை நம்பாதவனை உடனே கொன்றுவிடும்படி அது கூறுகிறது. அது ஒரு கருணையாம்! அந்த நம்பிக்கையற்ற வர்களைக் கொல்வதுதான் அழகிய பெண்களும் பலவித இன்ப நுகர்ச்சிகளும் நிறைந்த சொர்க்கத்தை அடையும் நிச்சயமான வழியாம்! இந்த நம்பிக்கைகளால் எவ்வளவு ரத்தம் சிந்தப் பட்டிருக்கிறது என்பதைப் பாருங்கள்! 

கிறிஸ்தவ மதத்தில் இத்தகைய கொடூரம் சற்றுக் குறைந்து காணப்படுகிறது. தூய கிறிஸ்தவ மதத்திற்கும் வேதாந்தத் திற்கும் இடையில் வித்தியாசம் மிகக் குறைவே. ஒருமைக் கருத்தை அங்கும் நீங்கள் காணலாம். ஆனால் மக்கள் பற்றிப் பிடித்துக்கொள்ள எளிதாக இருப்பதற்காக துவைதக் கருத்துக் களை உபதேசித்து, அதன்மூலம் அவர்கள் உயர்ந்த குறிக் கோளை அடையச் செய்தார் ஏசு. ‘பரலோகத்திலிருக்கும் எங்கள் தந்தை’ என்று கூறிய அவரே ‘நானும் என் தந்தையும் ஒன்று’ என்பதையும் உபதேசித்தார். ‘நானும் என் தந்தையும் ஒன்று’ என்ற நிலையை அடைய ‘பரலோகத் தந்தையே’ வழி காட்டுகிறார் என்பது அவருக்குத் தெரியும். ஏசுவின் மதத்தில் ஆசிகளும் அன்புமே இருந்தன. ஆனால் பண்படாத கொள்கைகள் உள்ளே புகுந்ததும், அரேபிய மதத்தைவிட இழிந்த நிலைக்கு அது வந்துவிட்டது. இந்தச் சிறிய ‘நான்’  என்பதற்காகப் போரிடுவது, இந்த வாழ்க்கையில் வைத்துள்ள பற்று போதாமல், இறந்ததற்குப் பிறகும் அது தொடர வேண்டும் என்று விரும்புவது இவையெல்லாம் உண்மையில் கொடூரமே. இதை அவர்கள் சுயநலமின்மை என்கிறார்கள். இதுவே ஒழுக்கத்திற்கு அடிப்படையாம்! ஒழுக்கநெறிக்கு இதுதான் அடிப்படை என்றால் கடவுள்தான் நம்மைக் காப்பாற்ற வேண்டும்! இந்தச் சிறிய ‘நான்’ போய்விட்டால் ஒழுக்க நெறியே அழிந்துவிடும் என்றே பலரும் எண்ணுகின்றனர். இவர்கள் இன்னும் சிறிது விவரம் தெரிந்தவர்களாக வேண்டும். இந்தச் சிறிய ‘நான்’ மறைந்த பிறகே ஒழுக்க நெறி பிழைக்கும் என்னும் கருத்தை அவர்கள் அச்சத்துடன் பார்க்கிறார்கள். இன்பத்தையும் நன்மை அனைத்தையும் அளிப்பது ‘நான்’ அல்ல, ‘நீ’ என்பதே.  

சொர்க்கமோ நரகமோ இருக்கிறதா இல்லையா என்று யார் கவலைப்படுகிறார்கள்? ஆன்மா இருக்கிறதா இல்லையா என்று யார் கவலைப்படுகிறார்கள்? மாறாத ஒன்று உள்ளதா இல்லையா என்று யார் கவலைப்படுகிறார்கள்? இதோ உலகம் இருக்கிறது, அதில் துன்பம் நிறைந்திருக்கிறது. செல்லுங்கள்! புத்தர் செய்ததுபோல் துன்பத்தைக் குறைக்கப் பாடுபடுங்கள்! இல்லாவிடில் அந்த முயற்சியில் உயிரை விடுங்கள். உங்களையே மறந்து விடுங்கள். இதுவே படிக்க வேண்டிய முதற்பாடம். நீங்கள் நாத்திகரோ, ஆத்திகரோ, ஆஜ்ஞேயவாதியோ, வேதாந் தியோ, கிறிஸ்தவரோ, முகமதியரோ யாராக இருந்தால் என்ன, இதுவே நீங்கள் தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய முதற்பாடம். எல்லோருக்கும் பொதுவான ஒரே பாடம் என்னவென்றால் இந்தச் சிறிய ஆன்மா அழிந்து உண்மையான ஆன்மா நிறுவப் பட வேண்டும், என்பதுதான். 

இரண்டு சக்திகள் இணையாகச் செயல்படுகின்றன; ஒன்று, ‘நான்’ என்கிறது, மற்றொன்று, ‘நான் அல்ல’ என்கிறது. மனிதர்களிடம் மட்டுமல்ல விலங்குகளிலும், விலங்குகளில் மட்டுமல்ல சிறிய புழுவிலும் அவை வெளிப்படுகின்றன. மனிதனின் ரத்தத்தில் நகம் தோய்க்கும் பெண்புலி, குட்டிகளைக் காப்பாற்றுவதற்காகத் தன் உயிரையே கொடுக்கும். அது போலவே பிறரைக் கொல்வது இயற்கையே என எண்ணும் கொடியவனும், பசியால் வாடும் மனைவி மக்களைக் காப்ப தற்காகத் தன் உயிரையே தயங்காமல் கொடுக்க முன்வரலாம். ஆகவே படைப்பு முழுவதும் இந்த இரண்டு சக்திகளும் அடுத்தடுத்துச் செயல்பட்டு வருகின்றன. எங்கே இதில் ஒன்றை நீங்கள் பார்க்கிறீர்களோ அங்கே மற்றொன்றும் இருந்தேதீரும். இவற்றுள் ஒன்று தன்னலம், மற்றது தன்னலமின்மை; ஒன்று சேர்த்துக் கொள்வது, மற்றொன்று தியாகம் செய்வது; ஒன்று எடுப்பது, மற்றொன்று கொடுப்பது. கீழானதிலிருந்து மிக உயர்ந்ததுவரை இந்தப் பிரபஞ்சம் முழுவதுமே இந்த இரு சக்திகளின் விளையாட்டு மைதானமே. இதற்கு விளக்கம் தேவை யில்லை , கண்கூடாகத் தெரிவது இது.  

இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் அடிப்படைச் செயல்பாடுகளும் பரிணாமமும் போட்டி, போராட்டம் என்ற இரண்டின் மீதே இருக்கிறது என்று கூற சமுதாயத்தில் எந்த இனத்திற்கு என்ன உரிமை இருக்கிறது? ஆசை, சண்டை, போட்டி, போராட்டம் இவற்றால்தான் இந்த உலகம் நடக்கிறது என்று கூற அவர் களுக்கு என்ன உரிமை இருக்கிறது? இவை இருப்பதை நாம் மறுக்கவில்லை. ஆனால் மற்ற சக்தியின் செயலாற்றலை ஏன் மறுக்க வேண்டும்? அன்பு, ‘நான் அல்ல’ என்று கூறும் தியாகம் இவையே இந்த உலகத்திலுள்ள ஆக்கபூர்வமான சக்திகள் என்பதை யாராவது மறுக்க முடியுமா? மற்றது அன்பாற்றலின் தவறான உபயோகமே. அன்பின் சக்தியே போட்டியை உண்டாக்குகிறது. போட்டிக்கு உண்மைக் காரணம் அன்பின் ஆற்றலே. உண்மையான தீமையின் வித்து சுயநலமின்மையே. நன்மைதான் தீமையை உண்டாக்குகிறது. அதன் முடிவும் நன்மையே. நன்மையின் ஆற்றலைத் தவறாகச் செலுத்துவதே அது. கொலை செய்பவன், தன் குழந்தையின் மீதுள்ள அன்பால் தூண்டப்பட்டு அதைச் செய்திருக்கலாம். அவனது அன்பு பலகோடி உயிர்களிடம் இல்லாமல் அந்தச் சிறிய குழந்தையிடம் கட்டுண்டுவிடுகிறது. கட்டுண்டாலும் இல்லையென்றாலும் ஒரே அன்பே அது. 

 எவ்வாறு வெளிப்பட்டாலும் சரி, இவ்வுலகின் தூண்டு சக்தி என்பது அந்த அற்புதமான சுயநலமின்மை , தியாகம், அன்பு, இவையே. இங்குள்ள ஒரே உண்மையான உயிருள்ள சக்தி அதுவே. எனவே வேதாந்தி இந்த ஒருமையை வலியு றுத்துகிறான். பிரபஞ்சத்திற்கு இரண்டு காரணங்கள் இருக்க முடியாது. எனவே நாம் இதை வற்புறுத்துகிறோம். அழகிய தான வியப்பிற்குரியதான அதே அன்புதான் எல்லைக்கு உட்படுவதால் தீமையாக, இழிவாகத் தோன்றும் என்றால் பிரபஞ்சம் முழுவதும் ஒரே ஒரு அன்பின் சக்தியாலேயே விளக்கப்படுவதைக் காணலாம். இல்லாவிடில் பிரபஞ்சத்திற்கு இரண்டு காரணங்களை ஒப்புக்கொள்ள நேரும் – ஒன்று நன்மை, மற்றொன்று தீமை; ஒன்று அன்பு, மற்றொன்று வெறுப்பு. எது அறிவுபூர்வமானது? நிச்சயமாக ஒரேசக்திக் கொள்கையே. 

துவைதம் அல்லாத கருத்துக்களைப்பற்றிப் பார்ப்போம். நான் அதிக நேரம் துவைதக் கருத்தில் நிற்க முடியாதுதான். ஒழுக்கம், சுயநலமின்மை இவற்றின் மிகவுயர்ந்த லட்சியமும் உயர்ந்த தத்துவக் கருத்தும் இணைந்து போகக்கூடியவை என்று நிரூபிப்பதே எனது நோக்கம். நன்னெறி, ஒழுக்கம் இவற்றை அடைவதற்காக உங்கள் எண்ணங்களை நீங்கள் கீழே கொண்டுவர வேண்டியதில்லை. மாறாக, நன்னெறி, ஒழுக்கம் இவற்றின் உண்மையான அடிப்படையை அடை வதற்கு மிகவும் உயர்ந்த தத்துவங்களும் விஞ்ஞான முடிவுகளும் தேவை. மனித அறிவு என்பது அவனது நல்வாழ்விற்கு எதிரானது அல்ல. மாறாக நம் வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு துறையிலும் அறிவு மட்டுமே நம்மைக் காப்பாற்றுகிறது. இந்த அறிவே வழிபாடாகும். அறிவு வளருந்தோறும் நமக்கு நல்லது. 

எல்லா தீமைகளும் தோன்றக் காரணம் எல்லையற்ற ஒன்றிற்கு நாம் எல்லையை ஏற்படுத்தியதே என்கிறான் வேதாந்தி. அன்பு, எல்லைக்கு உட்பட்டு சிறிய பாதைகள் மூலம் செல்லும் போது தீமையாகத் தெரிகிறது. இறுதியில் பாதையின் மறு கோடியை எட்டும்போது அதுவே கடவுளாகத் திகழ்கிறது. தீமைபோல் தோன்றும் அனைத்தின் காரணமும் நம்மிடமே உள்ளது என்கிறது வேதாந்தம். இயற்கையைக் கடந்த யாரையும் இதற்காகக் குற்றம் சாட்டாதீர்கள். நம்பிக்கை அற்றவர்களாக மனம் உடைந்து போகாதீர்கள். யாராவது வந்து கைகொடுக்கா விட்டால் தப்பிப்போக முடியாத இடத்தில் சிறைப்பட்டுள் ளோம் என்று நினைத்து மனம் தளரவும் வேண்டாம். அப்படி இருக்க முடியாது என்கிறது வேதாந்தம். நாம் பட்டுப்புழுக் களைப் போல் இருக்கிறோம். நம்மிடமிருந்தே நூலை இழைத்துக் கூட்டை உண்டாக்குகிறோம். நாளடைவில் நாமே அதற்குள் கட்டுப்படுகிறோம். ஆனால் இது எப்போதும் இவ்வாறிருப்பதில்லை. அந்தக் கூட்டிலேயே நாம் மெய்யுணர்வு பெற்றுப் பட்டுப்பூச்சியைப்போல் சுதந்திரமாக வெளியேறு வோம். இந்தக் கர்ம வலையை நாமே நம்மைச் சுற்றிப் பின்னி யிருக்கிறோம். அறியாமை காரணமாக பந்தப்பட்டவர்களைப் போல் நம்மைக் கருதிக்கொண்டு உதவிக்காகக் கதறி அழுகிறோம். 

ஆனால் உதவி வெளியிலிருந்து வருவதில்லை ; நமக்கு உள்ளிருந்தே வருகிறது. இந்தப் பிரபஞ்சத்திலுள்ள எல்லா கடவுள்களிடமும் கதறி அழுங்கள். நான் வருடக்கணக்காகக் கதறி அழுதேன். கடைசியில் உதவி வந்தது, ஆனால் அது எனக்கு உள்ளிருந்துதான் வந்தது. நான் செய்த தவறை விலக்க வேண்டியதாயிற்று. இதுதான் ஒரே வழி. என்னைச் சுற்றி நானே பின்னியுள்ள வலையை நானே அறுத்தேயாக வேண்டும். அதற்கான ஆற்றலும் என்னுள் உள்ளது. நல்ல முயற்சியோ தீய முயற்சியோ என் வாழ்வின் எந்த முயற்சியும் வீணான தில்லை என்பது உறுதி. கடந்த நல்வினை, தீவினை இரண்டின் விளைவே நான். எனது வாழ்க்கையில் நான் பலவிதத் தவறுகள் செய்திருக்கலாம். ஆனால் இந்தத் தவறுகளைச் செய்யாமல் இருந்திருந்தால் இந்த நிலைக்கு வந்திருக்க மாட் டேன் என்பது உறுதி. எனவே தவறுகள் செய்ததற்காக நான் வருந்தவில்லை. உடனே நீங்களும் வீட்டிற்குச் சென்று, வேண்டு மென்றே தவறுகள் செய்ய வேண்டும் என்பது எனது கருத்து அல்ல. என்னைத் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளாதீர்கள். ஆனால், செய்த தவறுகளுக்காக வருந்தி அழ வேண்டாம். முடிவில் எல்லாம் சரியாகிவிடும் என்பதில் உறுதி கொள்ளுங்கள். இதற்கு மாறாக இருக்க முடியாது. ஏனெனில் நன்மையே நமது இயல்பு, தூய்மையே நமது இயல்பு. அந்த இயல்பை ஒருபோதும் அழிக்க முடியாது. நமது உண்மை இயல்பு எப்போதும் ஒரே தன்மை யாகவே இருக்கும். 

நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது இதுவே. தவறு, தீமை என்றெல்லாம் நாம் சொல்பவற்றைப் பலவீனத்தாலேயே நாம் செய்கிறோம். பலவீனமோ அறியாமையால் வருகிறது. பாவம் என்பதைவிடத் தவறு என்ற வார்த்தையே சிறந்ததென நான் கருதுகிறேன். பாவம் என்பது முதலில் நல்ல வார்த்தையாகத் தான் இருந்தது. ஆனால் பின்னர் அதில் ஒட்டிக்கொண்ட கருத்து எனக்குச் சற்றுப் பயமளிப்பதாக உள்ளது. யார் நம்மை அறிவிலிகளாக, மாற்றினார்கள்? நாமே நம் கைகளால் கண் களை மூடிக்கொண்டு இருட்டாக இருக்கிறது என்று அழு கிறோம். கைகளை எடுங்கள்! வெளிச்சம் தெளிவாகிறது. வெளிச்சம் எப்போதும் இருக்கிறது. மனித ஆன்மாவின் சுய ஒளி எப்போதும் உள்ளது.  

நவீன விஞ்ஞானிகள் என்ன சொல்கிறார்கள் என்பதை நீங்கள் கேட்கவில்லையா? பரிணாமத்திற்குக் காரணம் என்ன? ஆசை. விலங்கு ஏதோ ஒன்றைச் செய்ய விரும்புகிறது, அதற்கு ஏற்ற சூழ்நிலைகள் அமையவில்லை. எனவே ஒரு புதிய உடலைப் படைக்கிறது. யார் படைத்தது? அந்த விலங்கே, அதன் சங்கல் பமே. நீங்கள் மிகச் சிறிய அமீபாவிலிருந்து இந்த நிலைக்கு வளர்ந்திருக்கிறீர்கள். இன்னும் உங்கள் சங்கல்பத்தை விரித்துக் கொண்டே செல்லுங்கள். இன்னும் மேலே போவீர்கள். இந்தச் சங்கல்பம் எல்லாம் வல்லது. அது எல்லாம் வல்லது என்றால், ஏன் என்னால் எல்லாவற்றையும் செய்ய முடியவில்லை என்று நீங்கள் கேட்கலாம். ஆனால் நீங்கள் உங்கள் சிறிய ‘நான்’ என் பதைப் பற்றி அல்லவா எண்ணுகிறீர்கள். அமீபாவிலிருந்து மனித நிலைவரை உங்களையே பின்னோக்கிப் பாருங்கள். யார் இவ்வளவு தூரம் செய்தது? உங்கள் சங்கல்பமே. அப்படி யானால் அது எல்லாம் வல்லது என்பதை உங்களால் மறுக்க முடியுமா? இவ்வளவு உயர்ந்த நிலைக்கு உங்களைக் கொண்டு வந்தது, மேலும் உயர்ந்த நிலைக்குக் கொண்டு போகவும் செய்யும். உங்களுக்கு வேண்டியது குண நலன், உறுதியான சங்கல்பம் இவையே.  

உங்கள் இயல்பே தீமையானது, ஏதோ சில தவறுகள் செய்து விட்டதால் நீங்கள் வீட்டிற்குச் சென்றதும் கந்தல் துணியைக் கட்டிக்கொண்டு, சாம்பலைப் பூசிக்கொண்டு, உங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் அழுதுகொண்டிருக்க வேண்டும் என்று சொன்னால் அது உங்களுக்கு உதவி செய்வதாகாது. மாறாக அது மேலும் உங்களைப் பலவீனப்படுத்தவே செய்யும். அப்படிக் கூறினால் நான் உங்களுக்கு நன்மைக்கான வழியைவிடத் தீமைக்கான வழியையே காட்டியதாகும். இந்த அறை ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக இருள்மண்டிக் கிடப்பதாக வைத்துக் கொள்வோம். நீங்கள் உள்ளே வந்து, ‘ஐயோ, ஒரே இருளாக இருக்கிறதே!’ என்று அழுகிறீர்கள். அதனால் இருள் மறையுமா? ஒரு தீக்குச்சியை உரசுங்கள், கணநேரத்தில் ஒளி வருகிறது. வாழ்நாள் முழுவதும், ‘ஐயோ, தீமை செய்து விட்டேன், பல தவறுகளைச் செய்து விட்டேனே!’ என்று புலம்புவதால் என்ன பயன்? இதை எடுத்துச் சொல்ல ஒரு பேயும் தேவையில்லை. ஒளியைக் கொண்டுவாருங்கள், ஒரு கணத்தில் தீமை மறைந்துவிடும். குணநலனைச் செம்மைப் படுத்துங்கள். எப்போதும் தூயதான, ஒளிமிக்க, உங்கள் உண்மை இயல்பை வெளிப்படுத்துங்கள். நீங்கள் சந்திக்கும் ஒவ்வொரு வரிலும் அதைத் தட்டி எழுப்புங்கள். மிகக் கேவலமான மனிதனிலும், அவனுள்ளிருக்கும் உண்மை ஆன்மாவைக் காணும் நிலையை நாம் ஒவ்வொருவரும் எட்ட வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன். அவர்களைக் குறை கூறுவதற்குப் பதிலாக, ‘ஒளி மிக்கவனே, எழுந்திரு. எப்போதும் தூயவனே எழுந்திரு. பிறப்பு இறப்பு அற்றவனே எழுந்திரு. எல்லாம் வல்லவனே, எழுந்து உனது உண்மை இயல்பை வெளிப்படுத்து. இந்த அற்ப நிலைகள் உனக்குத் தகுந்தவை அல்ல’ என்று சொல்லுங்கள்.  

இதுவே அத்வைதம் கூறும் மிக உயர்ந்த பிரார்த்தனை. நமது உண்மை இயல்பை, நம்முள்ளே எப்போதும் விளங்கும் கடவுளை, எல்லையற்றதும் எல்லாம் வல்லதும் நன்மை தரு வதும் தன்னலம் அற்றதும் எல்லைகள் இல்லாததுமான அதை எப்போதும் நினைப்பதுதான் ஒரே பிரார்த்தனை. அந்த இயல்பு சுயநலமற்றதாக இருப்பதால் வலிமை நிறைந்த தாகவும் பயமற்றதாகவும் உள்ளது. சுயநலத்திலிருந்தே பயம் வருகிறது. தனக்காக ஒன்றை விரும்பாதவன் யாரைக் கண்டு பயப்பட வேண்டும்? யார் அவனைப் பயமுறுத்த முடியும்? மரணத்திற்கு அவன் ஏன் அஞ்ச வேண்டும்? தீமையால் அவனை அச்சுறுத்த முடியுமா? 

 எனவே நாம் அத்வைதிகளாக இருந்தால், இந்தக் கணத் திலிருந்தே நமது பழைய நான் இறந்து அழிந்துவிட்டதென்று எண்ண வேண்டும். இந்தப் பழைய திரு, திருமதி, குமாரி, இன்னார் என்பவை எல்லாம் மறைந்துவிட்டன. அவை வெறும் மூடநம்பிக்கைகள். எஞ்சியிருப்பது என்றும் தூய்மையான, எப்போதும் உறுதியான, எல்லாம் வல்ல, எல்லாம் அறிந்த பொருள். அது மட்டுமே நம்மிடம் எஞ்சியுள்ளது. எல்லா பயமும் நம்மிடமிருந்து அகன்றுவிடுகிறது. எங்கும் நிறைந்த நமக்கு யார் தீங்கு செய்ய முடியும்? நம்மிடமிருந்து எல்லா பலவீனங்களும் அகன்றுவிட்டன. இனி நமது ஒரே வேலை நமது சகோதரர்களிடமும் இந்த அறிவை வளர்ப்பதே. அவர்கள் தூய ஆன்மா என்பது நமக்குத் தெரியும், அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை. அவர்களுக்கு இதைக் கற்பிக்க வேண்டும். அவர்கள் தங்கள் எல்லையற்ற இயல்பை வெளிப்படுத்த நாம் உதவ வேண்டும். உலகம் முழுவதற்கும் இப்போது தேவை மயானது இதுதான் என்றே நான் நினைக்கிறேன். 

இந்தக் கொள்கைகள் பழமையானவை, பழைய மலை களையும்விடப் புராதனமானவை. எல்லா உண்மையும் நிலை யானவை. உண்மை என்பது யாருடைய சொத்தும் இல்லை. எந்தவோர் இனமும், எந்தத் தனிமனிதனும் உண்மைக்குத் தனிப்பட்ட சொந்தம் பாராட்ட முடியாது. உண்மை என்பது எல்லா ஆன்மாக்களின் இயல்பு. யாரால் அதனிடம் தனிப்பட்ட உரிமை கொண்டாட முடியும்? ஆனால் இதை நாம் செயல் முறையில் கொண்டுவர வேண்டும், எளிமையாக்க வேண்டும். (ஏனெனில் மிக உயர்ந்த உண்மைகள் எப்போதும் எளிமை யாகவே இருக்கும்). சமுதாயத்திலுள்ள ஒவ்வொருவரிடமும் இது ஊடுருவி, உயர்ந்த அறிவாளிகள், சாதாரண மனிதர்கள், ஆண், பெண், குழந்தை அனைவருக்கும் ஒரேவேளையில் பொதுவுடைமையாகத் திகழ வேண்டும். தர்க்க வாதங்கள், தத்துவக் கோட்பாடுகள், சாஸ்திரங்கள், கிரியைகள் எல்லாம் ஒருகாலத்தில் நல்லவையாக இருந்திருக்கலாம். ஆனால் இப் போது எல்லாவற்றையும் மிகவும் எளிமையாக்குவோம். ஒவ்வொரு மனிதனிடமும் உள்ள மெய்ப்பொருளையே வழிபடு பொருளாகவும், ஒவ்வொரு மனிதனும் வழிபடுபவனாகவும் திகழும் பொன்னாளைக் கொண்டுவருவோம்! 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s