செயல்முறை வேதாந்தம் 3

செயல்முறை வேதாந்தம்

செயல்முறை வேதாந்தம் என்ற சொல்லைப் பிரபல மாக்கியவர் சுவாமி விவேகானந்தர். காட்டிலும் குகைகளிலும் வாழும் முனிவர்கள் மட்டுமல்ல, நாட்டிலும் நகரங் களிலும் அதன் பரபரப்பிலும் வாழ்கின்ற ஒவ்வொருவரும் வேதாந்தத்தைக் கடைப்பிடிக்கலாம் என்பதை ஆணித்தரமாக எடுத்துக் காட்டினார் அவர். வேதாந்தத் தத்துவத்தின் உயிரூட்டும் தத்துவங்களையும், அவற்றை எவ்வாறு செயல் முறைப் படுத்துவது என்பது பற்றியும் அவர் பேசிய நான்கு சொற்பொழிவுகளே ‘செயல்முறை வேதாந்தம்’. லண்டனில் 1896 நவம்பர் 10, 12, 17, 18-ஆம் தேதிகளில் அவர் நிகழ்த்திய சொற்பொழிவுகள் இவை.


சாந்தோக்கிய உபநிடதத்தில் நாரதர் என்ற முனிவர் சனத்குமாரர் என்ற மற்றொரு முனிவரிடம் வந்து பல்வேறு கேள்வி களைக் கேட்கிறார். அவற்றுள் ஒன்று, தர்மம்தான் எல்லாவற் றிற்கும் உண்மையான அடிப்படையா என்பதாகும். அதற்குப் பதிலை சனத்குமாரர் படிப்படியாக நாரதருக்கு விளக்குகிறார்: இந்தப் பூமியைவிட உயர்ந்த ஒன்று உள்ளது, அதைவிட உயர்ந்தது வேறு ஒன்று உள்ளது என்று கூறி முடிவாக ஆகா சத்தைப்பற்றிக் கூறுகிறார். ஆகாசம் ஒளியைவிட உயர்ந்தது, ஏனெனில் ஆகாசத்தில்தான் சூரியன், சந்திரன், மின்னல், நட்சத் திரங்கள் என்று எல்லாம் இருக்கின்றன. ஆகாசத்தில்தான் நாம் வாழ்கிறோம், மடியவும் செய்கிறோம்.

பின்னர் ஆகாசத்தைவிட மிக உயர்ந்தது ஏதாவது இருக் கிறதா என்ற கேள்வி எழுகிறது. அதற்குப் பிராணனைப் பற்றிக் கூறுகிறார் சனத்குமாரர். வேதாந்தத்தின்படி, பிராணன்தான் வாழ்க்கையின் உயிர்நாடி. ஆகாசத்தைப் போலவே இதுவும் எங்கும் நிறைந்த ஒரு தத்துவம். உடலிலோ அல்லது வேறு எங்குமோ நடைபெறும் இயக்கங்களுக்கெல்லாம் இந்தப் பிராணனே காரணம். இது ஆகாசத்தைவிட உயர்ந்தது, இதன் மூலமே எல்லாம் உயிர்வாழ்கின்றன. தாயிலும் தந்தையிலும் சகோதரியிலும் குருவிலும் இந்தப் பிராணனே உள்ளது. பிராணனே எல்லாம் அறிவது. – பல் நான் உங்களுக்கு மற்றொரு பகுதியைப் படிக்கிறேன். இதில் சுவேதகேது தன் தந்தையிடம் உண்மை என்பதைப் பற்றிக் கேட்கிறான். தந்தையும் பல விஷயங்களைக் கற்பித்து விட்டு முடிவாக, ‘எல்லா பொருட்களுடையவும் நுண்ணிய காரணமாக இருப்பது எதுவோ, அதனாலேயே அனைத்தும் ஆக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதுவே எல்லாமாக இருக்கிறது, ஓ சுவேதகேது, அதுவே உண்மை , அதுவே ஆன்மா, நீ அதுவாகவே இருக்கிறாய்” என்றார். பிறகு பல உதாரணங்களைக் காட்டு கிறார்: ‘ஓ சுவேதகேது, தேனீ பலவிதமான பூக்களிலிருந்து தேனைச் சேகரிக்கிறது. அந்தத் தேன் துளிகளுக்கு, தாம் இன்ன மரத்திலிருந்து, இந்த மலரிலிருந்து வந்தோம் என்று தெரியாது. அதுபோலவே ஸத்திலிருந்து, இருப்பிலிருந்து தோற்றத்திற்கு வந்துள்ள நாம் அதை மறந்துவிட்டோம். அந்த மிக நுண்ணிய சாரப்பொருள் எதுவோ, அதிலேயே, இருப்பவை அனைத்தின் உண்மை உள்ளது. அதுதான் ஆன்மா, ஓ சுவேதகேது, அதுவே நீ’ என்றார். 

 அவர் மற்றொரு உதாரணத்தையும் கூறுகிறார்: ‘எல்லா நதிகளும் கடலில் கலந்த பிறகு அவை தாங்கள் தனித்தனியான நதிகளாக இருந்தோம் என்பதை உணர்வதில்லை. அது போலவே, நாமும் ஸத்திலிருந்து வந்த பிறகு, அதுவே நாம் என்று அறிவதில்லை . ஓ சுவேதகேது, நீ அதுவாகவே இருக் கிறாய்.” இவ்வாறு அவரது உபதேசங்கள் தொடர்கின்றன. 

அறிவைப்பற்றி இரண்டு கொள்கைகள் உள்ளன. ஒன்று தனிப்பட்ட கொள்கையைக் கொண்டு பொதுக் கொள்கையை யும், அந்தப் பொதுக் கொள்கையிலிருந்து உலகம்தழுவிய கொள்கையையும் கண்டுபிடித்துக் கூறுவது. மற்றொன்று எந்தப் பொருளை விளக்க வேண்டுமோ, அதை, முடிந்தவரை அதன் சொந்த இயல்பிலிருந்தே விளக்குவது. 

முதல் கொள்கையின்படிப் பார்த்தால் நம்முடைய அறிவு முழுவதும் உண்மையில் படிப்படியாக உயர்ந்த நிலைகளுக்கு செல்கின்ற பாகுபடுத்தல்களே. தனியாக ஏதாவது ஒன்று நிகழ்ந்தால் நாம் அதனால் திருப்தி அடையாதது போலிருக் கிறோம். அதே நிகழ்ச்சி மீண்டும்மீண்டும் நடைபெறுமானால் நாம் திருப்தி அடைகிறோம்; அதை நியதி என்றும் கூறுகிறோம். ஓர் ஆப்பிள் கீழே விழும்போது நாம் திருப்தி அடைவதில்லை. எல்லா ஆப்பிள்களும் கீழே விழும்போது அதை நாம் புவியீர்ப்பு விசை என்று பெயரிடுகிறோம், திருப்தி அடைகிறோம். உண்மை என்னவென்றால் நாம் தனிக் கொள்கையிலிருந்து பொதுக் கொள்கைக்கு வருகிறோம் என்பதே.

மதத்தைப்பற்றித் தெரிந்துகொள்ள விரும்பும்போதும் இந்த விஞ்ஞான முறையையே பயன்படுத்த வேண்டும். அதே முறை இங்கும் பொருந்துகிறது. உண்மையில் இதுவே எங்கும் விளங்கும் முறையாக இருந்துவந்துள்ளது. உங்களுக்கு மொழி பெயர்த்துச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கின்ற இந்த நூல்களைப் படித்ததில் என்னால் காண முடிந்த மிகப் பழமையான கருத்து, தனிநிலையிலிருந்து பொதுநிலைக்குச் செல்லும் இந்த முறை தான். ‘ஒளிமிக்கவர்கள்’ (தேவர்கள்) எப்படிக் கலந்து ஒரே தத்துவமாக ஆகிறார்கள் என்பதை நாம் காண்கிறோம். நமது பண்டைய சிந்தனையாளர்களும் பிரபஞ்சம் பற்றிய கருத்துக் களில் இப்படித்தான் மேன்மேலும் ஆராய்ந்துகொண்டே போவதைக் காண்கிறோம். நுண்ணிய மூலங்களிலிருந்து மிக நுண்ணியவற்றிற்கு, மேலும் நுண்ணியவற்றிற்கு வந்து எங்கும் நிறைந்த ஆகாசம் என்ற கருத்திற்கு வருவதைக் காண்கிறோம். இன்னும் ஆழ்ந்து சென்று எங்கும் பரந்துள்ள சக்தி அல்லது பிராணன் என்பதற்கு வருகிறார்கள். இவை எல்லாவற்றின் ஊடே, ஒன்று மற்றதிலிருந்து மாறுபட்டதல்ல என்ற தத்துவம் ஊடுருவி நிற்கிறது. இந்த ஆகாசமே உயர்ந்த நிலையில் பிராண னாகக் காட்சியளிக்கிறது; அல்லது இந்தப் பிராணனே தூல வடிவில் ஆகாசமாகத் தோன்றுகிறது. இந்த ஆகாசம் மேலும் தூலமாகிக்கொண்டே செல்கிறது. – 

 சகுணக் கடவுளைப் பொதுமைப்படுத்துவது மற்றொரு கருத்து. எப்படி இது அடையப்படுகிறது என்பதையும், அந்தப் பொதுமையே உணர்வுகளின் மொத்தத் தொகுதி என்று அழைக்கப்பட்டது என்பதையும் நாம் முன்னரே பார்த்தோம். இதில் ஒரு குறைபாடு ஏற்படுகிறது. இந்தப் பொதுமைப்படுத்தல் முழுமையாகாதது. இயற்கையின் ஒருபுற உண்மைகளான உணர்வுகளை மட்டுமே நாம் எடுத்துக்கொண்டு பொதுமைப் படுத்துகிறோம், மறுபுறத்தை விட்டுவிடுகிறோம். எனவே முதலில் இது ஒரு குறைபாடுள்ள பொதுமைப்படுத்தல் ஆகும். 

இதில் மற்றொரு குறைபாடு உள்ளது. இது இரண்டாவது கருத்தைப் பற்றியது. ஒவ்வொரு பொருளும் அதன் இயல்பைக் கொண்டே விளக்கப்பட வேண்டும். ஒரு பிசாசு இழுப்பதால் தான் ஒவ்வோர் ஆப்பிளும் கீழே விழுகிறது என்று நம்புகின்ற பலர் இருக்கலாம். ஆனால் ஆப்பிள் விழுவதற்கான விளக்கம் புவியீர்ப்பு விசை என்பதே. இந்த விளக்கம் முற்றிலும் திருப்தி கரமானதாக இல்லை என்பது நமக்குத் தெரிந்தாலும் மற்ற வற்றைவிடச் சற்று ஏற்றுக்கொள்ளக் கூடியதாக இருக்கிறது. ஏனெனில் அந்தப் பொருளின் இயல்பைக் கொண்டே அது  விளக்கப்படுகிறது. ஆனால் மற்றதோ புறக் காரணம் ஒன்றைக் காட்டுகிறது. இவ்வாறே நமது அறிவு முழுவதும் விளக்கப் படுகிறது. பொருளுடைய இயல்பின் அடிப்படையில் அமைந்த விளக்கம்தான் விஞ்ஞானரீதியான விளக்கம். புறக் காரணங் களால் விளக்கப்படுபவை விஞ்ஞானரீதியானவை அல்ல. 

 சகுணக் கடவுள் இந்த உலகத்தின் படைப்பிற்குக் காரண மானவர் என்ற விளக்கமும் இந்தச் சோதனைக்கு உட்பட வேண்டும். அந்தக் கடவுள் இயற்கைக்கு வெளியே இருப்பவர், இயற்கையுடன் எந்தவிதத் தொடர்பும் இல்லாதவர். இயற்கை அந்தக் கடவுளின் உத்தரவால் சூன்யத்திலிருந்து உண்டாக் கப்பட்டது என்று சொன்னால் அது விஞ்ஞானரீதியான கொள்கையாகாது. இதுவே சகுணக் கடவுள்கருத்து சார்ந்த மதங்களில் காலங்காலமாக உள்ள குறைபாடாக இருந்து வரு கிறது. சகுணக் கடவுள் மானிடப் பண்புகளுடன் கூடியவர், ஆனால் அந்தப் பண்புகள் அவரிடம் மிகப் பல மடங்கு அதிக மாக இருக்கும். அவர் தமது விருப்பமாத்திரத்தால் சூன்யத் திலிருந்து இந்த உலகத்தைப் படைத்தார். அவர் இந்த உலகத் திலிருந்து வேறுபட்டவர். சகுணக் கடவுள்கொள்கையில் இந்த இரு குறைபாடுகளும் பொதுவாக இருந்தே வருகின்றன. இதனால் இரண்டு பிரச்சினைகள் எழுகின்றன. 

முதலில், நாம் முன்னரே பார்த்ததுபோல் இது போதுமான பொதுமைக் கொள்கையாக இல்லை. இரண்டாவதாக, இது இயற்கையிலிருந்தே இயற்கைக்கான விளக்கமாகவும் இல்லை. காரணம் காரியம் அல்ல; காரணம் காரியத்திலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்டது என்கிறது இந்தக் கொள்கை. ஆனால் காரியம் என்பது காரணத்தின் மாறுபட்ட வடிவம் என்பதே மனித அறிவு நமக்குக் காட்டும் உண்மை. நவீன விஞ்ஞானத்தின் கண்டுபிடிப்புக்கள் இந்தக் கருத்தை நோக்கியே ஒவ்வொரு நாளும் செல்கின்றன. சமீப காலத்தில் எல்லோரும் ஏற்றுக் கொள்கின்ற கொள்கை பரிணாம வாதம். காரியம் என்பது காரணத்தின் மறு வடிவமே; காரணத்தின் ஒழுங்குபடுத்தப் பட்ட வடிவமே. காரணம்தான் காரியமாக உருவெடுக்கிறது என்பதே பரிணாம வாதத்தின் அடிப்படைக் கோட்பாடு. சூன்யத்திலிருந்து படைப்பு வந்தது என்னும் கொள்கை இன்றைய விஞ்ஞானிகளின் நகைப்பிற்கே இடம் கொடுக்கும்.  

மதம் இந்தச் சோதனைகளைத் தாங்கி நிற்குமா? இந்த இரண்டு சோதனைகளுக்கும் ஈடுகொடுத்து நிற்கும் மதக் கொள்கைகளையே நவீன மனங்கள், பகுத்தறிவு மனங்கள் ஏற்றுக்கொள்ளும். மதக் குருமார்கள், கோயில்கள், சாஸ்தி ரங்கள் இவற்றை நம்பச் சொன்னால் இன்றைய மனிதனால் அதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதது மட்டுமல்ல, பயங்கரமான அவநம்பிக்கைக் கூட்டம் ஒன்று உருவாகவும் அது வழிவகுக்கும். நம்புவதுபோல் வெளியில் காட்டிக் கொள்பவர்களிடமும், உள்ளத்தில் பயங்கரமான அவநம்பிக்கை உள்ளது. பிறரோ, மதம் என்பதே மதக் குருமார்களின் வித்தைகள் என்று அதி லிருந்து விலகிப்போய் விடுகின்றனர். 

மதம் என்பது ஒருவித தேசச் சடங்காகச் சுருக்கப்பட்டு விட்டது. பண்டைய சிறந்த சமுதாயத்தின் ஏதோ எஞ்சியுள்ள ஓர் அடையாளம் அது. அது இருக்கட்டும். நவீனகால மனிதனின் முன்னோர்களுக்கு மதம் உண்மையாகத் தேவைப் பட்ட அளவுக்கு இன்று அதன் தேவையை யாரும் உணர வில்லை. அந்த நிலைமை போய்விட்டது. தனது அறிவுபூர்வ மான ஆராய்ச்சிகளுக்கு அது திருப்திகரமாக இல்லை என்பதை நவீன மனிதன் கண்டுவிட்டான். சகுணக் கடவுள் கருத்து, படைப்புக் கருத்து, ஒவ்வொரு மதத்திலும் உள்ள துவைதக் கருத்துக்கள்-இவையெல்லாம் இனியும் செல்லுபடியாகாது. இந்தியாவில் இவை நிலைபெறாததன் காரணம் பௌத்தர்கள். பழைய காலத்தில் இந்த விஷயத்தில்தான் அவர்கள் தங்கள் வெற்றியையும் நிலைநாட்டினர். இயற்கை எல்லையற்ற சக்தி உடையது என்றும் தனது தேவைகளைத் தானே பூர்த்தி செய்து கொள்ள வல்லது என்றும் இருந்தால், இயற்கையைத் தவிர இன்னொன்று இருப்பதாக வற்புறுத்துவது சிறிதும் தேவை யற்றது; ஆன்மாகூடத் தேவையற்றது என்பதை பௌத்தர்கள் எடுத்துக்காட்டினர். 

பொருளும் அதன் தன்மைகளும் பற்றிய விவாதம் மிகவும் பழமையானது. பழைய மூடநம்பிக்கைகள் இப்போதும் இருந்து வருவதைச் சிலவேளைகளில் காணலாம். தன்மை என்பது பொருளைச் சேர்ந்ததா? உயிரற்ற ஜடம் என்று நாம் கூறும் பொருளில் நீளம், அகலம், பருமன் இவை ஒட்டியிருக்கிறதா? பொருள் மாறாதபோது தன்மை அப்படியே இருக்குமா, மாறுமா?- இவையே இடைக்காலங்களிலும், ஏன், அதற்கு நீண்ட காலத்திற்குப் பின்னரும்கூட விவாதத்திற்கான விஷயங் களில் ஒன்றாக இருந்ததை நீங்கள் பலரும் படித்திருக்கலாம். இதை நான் வருத்தத்துடனேயே கூறுகிறேன். இதற்கு  பௌத்தர்கள், ‘அத்தகைய பொருள் என்ற ஒன்று இருப்பதற்கு ஆதாரம் ஒன்றுமே இல்லை, இருப்பவை அதன் தன்மைகள் மட்டுமே. அதற்கு அப்பால் நீ பார்க்கக்கூடியது எதுவுமே இல்லை’ என்கிறார்கள். இதுவே தற்கால ஆஜ்ஞேயவாதிகளுள் (Agnostics) பலரது கருத்தாகும். 

பொருளுக்கும் அதன் குணங்களுக்கும் இடையில் உள்ள இந்த விவாதம் சற்று உயர்ந்த நிலையில் அறுதி உண்மைக்கும் (noumenon) தோன்றும் உண்மைக்கும் (phenomenon) இடை யிலுள்ள விவாதமாக உருவெடுக்கிறது. தோன்றும் உண்மை யாகிய இந்த உலகம், அதாவது தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டே இருக்கின்ற இந்தப் பிரபஞ்சம் இதோ உள்ளது. இதற்குப் பின்னால் மாறுபடாத ஒன்று இருக்கிறது. தோன்றும் உண்மை, அறுதி உண்மை இரண்டுமே உண்மை என்று சிலர் ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள். வேறு சிலர், இன்னும் உறுதியான காரணங்களைக் காட்டி இந்த இரண்டையும் ஏற்க உரிமை யில்லை என்கிறார்கள். நாம் பார்ப்பதும் உணர்வதும் நினைப்பதும் வெறும் தோற்றமே, இந்தத் தோற்றத்திற்குப் பின்னால் ஒன்று இருக்கிறது என்று கூற உங்களுக்கு எந்த அதிகாரமும் இல்லை என்பது அவர்கள் கூற்று. அவர்களின் கேள்விக்குப் பதிலும் இல்லை. 

 வேதாந்தத்தின் அத்வைதக் கொள்கை ஒன்றே இதற் குப் பதிலளிக்கிறது. ஒன்றே ஒன்றுதான் இருக்கிறது என்பது தான் உண்மை. அந்த உண்மை, தோன்றும் உண்மையாகவும் இருக்கலாம், அறுதி உண்மையாகவும் இருக்கலாம். மாறக் கூடிய ஒன்று உள்ளது; அதற்கு உள்ளும் அதன்மூலமாகவும் வேறொன்று உள்ளது, அது மாறாதது; – இவ்வாறு இரண்டு இருப்பது உண்மையல்ல. இருப்பது ஒன்றே. அது மாறுபடு வதுபோல் தோன்றுகிறது. ஆனால் உண்மையில் மாற்றமின்றி இருக்கிறது. உடல், மனம், ஆன்மா என்று பலவாக எண்ணி நாம் பழகிவிட்டோம். ஆனால் உண்மையில் இருப்பது ஒன்றே. அந்த ஒன்றே பல வடிவங்களில் தோற்றம் அளிக்கிறது. 

அத்வைதிகளின் பிரபலமான உதாரணத்தை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். கயிறு, பாம்புபோல் தோன்றுகிறது. இருளோ அல்லது வேறு ஏதோ காரணத்தால் சிலர் கயிற்றைப் பாம்பாக எண்ணுகின்றனர். அறிவு வரும்போது பாம்பு மறைந்து அது கயிறு என்பது தெரிகிறது. எனவே மனத்தில் பாம்பின் எண்ணம் இருக்கும்போது கயிறு எண்ணம் மறைகிறது, கயிறு எண்ணம் இருக்கும்போது பாம்பு எண்ணம் இருப்பதில்லை என்பதை இந்த உதாரணத்திலிருந்து அறிகிறோம். தோன்றும் உண்மையை அதாவது நம்மைச் சுற்றியிருக்கும் தோற்றங்களை மட்டுமே காணும்போது அறுதி உண்மை மறைகிறது. மாறுதலற்ற அறுதி உண்மையைக் காணும்போது, தோன்றும் உண்மை மறைந்து விடுகிறது. 

இப்போது நாம் பிரத்தியட்சவாதிகள் (Realists), லட்சிய வாதிகள் (Idealists) என்ற இருவரின் நிலையையும் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்கிறோம். பிரத்தியட்சவாதி தோன்றும் உண்மையை மட்டும் ஏற்றுக் கொள்கிறான், லட்சியவாதி அறுதி உண்மையை ஏற்றுக் கொள்கிறான். மாற்றங்கள் பற்றிய கருத்துக்கள் அனைத்திலிருந்தும் விடுபட்டு நின்று உலகைப் பார்க்கவல்ல ஆற்றல் பெற்ற லட்சியவாதிக்கு, அதாவது உண்மையான லட்சியவாதிக்கு மாறுபடும் இந்த உலகம் மறைந்தே விடுகிறது. உலகம் மாயை, மாற்றம் என்பதே இல்லை என்று சொல்ல அவனுக்கே உரிமை உண்டு. ஆனால் பிரத்தியட்சவாதிகள் மாறுபடுபவற்றையே பார்க்கிறார்கள். அவர்களுக்கு, மாறுபாடற்றது மறைந்துவிடுகிறது. உலகம் உண்மை என்று கூறத்தான் அவர்களுக்கு உரிமை உண்டு. 

இந்தத் தத்துவத்தின் விளைவு என்ன? சகுணக் கடவுள் கொள்கை போதுமானதல்ல, அதைவிட மேலானதற்கு, நிர்க் குணக் கருத்திற்கு நாம் சென்றாக வேண்டும் என்பதுதான். நாம் தர்க்கபூர்வமாகச் செல்லக்கூடியது அந்த இடத்திற்குத்தான். இதனால் சகுணக் கடவுள்கருத்து அழிந்துவிடும் என்பதோ, சகுணக் கடவுள் இல்லை என்பதை நிரூபிப்பதற்கான ஆதாரங் களைக் காட்டப் போகிறோம் என்பதோ அல்ல. சகுணநிலையை விளக்க வேண்டுமானால் நிர்க்குண நிலைக்குச் சென்றாக வேண்டும். ஏனெனில் நிர்க்குண நிலை என்பது சகுண நிலையை விட மிக மேலான ஒரு பொதுமைக் கொள்கையாகும். நிர்க்குண மானது மட்டுமே எல்லையற்றதாக இருக்க முடியும். சகுண நிலை எல்லைக்கு உட்பட்டது. இப்படி நாம் சகுணக் கருத்தைப் பாதுகாக்கிறோமே தவிர அழிக்கவில்லை. நிர்க்குணக் கடவுள் கருத்திற்கு இடமளித்தால் சகுணக் கடவுள்கருத்து அழிந்து விடும் என்ற சந்தேகம் அடிக்கடி எழுகிறது. ஆனால் வேதாந்தத்தின் கருத்து தனித்துவத்தை அழிப்பதல்ல, அதை உண்மையாகப் பாதுகாப்பதே. உலகைக் கருத்தில் கொள்ளாமல், தனி மனிதத்துவம் என்பது பிரபஞ்சத்துவம் என்பதைக் காட்டாமல், எந்த வழியிலும் தனிமனிதனை நிரூபிக்க முடியாது. உலகிலுள்ள பிறவற்றிலிருந்து தனிமனிதன் வேறுபட்டவன் என்று நாம் எண்ணினால் அந்தக் கருத்து ஒருகணம்கூட நிற்க முடியாது. அத்தகைய ஒன்று இருந்ததே இல்லை.  

இப்போது, பொருளின் இயல்பிலிருந்தே அதன் விளக்கம் வர வேண்டும் என்ற இரண்டாவது கருத்தை உபயோகப்படுத்து வோம். இங்கே மேற்கண்டதைவிட மிகத் துணிவானதும் புரிந்து கொள்ளக் கடினமானதுமான ஒரு கருத்திற்கு வந்து சேர்வோம். நமது மிக உயர்ந்த பொதுமையான நிர்க்குணப் பொருள் நம் முள்ளேயே இருக்கிறது, நாமே அது என்பதுதான் அந்தக் கருத்து. ‘சுவேதகேது, நீயே அது!’ நீயே அந்த நிர்க்குணப் பரம் பொருள். உலகெங்கும் நீ தேடி அலையும் கடவுள் என்றும் நீயே. இங்கு ‘நீ’ என்பது சகுணக் கருத்தில் அல்ல, நிர்க்குணக் கருத்திலேயே. நாம் அறிந்த இந்தத் தோன்றும் மனிதன் என்ப வன் குணங்களுடன் கூடியவன். ஆனால் அவனது உண்மை நிர்க்குணமே. சகுணத்தைப் புரிந்துகொள்ள நாம் நிர்க்குணத் தைக் கருத்தில் கொண்டாக வேண்டும். தனிப்பட்டதைக் குறிக்கப் பொதுவானதைக் கருத்தில் கொண்டேயாக வேண்டும். அந்த நிர்க்குணமே மெய்ப்பொருள், மனிதனின் ஆன்மா.  

இதுபற்றிய வேறு பல கேள்விகள் உள்ளன. போகப்போக அவற்றிற்குப் பதில் கூற முயற்சிக்கிறேன். பலசிக்கல்கள் தோன்ற லாம். முதலில் அத்வைதத்தின் நிலையைப் பற்றித் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்வோம். நாம் பலவாகத் தோன்றுகிறோம், ஆனால் நமது உண்மை ஒன்றே. அந்த ஒன்றிலிருந்து வேறுபட்டவர் களாக நம்மை நாம் எவ்வளவு குறைவாக நினைக்கிறோமோ அவ்வளவு நமக்கு நல்லது. அந்த முழுப் பொருளிலிருந்து நாம் வேறுபட்டவர்கள் என்று எவ்வளவு அதிகமாக நினைக் கிறோமோ, அவ்வளவுக்கு நமது துயரமும் அதிகமாகும். 

 இந்த அத்வைதக் கோட்பாட்டில் நீதிநெறிகளுக்கான அடிப்படையைக் காண்கிறோம். வேறெங்கிருந்தும் எந்த நீதி நெறியையும் நாம் பெற முடியாதென்று நான் உறுதியாகக் கூறுவேன். நீதிநெறி என்பது குறிப்பிட்ட ஒருவரது அல்லது பலரது சங்கல்பங்கள் என்பதே பழைய கருத்தாக இருந்ததை நாம் அறிவோம். இன்று இதை மிகச்சிலரே ஏற்றுக் கொள் வார்கள், ஏனெனில் இந்தக் கருத்து முழுமையான பொதுமைக் கருத்து அல்ல. ‘இதைச் செய்யாதே, அதைச் செய்யாதே’ என்று இந்துக்கள் கூறுகிறார்கள். ஏன் என்று கேட்டால் வேதம் கூறுவதாகச் சொல்வார்கள். ஆனால் கிறிஸ்தவர்கள் வேதங்களுக்குக் கட்டுப்பட வேண்டியதில்லை. கிறிஸ்தவர் களும், ‘இதைச் செய், அதைச் செய்யாதே’ என்று பைபிள் கூறுவதாகச் சொல்கிறார்கள். ஆனால் பைபிளில் நம்பிக்கை யில்லாதவர்களை அது கட்டுப்படுத்தாது.  

எனவே இந்த எல்லாவிதமான கருத்துக்களையும் தன்னுள் அடக்கவல்ல பரந்த கொள்கை நமக்கு வேண்டும். படைப்பவ ரான ஒரு சகுணக் கடவுளை கோடிக்கணக்கானோர் நம்பத் தயாராக இருக்கிறார்கள். அறிவுத்திறன் மிக்க பலருக்கோ அத்தகைய கருத்துக்கள் போதுமானவையாக இல்லை; அவற்றைவிட மேலான ஒன்று அவர்களுக்குத் தேவையாக இருக்கிறது. அவர்களுக்கெல்லாம் இடமளிக்கும் அளவிற்கு ஒரு மதம் பரந்ததாக இல்லாதபோது, சமுதாயத்திலுள்ள அறிஞர்கள் எப்போதும் மதத்திற்கு வெளியே தனித்தே நின்றனர். இந்த நிலை இன்றுபோல் இவ்வளவு தீவிரமாக என்றுமே இருந்ததில்லை. முக்கியமாக ஐரோப்பாவில் இப்படிப் பட்ட நிலைதான் உள்ளது. இத்தகைய மனங்களையும் சேர்த்துக்கொள்ள வேண்டும் என்றால் மதம் போதிய அளவு பரந்த நோக்குடையதாக இருக்க வேண்டும். அது கூறும் கொள்கைகளெல்லாம் அறிவுபூர்வமானவையாக இருக்க வேண்டும். மதங்கள் தங்களை அறிவாராய்ச்சிக்குக் கட்டுப் பட்டவை அல்ல என்று ஏன் கூறிக் கொள்ள வேண்டும் என்பது தெரியவில்லை .  

மதங்களாக இருந்தாலும், அவை அறிவாராய்ச்சி என்ற அளவுகோலால் பார்க்கப்படவில்லை என்றால் அவற்றைப் பற்றிச் சரியான முடிவுக்கு நாம் வர முடியாது. மிகவும் பயங் கரமான ஒன்றை ஒரு மதம் அனுமதிக்கலாம். உதாரணமாக, முகமதியர் அல்லாத பிறரைக் கொல்ல முகமதிய மதம் அனு மதிக்கிறது. ‘முகமதிய மதத்தில் நம்பிக்கை இல்லாதவர்கள் முகமதியர் ஆக மறுத்தால் அவர்களைக் கொன்றுவிடுங்கள்’ என்று குரானில் தெளிவாகக் கூறப்பட்டிருக்கிறது. அவர்களைத் தீக்கோ வாளுக்கோ இரையாக்கலாம். இது தவறு என்று கூறி னால் உடனே முகமதியர்கள், ‘அது உனக்கு எப்படித் தெரியும்? அது தவறென எப்படி நீ அறிவாய்? எங்கள் நூல் இது சரி என்று கூறுகிறதே!’ என்று கேட்பார்கள். அது இயல்புதான். 

எங்கள் நூல் மிகவும் பழமையானது என்று நீங்கள் சொன்னால் தங்கள் நூல்கள் இன்னும் பழமையானவை என்பார்கள் பௌத்தர்கள். இந்துக்களோ, தங்கள் நூல்கள் அனைத்தையும்விடப் பழமையானது என்பார்கள். எனவே நூல்களை அடிப்படையாகக் கொள்வது பயன்படாது. அவற்றை ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பதற்கான அளவுகோல் எது? மலைப் பிரசங்கத்தைப் பாருங்கள் என்று நீங்கள் கூறினால், முகமதி யர்கள் குரானில் உள்ள நீதிநெறிகளைப் பாருங்கள் என்று பதிலளிப்பார்கள். இவை இரண்டுள் சிறந்தது எது என்று தீர்மானித்துக் கூறும் நடுவர் யார் என்று கேட்பார்கள் முகமதி யர்கள். இந்தச் சச்சரவில் பைபிளோ குரானோ நடுவராக இருக்க முடியாது. அதற்கு, எதையும் சாராத தனிப்பட்ட ஒன்று வேண்டும். அது எந்த நூலாகவும் இருக்க முடியாது. அது உலகம்தழுவிய ஒன்றாக இருக்க வேண்டும். அறிவைவிட உலகம் தழுவிய ஒன்று எது இருக்க முடியும்? ஆனால் அறிவு போதிய வலுவானதல்ல, உண்மையை அறிய அது எப்போதும் பயன்படுகிறது என்று சொல்ல முடியாது. பல வேளைகளில் அது தவறிவிடுகிறது. எனவே ஒரே முடிவு சர்ச்சின் அதிகாரத்தை ஏற்றுக்கொள்வதுதான் என்று கூறப்படுகிறது. ரோமன் கத்தோலிக்கர் ஒருவர் இப்படித்தான் என்னிடம் கூறினார். ஆனால் அதில் என்ன நியாயம் இருக்கிறது என்பது எனக்குத் தெரியவில்லை . அறிவு பலவீனமானது என்றால், மதக் குரு மார்களின் கூட்டம். அதைவிடப் பலவீனமானது. அவர்கள் கூறுவதை என்னால் ஏற்க முடியாது, அறிவு வழியில்தான் நான் போவேன் என்றே நான் கூறுவேன். ஏனெனில் அறிவு பலவீனமானதாக இருந்தாலும், அதன்மூலம் உண்மையை அடையும் வாய்ப்பு என்றாவது கிடைக்கலாம். மற்ற வழிகளில் அந்த நம்பிக்கைகூட இல்லை.  

எனவே நாம் அறிவுவழியைப் பின்பற்ற வேண்டும். ஆனால் அந்த வழியை நம்பாதவர்களிடமும் நாம் பரிவுடன் நடந்து கொள்ள வேண்டும். கண்மூடித்தனமாக, எந்தவிதமான அடிப் படையுமின்றி இருபது கோடி தேவர்களை நம்புவதைவிட அறிவை நம்பி நாத்திகர்களானாலும் அதுவே மனித குலத்திற்கு நல்லது. நாம் வேண்டுவது முன்னேற்றம், விரிவு, மெய்யுணர்வு. வெறும் கொள்கைகள் மனிதனை ஒருபோதும் உயர்த்தியதே இல்லை. எத்தனை நூல்களாலும் நம்மைத் தூயவராக்க முடியாது. மெய்யுணர்விலேயே உண்மையான ஆற்றல் உள்ளது. அது நம்மிடமே உள்ளது. தீவிரமாகச் சிந்திப்பதாலேயே நாம் அதை அடைகிறோம். மனிதர்கள் சிந்திக்கட்டும். மண்ணாங் கட்டி ஒருபோதும் சிந்திப்பது இல்லை, ஆனால் அதுமண்ணாங் கட்டியாகவே இருக்கிறது. அறிவுஜீவி என்பதில்தான் மனித னுடைய பெருமை இருக்கிறது. சிந்திப்பது அவனது இயல்பு. இதனால்தான் அவன் விலங்குகளிடமிருந்து வேறுபடுகிறான். நான் அறிவுபூர்வமாகச் சிந்தித்து அந்த வழியில் செல்பவன். நூல்களைப் பிரமாணமாக ஏற்றுக் கொள்வதால் ஏற்படும் தீமைகளை நான் நன்கு அறிவேன். ஏனெனில் அதனை அதன் எல்லைவரை உபயோகப்படுத்திய நாட்டில் பிறந்தவன் நான். 

படைப்பு என்பது வேதங்களிலிருந்து தோன்றியதாக இந்துக்கள் நம்புகிறார்கள். பசு என்ற ஒன்று இருக்கிறது என்பது உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்? பசு என்ற வார்த்தை வேதங்களில் இருப்பதிலிருந்துதான். வெளியில் மனிதன் ஒருவன் இருக்கிறான் என்று எப்படி நீங்கள் அறிவீர்கள்? மனிதன் என்ற வார்த்தை வேதங்களில் இருப்பதிலிருந்துதான். வேதங்களில் இந்த வார்த்தை இல்லை என்றால் மனிதன் என்பவனே வெளியில் இருந்திருக்க மாட்டான். இப்படித்தான் இந்துக்கள் கூறுகின்றனர். நூல்களைப் பிரமாணமாகக் கொள் வதன் மிதமிஞ்சிய எல்லை இது. நான் படித்த முறையில் அவர்கள் படிக்கவில்லை. ஆனால் ஆற்றல் மிக்க சிலர் அதை எடுத்துக்கொண்டு மிக அருமையான, அறிவுபூர்வமான கருத்துக்களை நிறுவியுள்ளனர். அதைத் தர்க்க முறையில் ஆராய்ந்து ஒரு தத்துவநெறியையே உருவாக்கியுள்ளனர். ஆயிரக் கணக்கான அறிஞர்கள் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டு களாக இந்தக் கொள்கையை உருவாக்கி வந்துள்ளனர். நூல் களைப் பிரமாணமாகக் கொள்வதன் வலிமை இத்தகையது. இதனால் விளையும் ஆபத்துக்களும் பல. மனித இனத்தின் வளர்ச்சியையே அது தடை செய்கிறது. நாம் வேண்டுவது வளர்ச்சியே என்பதை மறக்கக் கூடாது. உண்மையைவிடச் சார்பு உண்மைகள் அனைத்திலும் இந்தப் பயிற்சி தேவை யாகிறது. அதுவே நமது வாழ்க்கை .

 நாம் அறிந்த மற்ற எல்லா மதக் கருத்துக்களையும்விட அறிவுபூர்வமானதாக இருக்கிறது என்பது அத்வைதக் கொள்கையின் பெருமையாகும். மற்ற கொள்கைகள் எல்லாம், கடவுள் பற்றிய கருத்துக்கள் எல்லாம் ஒருதலைப் பட்சமானவை. சகுணக் கருத்து அறிவுபூர்வமானதும் அல்ல. எனினும் இந்த முழுமையற்ற கருத்துக்களும் பலருக்குத் தேவையாக இருப்பதால், அத்வைதக் கொள்கை அவற்றையும் அணைத்து கம்பீரமாக நிற்கிறது. சகுணக் கருத்து அறிவுபூர்வமானதல்ல என்று சிலர் கூறுகிறார்கள். ஆனால் அது மனத்திற்கு ஏற்றதாக, ஆறுதல் அளிப்பதாக இருக்கிறது. மனத்திற்கு ஆறுதலான ஒரு மதமே பலருக்குத் தேவை. எனவே அது அவர்களுக்கு இன்றியமையாதது. உண்மையின் ஒளியைத் தாங்க சிலராலேயே முடியும்; அதையே லட்சியமாகக் கொண்டு வாழ மிகச் சில ராலேயே முடியும். எனவே இந்த வசதியான மதம் இருந்தே யாக வேண்டும். இன்னும் சிறப்பான மதத்தைப் பலர் அடைய அது உதவுகிறது. சிறிய வட்டத்திற்குள் உழன்று, தாங்கள் முன்னேறச் சிறு விஷயங்களையே வேண்டி நிற்பவர்கள் உயர்ந்த கருத்துக்களை எண்ண ஒருபோதும் முயல்வதில்லை. அவர்களின் கருத்துக்கள் சிறு தேவர்களையும் சின்னங் களையும் பற்றியவையாக இருந்தாலும் அவை நல்லவை, அவர் களுக்கு உதவுபவை. ஆயினும் நிர்க்குணத்தைப்பற்றிப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். ஏனெனில் அதன்மூலம்தான் மற்றவை அனைத்தையும் விளக்க முடியும்.  

சகுணக் கடவுள்கருத்தை எடுத்துக் கொள்வோம். நிர்க் குணக் கருத்தைப் புரிந்துகொள்ளக்கூடிய, நம்புகின்ற ஜான் ஸ்டூவர்ட் மில் (John Stuart Mill) போன்ற ஒருவர், சகுணக் கடவுள் கிடையாதென்றும், அந்தக் கருத்தை நிரூபிக்க முடியா தென்றும் கூறலாம். நிரூபிக்க முடியாது என்பதை நானும் ஒத்துக்கொள்கிறேன். ஆனால் நிர்க்குணப் பரம்பொருளின் நிலைகளுள் மனித அறிவுக்கு எட்டிய மிக உயர்ந்த கருத்து சகுணக் கடவுள்தான். படைப்பு என்பதே அந்தத் தனிப் பரம் பொருளின் பலவிதத் தோற்றங்களைத் தவிர வேறு என்னவாக இருக்க முடியும்? நம் முன் உள்ள ஒரு புத்தகம் போன்றது அது. அதைப் படிப்பதற்காக ஒவ்வொருவரும் தங்கள் அறிவைக் கொண்டு வந்துள்ளனர். ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்குத் தாங் களே அதைப் படித்துக் கொள்ளவும் வேண்டும். எல்லா மனிதர் களின் அறிவிற்கும் பொதுவான ஒன்று உள்ளது. எனவே மனித இனத்தின் அறிவிற்குச் சில விஷயங்கள் ஒருபோலவே தோன்றுகின்றன. நானும் நீயும் நாற்காலியை ஒருபோலவே பார்க்கிறோம் என்பது, நமது மனங்களுக்குப் பொதுவான ஒன்று இருக்கிறது என்பதை நிரூபிக்கிறது. ஆனால் வேறு ஒரு புலன் உடைய ஒருவன் வந்தால் அவனால் அந்த நாற்காலியைப் பார்க்க முடியாது. ஒருபோலப் படைக்கப்பட்டவர்கள் ஒரு போலவே காண்பார்கள். 

நாம் இவ்வாறு இந்த உலகமே சார்பற்றது, மாறாதது, அறுதி உண்மையானது; தோன்றுபவை அனைத்தும் அதை அறிவால் உணர்ந்ததே. எல்லாவிதமான தோற்றங்களும் எல்லைக்கு உட் பட்டவை என்று முதலில் காண்கிறீர்கள். நம்மால் பார்க்க முடிந்த, உணர முடிந்த, சிந்திக்க முடிந்த அனைத்தும் நம் அறிவால் எல்லைப்படுத்தப் பட்டுள்ளன. நாம் சிந்திக்கின்ற சகுணக் கடவுள்கூட உண்மையில் ஒரு தோற்றமே. இந்தத் தோன்றும் உலகில்தான் காரணகாரியக் கருத்து இருக்கிறது. எனவே இந்தப் படைப்பின் காரணமாகிய கடவுளும் எல்லைக்கு உட்பட்டவர் என்றே கருத வேண்டியிருக்கிறது. ஆனால் நிர்க் குணக் கடவுளும் அவரே. முன்னரே கூறியதுபோல் பிரபஞ்சம் என்பது நம் அறிவால் உணரப்பட்ட நிர்க்குணக் கடவுளே. இந்தப் படைப்பில் உண்மையென்று சொல்லத்தக்க அனைத்தும் அந்த நிர்க்குணப் பரம்பொருளே. அதற்கு உருவங்களையும் கருத்துக்களையும் தருவது நம் அறிவே. உண்மையென்று இந்த மேஜையில் ஏதாவது உண்டானால், அது அந்தக் கடவுளே. மேஜை வடிவத்தைக் கொடுத்தது நமது அறிவு. மற்ற உருவங் களும் இப்படியே. 

உதாரணமாக, தோன்றும் உலகில் அசைவு அல்லது இயக்கம் என்பது இன்றியமையாத ஒன்று. ஆனால் அதைப் பிரபஞ்ச நிலையில் தொடர்புபடுத்த முடியாது. ஒவ்வொரு சிறிய பொருளும் இந்தப் பிரபஞ்சத்திலுள்ள அணு ஒவ்வொன் றும் எப்போதும் மாறிக்கொண்டும் இயங்கிக்கொண்டுமே இருக்கின்றன. ஆனால் பிரபஞ்சத்தை முழுமையானதாக எடுத்துக் கொண்டால், அது மாறுபாடு இல்லாததாக இருக் கிறது. ஏனென்றால் இயக்கம், மாறுபாடு என்று நாம் கூறுபவை எல்லாம் சார்புடையவை. இயங்காத ஒன்றுடன் தொடர்பு படுத்தியே இயங்குகின்ற ஒன்றை நாம் புரிந்துகொள்ள முடியும். இயக்கத்தை அறிய இரண்டு பொருட்கள் இருக்க வேண்டும். இந்தப் பிரபஞ்சம் முழுவதையும் ஒரு தொகுதியாக எடுத்துக் கொண்டால் அது இயங்க முடியாது. எதை வைத்து அது இயங்கும்? அது மாறுவதாகவும் சொல்ல முடியாது. எதன் பொருட்டு அது மாறுபடும்? எனவே முழுமை என்பது தனிப் பொருளாக உள்ளது. அதற்குள் உள்ள ஒவ்வொரு துகளும் தொடர்ந்து இயங்கிக்கொண்டும் மாறிக்கொண்டும் இருக் கிறது. அது ஒரேவேளையில் மாறுபாடு உடையதாகவும் மாறுபாடு இல்லாததாகவும் உள்ளது. நிர்க்குணமாகவும்  சகுணமாகவும் இருப்பது அதுவே. பிரபஞ்சம், இயக்கம், கடவுள் இவை பற்றிய நமது கருத்து இதுவே. ‘நீ அதுவாக இருக்கிறாய்’ என்பதன் பொருளும் இதுவே. 

இவ்வாறு நிர்க்குணக் கருத்து சகுணக் கருத்தை விலக்கு வதற்குப் பதிலாக, சார்பற்றது சார்புடையதைத் தள்ளுவதற்குப் பதிலாக நம் மனத்திற்கும் புத்திக்கும் திருப்தியளிக்கும் வகையில் விளக்கம் தருகிறது. சகுணக் கடவுளும் பிரபஞ்சத்தில் உள்ள அனைத்துமே நம் மனங்களின்மூலம் காணப்படும் அதே நிர்க் குணப் பொருளே. நமது சிறு மனங்கள், சிறுசிறு தனித்துவங்கள் இவற்றை விட்டுவிடும்போது நாம் பரம்பொருளுடன் ஒன்றிவிடுவோம். ‘நீ அதுவாக இருக்கிறாய்’ என்பதன் பொருள் இதுவே. எனவே நாம் நமது உண்மை நிலையை தனி நிலையை உணர வேண்டும்.  

எல்லைக்கு உட்பட்ட மனிதன் தனது அடிப்படை ஆதாரத்தை மறந்து தன்னை அதிலிருந்து முற்றிலும் வேறு பட்டவனாக எண்ணுகிறான். தனிப்பட்டுத் தோன்றுகின்ற நிலையில் நாம் நமது உண்மை இயல்பை மறந்துவிடுகிறோம். இந்த வேறுபாடுகளை விட்டுவிட வேண்டும் என்று அத்வைதம் கூறவில்லை. அவற்றை உள்ளபடி அறிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதே அதன் கொள்கை. உண்மையில் நாம் அந்த எல்லை யற்ற பரம்பொருளே. அந்த எல்லையற்ற உண்மை தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்ளக்கூடிய வடிகால்களே நமது தோற்றங்கள். பரிணாமம் என்று நாம் கூறுகின்ற மாற்றங்கள் அனைத்தும் ஆன்மா தனது எல்லையற்ற சக்தியை மேன்மேலும் வெளிப்படுத்துவதற்கான முயற்சியே. எல்லையற்றதன் இந்தப் பகுதியில், அதாவது சகுணப் பகுதியில் நாம் எங்கும் நிற்க முடியாது. நமது ஆற்றல், நிறைவு, ஞானம் இவை அனைத்தும் எல்லையற்று வளர்ந்தேதீரும். எல்லையற்ற ஆற்றல், எல்லையற்ற உண்மை , எல்லையற்ற நிறைவு இவை நமதே. இவற்றை நாம் பெற வேண்டியதில்லை; ஏனெனில் அவை நம்முடையவை. அவற்றை வெளிப்படுத்த வேண்டும், அவ்வளவுதான். 

 அத்வைதக் கொள்கையின் மையக் கருத்து இது. புரிந்துகொள்ளக் கடினமான ஒன்று இது. என்னைச் சுற்றி யுள்ளவர்கள் குழந்தைப் பருவம் முதல் எனக்கு பலவீனத் தையே கற்றுத் தந்தார்கள். பிறந்ததிலிருந்தே நான் ஒரு பலவீனமானவன் என்றே சொல்லி வந்தனர். இப்போது, எனது ஆற்றலையே அறிந்து கொள்வது கடினமானதுதான். ஆனால் விவேகத்தாலும் ஆராய்ச்சியாலும் அதை அறிகிறேன், உணர்கிறேன். 

இந்த உலகத்தில் காணும் அறிவெல்லாம் எங்கிருந்து வந்தது? அவை நம்மிடமே இருந்தது. எந்த அறிவு நமக்கு வெளியே இருக்கிறது? ஒன்றுமே இல்லை. அறிவு என்பது ஒரு போதும் ஜடப்பொருளில் இல்லை, மனிதனிடமே இருக்கிறது. ஒருவரும் அறிவைப் படைப்பதில்லை. தன்னுள்ளிருந்தே மனிதன் அதை வெளியே கொண்டுவருகிறான். அது அங்கேயே உள்ளது. ஒருவேளை கடுகில் எட்டில் ஒரு பங்கே இருக்கக்கூடிய ஆலம்விதையில், ஏக்கர்கணக்கான பரப்பில் பரந்து நிற்கும் ஆலமரம் அடங்கியுள்ளது. எல்லா சக்தியும் விதையினுள் அடங்கியிருந்தது. உயிரணுவுள் மிகப் பெரிய அறிவாற்றல் அடங்கி இருக்கிறது என்று நாம் ஏற்றுக்கொள்ளும்போது, எல்லையற்ற சக்தியும் அதனுள் அடங்கியிருக்கக் கூடாதா? இருக்கத்தான் வேண்டும் என்பதை நாம் அறிவோம். இது முரணாகத் தோன்றலாம். ஆனால் இதுவே உண்மை . நாம் ஒவ்வொருவரும் ஓர் உயிரணுவிலிருந்துதான் வெளிவந்தோம். இப்போது நாம் பெற்றிருக்கும் ஆற்றல்கள் அனைத்தும் அதில் சுருண்டு கிடந்தன. உணவிலிருந்து அது வந்தது என்று சொல்ல முடியாது. உணவை ஒரு மலையாகக் குவித்தாலும் அதிலிருந்து ஏதாவது சக்தி வெளிப்படுமா? எனவே சக்தி, உயிரணுவில் வெளிப்படையாகத் தெரியாவிட்டாலும் அங்கேதான் அது இருந்தது. 

மனிதன் அறிந்தாலும் அறியாவிட்டாலும் அவனது ஆன் மாவில் எல்லையற்ற சக்தி உள்ளது. அவன் அதை உணரும் திறத்தைப் பொறுத்தே அது வெளிப்படுகிறது. கட்டுக்கடங்காத இந்த அரக்கன் தூக்கம் கலைந்து எழுவதுபோல் மெல்லமெல்ல எழுகிறான், தனது ஆற்றலை உணர்கிறான், விழிப்புப் பெறு கிறான். அவனது விழிப்புணர்வு திடப்படுந்தோறும் அவனது தளைகள் மேன்மேலும் அறுபடுகின்றன, கட்டப்பட்ட சங்கிலி கள் சுக்கல்சுக்கலாக உடைகின்றன. அவன் தனது எல்லை யற்ற அறிவையும் ஆற்றலையும் உணர்ந்து எழுந்து நிற்கும் நாள் வந்தே தீரும். அந்த மாபெரும் நிகழ்ச்சியை விரைவுபடுத்த நாம் அனைவரும் உதவி செய்வோம்!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s