செயல்முறை வேதாந்தம் 2

செயல்முறை வேதாந்தம்

செயல்முறை வேதாந்தம் என்ற சொல்லைப் பிரபல மாக்கியவர் சுவாமி விவேகானந்தர். காட்டிலும் குகைகளிலும் வாழும் முனிவர்கள் மட்டுமல்ல, நாட்டிலும் நகரங் களிலும் அதன் பரபரப்பிலும் வாழ்கின்ற ஒவ்வொருவரும் வேதாந்தத்தைக் கடைப்பிடிக்கலாம் என்பதை ஆணித்தரமாக எடுத்துக் காட்டினார் அவர். வேதாந்தத் தத்துவத்தின் உயிரூட்டும் தத்துவங்களையும், அவற்றை எவ்வாறு செயல் முறைப் படுத்துவது என்பது பற்றியும் அவர் பேசிய நான்கு சொற்பொழிவுகளே ‘செயல்முறை வேதாந்தம்’. லண்டனில் 1896 நவம்பர் 10, 12, 17, 18-ஆம் தேதிகளில் அவர் நிகழ்த்திய சொற்பொழிவுகள் இவை.


ஒரு சிறுவனுக்கு ஞானம் எப்படி வந்தது என்பதுபற்றி சாந்தோக்கிய உபநிடதத்தில் உள்ள மிகப் பழமையான கதை ஒன்றைப்பற்றி உங்களுக்குச் சொல்லப்போகிறேன். அந்தக் கதையின் போக்கு நயமற்றுத் தோன்றினாலும், அதில் ஒரு கோட்பாடு, ஓர் உட்கருத்து உள்ளது. ஒரு சிறுவன் தன் தாயிடம், ‘அம்மா, நான் வேதங்கள் கற்றுக்கொள்ளப் போகி றேன். எனவே என் தந்தையின் பெயரையும் நான் பிறந்த குலத் தின் பெயரையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்’ என்று கேட்டான். அந்தத் தாய் திருமணம் ஆனவள் அல்ல. இந்தியாவில் ஒரு பெண் திருமணம் ஆகாமல் குழந்தை பெற்றுக்கொண்டால், அந்தக் குழந்தையைச் சமுதாயம் ஏற்றுக்கொள்ளாது, விலக்கி வைத்துவிடும். அந்தக் குழந்தைக்கு வேதங்கள் படிக்கும் தகுதியும் இல்லாமல் போய்விடும். எனவே அந்தப் பெண், ‘மகனே, உனது குலம் என்ன என்பது எனக்குத் தெரியாது. நான் பல இடங்களில் வேலை செய்து பிழைத்து வந்தேன். உன் தந்தை யார் என்பதும் எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் என் பெயர் ஜாபாலா, உன் பெயர் சத்தியகாமன்’ என்றாள்.

அந்தச் சிறுவன் ஒரு முனிவரிடம் சென்று தன்னை மாணவனாக ஏற்றுக்கொள்ளுமாறு வேண்டினான். அதற்கு அந்த முனிவர், ‘குழந்தாய், உன் தந்தையின் பெயர் என்ன? உன் குலம் என்ன?’ என்று கேட்டார். தன் தாயிடம் கேட்டுவந்த விஷயங்களை அப்படியே முனிவரிடம் கூறினான் அந்தச் சிறுவன். அதைக் கேட்ட அந்த முனிவர், ‘தன்னைப் பற்றிய இத்தகைய இழிவான உண்மையைப் பிராமணனைத் தவிர யாரும் சொல்ல முடியாது. நீ ஒரு பிராமணனாகத் தானிருக்க வேண்டும். எனவே நான் உனக்குக் கற்றுத் தருகிறேன். நீ உண்மை நெறி பிறழாதவன்’ என்று கூறி அந்தச் சிறுவனைத் தம்மிடமே வைத்துக் கல்வி கற்பித்து வந்தார்.  

இந்தியாவில் பழங்காலத்தில் இருந்த சில வினோதமான கல்விமுறைகளைப்பற்றிக் கூறப் போகிறேன். அந்த முனிவர் சத்தியகாமனிடம் நானூறு மெலிந்த, வலுவற்ற பசுக்களைக் கொடுத்து, அவற்றைக் காட்டிற்கு ஓட்டிச் சென்று பராமரித்து, அவற்றுடன் காட்டிலேயே வாழுமாறும் அந்தப் பசுக்கள் ஆயிரமாகப் பெருகிய பின்னரே அவன் வீட்டிற்குத் திரும்பும் படியும் கட்டளை இட்டார். அவனும் அவ்வாறே சில காலம் அங்கு வாழ்ந்தான். சில ஆண்டுகளுக்குப் பின் ஒருநாள் அந்த மந்தையிலிருந்த ஒரு கொழுத்த காளை சத்தியகாமனிடம், ‘நாங்கள் இப்பொழுது ஆயிரம் பேராகிவிட்டோம். எனவே நீ எங்களை உன் குருவிடம் அழைத்துச் செல். நான் உனக்கு பிரம்மத்தைப்பற்றி உபதேசிக்கிறேன்’ என்றது. சத்தியகாமனும், ‘உபதேசியுங்கள் ஐயா’ என்று கேட்டுக்கொண்டான். அந்தக் காளை கூறியது; ‘கிழக்கு, இறைவனின் ஒரு பகுதி; அது போலவே மேற்கு; அது போன்றதே தெற்கு; அவ்வாறே வடக்கும். நான்கு முக்கியத் திசைகளும் பிரம்மத்தின் நான்கு பகுதிகள். இனி பிரம்மத்தைப்பற்றி உனக்குச் சிலவற்றை நெருப்பு உபதேசிக்கும்.’ 

நெருப்பும் முக்கியமான ஒரு சின்னமாக அந்த நாட்களில் கருதப்பட்டது. ஒவ்வொரு மாணவனும் அக்கினி வளர்த்து அதில் ஆஹுதி அளிக்க வேண்டும். சத்தியகாமன் மறுநாள் குருவின் வீடு நோக்கிப் புறப்பட்டான். மாலை நேரம் வந்ததும், வழக்கம்போல் அக்கினி மூட்டி வழிபாடு செய்ய ஆரம்பித் தான். அப்போது அந்த நெருப்பிலிருந்து ஒரு குரல் எழுந்து, ‘ஓ சத்தியகாமா’ என்று அழைத்தது. சத்தியகாமனும், ‘சொல்லுங்கள் பிரபோ!’ என்றான். (இதேபோன்று சாமுவேல் ஆச்சரியமான குரல் ஒன்றைக் கேட்டது பற்றிப் பழைய ஏற் பாட்டில் உள்ளது உங்களுக்கு நினைவிருக்கலாம்) ‘சத்தியகாமா, நான் உனக்கு பிரம்மத்தைப்பற்றிச் சிறிது உபதேசிப்பதற்காக வந்துள்ளேன். இந்தப் பூமி பிரம்மத்தின் ஒரு பகுதி, வானமும் சொர்க்கமும் அதன் பகுதிகள். கடலும் அதன் ஒரு பகுதியே’ என்று கூறியது அந்தக் குரல். பின்னர் இன்ன பறவை பிரம் மத்தைப்பற்றி மேலும் கூறும் என்றும் கூறியது. 

சத்தியகாமன் தனது பயணத்தைத் தொடர்ந்தான். மாலையில் வழக்கம்போல் அக்கினி வளர்த்து வழிபாடு செய்து கொண்டிருந்தபோது அன்னப் பறவை ஒன்று அங்கு வந்தது. அது அவனிடம், ‘நான் உனக்குப் பிரம்மத்தைப்பற்றிச் சிறிது கூறப் போகிறேன். சத்தியகாமா, நீ வழிபடும் இந்த நெருப்பு, அந்தப் பிரம்மத்தின் ஒரு பகுதி. சூரியன் ஒரு பகுதி, சந்திரன் ஒரு பகுதி, மின்னலும் அந்தப் பிரம்மத்தின் ஒரு பகுதி. மத்கு என்ற பறவை மேலும் உனக்கு பிரம்மத்தைப்பற்றிக் கூறும்’ என்று சொல்லியது.  

அடுத்த நாள் மாலை அந்தப் பறவை வந்தது. சத்திய காமனுக்குப் பழைய அதே குரல் கேட்டது. ‘நான் உனக்கு பிரம்மத்தைப் பற்றிச் சிறிது கூறுகிறேன். பிராணன் பிரம் மத்தின் ஒரு பகுதி, காட்சி ஒரு பகுதி, கேட்பது ஒரு பகுதி, மனம் ஒரு பகுதி’ என்றது. 

 கடைசியில் அந்தச் சிறுவன் குருவின் வீட்டை அடைந்து அவரைப் பணிந்தான். குரு சத்தியகாமனைப் பார்த்த உடனேயே அவனிடம், ‘சத்தியகாமா, உன் முகம் பிரம்மத்தை அறிந்த வனின் முகம்போல் ஒளிர்கிறதே. உனக்கு யார் பிரம்மத்தைப் பற்றி உபதேசித்தது?’ என்று கேட்டார். அதற்குச் சத்தியகாமன், ‘மானிடரல்லாத ஜீவன்கள்’ என்று கூறினான். பின்னர் தொடர்ந்து, ‘ஆனால் சுவாமி, தாங்கள் எனக்கு உபதேசிக்க வேண்டும் என்பதே என் ஆசை. ஏனெனில் குருவிடமிருந்து பெறும் ஞானம் மட்டுமே மேலான நன்மைக்கு அழைத்துச் செல்லும் என்று, தங்களைப் போன்ற பெரியவர்கள் கூறக் கேட்டுள்ளேன்’ என்றான். அவரும் அவனுக்குத் தாம் தேவர் களிடமிருந்து பெற்ற ஞானத்தைப் போதித்தார். ‘எதுவும் விடப் படவில்லை, ஆம், எதுவும் விடப்படவில்லை!’  

காளை, அக்கினி, பறவை போன்ற உருவகக் கதை களுடன் கூடவே அந்தக் காலக் கருத்துக்களின் நோக்கையும் போக்கையும் நாம் அறிகிறோம். இந்தக் குரல்கள் அனைத்தும் நம்முள்ளேயே உள்ளன என்னும் மகத்தான கருத்தின் முளையை நாம் இங்கே காண்கிறோம். இந்த உண்மைகளை இன்னும் தெளிவாக அறியும்போது அந்தக் குரல் நமது இதயத்திலேயே இருப்பதை உணர்கிறோம். அந்த மாணவன், தான் எப்போதும் உண்மையையே கேட்டு வருகிறோம் என்பதை அறிந்திருந் தாலும், அவன் கொண்ட விளக்கம் சரியில்லை. தன்னிட மிருந்தே வந்த அந்தக் குரலை அவன் வெளியிலிருந்து வந்ததாக நினைத்தான்.  

 இதிலிருந்து கிடைக்கும் இரண்டாவது கருத்து என்ன வென்றால் பிரம்ம ஞானத்தைச் செயல்முறைப் படுத்துவதே. உலகம் எப்போதும் மதத்தின் செயல்முறை சாத்தியக் கூறுகளையே தேடி வருகிறது. அவை எப்படி மேன்மேலும் செயல்முறைக்கு ஏற்றவை ஆகின்றன என்பதையே இத்தகைய கதைகள் மூலம் நாம் அறிகிறோம். மாணவர்கள் நன்கு அறிந்தவற்றின் மூலம் இந்த உண்மை விளக்கப்பட்டது. அவர் கள் வழிபடும் அக்கினியே பிரம்மம் மற்றும் பூமி பிரம்மத்தின் ஒரு பகுதி என்றெல்லாம் கூறப்பட்டது. 

அடுத்த கதை’ உபகோசல காமலாயனைப் பற்றியது. இவன் இந்தச் சத்தியகாமனின் சீடன். உபதேசம் பெறுவதற்காக அவன் சத்தியகாமனிடம் சில காலம் தங்கி இருந்தான். ஒரு முறை சத்தியகாமன் பயணம் செல்ல நேர்ந்தது. தனியாக இருந்த சீடன் மனக் கவலை மிக்கவனானான். அவன் உண்பதுகூட இல்லை என்பதைக் கண்ட குருவின் மனைவி அதற்கான காரணத்தைக் கேட்டபோது சீடன், ‘அம்மா, நான் சாப்பிடக்கூட முடியாத அளவுக்குக் கவலையுடன் இருக்கிறேன்’ என்றான். அப்போது அவன் வழிபடும் அக்கினி யிலிருந்து ஒரு குரல் எழுந்து, ‘இந்தப் பிராணன் பிரம்மம், ஆகாசம் பிரம்மம், ஆனந்தம் பிரம்மம். பிரம்மத்தை அறிவா யாக!’ என்றது. அதற்கு உபகோசலன், ‘ஐயா, இந்தப் பிராணன் பிரம்மம் என்பதை நான் அறிவேன். ஆனால் ஆகாசமும் ஆனந்தமும் பிரம்மம் என்பது எனக்குத் தெரியவில்லை ‘ என் றான். அதற்கு அந்தக் குரல், ‘ஆகாசமும் ஆனந்தமும் நமது இதயத்தில் இருக்கும் சுத்த சைதன்யம் என்னும் ஒரே உண்மையைக் குறிப்பவை’ என்று விளக்கியது. எனவே பிரம்மம் என்பது பிராணனும் நமது இதயத்தில் இருக்கும் ஆகாசமுமே என்று அது கூறியது. 

 பின்னர் அந்த அக்கினி அவனுக்கு உபதேசித்தது: ‘நீ வழிபடும் இந்தப் பூமி, உணவு, அக்கினி, சூரியன் இவையும் பிரம்மத்தின் உருவங்களே. சூரியனில் காணப்படும் புருஷன் நானே. இதை அறிந்து தியானிப்பவனின் எல்லா பாவங்களும் மறைகின்றன. அவன் மகிழ்ச்சியுடன் நீண்ட நாட்கள் வாழ்வான். திசைகள், சந்திரன், நட்சத்திரங்கள், நீர் அனைத்திலும் உறைபவன் நானே. இந்தப் பிராணன், ஆகாசம், சொர்க்கங்கள், மின்னல் ஆகியவற்றிலும் உறைபவன் நானே.’ இங்கும் செயல் முறை மதத்தின் அதே கருத்தைக் காண்கிறோம். அவர்கள் வழிபட்டு வந்த அக்கினி, சூரியன், சந்திரன் போன்றவையும், அவர்களுக்குப் பழக்கமான குரலுமே கதைகளின் கருவாகி அவர்களுக்கு உயர்ந்த கருத்துக்களை உபதேசித்தன. 

இதுவே வேதாந்தத்தின் உண்மையான செயல்முறைப் பகுதி. இது உலகத்தை அழிப்பதில்லை , அதனை விளக்குகிறது; இது மனிதனை அழிப்பதில்லை, அவனை விளக்குகிறது; இது தனித்துவத்தை அழிப்பதில்லை, உண்மையான தனித்துவம் எது என்பதைக் காட்டி அதை விளக்குகிறது. இந்த உலகம் வீணானது, உலகம் என்ற ஒன்றே இல்லை என்று கூறாமல், ‘இந்த உலகம் உண்மையில் என்ன என்பதைப் புரிந்துகொண்டால் அது உங்களுக்குத் தீங்கு செய்யாது’ என்று கூறுகிறது. உபகோசலனிடம், அவன் வழிபடும் அக்கினி, சூரியன், சந்திரன், மின்னல் போன்றவை பொய் என்று அந்தக் குரல் கூறவில்லை, ஆனால் சூரியன், சந்திரன், மின்னல், அக்கினி போன்றவற்றில் உறையும் சக்தியே அவனிடமும் உள்ளது என்று கூறியது. இதனால் அவனது காட்சியே மாறியது. முன்பு ஆஹுதிகளை அளித்து வழிபட்ட சாதாரணமான நெருப்பு இப்போது அவன் கண்களுக்குப் புதிய உருப் பெற்றது, தெய்வமாகியது. இவ்வாறே பூமியும் பிராணனும் சூரியன், சந்திரன், நட்சத்திரம், மின்னல் அனைத்துமே வேறுதோற்றம் பெற்று தெய்வீகமாகிவிட்டன. அவற்றின் உண்மை இயல்பு அறியப்பட்டு விட்டது. அனைத் திலும் இறைவனைக் காண்பதே வேதாந்தத்தின் சாரம்; பொருட் களின் புறத் தோற்றங்களை விடுத்து அவற்றின் உண்மை இயல்பை அறிவதே.  

மற்றும் ஒரு கருத்து உபநிடதங்களில் புகட்டப்படுகிறது; ‘கண்களின் மூலம் ஒளிர்வது பிரம்மமே. அவரே அழகானவர், ஒளிர்பவர் அவர், இந்த உலகெங்கும் பிரகாசிப்பவர் அவரே. கண்ணொளி என்பதை, தூயவர்களிடம் மிளிரும் தனி ஒளி என்று விளக்குகிறார் உரையாசிரியர் ஒருவர். மனிதன் தூயவனா கும்போது அவனது கண்களில் அத்தகைய ஒளி வீசும் என்றும், அந்த ஒளி உண்மையில், உள்ளும் புறமும் எங்கும் நிறைந்துள்ள ஆன்மாவின் ஒளியே என்றும் கூறப்படுகிறது. கிரகங்கள், நட்சத் திரங்கள், சூரியன்கள் இவற்றில் ஒளிர்வதும் அதே ஒளிதான்.  

இந்தப் புராதனமான உபநிடதங்களில் காணப்படுகின்ற பிறப்பு, இறப்பு போன்ற வேறு சில கோட்பாடுகளைப்பற்றி இப்போது பார்க்கலாம். அது அனேகமாக உங்களுக்குப் பிடிக்கலாம். சுவேதகேது பாஞ்சால மன்னனைக் காணச் சென் றான். அந்த அரசன் சுவேதகேதுவிடம், ‘இறந்த பிறகு மக்கள் எங்குச் செல்கிறார்கள்? எப்படி அவர்கள் திரும்பி வருகிறார்கள்? அந்த மறு உலகம் ஏன் நிரம்புவதே இல்லை? இவை உனக்குத் தெரியுமா?’ என்று கேட்டான். தனக்கு விடை தெரியாது என்றான் சுவேதகேது. பின்னர் அவன் தன் தந்தையிடம் சென்று அதே கேள்விகளைக் கேட்டான். தந்தையும் தமக்கு விடை தெரியாது என்று கூறினார். அதனால் இருவரும் அரசனிடமே திரும்பி வந்தனர். அப்போது அரசன், இந்த உண்மைகள் மதக் குருமார்களுக்குத் தெரியாது என்றும் அரசர்கள் மட்டுமே அறிவார்கள் என்றும் அதனால்தான் அரசர்கள் உலகை ஆள முடிகிறது என்றும் கூறினார்.  

பின்னர் தந்தை அரசனுடனே சில நாட்கள் தங்கிச் சேவை செய்தார். கடைசியில் அரசன் உபதேசிக்கத் தொடங்கினான்: ‘கௌதமரே, அந்த மற்றோர் உலகம் என்பது அக்கினியே. சூரி யனே அதன் எரிபொருள். கிரணங்களே புகை. பகலே சுவாலை. நாட்கள் அதன் சுடர்கள். சந்திரனே தணல். நட்சத்திரங்கள் நெருப்புப் பொறிகள். இந்த அக்கினியில் தேவர்கள் நம்பிக்கை என்னும் நெருப்பை ஆஹுதியாக அளிக்கின்றனர். இதிலிருந்தே அரசனான சோமன் பிறக்கிறான்.’ தொடர்ந்து உபதேசித்தான்: ‘இந்தச் சிறிய அக்கினிக்கு வழிபாடு செய்ய வேண்டாம். இந்த உலகம் முழுவதுமே அக்கினி. இந்த ஆஹுதி அளித்தலும் வழிபாடும் தொடர்ந்து நடைபெற்றுக்கொண்டே இருக்கிறது. தேவர்களும் தேவதைகளும் பிறரும் இதை வழிபடுகிறார்கள். மனிதனே, மனித உடலே அக்கினியின் மிகவுயர்ந்த சின்னம்!’ 

இங்கு லட்சியம் செயல்முறைப் படுத்தப்படுவதைக் காண் கிறோம். பிரம்மமே எங்கும் பார்க்கப்படுகிறது. இந்தக் கதை களில் எல்லாம் உட்கருத்து ஒன்று உள்ளது. அது இதுதான்: நாம் கண்டுபிடிக்கும் சின்னங்களெல்லாம் நமக்கு உதவியாகவும் சிறப்பாகவும் இருந்தாலும், நாம் கண்டுபிடிக்க முடிந்த அனைத்தையும்விடச் சிறப்பான சின்னங்கள் ஏற்கனவே உள்ளன. கடவுளை வழிபடுவதற்கு நீங்கள் உருவம் ஒன்றைக் கண்டுபிடிக்கலாம். ஆனால் அதைவிட மிக நல்ல உருவம் ஏற்கனவே உள்ளது, அதுதான் மனிதன். நீங்கள் கடவுளை வழிபட ஒரு கோயில் கட்டலாம். அது நல்லதுதான். ஆனால் அதைவிட மிகவும் நல்லது, மிகவும் உயர்ந்தது ஏற்கனவே இருந்துவருகின்ற மனித உடலே.  

வேதங்களுக்கு இரண்டு பகுதிகள் உள்ளன என்பது உங் களுக்கு நினைவிருக்கும். அவை கர்மகாண்டம், ஞானகாண்டம். காலப்போக்கில் கர்மகாண்டத்தில் கிரியைகள் பெருகி சிக்கல் கள் நிறைந்து அவற்றிலிருந்து விடுபடவே முடியாமல் போய் விடுமோ என்ற அளவுக்கு ஆகிவிட்டது. எனவே உபநிடதங் களில் இவை ஏறக்குறைய நீக்கப்பட்டுவிட்டதைக் காண் கிறோம். ஆனால் முற்றிலுமாக ஒதுக்கித் தள்ளிவிடாமல், அவற்றை விளக்கி, அவை படிப்படியாக நீக்கப்படுகிறது. பழங் காலத்தில் யாகங்கள் போன்றவை மிகுந்திருந்தன. பின்னர் தத்துவ ஞானிகள் வந்தனர். ஏற்கனவே இருப்பதைப் பிடுங்கி அழிக்கின்ற நவீனச் சீர்திருத்தங்களைப் போல் அவர்களின் சீர்திருத்தம் எதிர்மறையானதாக இருக்கவில்லை. மாறாக, சின்னங்களின் இடத்தில் அவர்கள் மற்றொன்றைப் பாமரர் களுக்குக் கொடுத்தார்கள். ‘இதோ அக்கினி என்னும் சின்னம் உள்ளது; அது நல்லது. ஆனால் இதோ இந்தப் பூமி என்ற மற்றொரு சின்னம் உள்ளதே! அது எத்தனைக் கம்பீரமும் பெருமையும் வாய்ந்ததாக உள்ளது! இதோ சிறிய கோயில் ஒன்று உள்ளது. ஆனால் இந்தப் பிரபஞ்சம் முழுவதுமே கோயில்தானே! மனிதன் எங்கு வேண்டுமானாலும் வழி படலாமே! மண்மீது மனிதர்கள் வழிபடும் உருவங்கள் இதோ, வழிபடுவதற்காக வரைந்துள்ள சித்திரங்கள் இதோ, பலி பீடங்கள் அதோ! ஆனால் இவை அனைத்திலும் சிறந்த, உயிர் வாழ்கின்ற, உணர்வுமிக்க மனித உடம்பு என்ற பலிபீடம் உள்ளதே! உயிரற்ற சின்னங்களை வழிபடுவதைவிட இது மிக மேலானது அல்லவா?’ என்றார்கள் அவர்கள்.  

இப்போது வினோதமான ஒரு கோட்பாட்டிற்கு வரு கிறோம். எனக்கே அது சரியாகப் புரியவில்லை . உங்களால் இதிலிருந்து ஏதாவது அறிய முடியுமானால் அறிந்து கொள் ளுங்கள். தியானத்தின்மூலம் தன்னைத் தூய்மைப்படுத்தி ஞானம் பெற்ற மனிதன், இறந்ததும் முதலில் ஒளிமயமான உலகத்திற்குச் செல்கிறான். அங்கிருந்து பகலாக இருக்கும் இடத்திற்குச் செல்கிறான். அங்கிருந்து வளர்பிறைக்குச் செல் கிறான். அங்கிருந்து சூரியன் வடக்கு நோக்கிச் செல்லும் ஆறு மாதங்களுக்கும், அங்கிருந்து வருடத்திற்கும், அங்கிருந்து சூரியனுக்கும், அங்கிருந்து சந்திரனுக்கும், சந்திரனிலிருந்து மின்னல் உலகிற்கும் செல்கிறான். அங்கு அவன் மனிதனல் லாத ஒருவரைச் சந்திக்கிறான். அவர் இவனை (எல்லைக்கு உட்பட்ட) பிரம்மத்திடம் அழைத்துச் செல்கிறார். இதுதான் தேவர்களின் வழி. முனிவர்களும் ஞானிகளும் இறந்த பிறகு இந்த வழியில்தான் போகிறார்கள். அவர்கள் மீண்டும் திரும்பு வதில்லை. இந்த மாதம், வருடம் என்பதையெல்லாம் தெளி வாக அறிந்தவர்கள் யாருமில்லை. ஒவ்வொருவரும் தனக்குத் தோன்றியவாறு பொருள் கூறுகின்றனர். சிலர் இவை வெறும் பிதற்றல் என்று கூறுகின்றனர். சூரிய மண்டலத்திற்குப் போவது, சந்திர மண்டலத்திற்குப் போவது, மின்னல் மண்டலத்தில் ஒருவன் அந்த ஆன்மாவுக்கு உதவி செய்வது இவைபற்றி யாருக்கும் எதுவும் தெரியாது. 

 சந்திர மண்டலத்தில் உயிர்கள் வாழ்கின்றன என்பது இந்துக்களிடையே நிலவும் ஒரு கருத்து. அங்கிருந்து உயிர் எப்படி வந்தது என்பதைக் காண்போம். இந்தப் பிறவியில் நற்செயல்கள் புரிந்த, ஆனால் ஞானம் பெறாதவர்கள் இறந்ததும் முதலில் புகை வழியாகவும், பின்னர் இரவிற்குள்ளும், பிறகு தேய்பிறையின் பதினைந்து நாட்களுக்கும், பிறகு சூரியன் தென் திசை நோக்கிச் செல்லும் ஆறு மாதங்களுக்கும், பிறகு தங்கள் முன்னோர்கள் வாழும் உலகிற்கும், பின்னர் ஆகாசத்திற்கும் சென்று சந்திர மண்டலத்தை அடைகிறார்கள். அங்கு அவர்கள் தேவர்களுக்கு உணவாக மாறுகிறார்கள். பின்னர் தேவர்களாகப் பிறந்து, நல்வினைப் பயன் முடியும்வரை அங்கே வாழ்கிறார்கள். நல்வினைப் பயன்கள் முடிந்ததும் மீண்டும் அதே வழியில் பூமிக்கு வருகிறார்கள். அப்போது முதலில் ஆகாசமாகி, பின்னர் காற்றாகி, பின்னர் புகையாகி, பிறகு பனிமூட்டமாகி, பின்னர் மேகமாகி அதன்பிறகு மழைத்துளிகளாகப் பூமியில் விழு கிறார்கள், பிறகு உணவுப் பொருட்களுள் புகுந்து, மனிதரால் உண்ணப்பட்டு அவர்களது குழந்தைகளாகின்றனர். நற்செயல் புரிந்தவர்கள் நல்ல குடும்பத்தில் பிறக்கிறார்கள்; தீய செயல் புரிந்தவர்கள் இழிந்தவர்களாக, ஏன், விலங்குகளாகக் கூடப் பிறக்கின்றனர். விலங்குகள் தொடர்ந்து இந்த உலகிற்கு வருவதும் இங்கிருந்து போவதுமாக இருக்கின்றன. அதனாலேயே இந்த உலகம் நிறைவதும் இல்லை, முற்றிலும் காலியாவதும் இல்லை . 

இதிலிருந்தும் நாம் பல கருத்துக்களைப் பெறலாம், போகப் போக நன்கு புரிந்துகொள்ளலாம். இவற்றின் பொருளைச் சிறிது பார்ப்போம். சொர்க்கத்திற்குச் செல்வதைக் கூறும் பகுதியைவிட அங்கிருந்து அவர்கள் பூமிக்குத் திரும்புவதைக் கூறும் பகுதி சற்று தெளிவாக இருக்கிறது. ஆனால் கடவுளை அறியாததுவரை நிலையான சொர்க்கம் என்பது ஒன்றும் இல்லை என்பதுதான் அதன் முழுக் கருத்து என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. பலன் கருதி, இந்த உலகில் நற்செயல்கள் புரிந்த, ஆனால் கடவுளை அடையாதவர்கள் இறந்த பிறகு இந்த வழி அந்த வழி என்று எவ்வாறாவது சொர்க்கத்தைச் சேர்கிறார்கள். நாம் பிறப்பதைப் போலவே அங்கு அவர்கள் தேவர்களின் குழந்தைகளாகப் பிறந்து, நல்வினைப் பயன் அனுமதிக்கும்வரை அங்கு வாழ்கிறார்கள்.  

வேதாந்தத்தின் அடிப்படைக் கருத்தொன்று இதன்மூலம் வெளியாகிறது. அதாவது பெயரும் உருவமும் கொண்டவை நிலையானவை அல்ல என்பதே அது. இந்தப் பூமி நிலையற்றது, ஏனெனில் அதற்குப் பெயரும் உருவமும் உள்ளது. அதுபோல் சொர்க்கங்களும் நிலையற்றவையாகத்தான் இருக்க வேண்டும். ஏனெனில் அவற்றிற்கும் பெயரும் உருவமும் உள்ளன. நிலை யான சொர்க்கம் என்று கூறுவதே முரணானது. ஏனெனில் பெயரும் உருவமும் உள்ளவை அனைத்தும் காலத்தில் முடிய வேண்டும். இவை வேதாந்தத்தின் முடிவான கோட்பாடுகள். எனவே சொர்க்கங்கள் பற்றிய கருத்துக்கள் கைவிடப்பட்டன.  

சொர்க்கம் நிலையானது என்ற கருத்து சம்ஹிதையில் காணப்படுகிறது. இது ஒருவாறு முகமதியர்களிடமும் கிறிஸ்தவர்களிடமும் நிலவும் கருத்தைப் போன்றதே. முகமதி யர்கள் இதை இன்னும் சற்று உறுதியாகச் சொல்கிறார்கள். சொர்க்கத்தில் ஆறுகளும் அழகிய தோட்டங்களும் நிறைந் திருக்கும் என்று அவர்கள் கூறுகிறார்கள். அரேபியப் பாலை வனங்களில் மிகவும் வேண்டப்படுவது தண்ணீர். எனவே சொர்க்கத்தைத் தண்ணீர் நிறைந்த இடமாகக் கருதுகிறான் முகமதியன். ஆண்டில் ஆறு மாதம் மழை பொழியும் நாட்டில் பிறந்தவன் நான். நான் சொர்க்கத்தை வறண்ட பகுதியாக எண்ண வேண்டும் போலும்! அதுபோல்தான் ஆங்கிலேயர் களும். சம்ஹிதையில் கூறப்பட்டுள்ள சொர்க்கங்கள் நிலை யானவை. இறந்து போனவர்கள் அங்கு அழகிய உடலைப் பெற்றுத் தங்கள் முன்னோர்களுடன் என்றும் மகிழ்ச்சியாக வாழ்கிறார்கள். பெற்றோர், பிள்ளைகள், உற்றார் உறவினர் என்று எல்லோரையும் சந்தித்து, இங்கு வாழ்வதைப் போலவே வாழ்ந்தாலும் மகிழ்ச்சி அங்கு அதிகம் நிலவுகிறது. இந்த வாழ் விலுள்ள துன்பங்கள், இடர்பாடுகள் அனைத்தும் மறைந்து மகிழ்ச்சி நிறைந்த சிறப்பான வாழ்க்கை மட்டுமே அங்கு இருக் கிறது. இந்த நிலையை எவ்வளவுதான் சுகபோகமானது என்று மனிதர்கள் கூறினாலும், உண்மை என்பது ஒன்று, சுகபோகம் என்பது மற்றொன்றே அல்லவா! உண்மையின் உச்சநிலையை அடையும்வரை உண்மை என்பது சுகமளிப்பதாக இல்லாத சந்தர்ப்பங்களும் உள்ளன. மாற்றங்களை விரும்பாததே மனித இயல்பு. அது ஏதாவது ஒன்றைச் செய்கிறது, பிறகு அதிலிருந்து வெளியே வர முடியாமல் துன்புறுகிறது. புதிய கருத்துக்களை மனம் ஏற்றுக் கொள்வதில்லை. ஏனெனில் அவை வசதிக் குறைவுகளை ஏற்படுத்துகின்றன. 

உபநிடதங்களில் ஓர் அற்புத மாறுதல் நிகழ்வதைக் காண் கிறோம்: இறந்தவர்கள் தங்கள் முன்னோர்களுடன் வாழ்ந்து வருகின்ற சொர்க்கங்கள் நிலையானவையாக இருக்க முடி யாது. ஏனெனில் பெயரும் உருவமும் உடைய எதுவும் அழியத் தானே வேண்டும் என்று அவை கூறுகின்றன. உருவத்துடன் கூடிய சொர்க்கங்கள் இருந்தால், காலப்போக்கில் அவை அழிந்தேயாக வேண்டும். கோடிக்கணக்கான ஆண்டுகள் அவை இருக்கலாம், ஆனால் அவை அழிய வேண்டிய காலம் ஒன்று வந்தே தீரும். இதனுடன் மற்றொரு கருத்தும் வெளிப்படுகிறது. இந்த உயிர்கள் பூமிக்குத் திரும்ப வேண்டியவையே. சொர்க் கங்கள் என்பவை நல்வினைகளின் பயனை அவர்கள் அனு பவிக்கும் இடம். நல்வினைப் பயன் தீர்ந்ததும் மீண்டும் அவை பூமிக்குத் திரும்பி விடுகின்றன. இதிலிருந்தும் ஒன்று புரிகிறது; மிகப் புராதன காலத்திலேயே காரணகாரியத் தத்துவத்தைப் பற்றி மனிதன் அறிந்திருந்தான் என்பதே அது. நமது தத்துவ வாதிகள் இதனை எப்படித் தத்துவ விளக்கங்களாலும் தர்க்க மொழிகளாலும் வெளியிட்டார்கள் என்பதைப் பின்னர் பார்ப் போம். ஆனால் இங்கே அவை ஏறக்குறைய மழலை மொழி போலவே உள்ளன.

 இந்த நூல்களைப் படிக்கும்போது, இவை அனைத்தும் அக அனுபவங்களே என்பதை உணரலாம். இவை செயல் முறைக்கு உகந்ததாக இருக்க முடியுமா என்று என்னை நீங்கள் கேட்டால், முதலில் இவை செயல்முறைக்கு உகந்தவை, பின்னரே தத்துவ நெறி என்பதுதான் என் பதில். முதலில் இவை அனுபவிக்கப்பட்டன, அறியப்பட்டன; பின்னரே எழுதப்பட்டன என்பதை நீங்கள் காணலாம். பண்டைய சிந்தனையாளர்களுடன் இந்த உலகம் பேசியது, பறவைகள் பேசின, விலங்குகள் பேசின, சூரியனும் சந்திரனும் பேசினர். சிறிதுசிறிதாக அவர்கள் பொருட்களை உணர்ந்தார்கள், இயற்கையின் இதயத்துள் புகுந்தார்கள். சிந்தனைத் திறத்தாலோ தர்க்க வாதத்தாலோ இன்று செய்யப்படுவதுபோல் பிறரது கருத்துக்களைப் பொறுக்கியெடுத்து ஒரு பெரிய நூல் இயற்றியோ, அவர்களுடைய நூல்களுள் ஒன்றைக் கொண்டு, நான் செய்வதுபோல் நீண்ட சொற்பொழிவு நிகழ்த்தியோ அல்லாமல் அமைதியான, பொறுமையான ஆராய்ச்சியின் மூலமே அவர்கள் உண்மையைக் கண்டறிந்தார்கள். இதன் முக்கிய நெறி செயல்முறையே, அப்படியே எப்போதும் இருந் தாகவும் வேண்டும். மதம் என்பது எப்போதும் செயல்முறை விஞ்ஞானமே. கருத்தளவில் மட்டுமே உள்ள மதம் என்பது என்றுமே இருந்ததில்லை. இனி இருக்கப் போவதுமில்லை. முதலில் செயல்முறை, பின்னரே அறிவு.

உயிர்கள் திரும்பி வருகின்றன என்ற கருத்து எப்போதுமே இருந்து வந்தது. பலனை எதிர்பார்த்து நற்செயல்கள் புரிபவர்கள் அதனைப் பெறுகின்றனர். ஆனால் இந்தப் பலன்கள் நிலை யானவை அல்ல. பலன் என்பது செயல் அதாவது காரணத்தின் அளவினதாகவே இருக்கும் என்ற காரணகாரியக் கருத்து வெகு அழகாகக் கூறப்படுவதை நாம் இங்கே காண்கிறோம். காரணத்தைப் போலவே காரியமும் இருக்கும். காரணம் முடிவுள்ளது, எனவே காரியமும் முடிவுள்ளதாகவே இருக்க வேண்டும். காரணம் நிலையானதாக இருந்தால் விளைவும் நிலையானதாக இருக்கும். ஆனால் நற்செயல் புரிவது போன்ற காரணங்கள் எல்லாம் எல்லை உள்ளவை. ஆதலால் எல்லை யற்ற விளைவுகளை இவற்றால் ஏற்படுத்த முடியாது. 

நாம் இப்போது கேள்வியின் மறுபக்கத்திற்கு வருகிறோம். நிலையான சொர்க்கம் என்பது இருக்க முடியாது. அது போலவே நிலையான நரகம் என்ற ஒன்றும் இருக்க முடியாது. வாழ்வில் ஒவ்வொரு கணமும் தீமையே செய்யும் ஒரு தீயவன் நான் என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள். ஆனாலும் எனது எல்லையற்ற வாழ்க்கையுடன் இந்த வாழ்க்கையை ஒப்பிட்டால், இது ஒன்றுமே இல்லை. எனவே நிரந்தரமான தண்டனை என்ற ஒன்று இருக்குமானால், முடிவுள்ள காரணத்திலிருந்து முடிவில்லாத விளைவு ஏற்படுவதாக ஆகிறது. அது ஒருபோதும் நடக்க முடியாது. என் வாழ்நாள் முழுவதும் நற்செயல் செய் தால் நிரந்தரமான சொர்க்கத்தைப் பெறுவேன் என்று சொன்னால் அது எப்படித் தவறு ஆகுமோ, அது போன்றது தான் இதுவும். 

உண்மையை அறிந்தவர்களுக்கு, அதை உணர்ந்தவர் களுக்கு மூன்றாவது ஒரு வழி உள்ளது. மாயைத் திரையைக் கடந்து செல்ல இது ஒன்றே வழி-அதுதான் உண்மையை அனுபவிப்பது. உண்மையை அனுபவிப்பது என்பது எதுவென உபநிடதங்கள் கூறுகின்றன- நன்மை, தீமை இவற்றை ஒத்துக் கொள்ளாமலிருப்பது; ஆனால் இவையெல்லாமே ஆன்மாவி லிருந்து வருகின்றன, எல்லாவற்றிலும் ஆன்மா இருக்கிறது என்பதை அறிந்து கொள்வது. அதாவது இந்த உலகத்தை மறுப்பது, கண்களை அதிலிருந்து திருப்பிவிடுவது, இறை வனைச் சொர்க்கத்தில்போல் நரகத்திலும், வாழ்வில்போல் சாவிலும் காண்பது. இதுதான் நான் கூறியதன் பொருள்.  

இந்த உலகம் கடவுளின் ஒரு சின்னம். ஆகாசம் இறைவனே, நாம் வாழ்ந்திருக்கும் இடமும் அவரே. எல்லாம் பிரம்மமே. இவற்றைக் காணவும் உணரவும் வேண்டுமே தவிர, வெறுமனே பேசுவதோ சிந்திப்பதோ போதாது. அனைத்திலும் இறைவனே, பிரம்மமே நிறைந்திருப்பதை ஆன்மா அறிந்துவிட்டால் அது சொர்க்கத்திற்கோ நரகத்திற்கோ வேறெங்குமோ போவதைப் பற்றிக் கவலைப்படாது; இந்தப் பூமியிலோ சொர்க்கத்திலோ மீண்டும் பிறப்பதைப் பற்றியும் அது கவலைப்படாது. ஆன்மாவைப் பொறுத்தவரையில் இவையெல்லாம் பொருளற் றவை. ஏனெனில் எல்லா இடமும் ஒன்றுதான். எல்லா இடங் களும் இறைவனின் கோயில்; எல்லா இடங்களும் புனித பூமி; சொர்க்கம், நரகம் என்று எங்கிலும் அது காண்பது இறை வனின் சான்னித்தியத்தையே. நன்மை தீமை, வாழ்வு சாவு இவை ஒன்றுமே இல்லை. இருப்பது எல்லையற்ற ஒன்றான பிரம்மமே.  

இந்த நிலையை அடைபவன் அப்போதே சுதந்திரன் ஆகிறான் என்று வேதாந்தம் கூறுகிறது. அவன் மட்டுமே இந்த உலகில் வாழ்வதற்குத் தகுதி உடையவன், மற்றவர் களுக்கு அந்தத் தகுதி இல்லை. தீமையைக் காண்பவன் எப்படி இந்த உலகில் வாழ முடியும்? அவனது வாழ்க்கை ஒரு துன்பச்சுமையே. அபாயங்களைக் காண்பவனின் வாழ்க்கை துன்பம் நிறைந்தது. மரணத்தைக் காண்பவனின் வாழ்க்கை துன்பம் நிறைந்தது. உண்மையை அறிந்து எல்லாவற்றிலும் உண்மையைக் கண்டவனே இந்த உலகில் வாழ முடியும்.  அவனால் மட்டுமே, ‘இந்த வாழ்வை நான் அனுபவிக்கிறேன், இந்த வாழ்வில் நான் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன்’ என்று சொல்ல முடியும். 

இதற்கிடையில், நரகத்தைப் பற்றிய கருத்து வேதங்களில் எங்குமே இல்லை என்பதையும் நான் உங்களுக்குக் கூறிக்கொள் கிறேன். அது பின்னாளில் புராணங்களில்தான் எழுந்தன. வேதங்களைப் பொறுத்தவரை மிகக் கடுமையான தண்டனை இந்த உலகில் மீண்டும் பிறப்பதே, திரும்பவும் வருவதே. ஆரம் பத்திலிருந்தே இந்தக் கருத்து நிர்க்குணத்தை நோக்கிச் செல் வதைக் காண்கிறோம். தண்டனை, வெகுமதி என்ற கருத்துக்கள் மிகவும் பௌதீகமானவை. நம்மைப் போலவே ஒருவனை விரும்பவும், இன்னொருவனை வெறுக்கவும் கூடிய மனிதக் கடவுள்கருத்திற்குத்தான் இவை பொருத்தமாக இருக்கும். இத்தகைய கடவுள் மட்டுமே தண்டனைகளோ வெகுமதிகளோ கொடுப்பார். இப்படிப்பட்ட கடவுளை நாம் சம்ஹிதையில் காண்கிறோம். அங்கே பயம் என்னும் கருத்து நுழைகிறது. ஆனால் உபநிடதங்களில் வந்த உடனேயே பயம் என்னும் கருத்து மறைந்து, அந்த இடத்தில் நிர்க்குணக் கருத்து ஏற்படு கிறது. எப்போதுமே உருவத்துடன் இணைந்திருக்கும் மனித னால் இந்த நிர்க்குணக் கருத்தைப் புரிந்துகொள்வது இயல் பாகவே மிகவும் கடினமானதுதான். பெரிய சிந்தனையாளர் களாகக் கருதப்படுபவர்கள்கூட இந்த நிர்க்குணக் கடவுள் கருத்தால் வெறுப்படைகின்றனர். ஆனால் கடவுளை மனித உருவில் எண்ணுவது பொருளற்றதாகவே எனக்குத் தோன்று கிறது. உயிருள்ளிருக்கும் கடவுள், உயிரற்ற கடவுள்; யாரும் பார்க்காத யாரும் அறியாத கடவுள், அறிந்த கடவுள்இவற்றுள் எது உயர்ந்த கருத்து? 

 நிர்க்குணக் கடவுளே உயிர்க் கடவுள்; ஒரு தத்துவம். சகுணக் கடவுள், நிர்க்குணக் கடவுள் இரு கொள்கைகளுக்கும் உள்ள வேறுபாடு இதுவே-சகுணக் கடவுள் கொள்கை மனித வடிவத்துடன் நின்றுவிடும். நிர்க்குணக் கடவுளோ தேவதை, மனிதன், மிருகம் எல்லாமாகத் திகழ்வதுடன், புலனாகாதவை யாகவும் இருக்கிறார். ஏனெனில் நிர்க்குணம் என்னும்போது அது குணங்களுடன் கூடிய அனைத்தையும் தழுவியது, பிரபஞ்சத்திலுள்ள அனைத்தின் மொத்தம், இதுதவிர எல்லை யற்றும் உள்ளது. ‘எப்படி ஒரே அக்கினி உலகில் பிரவேசித்து, பல்வேறு வடிவங்களில் வெளிப்படுகிறதோ, அவை தவிர எல்லையற்றதாகவும் இருக்கிறதோ” அதுபோன்றதே நிர்க்குண நிலை.  

வாழும் கடவுளையே நாம் வழிபட விரும்புகிறோம். நான் என் வாழ்க்கை முழுவதிலும் கடவுளைத் தவிர வேறு எதையும் கண்டதில்லை, நீங்களும் அப்படியே. இந்த நாற்காலியைப் பார்க்க வேண்டுமானால் முதலில் கடவுளைக் காண்கிறீர்கள், பின்னர் அவரிலும் அவர் மூலமும்தான் நாற்காலியைக் காண் கிறீர்கள். ‘நான் இருக்கிறேன்’ என்று கூறியபடியே அவர் எங்கும் இருக்கிறார், ‘நான் இருக்கிறேன்’ என்று உணர்கின்ற அந்தக் கணமே ஸத்தாகிய, இருப்பாகிய பரம்பொருளை நீங்கள் உணர்கிறீர்கள். நமது இதயத்திலும் பிற உயிர்களிலும் கடவுளைக் காண முடியாவிட்டால் வேறு எங்கு போய்க் காண முடியும்? ‘ஆணும் நீயே, பெண்ணும் நீயே, சிறுமியும் நீயே, சிறுவனும் நீயே, தடியுடன் தள்ளாடி நடக்கும் வயோதிகனும் நீயே, இளமைத் துடிப்புடன் கம்பீரமாக நடக்கும் இளைஞனும் நீயே. இருப்பவை எல்லாம் நீயே. அற்புதமான, வாழும் கடவுளாகிய நீயே இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் ஒரே உண்மைப் பொருள். 

ஒரு திரைக்குப் பின்னால் எங்கோ வாழ்கின்ற, யாரா லும் ஒருபோதும் காண முடியாத பரம்பரைக் கடவுளைப் பற்றிய கருத்திலிருந்து இந்தக் கருத்து பயங்கரமாக முரண் பட்டிருப்பதுபோல் பலருக்கும் தோன்றலாம். புரோகிதர் களோ, நாம் அவர்களைப் பின்பற்றி, அவர்கள் சொல்வதைக் கேட்டு, அவர்கள் நமக்குக் காட்டும் வழியில் நடந்தால் நாம் இறந்த பிறகு கடவுளை நேருக்குநேர் காண்பதற்குரிய அனு மதிச் சீட்டைத் தருவார்களாம்! சொர்க்கங்களைப் பற்றிய கருத்துக்கள் அனைத்தும் புரோகிதர்களின் பொருளற்ற தொழில்முறையின் சிறு உருமாற்றங்களே தவிர வேறென்ன? அவற்றிற்கு இந்த நிர்க்குணக் கருத்து அழிவுபூர்வமானதுதான். அது சர்ச்களிலும் கோயில்களிலும் உள்ள புரோகிதர்களின்  தொழிலை ஒழித்துக்கட்டிவிடுகிறது. இப்போது இந்தியாவில் பஞ்சம் நிலவுகிறது. ஆனால் அங்கே உள்ள கோயில்களில் ஒரு நாட்டையே வாங்கும் அளவு நகைகள் உள்ளன. புரோகிதர்கள் இந்த நிர்க்குணக் கருத்தை மக்களிடம் பேசினால் அவர்களது தொழில் போய்விடும். எனினும் நாம் சுயநலமின்றி, புரோகிதர் களின் ஆதிக்கமின்றி இதனை உபதேசிக்கவேண்டும். நீயும் கடவுள், நானும் கடவுளே. யார் யாரைப் பணிவது? யார் யாரை வழிபடுவது? கடவுளின் மிகவுயர்ந்த கோயில் நீயே. வேறு கோயில்களையோ, சிலைகளையோ, புனித நூல்களையோ வழிபடுவதைவிட உன்னை வழிபடுவதே சிறப்பானது. 

ஏன் சிலர் முற்றிலும் முரண்பட்ட கருத்துக்களுடன் இருக்கிறார்கள்? அவர்கள் விரலிடுக்குகளில் நழுவும் மீன்களைப் போன்றவர்கள். தாங்களே செயல்முறையில் சிறந்த அனுபவம் உடையவர்கள் என்று அவர்கள் சொல்கிறார்கள். மிகவும் நல்லது. ஆனால் இங்கேயே உங்களையே வழிபடுவதைவிட உயர்ந்த செயல்முறை வேறு எது இருக்க முடியும்? நான் உங்களைப் பார்க்கிறேன், உணர்கிறேன், நீங்களே கடவுள் என்பதை அறிகிறேன். அல்லாவைத் தவிர வேறு கடவுள் இல்லை என்று முகமதியர்கள் சொல்கிறார்கள். கடவுள் அல் லாத வேறு எதுவுமே இல்லை என்று வேதாந்தம் கூறுகிறது. இந்தக் கருத்து உங்களுள் பலரை அச்சுறுத்தலாம். ஆனால் சிறிதுசிறிதாக நீங்கள் புரிந்துகொள்வீர்கள். 

வாழும் கடவுள் உங்களுள் இருக்கிறார். ஆனால் நீங்கள் சர்ச்களையும் கோயில்களையும் கட்டிக்கொண்டு பல கற்பனைப் பிதற்றல்களை நம்பிக்கொண்டு திரிகிறீர்கள். மனித உடம்பில் உள்ள மனித ஆன்மா ஒன்றே வழிபடத் தக்க கடவுள். எல்லா விலங்குகளும்கூடக் கோயில்களே, ஆனால் மனிதனே இவற்றுள் மிகச் சிறந்தவன். கட்டிடங்களுள் தாஜ்மகால்போல் கோயில்களுள் மனிதனே சிறந்தவன். இந்தக் கோயிலில் என்னால் வழிபட முடியவில்லை என் றால் மற்ற கோயில்களால் எனக்கு எந்தப் பயனும் இல்லை. ஒவ்வொரு மனித உடல் என்னும் கோயிலிலும் உள்ள கடவுளை நான் உணர்கின்ற கணமே, ஒவ்வொரு மனிதனிலும் கடவுளைக் கண்டு அவன்முன் நான் வணங்கி நிற்கின்ற அந்தக் கணமே, நான் தளையிலிருந்து விடுபடுகிறேன். என்னைக் கட்டியுள்ள பந்தங்கள் எல்லாம் விலகுகின்றன. நான் சுதந்திரனாக ஆகிறேன். 

இதுவே செயல்முறைக்கு ஏற்ற சிறந்த வழிபாடு. கொள் கைகளுக்கோ ஊகங்களுக்கோ இங்குச் சற்றும் இடமில்லை. என்றாலும் இது பலரைப் பயமுறுத்துகிறது. இது சரியல்ல என்று அவர்கள் கூறுகிறார்கள். எங்கோ ஒரு சொர்க்கத்தில் இருக்கும் கடவுள் ஒருவர், தாமே கடவுள் என்று யாரிடமோ கூறியதாகத் தங்கள் முப்பாட்டனார்கள் சொல்லிவந்த பழைய கொள்கைகளையே அவர்கள் கூறி வருகிறார்கள். அந்தக் காலம் முதல் நம்மிடம் கொள்கைகள் மட்டுமே உள்ளன. அவர்களுக்கு இதுதான் செயல்முறை, நமது கருத்துக்கள் செயல்முறைக்குப் பொருந்தாததாம்! ஒவ்வொருவரும் தனக்கேற்ற ஒரு பாதையை அமைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று வேதாந்தம் கூறுவது உண்மையே. ஆனால் பாதையே லட்சியமாகாது. சொர்க்கத்தில் இருக்கும் கடவுளை வழிபடுவது என்பதெல்லாம் தவறல்ல. ஆனால் அவை உண்மையை நோக்கிச் செல்லும் படிகளே தவிர, அவையே உண்மை ஆகாது. அவை நல்லவை, மிகவும் அழகானவை; அவற்றுள் அற்புதமான கருத்துக்களும் உள்ளன. ஆனால் வேதாந்தம் ஒவ்வொரு படியிலும், ‘நண்பா, அறிய முடியாதவர் என்று நீ வழிபடுபவரையே நீயென்று நான் வழி படுகிறேன். அறிய முடியாதவராக யாரை நீ வழிபடுகிறாயோ, யாரை இந்த உலகம் முழுவதிலும் தேடுகிறாயோ அவர் என்றும் உன்னுள்ளேயே உள்ளார். அவர்மூலமே நீ வாழ்கிறாய். இந்த உலகத்தின் நிலையான சாட்சி அவரே’. ‘வேதங்கள் அனைத்தும் யாரை வழிபடுகின்றனவோ, இல்லை இல்லை, அதற்கும் மேலாக என்றும் நிலையான இந்த “நான்” என்பதில் யார் எப்போதும் உள்ளாரோ அவர் இருப்பதாலேயே இந்தப் பிரபஞ்சம் நிலைத் திருக்கிறது. பிரபஞ்சத்தின் வாழ்வும் ஒளியும் அவரே. இந்த ”நான்” உன்னிடம் இல்லாவிட்டால் உன்னால் சூரியனைக் காண முடியாது, எல்லாம் இருண்டதாகவே காணப்படும். அவர் ஒளிர்வதால்தான் நீ இந்த உலகைக் காண்கிறாய்.’   

 பொதுவாக இங்கு ஒரு பிரச்சினை எழுப்பப்படுகிறது. அதாவது இவையெல்லாம் மிகப் பெரிய கஷ்டத்திற்கு வழிகோலும் என்பதே அது. ‘நான் கடவுள். நான் செய்வ தெல்லாம், நினைப்பதெல்லாம் நன்மையே. ஏனெனில் கடவுள் தீமை செய்வாரா?’ என்று நாம் ஒவ்வொருவரும் எண்ணலாம். இப்படித் தவறாகப் பொருள்கொள்ளும் அபாயம் இருப்ப தாகவே வைத்துக் கொள்வோம். ஆனால் மறு பக்கத்தில் இதே அபாயம் இல்லையென நிரூபிக்க முடியுமா? அவர்கள் தங்களிலிருந்து வேறுபட்ட, சொர்க்கத்தில் இருக்கின்ற ஒரு கடவுளை வழிபடுகிறார்கள். அவரிடம் பயப்படுகிறார்கள். இவர்கள் பயத்தால் நடுங்கிய வண்ணமே பிறக்கிறார்கள். வாழ்க்கை முழுவதும் நடுங்கிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். இதனால் இந்த உலகம் பெரிதாக முன்னேறிவிட்டதா? சகுணக் கடவுளைப் புரிந்துகொண்டு வழிபடுபவர்கள் ஒருபக்கம், நிர்க்குணக் கடவுளைப் புரிந்துகொண்டு வழிபடுபவர்கள் மற்றொரு பக்கம்–எந்தப் பக்கத்தில் உலகின் மகோன்னதமான செயல்வீரர்கள் இருந்தனர்? எந்தப் பக்கத்தில் மாபெரும் செயல் வீரர்களும் மாபெரும் ஒழுக்க சீலர்களும் இருந்தனர்? நிச்சயமாக நிர்க்குணக் கடவுளை வழிபடும் பக்கம்தான். அச்சத்தால் நீதி நெறி வளரும் என்று எப்படி எதிர்பார்க்க முடியும்? அது ஒரு போதும் முடியாது. ‘ஒருவன் மற்றொருவனைப் பார்ப்பது, ஒருவன் மற்றொருவனுக்குத் துன்பம் செய்வது இவை அனைத்தும் மாயை, வேறு ஒருவர் இருப்பதைக் காணாமல், வேறு ஒருவருக்கும் தீங்கு செய்யாமல் எல்லாமே ஆன்மாவாகி விடும்போது யார் யாரைக் காண்பது? யாரை யார் உணர்வது?’ எல்லாம் அவரே, அதேவேளையில் எல்லாம் நானே. ஆன்மா புனிதம் அடைந்துவிட்டது. அப்போது, அப்போது மட்டுமே நாம் அன்பு என்றால் என்ன என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடியும். அச்சத்தால் அன்பு வரவே வராது. அன்பின் அடிப் படையே சுதந்திரம்தான். நாம் உண்மையிலேயே இந்த உலகத்தை நேசிக்கத் தொடங்கும்போதுதான் சகோதரத்துவம் என்றால் என்ன, மனிதகுலம் என்பது என்ன என்பதையெல்லாம் தெரிந்துகொள்ள முடியும்; அதற்கு முன்பல்ல.  

எனவே நிர்க்குணக் கொள்கை பயங்கரமான தீமையில் உலகை ஆழ்த்திவிடும் என்று கூறுவது சரியல்ல. சகுணக்கடவுள் கொள்கையால் மட்டும் தீமைகள் ஏற்படவில்லையா? அது பிரிவினைவாதத்தை உண்டாக்கவில்லையா? அதனால் அவர்கள் தங்களுக்குள் அடித்துக்கொண்டு, மண்டையை உடைத்துக்கொண்டு உலகம் முழுவதையும் ரத்தக் கடலாக்க வில்லையா? ‘எனது கடவுள்தான் பெரியவர். இதைப் போர் முனையில் தீர்மானித்துக் கொள்வோம்’-இதுவே துவைதக் கொள்கையால் உலகம் முழுவதிலும் ஏற்பட்ட விளைவு. இந்தக் குறுகிய வழிகளிலிருந்து வெளியே வாருங்கள், பகலின் பரந்த வெளிச்சத்திற்கு வாருங்கள், எல்லையற்ற ஆன்மா சிறிய குழிகளில் வாழ்ந்து திருப்தி காண முடியுமா? ஒளியுல கிற்கு வாருங்கள். இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் உள்ள அனைத்தும் உங்களுடையதே. கைகளை நீட்டி அதனை அணைத்துக் கொள் ளுங்கள். எப்போதாவது அப்படி உங்களுக்கு செய்யத் தோன்று மானால் நீங்கள் கடவுளை உணர்ந்துவிட்டீர்கள்.  

‘எல்லையற்ற, பெருமைமிக்க, சிறப்பான இந்த அன்பால் பிரபஞ்சமே பொங்கிப் பெருகிப் பரவுவதுவரை தெற்கிலும் வடக்கிலும் கிழக்கிலும் மேற்கிலும் விண்ணிலும் மண்ணிலும் தமது அன்பு வெள்ளத்தைப் பாய்ச்சினார் என்று வரும் புத்தரது அறவுரையின் பகுதி உங்கள் நினைவுக்கு வருகிறதா? அந்த உணர்ச்சி கொள்ளும்போதே நீங்கள் உண்மையான மனிதர். இந்தப் பிரபஞ்சம் முழுவதும் ஒருவரே. அற்ப விஷயங்களை உதறித் தள்ளுங்கள். எல்லையற்ற ஒன்றைப் பெறுவதற்காகச் சாதாரண விஷயங்களை விட்டுவிடுங்கள். பேரானந்தத்தைப் பெறுவதற்காக இந்தச் சிறிய இன்பங்களை விட்டுவிடுங்கள். எல்லாமே உங்களுடையவை, ஏனெனில் நிர்க்குணம் என்பது சகுணத்தையும் தன்னுள் அடக்கியதே. 

கடவுள் சகுணமானவர், அதேவேளையில் நிர்க்குணமாக வும் இருக்கிறார். எல்லையற்ற, நிர்க்குணமான புருஷனே மனிதனாகத் தோன்றுகிறான். எல்லையற்ற நாம் நம்மையே சிறுசிறு எல்லைகளுக்குள் கட்டுப்படுத்தியது போலுள்ளது. எல்லையற்றிருப்பதே நமது உண்மை இயல்பு என்கிறது வேதாந்தம். அது ஒருபோதும் மறைவதில்லை, என்றென்றும் நிலைத்திருக்கும். நாம் நமது கர்மங்களால் நம்மைக் கட்டுப் படுத்திக் கொள்கிறோம். கழுத்தைச் சுற்றிக் கட்டிய சங்கிலி போல் இந்தக் கர்மம் நம்மை இழுத்துவந்து எல்லைக்கு உட் படுத்தியிருக்கிறது. சங்கிலியை உடைத்து எறிந்து சுதந்திர ராகுங்கள். நியதிகளை எல்லாம் உங்கள் கால்களின் கீழிட்டு மிதியுங்கள். மனித இயல்பில் எந்த நியதியும் இல்லை , விதியும் இல்லை, வினையும் இல்லை. எல்லையற்றதற்கு எப்படி ஒரு நியதி இருக்க முடியும்? சுதந்திரம் என்பது அதன் மூலமந்திரம். சுதந்திரம் என்பது அதன் இயல்பு, அதன் பிறப்புரிமை. 

முதலில் சுதந்திரராக இருங்கள். பின்னர் எத்தனை தனித்துவங்களை வேண்டுமானாலும் உங்கள் விருப்பம்போல் வைத்துக் கொள்ளுங்கள். பின்னர் நாம் மேடையில் தோன்றி பிச்சைக்காரன் வேடத்தில் நடிக்கும் நடிகனைப்போல் நடிப் போம். நடிப்புப் பிச்சைக்காரனையும் உண்மையிலேயே தெருவில் பிச்சையெடுக்கும் பிச்சைக்காரனையும் ஒப்பிட்டு வேறுபாடுகளைக் காணுங்கள். ஒருவேளை இருவரும் பார் வைக்கு ஒன்றுபோல் தானிருப்பார்கள். பேச்சு வார்த்தைகளும் ஒன்றுபோலவே உள்ளன. ஆனாலும் எத்தனை வேறுபாடு! ஒருவன் பிச்சை எடுப்பதன்மூலம் ஆனந்தத்தை அனுபவிக் கிறான், மற்றொருவன் துன்பமும் துயரமும் அடைகிறான். எது இந்த வேறுபாட்டை ஏற்படுத்துகிறது? ஒருவன் சுதந்திரன், மற்றவன் கட்டுண்டவன். தன் வறுமை உண்மையல்ல, தான் நாடகத்திற்காகத் தரித்துள்ள வேடம் அது என்பதை நடிகன் உணர்ந்திருக்கிறான். உண்மைப் பிச்சைக்காரனோ தான் விரும் பினாலும் விரும்பாவிட்டாலும் பிச்சையெடுப்பதே தனது நிலை, தான் பிச்சையெடுத்தே தீர வேண்டும் என்று எண்ணு கிறான். இதுதான் நியதி. நமது உண்மை இயல்பை அறியாதது வரை, இயற்கைச் சக்திகள் ஒவ்வொன்றாலும் முன்னும் பின்னும் அலைக்கழிக்கப்பட்டு இயற்கையிலுள்ள எல்லா வற்றிற்கும் அடிமைகளாக இருக்கும் பிச்சைக்காரர்களே நாம். உதவி வேண்டி நாம் உலகம் முழுவதும் கதறுகிறோம், உதவி கிடைப்பதில்லை. கற்பனைக் கடவுள்களை நோக்கி அழு கிறோம், உதவி கிட்டுவதில்லை. ஆனாலும் உதவி வரும் என்று நம்பிக்கையுடன் இருக்கிறோம். இப்படிக் கதறி அழுவதும் நம்பிக் காத்திருப்பதுமாக ஒரு வாழ்க்கை முழுவதும் வீணா கிறது. இதே நாடகம் தொடர்ந்து நடைபெறுகிறது.  

சுதந்திரராக இருங்கள். யாரிடமிருந்தும் எதையும் எதிர் பார்க்காதீர்கள். உங்கள் கடந்தகால வாழ்க்கையைச் சற்றுத் திரும்பிப் பார்ப்பீர்களானால், கிடைக்காத உதவியைப் பிறரிடம் எதிர்பார்த்து ஏமாந்தது உங்கள் நினைவிற்கு வரும். வந்த உதவிகள் எல்லாம் உங்களுள் இருந்து வந்ததே. செய்த செயலின் பலனையே நீங்கள் பெறுகிறீர்கள். ஆனாலும் மற்றவர்களிட மிருந்து உதவியை எதிர்பார்க்கிறீர்கள்! என்ன வினோதம்! பணக்காரனின் வீட்டு முற்றத்தில் எப்போதும் பலர் கூடி இருப்பார்கள். நீங்கள் கவனித்துப் பார்த்தால் அவர்கள் ஒரே மனிதர்கள் இல்லை என்பது தெரியும். அந்தப் பணக்காரனிட மிருந்து ஏதாவது கிடைக்கும் என்று அவர்கள் நம்பியிருக் கிறார்கள். அவர்களுக்கு எதுவும் கிடைப்பதில்லை. இப்படியே நமது வாழ்க்கையும் வாழ்நாளெல்லாம் எதிர்பார்த்து, எதிர்பார்த்து, எதிர்பார்த்து முடிவில்லாத எதிர்பார்த்த லிலேயே கழிந்துவிடுகிறது.  

எதிர்பார்ப்பதை விட்டுவிடு என்கிறது வேதாந்தம். நீ ஏன் எதிர்பார்க்கிறாய்? உனக்கு எல்லாம் இருக்கிறது; இல்லை யில்லை , நீயே எல்லாமாக இருக்கிறாய். பின் எதை நீ எதிர் பார்க்கிறாய்? பைத்தியம் பிடித்த அரசன் ஒருவன் தனது நாட்டின் அரசனையே தேடித் திரிந்தானாம்! அவனால் என் றாவது அரசனைக் கண்டுபிடிக்க முடியுமா? முடியாது. ஏனெனில் அவனே அல்லவா அந்த அரசன்! நாட்டிலுள்ள நகரந்தோறும் கிராமந்தோறும் வீடுதோறும் அவன் தேடலாம், அழுது புலம்பலாம், ஆனாலும் அவனால் அரசனைக் கண்டு பிடிக்க முடியாது. ஏனெனில் அவன்தானே அந்த அரசன்! நாமும் முட்டாள் தனமாகக் கடவுளைத் தேடி அலைவதை விட்டுவிட்டு நாமே கடவுள் என்பதை அறிய வேண்டும். நாமே கடவுள் என்ற உண்மையை உணரும்போது மகிழ்ச்சியும் நிறைவும் அடைகிறோம். இப்படிப் பைத்தியக்காரத்தனமாகத் தேடி அலைவதை விட்டுவிட்டு உலகமாகிய நாடக மேடையில் உங்கள் பங்கை மட்டும் ஏற்று நடியுங்கள். 

நாம் காணும் காட்சி முழுவதும் மாறிவிட்டது. இந்த உலகம் ஒரு நிரந்தரமான சிறைச்சாலையாக இல்லாமல் சிறந்த விளையாட்டு மைதானமாகிவிட்டது. போட்டியும் பொறாமை களும் ஒழிந்து, பேரானந்தம் நிறைந்த, வசந்தகாலப் பூக்கள் நிறைந்த, வண்ணத்துப் பூச்சிகள் பறந்து திரியும் இன்பப் பேருலகமாகி விடுகிறது. நரகமாகக் காட்சி அளித்த அதே உலகம் சொர்க்க பூமியாகக் காட்சி அளிக்கிறது, கட்டுண்டவர் களுக்கு இது கடும் சித்திரவதைக் கூடம், சுதந்திரமானவர் களுக்கோ இது வேறுவிதமாகக் காட்சி அளிக்கிறது. இந்த வாழ்க்கையே பிரபஞ்ச வாழ்க்கை. சொர்க்கமும் மற்ற இடங் களும் இங்கேயே உள்ளன. மனிதர்களின் பிரதிபிம்பங் களான தேவர்களும் இங்கேயே உள்ளனர். தேவர்கள் தங்களைப் போன்று மனிதனைப் படைக்கவில்லை, மாறாக மனிதனே தேவர்களைப் படைத்தான். மூல அச்சுக்கள் இங்கேயே உள்ளன. இதோ இந்திரன், இதோ வருணன்; பிரபஞ்சத்தின் தேவர்கள் அனைவரும் இங்கேயே உள்ளனர். நாமே நமது நகல்களாக அவர்களை வெளிப்படுத்தினோம். நாமே இந்தத் தேவர் களின் மூல அச்சுக்கள். நாமே உண்மையானவர்கள். வழிபட வேண்டிய ஒரே தேவர்கள் நாமே.  

இதுவே வேதாந்தத்தின் கருத்து. இதுவே அதன் செயல் முறை. சுதந்திரர்களானதும் பைத்தியம் பிடித்துப்போய் சமுதாயத்தை உதறிவிட்டுக் காட்டிற்கு ஓடிக் குகைகளில் வாழ்ந்து உயிரைவிட வேண்டிய அவசியம் இல்லை. நாம் எங்கே இருந் தோமோ அங்கேயே இருப்போம். ஒன்றே ஒன்று: எல்லா வற்றையும் நன்கு புரிந்துகொள்வோம், அவ்வளவுதான். அதே நிகழ்ச்சிகள் தொடரும்; ஆனால் அவை புதிய பொருளைத் தரும். இந்த உலகை நாம் இன்னும் அறியவில்லை . சுதந்திரர் களாகும்போதுதான் அது என்ன என்பதை அறிந்து கொள் வோம்; அதன் உண்மை இயல்பைத் தெரிந்து கொள்வோம். விதி, நியதி, வினை என்பதெல்லாம் நமது இயல்பின் மிகச் சிறு பகுதியே என்பதை அப்போது காண்போம். இது ஒரு பக்கம், மற்ற பக்கத்தில் எப்போதும் சுதந்திரம் இருந்தே வந்தது. நாம் இதை அறியவில்லை. அதனால்தான், துரத்தப்பட்ட முயல் தரையில் முகத்தைப் புதைத்துக் கொள்வதுபோல் தீமை யிலிருந்து விடுபடுவதற்கான வெற்று முயற்சிகளில் ஈடுபடு கிறோம். மாயையின் காரணமான நமது உண்மை நிலையை மறக்க முயல்கிறோம், அது முடியவில்லை. அது எப்போதும் நம்மைக் கூவியழைத்துக்கொண்டே இருக்கிறது. கடவுளையும் தேவர்களையும் நாம் தேடியபோதும் புறச் சுதந்திரத்தை நாடிய போதும் உண்மையில் நமது உண்மை இயல்பையே தேடினோம். நாம் அந்தக் குரலைத் தவறாக எடுத்துக் கொண்டோம். அந்தக் குரல் நெருப்பிலிருந்தோ தேவனிடமிருந்தோ சூரியன், சந்திரன் அல்லது நட்சத்திரங்கள் போன்றவற்றிலிருந்தோ வருவதாக எண்ணினோம். இறுதியில் அவை நம்முள்ளிருந்தே வந்தன என்பதைத் தெரிந்து கொண்டோம். முடிவில்லாத சுதந்தி ரத்தைப்பற்றி ஒலித்துக் கொண்டிருக்கின்ற முடிவில்லாத அந்தக் குரல் நம்முள்ளேயே உள்ளது. அதன் கீதம் என்றுமே ஒலித்துக் கொண்டிருக்கிறது. அந்த ஆன்ம கீதத்தின் ஒரு பகுதி இந்தப் பூமியாக, நியதியாக, பிரபஞ்சமாக ஆகியுள்ளது. எனினும் அது என்றும் நமதாகவே இருந்தது. நம்முடைய தாகவே என்றும் இருக்கும். வேதாந்தத்தின் குறிக்கோளை ஒரு வார்த்தையில் சொல்ல வேண்டுமானால் மனிதனை உள்ளது உள்ளபடி அறிவது என்பதே. வெளிப்பட்டு நிற்கும் கடவுளாகிய உங்கள் சகோதர மனிதனை வழிபடவில்லை என்றால் வெளிப் பட்டுத் தோன்றாத கடவுளை எப்படி வழிபட முடியும்?– இதுதான் வேதாந்தத்தின் செய்தி. 

 ‘காணும் உங்கள் சகோதரனிடம் உங்களால் அன்பு கொள்ள முடியாதென்றால் காணாத கடவுளிடம் நீங்கள் எப்படி அன்பு கொள்ள முடியும்?’ என்று பைபிள் கூறுவது நினைவுக்கு வருகிறதா? மனித முகங்களில் அவரைக் காண முடியவில்லை என்றால் மேகங்களிலும், உயிரற்ற ஜடப்பொருட் களால் ஆன உருவங்களிலும், மூளை புனைந்த கற்பனைக் கதைகளிலும் எப்படிக் காண முடியும்? ஆணிலும் பெண்ணிலும் நீங்கள் கடவுளைக் காணத் தொடங்கும்போதுதான் உங்களை மத உணர்வு உடையவன் என்று நான் சொல்வேன். அதன் பின்பே, ‘உன் வலது கன்னத்தில் அடித்தால் இடது கன்னத்தை யும் காட்டு’ என்பதன் பொருளை நீங்கள் புரிந்துகொள்வீர்கள். மனிதனையே, ஏன், எல்லாவற்றையும் கடவுளாகப் பார்க்கும் போதுதான் புலியும்கூட வரவேற்கத் தக்கதாகும். உங்கள் முன் தந்தை, தாய், நண்பன், குழந்தை என்று பல்வேறு உருவங் களில் தோன்றும் ஒவ்வொருவரும் அந்த அழிவற்ற ஆனந்தப் பொருளான கடவுளே. நம்முடன் விளையாடும் நமது ஆன்மாவே. 

நமது மானிட உறவுமுறைகள் இப்படித் தெய்வீகமாவது போலவே, கடவுளிடமும் நமது உறவுமுறை பலவிதமாக மாறு படலாம். நாம் அவரை நமது தந்தை, தாய், நண்பன், காதலன் என்றெல்லாம் கருதலாம். கடவுளைத் தந்தையாகக் கருதுவதை விடத் தாயாகக் காண்பது உயர்ந்த லட்சியம். அதைவிடச் சிறந்தது நண்பனாகக் கருதுவது. ஆனால் அனைத்திலும் மேலானது காதலனாக எண்ணுவதே. காதலிப்பவருக்கும் காதலிக்கப்படுபவருக்கும் வேறுபாடு இல்லாத நிலைதான் அனைத்திலும் உச்சம்.  

பழைய பாரசீகக் கதை உங்கள் நினைவிற்கு வரலாம். காதலன் ஒருவன் தன் காதலியின் வீட்டிற்குச் சென்று கதவைத் தட்டினான். உள்ளிருந்து, ‘யாரது?’ என்று கேள்வி வந்தது. அதற்கு அவன், ‘நான்தான்’ என்றான். உள்ளிருந்து எந்தப் பதிலும் வரவில்லை . மீண்டும், ‘நான் வந்திருக்கிறேன்’ என்றான், கதவு திறக்கப்படவில்லை. மூன்றாம் முறையாகக் கதவைத் தட்டினான். ‘யாரங்கே?’ என்ற கேள்வி மீண்டும் வந்தது. அதற்கு அந்தக் காதலன், ‘என் அன்பே , நான் நீயே’ என்றான். உடனே கதவு திறந்தது. கடவுளிடம் நமது தொடர்பும் இவ்வாறே இருக்க வேண்டும். எல்லாவற்றிலும் இறைவனே இருக்கிறான். எல்லாமாகவும் அவனே இருக்கிறான். ஒவ்வோர் ஆணும் பெண்ணும் நாம் தொட்டறியக்கூடிய, ஆனந்தமயமான, வாழும் கடவுளே. கடவுள் அறிய முடியாதவர் என்று யார் சொன்னார்கள்? அவரைத் தேடியலைய வேண்டும் என்று யார் சொன்னார்கள்? நாம் கடவுளை என்றும் காண்கிறோம். நாம் அவருள்ளேயே என்றும் வாழ்கிறோம். அவர் எங்கும் எப்போதும் அறியப்படுபவர், என்றென்றும் வழிபடப்படுபவர்.  

இப்போது பிற வழிபாட்டு முறைகள் தவறல்ல என்ற மற்றொரு கருத்து எழுகிறது. சடங்குகளும் கிரியைகளும், அவை எவ்வளவு பண்படாதவை என்று கருதப்பட்டாலும், அவற்றால் இறைவனை வழிபடுபவர்கள் தவறான வழியில் செல்பவர்களல்ல என்பது முக்கியமாக நாம் நினைவில்கொள்ள வேண்டியவற்றுள் ஒரு கருத்தாகும். இது உண்மையிலிருந்து உண்மைக்குச் செல்லும் பயணம், தாழ்ந்த உண்மையிலிருந்து மேலான உண்மைக்குச் செல்லும் ஒரு பயணம். இருள் என்பது ஒளி குறைந்தநிலை. தீமை என்பது நன்மை குறைந்த நிலை. தூய்மையின்மை என்பது தூய்மை குறைந்த நிலை. பிறரும் நம்முடன் ஒரே பாதையில் வருபவர்கள் என்பதை உணர்ந்து அவர்களுடன் அன்பாகவும் கருணையுடனுமே நாம் வாழ வேண்டும். இதை மறக்கக் கூடாது. நீங்கள் சுதந்திரராக இருந் தால் மற்றவர்களும் விரைவாகவோ சற்றுத் தாமதமாகவோ சுதந்திரம் அடைவார்கள் என்பதை நினைக்க வேண்டும். நீங்கள் சுதந்திரமாக இருந்தால் எப்படி உங்களால் நிலையற்றதைப் பார்க்க முடியும்? உண்மையில் நீங்கள் தூயவராக இருந்தால் தூய்மையின்மையை நீங்கள் எப்படிக் காண முடியும்? உள்ளே இருப்பதுதான் வெளியில் தோன்றுகிறது. நம்முள் தூய்மை யின்மை இல்லாமல் வெளியில் அதைக் காண முடியாது. 

வேதாந்தத்தின் செயல்முறைக் கருத்துக்களுள் இதுவும் ஒன்று. இதனை நாம் வாழ்க்கையில் செயல்படுத்துவோம் என்று நான் நம்புகிறேன். இதைச் செயல்முறையில் கொண்டு வரவே நமது முழு வாழ்வும் உள்ளது. ஆனால் அதிருப்தியுடனும் நிறைவற்றும் செயல்படுவதை விட்டு திருப்தியுடனும் நிறை வுடனும் நாம் செயலாற்ற வேண்டும். ஏனெனில் உண்மை நம் முள்ளேயே உள்ளது என்பது நமக்குத் தெரியும். அது நமது பிறப்புரிமை. கைக்கு எட்டும்படி அதை வெளிப்படுத்துவதே நாம் செய்ய வேண்டியது.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s