செயல்முறை வேதாந்தம் 1

செயல்முறை வேதாந்தம்

செயல்முறை வேதாந்தம் என்ற சொல்லைப் பிரபல மாக்கியவர் சுவாமி விவேகானந்தர். காட்டிலும் குகைகளிலும் வாழும் முனிவர்கள் மட்டுமல்ல, நாட்டிலும் நகரங் களிலும் அதன் பரபரப்பிலும் வாழ்கின்ற ஒவ்வொருவரும் வேதாந்தத்தைக் கடைப்பிடிக்கலாம் என்பதை ஆணித்தரமாக எடுத்துக் காட்டினார் அவர். வேதாந்தத் தத்துவத்தின் உயிரூட்டும் தத்துவங்களையும், அவற்றை எவ்வாறு செயல் முறைப் படுத்துவது என்பது பற்றியும் அவர் பேசிய நான்கு சொற்பொழிவுகளே ‘செயல்முறை வேதாந்தம்’. லண்டனில் 1896 நவம்பர் 10, 12, 17, 18-ஆம் தேதிகளில் அவர் நிகழ்த்திய சொற்பொழிவுகள் இவை.


‘வேதாந்தத் தத்துவத்தின் செயல்முறைப் பகுதியைப் பற்றிச் சில வார்த்தைகள் பேசும்படி என்னை நீங்கள் கேட்டிருக் கிறீர்கள். நான் முன்பே கூறியதுபோல் கோட்பாடு மிகவும் சிறப்பானதுதான், ஆனால் அதனை எப்படிச் செயல்முறைப் படுத்துவது? செயல்முறையில் பயன்படுத்த முடியாத கோட்பாடு கள் வெறும் அறிவு வளர்ச்சிக்கான பயிற்சியாக இருக்குமே தவிர, வேறு வகையான மதிப்பு அதற்கு இருக்காது. எனவே வேதாந்தம் ஒரு மதம் என்றால் அது நடைமுறையில் கடைப் பிடிக்கத் தக்கதாக இருக்க வேண்டும்; நமது வாழ்க்கையின் ஒவ்வோர் அம்சத்திலும் செயல்படுத்தத் தக்கதாக இருக்க வேண்டும். அது மட்டும் அல்ல, மதத்திற்கும் உலக வாழ்க்கைக் கும் இடையில் கற்பிக்கப்பட்டுள்ள போலி வேறுபாடுகள் எல்லாம் மறைய வேண்டும். ஏனெனில் வேதாந்தம் ஒருமையை, எல்லாம் ஒரே உயிர் என்ற தத்துவத்தைத்தான் உபதேசிக்கிறது.

மதத்தின் லட்சியங்கள் நமது வாழ்க்கையின் எல்லா அம்சங் களையும் தழுவுவதாக இருக்க வேண்டும்; நமது எண்ணங்களை எல்லாம் ஊடுருவி நிற்க வேண்டும். செயல் முறையில் அவை மிக அதிகமாக இருந்தாக வேண்டும். அவற்றின் செயல் முறைப் பகுதியை, போகப்போக உங்களுக்கு விளக்குவேன். இந்தத் தொடர் சொற்பொழிவுகள் அதற்கு அடிப்படையாக அமைகின்றன.

முதலில் நாம் கோட்பாடுகளை ஆராய்வோம். பிறகு அவை எப்படிக் காட்டுக் குகைகளிலிருந்து பரபரப்பான தெருக் களுக்கும் நகரங்களுக்கும் கொண்டு வரப்பட்டன என்பதைத் தெரிந்துகொள்வோம். இவற்றில் நாம் காணும் வினோதமான அம்சம் என்னவென்றால், இந்தக் கருத்துக்கள் எல்லாம் வனத் தில் ஏகாந்த வாழ்வின் விளைவாகக் கிடைத்தவை அல்ல; மிகவும் பரபரப்பான வாழ்க்கை நடத்துபவர்கள் என்று நாம் நினைப்பவர்களிடமிருந்து, அதாவது மன்னர்களிடமிருந்தே இவை தோன்றியிருக்கின்றன. 

ஆருணி என்ற முனிவரின் மகன் சுவேதகேது. ஆருணி முனிவர் காட்டில் வாழ்ந்தவராகத்தான் இருக்க வேண்டும். எனவே சுவேதகேது காட்டிலேயே வளர்ந்தான். அவன் பாஞ் சால மன்னனான பிரவாஹண ஜைவலியின் அரண்மனையை அடைந்தான்.  

சுவேதகேதுவிடம் அந்த மன்னன் கேட்டான்: 

‘மரணத்தின்போது உயிர்கள் எப்படி வெளியேறுகின்றன என்பது உனக்குத் தெரியுமா?’ 

‘தெரியாது அரசே.’ 

‘அவை எப்படி இங்கே திரும்புகின்றன?’ பயன் ‘தெரியாது அரசே.’ 

‘முன்னோர்கள் சென்ற வழிகளும் தேவர்கள் போகும் பாதைகளும் உனக்குத் தெரியுமா?’ 

‘இல்லை அரசே.’  

அரசன் மேலும் பல கேள்விகளைக் கேட்டான். ஒன்றிற்கும் சுவேதகேதுவால் பதில் கூற முடியவில்லை . எனவே அவன், ‘உனக்கு ஒன்றுமே தெரியவில்லை’ என்று சுவேதகேதுவிடம் கூறிவிட்டான்.  

சுவேதகேது தன் தந்தையிடம் திரும்பிச் சென்றான். அவனுடைய தந்தை, தம்மாலும் அவற்றிற்கு விடை கூற இயலாதென்று கூறினார். சுவேதகேதுவிற்குக் கற்பிக்கக் கூடாது என்பது அவரது எண்ணம் அல்ல. அவருக்கும் இவற்றைப்பற்றி எதுவும் தெரியவில்லை . எனவே சுவேதகேது தன் தந்தையுடன் அரசனை அணுகி, அந்த ரகசியங்களைத் தங்களுக்குத் தெளிவு படுத்துமாறு கேட்டுக் கொண்டான். அதற்கு அரசன், அந்த ரகசியங்களை இதுவரை அரசர்கள் மட்டுமே அறிந்திருந்தார்கள் என்றும், மதக்குருமார்களுக்கு இவைபற்றி ஒன்றும் தெரியாது என்றும் கூறினான். இருந்தாலும் அவர்கள் விரும்பியதால் அவர்களுக்குக் கற்பிக்கத் தொடங்கினான்.  

இந்த வேதாந்தக் கருத்துக்கள், காடுகளில் சென்று தியானம் செய்ததால் மட்டும் உணரப்பட்டவை அல்ல; அவற்றின் மிகச் சிறந்த பகுதிகள் எல்லாம் அறிவுத்திறன் மிக்க, அதேவேளையில் அதிகமான வேலைகள் நிறைந்த அன்றாட வாழ்க்கை நடத்துபவர்களால் வெளிப்படுத்தப்பட்டவை என்பதைப் பல்வேறு உபநிடதங்கள் வாயிலாக அறிகிறோம். லட்சக் கணக்கான மக்களை ஆளும் அரசனைவிடப் பரபரப்பு மிக்க ஒருவரை நாம் காண முடியாது. அவர்களுள் சிலர் ஆழ்ந்த சிந்தனையாளர்களாக இருந்திருக்கிறார்கள். 

இதையெல்லாம் பார்க்கும்போது, இந்தத் தத்துவம் செயல் முறைக்கு மிகவும் ஏற்புடையது என்பது தெரியவருகிறது. உங்களுள் பலரும் பகவத்கீதையைப் படித்திருக்கலாம். வேதாந்தத் தத்துவத்தின் மிகச் சிறந்த விளக்கவுரை அது. ஆச்சரியமான விஷயம் என்னவென்றால் பகவத்கீதை போர்க்களத்தில் கூறப்பட்டது. அங்குதான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் அர்ஜுனனுக்கு இந்தக் கருத்துக்களை உபதேசித்தார். தீவிரமான செயல்பாடு, அதன் நடுவில் எல்லையற்ற அமைதி-இதுதான் கீதையின் ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் ஒளிவீசித் திளைக்கும் செய்தியாகும். இதுவே செயல்புரிவதன் ரகசியம். இதை அடைவதே வேதாந்தத்தின் லட்சியம். செயலற்ற நிலை என்றால் நாம் என்ன புரிந்துகொள்கிறோமோ, அந்த மந்த நிலை ஒரு போதும் வேதாந்தத்தின் லட்சியம் அல்ல. அதுதான் லட்சியம் என்றால் நம்மைச் சுற்றியுள்ள சுவர்களே மிகச் சிறந்த அறிவாளி களாகிவிடும். அவைதாம் செயல்புரிவது இல்லையே! ஒன்றும் செய்யாமலிருக்கும் மண்ணும் மரங்களும் உலகில் சிறந்த ஞானிகள் ஆகிவிடும். அவையும் ஒன்றும் செய்வதில்லை அல்லவா! செயலற்ற நிலையை ஆசையுடன் இணைத்து விட்டால் அது செயல்நிலையாகிவிடும் என்பதும் கிடையாது. வேதாந்தத்தின் லட்சியமான உண்மையான செயல்நிலை என்பது, என்ன நடந்தாலும் சமநிலை குலையாத, கலங்காத, நிரந்தரமான அமைதியுடன் இணைந்தே இருக்கும். இதுவே செயல்புரிவதற்கு ஏற்ற மிகச் சிறந்த கருத்து என்பதை நமது அன்றாட வாழ்க்கை அனுபவத்தின்மூலம் நாம் உணரலாம்.  

செயல்புரிவதற்குப் பொதுவாக நாம் கொள்கின்ற ஆசை கூட இல்லாமல் எப்படிச் செயல்புரிய முடியும் என்று என்னிடம் பலரும் அவ்வப்போது கேட்டதுண்டு. சிறு வயதில் நானும் அப்படியேதான் நினைத்திருந்தேன். ஆனால் வயதாக ஆக, அனுபவம் வளரவளர அது உண்மை இல்லை என்பதைத் தெரிந்துகொண்டேன். ஆசை குறைகின்ற அளவிற்கு நாம் நன்றாகச் செயல்புரிவோம். அமைதி நம்மிடம் மிகுந்தோறும் நமக்கு நன்மை பெருகுகிறது; நம்மால் அதிகம் செயல்புரிய முடிகிறது. உணர்ச்சிகளைக் கட்டவிழ்த்து விடுமளவிற்கு நாம் ஆற்றலை இழக்கிறோம், நமது நரம்புகள் தளர்வுறுகின்றன, மனம் சஞ்சலத்திற்கு உள்ளாகிறது, மிகக் குறைந்த அளவே வேலை செய்ய முடிகிறது. வேலை செய்யச் செலவிட்டிருக்க வேண்டிய ஆற்றலை, ஒன்றுக்கும் பயன்படாத வெறும் உணர்ச்சிப் பெருக்கில் வீணாக்குகிறோம். மனம் ஒருமுகப் பட்டு, அமைதியாக இருக்கும்போதுதான் அதன் ஆற்றல் முழு வதும் நற்செயல் புரியப் பயன்படுகிறது. இந்த உலகம் தந்த செயல்வீரர்களின் வாழ்க்கையைப் பார்த்தால் அவர்கள் அற்புத மான அமைதி மிக்கவர்கள் என்பது தெரிய வரும். எதனாலும் அவர்களது சமநிலையைக் கலைக்க முடிவதில்லை. அதனால் தான் கோபப்படும் ஒரு மனிதனால் அதிக அளவு வேலை செய்ய முடியாமல் போய்விடுகிறது; எதற்கும் கோபப்படாத மனிதன் சிறப்பான பணிகளைச் செய்ய முடிகிறது. கோபத் திற்கோ வெறுப்பிற்கோ ஏதாவது ஆசைகளுக்கோ இடம் கொடுப்பவனால் செயல்புரிய முடியாது. அவன் தன்னைத் தானே சிதைத்துக் கொள்கிறானே தவிர உண்மையாக எதையும் செய்து முடிப்பதில்லை. அமைதியான, மன்னிக்கக்கூடிய, சம நோக்குடைய, நிலைகுலையாத மனம் உடையவனே மிக அதிக அளவு செயல்புரிய முடிகிறது.

வேதாந்தம் லட்சியத்தை உபதேசிக்கிறது. இந்த லட்சியம் என்பது, நாம் கண்கூடாகக் காண்பதற்கும் செயல்முறை என்று நாம் கூறுவதற்கும் எவ்வளவோ அப்பால் இருக்கிறது. மனித இயல்பில் இரு போக்குகள் உள்ளன. ஒன்று லட்சியத்தை வாழ்க்கையுடன் சமரசப்படுத்திக் கொள்வது, மற்றொன்று வாழ்க்கையை லட்சியத்தை நோக்கி உயர்த்திக் கொள்வது. நாம் இவற்றைப் புரிந்துகொள்வது அவசியம். ஏனெனில் முதலில் கூறிய போக்குத்தான் நமது வாழ்வைக் கவரக்கூடிய தாக இருக்கிறது. என்னால் சிலவகையான வேலைகளைத்தான் செய்ய முடியும் என்று நான் நினைக்கிறேன். ஒருவேளை இவற்றுள் பலவும் தீயவையாக இருக்கலாம்; இவற்றின் பின்னணியில் நின்று தூண்டுவது கோபம், பேராசை, சுயநலம் போன்ற உணர்ச்சிகளாக இருக்கலாம். இப்போது யாராவது என்னிடம் வந்து, சுயநலத்தையும் சுயநல இன்பத்தையும் விட்டு விடுவதை முதல்படியாகக் கொண்ட ஒரு லட்சியத்தைப்பற்றிக் கூறினால், அது நடக்காத காரியம் என்றே நான் நினைப்பேன். எனது சுயநலத்துடன் ஒத்துப்போகின்ற ஒரு லட்சியத்தை என்னிடம் கூறினால், உடனே அதை மிகவும் மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொள்வேன். அதுவே என்னுடைய லட்சியமாகிவிடும்.  

‘வைதீகம்’ என்ற சொல் எப்படிப் பலவிதமாக விளக்கப் படுகிறதோ, அதுபோல் ‘செயல்முறை’ என்ற சொல்லையும் பலவிதமாக விளக்கலாம். ‘என்னுடையதே வைதீகம், உன்னு டையது அவைதீகம்’ என்பதுபோன்ற போக்குத்தான் செயல் முறையிலும் காணப்படுகிறது. அதாவது நான் எதைச் செயல் முறை என்று கருதுகிறேனோ அது ஒன்றே உலகத்தின் செயல் முறை என்று கூறுவது. நான் வியாபாரியானால் வியாபாரம் மட்டுமே செயல்முறைத் தொழில். ஒருவேளை நான் திருடனாக இருந்தால் திருடுவதே செயல்முறைக்கு மிகவும் ஏற்புடைய வழி, மற்றவை செயல்முறைக்கே பொருந்தாதவை. நாம் விரும்பு பவற்றிற்கும் நம்மால் செய்ய முடிந்தவற்றிற்கும் செயல்முறை என்ற சொல்லை எப்படிப் பயன்படுத்துகிறோம், பாருங்கள்! எனவே வேதாந்தம் மிகவும் செயல்முறைக்கு ஏற்புடையது என்று சொல்லும்போது இந்தப் பொருளில் புரிந்துகொள்ளக் கூடாது; வாழ்க்கையை லட்சிய நிலைக்கு உயர்த்துவது என்ற பொருளையே கொள்ள வேண்டும்.  

எவ்வளவு உயர்ந்ததாக இருந்தாலும் வாழ்க்கையில் கடைப் பிடிக்க முடியாத ஒன்றை வேதாந்தம் லட்சியமாகக் கூறுவ தில்லை. ஒரு லட்சியமாக இருப்பதற்கு ஏற்றவாறு அது விளங் கவும் செய்கிறது. சுருங்கச் சொன்னால், நீ தெய்வீகமானவன், ‘நீயே அது’ என்பதே வேதாந்தத்தின் லட்சியம். இதுவே வேதாந்தத்தின் சாரம். எவ்வளவு பிரித்துப் பொருள் கொண் டாலும், தர்க்க அறிவாகிய சிலம்பம் விளையாடினாலும், வேதாந்தம் உணர்த்துவது மனித ஆன்மா தூய்மையானது, எல்லாம் அறிந்தது என்பதையே. ஆன்மா பிறப்பதாகவும் இறப்பதாகவும் நாம் கொண்டிருக்கும் மூடக் கருத்துக்கள் எல்லாம் பொருளற்ற பிதற்றல்கள். ஆன்மா பிறந்ததும் இல்லை, இறப்பதும் இல்லை . நாம் சாகப் போவதாக பயப்படுவது எல்லாம் வெறும் மூடநம்பிக்கைகள். என்னால் இதைச் செய்ய முடியும், இதைச் செய்ய முடியாது என்று கூறுவதும்கூடப் பொருளற்றவைகளே. நம்மால் எதையும் செய்ய முடியும். 

ஒவ்வொரு மனிதனும் முதலில் தன்னிடம் நம்பிக்கை வைக்க வேண்டும் என்பதை வேதாந்தம் போதிக்கிறது. தனக்கு வெளியே உள்ள ஒரு சகுணக் கடவுளை நம்பாதவனை எப்படிச் சில மதங்கள் நாத்திகன் என்று கூறுகின்றனவோ, அது போலவே, தன்னிடம் நம்பிக்கை இல்லாதவனை நாத்திகன் என்று வேதாந்தம் கூறுகிறது. நமது ஆன்மாவின் மகிமையில் நம்பிக்கையின்மையே நாத்திகம் என்று வேதாந்தம் கூறுகிறது. சந்தேகமின்றி, பலருக்கு இது பயங்கரக் கருத்துதான். இது அடைய முடியாத குறிக்கோள் என்று நம்மில் பலரும் நினைக் கலாம். ஆனால் இதை ஒவ்வொரு மனிதனாலும் அடைய முடியும் என்று வேதாந்தம் வலியுறுத்துகிறது. இந்த லட்சியத்தை அடைவதில் ஆண், பெண், சிறுவர்கள், இனம், பால்வேற்றுமை போன்ற எதுவும் தடையாக இருக்க முடியாது. இதை அனை வரும் அடையலாம். ஏனெனில் இது ஏற்கனவே அறியப் பட்டது, ஏற்கனவே இருப்பது என்று வேதாந்தம் கூறுகிறது.  

இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் உள்ள ஆற்றல்கள் அனைத்தும் ஏற்கனவே நம்முடையவைதான். நமது கண்களை நாமே கை களால் மூடிக்கொண்டு இருட்டாக இருக்கிறது என்று அழுகிறோம். நம்மைச் சுற்றி இருள் என்பது இல்லவே இல்லை என்பதை உணருங்கள். கைகளை அகற்றுங்கள், எப்போதும் நிலவிக் கொண்டிருக்கின்ற அந்த ஒளியைக் காணலாம். இருள் என்பது ஒருபோதும் இருந்ததில்லை, பலவீனம் என்பது இருந்த தில்லை. நாம் பலவீனர்கள் என்று அழுகின்ற நாம் முட்டாள் களே. நாம் தூய்மையற்றவர்கள் என்று கதறுகின்ற நாம் முட்டாள்களே. எனவே லட்சியம் செயல்முறைக்கு ஏற்றது மட்டுமல்ல, அது எப்போதும் அப்படியேதான் இருந்து வந்தி ருக்கிறது என்பதையே வேதாந்தம் வலியுறுத்துகிறது. இந்த லட்சியம், இந்த உண்மை -இதுவே நமது சொந்த இயல்பு; மற்றவை அனைத்தும் பொய், உண்மையற்றது. ‘நான் அழியக் கூடிய சாதாரண மனிதன்’ என்று கூறும்போது உண்மைக்கு மாறுபட்ட ஒன்றை நீங்கள் கூறுகிறீர்கள். நீங்களே உங்களைப் பொய்யர்களாக்கிக் கொள்கிறீர்கள். ஏதோ கொடிய, வலுவற்ற, இழிவான ஒன்றினுள் உங்களை நீங்களே சுயமயக்கத்திற்கு ஆளாக்கிக் கொள்கிறீர்கள். 

பாவம் என்பதை வேதாந்தம் ஒத்துக்கொள்வதில்லை; தவறு என்பதையே ஏற்றுக் கொள்கிறது. அவற்றுள் மிகப் பெரிய தவறு, ‘நான் பலவீனன், நான் பாவி, இழிவான அற்பப் பிராணி, இதையோ அதையோ செய்யத் திறனற்றவன்’ என்று நமக்கு நாமே கூறுவதுதான் என்று வேதாந்தம் கூறுகிறது. இவ்வாறு எண்ணும்போதெல்லாம் உங்களைக் கட்டியிருக்கும் சங்கிலித் தொடரில் மேலும் ஒரு வளையத்தைச் சேர்த்துக் கொள்கிறீர்கள்; உங்கள் ஆன்மாவை நீங்கள் ஆழ்த்தியிருக் கின்ற சுயமயக்கத்தில் மேலும் ஓர் அடுக்கைச் சேர்க்கிறீர்கள். எனவே, தான் பலவீனன், தான் தூய்மையற்றவன் என்று நினைப்பவன் தவறு செய்கிறான்; ஒரு தீய கருத்தை உலகில் பரவவிடுகிறான். 

 நமது தற்போதைய வாழ்க்கையை, சுயமயக்கத்திற்கு உள்ளான இந்த வாழ்க்கையை, நாம் தவறுதலாகக் கொண் டுள்ள வாழ்க்கையை லட்சியத்துடன் சமரசப்படுத்தும் முயற்சி வேதாந்தத்தில் இல்லை. இந்தப் பொய்யான வாழ்க்கை ஒழிய வேண்டும், என்றும் நிலையாக இருந்துவரும் உண்மையான வாழ்க்கை வெளிவர வேண்டும், ஒளிவிட வேண்டும் என் பதையே அது வலியுறுத்துகிறது. இதை நாம் எப்போதும் மனத்தில் கொள்ள வேண்டும். ஒருவன் தூயவனாக மாறு கிறான் என்பது இல்லை, மேலும் மேலும் வெளித் தோற்றத் திற்கு வருகிறான் என்பதே உண்மை . திரை விலகுகிறது, ஆன்மாவின் இயல்பான தூய்மை வெளிப்படத் தொடங்கு கிறது. எல்லையற்ற தூய்மை, சுதந்திரம், அன்பு, ஆற்றல் அனைத்தும் ஏற்கனவே நமக்குரியவை. 

அடர்ந்த காடுகளிலும் குகைகளிலும் வசிப்பதால் மட்டு மல்ல, வாழ்க்கையின் எந்த நிலையிலுள்ள மனிதர்களாலும் இந்த லட்சியத்தை அடைய முடியும் என்று வேதாந்தம் கூறுகிறது. இந்த உண்மைகளைக் கண்டுபிடித்தவர்கள் காடு களிலும் குகைகளிலும் வசித்து வந்தவர்களோ, குறிப்பிட்ட வாழ்க்கை நிலையில் இருந்தவர்களோ அல்ல என்பதை நாம் கண்டோம். அவர்கள் மிகவும் பரபரப்பான வாழ்க்கை நடத் தியவர்கள், பெரிய படைத்தலைவர்கள், அரியாசனத்தில் அமர்ந்து கோடிக்கணக்கான மக்களின் நல்வாழ்விற்காக ஆட்சி புரிந்தவர்கள் என்று நாம் நம்புவதற்குத் தகுந்த காரணங்கள் உள்ளன. அதிலும் அரசன் என்பவன் ஏறக்குறைய பொம்மைபோல் இருந்துவரும் இந்தக் காலம் போன்றதல்ல அந்தக் காலம். ஏகாதிபத்திய முடிமன்னர்கள் வாழ்ந்த காலம் அது. அப்படியிருந்தும் இந்தக் கருத்துக்களைச் சிந்திக்கவும், அவற்றை உணரவும் மற்றவர்களுக்கு உபதேசிக்கவும் அவர் களுக்கு நேரமிருந்தது. அவர்களது வாழ்க்கையுடன் ஒப்பிடும் போது, ஓய்வான வாழ்க்கை என்று கூறத்தக்க வாழ்க்கை வாழ்ந்து வருகின்ற நமக்கு இது செயல்முறைக்கு எவ்வளவு ஏற்றதாக இருக்கும்! நமக்கு வேலைகள் மிகக் குறைவு, ஓய்வு நேரம் ஏராளம். இருந்தும் நம்மால் இதை அடைய முடியா தென்றால் அது பெருத்த அவமானம்! 

பழங்காலச் சக்கரவர்த்திகளின் தேவைகளுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால் நமது தேவைகள் ஒன்றும் இல்லாதவை. குரு க்ஷேத்திரப் போர்க்களத்தில் பெரிய படைத்தளபதியாக இருந்து, போர் செய்த அர்ஜுனனின் தேவைகளுடன் ஒப்பிட்டால் நமது தேவைகள் ஒன்றுமே இல்லை. அமளிதுமளியான அந்தப் போர்க்களத்திலும் வேதாந்தத் தத்துவங்களைச் சிந்திப்பதற்கும் அதைக் கடைப்பிடிப்பதற்கும் அவனுக்கு நேரம் இருந்தது. அதைவிட ஓய்வானதும், சுலபமானதும், வசதிகள் நிறைந்தது மான நமது வாழ்க்கையில், அவர்கள் செய்த அளவாவது நாம் செய்ய வேண்டாமா? நல்லது செய்ய வேண்டும் என்று உண்மை யிலேயே விரும்புவோமானால், இப்போது நமக்கு இருப்ப தாக எண்ணுகின்ற ஓய்வு நேரத்தைவிட அதிக நேரம் நமக்குக் கிடைப்பதைக் காண்போம். நமக்குக் கிடைத்திருக்கும் சுதந்திரத்தை நாம் சரியாகப் பயன்படுத்தினால், நமக்கு வேண்டும் என்று உறுதியாக நினைத்தால் இருநூறு லட்சியங் களை நாம் நிறைவேற்ற முடியும். ஆனால் லட்சியத்தை நடை முறை வாழ்க்கையின் மட்டத்திற்குக் கொண்டுவந்து அதன் மதிப்பைக் குறைத்துவிடக் கூடாது. 

மிகவும் வருத்தம் தருகின்ற ஒன்று என்னவென்றால், நாம் செய்யும் தவறுகளைப் பலவிதக் காரணங்கள் காட்டி மன்னித்து, நமது முட்டாள்தனமான தேவைகளையும் ஆசைகளையும் பார்த்தாலும் நம்மைத் திருத்தாமல் நம்மைத் தவறாக வழி நடத்திச் செல்லும் மனிதர்களை நாம் அடைந்திருப்பதுதான். அவர்கள் கூறும் லட்சியம்தான் நமக்குத் தேவையான லட்சியம் என்று நமக்கும் தோன்றிவிடுகிறது. ஆனால் உண்மை அதுவல்ல. இப்படிப்பட்ட எதையும் வேதாந்தம் போதிக்கவில்லை. நடை முறை வாழ்க்கை நமது லட்சியத்துடன் ஒத்துப்போக வேண்டும். நிகழ்கால வாழ்க்கையை, என்றும் அழியாத நிரந்தரமான வாழ்க்கையுடன் இணையச் செய்யவேண்டும். 

வேதாந்தத்தின் மையக் கருத்து இந்த ஒருமைதான் என் பதை நீங்கள் எப்போதும் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். இரண்டு உயிர், இருவித வாழ்க்கை , இரண்டு உலகங்கள் என்று மட்டுமல்ல, எதிலும் இரண்டு என்பது இல்லவே இல்லை. சொர்க்கங்களைப் பற்றியும், அவைபோன்ற விஷயங்களைப் பற்றியும் முதலில் வேதங்கள் கூறலாம். ஆனால் முடிவில் அவற்றின் உயர்ந்த தத்துவங்களின் உன்னத லட்சியங்களைப் பற்றிக் கூறும்போது அவற்றையெல்லாம் ஒதுக்கிவிடுகின்றன. இருப்பது ஒரே வாழ்க்கை , ஒரே உலகம், ஒரே இருப்புதான். எல்லாமே அந்த ஒன்றுதான். வேறுபாடு எல்லாம் அளவில் தானே தவிர, தன்மையில் அல்ல. நமது வாழ்வுகளின் வேறு பாடு தன்மையில் இல்லை. விலங்குகளுக்கும் மனிதர்களுக்கும் வேறுபாடுகள் உள்ளன, அவை மனிதர்களின் உணவிற்காகவே படைக்கப்பட்டிருக்கின்றன என்பதுபோன்ற கருத்துக்களை வேதாந்தம் முற்றிலும் மறுக்கிறது. 

விஞ்ஞானச் சோதனைகளுக்காக மிருகங்களை அறுப் பதைத் தடுப்பதான நல்லெண்ணத்துடன் ஒரு சங்கத்தை ஆரம்பித்துள்ளார்கள். ஒருநாள் இந்தச் சங்கத்தைச் சேர்ந்த ஒருவரிடம் நான், ‘நண்பரே, மிருகங்களை உணவிற்காகக் கொல்வதை நீங்கள் ஒத்துக் கொள்கிறீர்கள், ஆனால் சோதனை களுக்காக ஓரிரு பிராணிகளை அறுப்பதைத் தவறு என்கிறீர் களே, அது ஏன்?’ என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர், ‘மிருகங் களை விஞ்ஞான ஆராய்ச்சிக்காக அறுப்பது கொடுமை. ஆனால் அவை நமது உணவிற்காகத்தான் படைக்கப் பட்டுள்ளன’ என்றார். ஒருமை என்னும்போது அது மிருகங் களையும் சேர்த்துதான் குறிக்கிறது. மனிதனின் வாழ்க்கை அழியாதது என்று கூறினால், அதுபோலவே மிருகங்களின் வாழ்க்கையும் அழியாததுதான். வேறுபாடுகள் அளவில்தானே தவிர, தன்மையில் அல்ல. அமீபாவும் நானும் ஒன்றே; வேறு பாடு வெறும் அளவில் மட்டுமே. வாழ்க்கையின் மிக உயர்ந்த நோக்கில் இந்த வேற்றுமைகள் மறைந்தே போகும். புல்லுக்கும் மரத்திற்கும் இடையில் பெரிய வேறுபாடு தெரியும். ஆனால் உயரமான இடத்தில் ஏறி அங்கிருந்து பார்த்தால் புல்லும் மரமும் ஏறக்குறைய ஒன்றுபோல்தான் தோன்றும். அது போலவே மிக உயர்ந்த லட்சிய நோக்கில் உயர்ந்த மனிதனும் தாழ்ந்த பிராணியும் ஒன்றே. கடவுள் என்று ஒருவர் இருப்பதை நீங்கள் நம்பினால், அவருக்கு, மிருகங்களும் மனிதர்களும் ஒன்றாகத்தான் இருக்க வேண்டும். தமது மனிதக் குழந்தை களிடம் கருணையுடனும், மிருகக் குழந்தைகளிடம் கொடூர மாகவும் இருக்கும் கடவுள், பேயைவிடக் கொடியவர். அப்படி ஒரு கடவுளை வழிபடுவதைவிட நான் நூறு முறை உயிரிழக்கத் தயாராக இருக்கிறேன். எனது முழு வாழ்க்கையையும் அவருடன் போராடுவதில்தான் செலவிடுவேன். ஆனால் வேறுபாடுகள் கிடையாது. பொறுப்பற்ற, இரக்கமற்ற, ஒன்றும் அறியாதவர் களே வேறுபாடுகள் இருப்பதாகக் கூறுகிறார்கள்.

செயல்முறை என்ற சொல் தவறாகப் பயன்படுத்தப்படு கின்ற ஓரிடத்தைப் பார்ப்போம். நான் முற்றிலுமாக மாமிசம் சாப்பிடாதவன் அல்ல. ஆனால் அந்த லட்சியத்தை நான் புரிந்து கொள்கிறேன். அதை உண்ணும்போது அது தவறு என் பதை உணர்கிறேன். சில சூழ்நிலைகளில் உண்ண நேர்ந்தாலும் அது கொடியது என்பது எனக்குத் தெரியும். இந்த எனது பலவீனச் செயலை மறைப்பதற்காக, லட்சியத்தைக் கீழேயிறக்கி, நடைமுறை வாழ்க்கையின் மட்டத்திற்குக் கொண்டுவரக் கூடாது. புலால் உண்ணக் கூடாது, எந்த உயிருக்கும் துன்பம் தரக் கூடாது என்பதே லட்சியம். எல்லா விலங்குகளும் எனது சகோதரர்கள். அப்படி விலங்குகளையும் சகோதரர்களாக நீங்கள் கருதும்போதுதான், மானிட சகோதரத்துவம் மட்டும் அல்லாமல் அனைத்து ஆன்ம சகோதரத்துவத்தின் பாதையில் சிறிதாவது முன்னேறியவர்கள் ஆவீர்கள். இதெல்லாம் குழந்தை விளையாட்டுதான்! இதைப் பலரால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது, ஏனெனில் இதில் அன்றாட நடைமுறை வாழ்க்கையை விட்டு விட்டு லட்சியம் ஒன்றை நோக்கி முன்னேற வேண்டியிருக்கிறது. அப்படி இல்லாமல் அன்றாட வாழ்க்கையை ஒட்டிய ஒரு கொள்கையைக் கூறினால், அவர்கள் அதைச் செயல்முறைக்கு மிகவும் உகந்தது என்று ஏற்றுக்கொள்வார்கள். ப இப்படிப் பழமையிலிருந்து மாறாத தீவிர மன நிலையே மனிதர்களிடம் இருந்துவருகிறது. ஓரடிகூட முன்னேற நாம் விரும்புவதில்லை. மனித இனத்தைப்பற்றி எண்ணும்போதெல் லாம், பனியில் உறைந்து போனவர்களைப்பற்றி நான் படித்தது தான் நினைவிற்கு வருகிறது. அந்த நிலையிலேயே அவர்கள் தூங்க விரும்புகிறார்கள். அதைக் கலைக்க நாம் முயற்சித்தால், ‘என்னைத் தூங்கவிடுங்கள், பனியில் தூங்குவது எவ்வளவு சுகமாக இருக்கிறது!’ என்கிறார்கள். அந்தத் தூக்கத்திலேயே அவர்கள் இறந்தும்விடுகிறார்கள். நமது இயல்பும் அவ்வாறே உள்ளது. கால்களிலிருந்தே மரக்கத் தொடங்கிவிட்டது, எனினும் நாம் தூங்க விரும்புகிறோம்.

எனவே நீங்கள் லட்சியத்தை அடைவதற்காகப் போராட வேண்டும். யாராவது ஒருவர் வந்து, லட்சியத்தை உங்கள் நிலைக்கு இறக்கிக் கொண்டுவந்து, உயர்ந்த லட்சியம் இல்லாத மதத்தைப்பற்றிக் கூற வந்தால் அதை மதிக்காதீர்கள்! என்னைப் பொறுத்தவரை அது செயல்முறைக்குப் பொருந்தாத மதமே. ஆனால் யாராவது ஒருவர் மிக உயர்ந்த லட்சியத்தை உடைய மதத்தைக் காட்டினால் அதை ஏற்கத் தயாராக இருக்கிறேன். புலனின்பங்களையும் புலன்களின் பலவீனத்தையும் பரிந்து பேசுபவரிடம் எச்சரிக்கையாக இருங்கள். யாராவது அப்படிப் பட்ட ஒரு வழியைக் காட்டினால், அதைக் கேட்டு நடக்கும் அப்பாவிகளான நாம் புலன்களுக்கு அடிமையான மண் ணாங்கட்டிகளாகவே இருப்போம், ஒருபோதும் முன்னேற மாட்டோம். 

நான் இத்தகைய விஷயங்களை அதிகமாகப் பார்த்திருக் கிறேன், உலக அனுபவம் எனக்குச் சிறிது உண்டு. என் நாட்டில் மதப் பிரிவுகள் காளான்களைப் போன்று முளைக்கின்றன. ஆண்டுதோறும் புதிய பிரிவுகள் தோன்றிக்கொண்டே இருக் கின்றன. அவற்றுள் ஒரு விஷயத்தை நான் கவனித்துள்ளேன்; தசையாலான இந்த மனிதனை, உண்மைமனிதனுடன் ஒன்று படுத்திக் கூறாத பிரிவுகள் மட்டுமே வளர்கின்றன. பௌதீக உலகின் ஆரவாரங்களை மிகவுயர்ந்த லட்சியங்களுடன் சமரசப் படுத்துவது, கடவுளை மனித நிலைக்கு இறக்குவது போன்ற பொய்க் கருத்துக்கள் உள்ள இடங்களில் எல்லாம் அழிவே விளைவாக உள்ளது. உலகப் பற்றுக்களுக்கு அடிமையாகும் நிலைக்கு மனிதனை இழிவுபடுத்தக் கூடாது, அவனைக் கடவுள் நிலைக்கு உயர்த்த வேண்டும். 

அதேவேளையில் இந்தப் பிரச்சினைக்கு மற்றொரு பக்கமும் உள்ளது. நாம் மற்றவர்களை வெறுக்கக் கூடாது. நாம் எல்லோரும் ஒரே லட்சியத்தை நோக்கியே போய்க் கொண்டிருக்கிறோம். பலவீனத்திற்கும் பலத்திற்கும் உள்ள வேறுபாடு, அளவில் மட்டுமே; தர்மத்திற்கும் அதர்மத்திற்கும் உள்ள வேறுபாடு, அளவில் மட்டுமே; சொர்க்கத்திற்கும் நரகத்திற்கும் உள்ள வேறுபாடு அளவில் மட்டுமே; வாழ்விற்கும் மரணத்திற்கும் உள்ள வேறுபாடும் அளவில் மட்டுமே. ஆக, இந்த உலகத்திலுள்ள வேறுபாடுகள் எல்லாம் அளவில்தானே தவிர, தன்மையில் இல்லை. அடிப்படையில் எல்லாம் ஒன்றே அல்லவா! எல்லாம் ஒன்றே. எண்ணமாக, வாழ்க்கையாக, உடலாக, ஆன்மாவாகத் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்வது அதுவே. வேறுபாடுகள் எல்லாம் அளவில் மட்டுமே. எனவே நமது அளவிற்கு வளராதவர்களை வெறுக்க நமக்கு உரிமை யில்லை. யாரையும் வெறுக்காதீர்கள். முடிந்தால் உதவி செய்யுங்கள். இல்லாவிட்டால் பேசாமல் கைகளைக் கட்டிக் கொண்டு, நம் சகோதரர்களாகிய அவர்களை வாழ்த்துங்கள். அவர்கள் தங்கள் வழியிலேயே முன்னேறிப் போகட்டும். கீழே இழுப்பதும் வெறுப்பதும் செயல்புரியும் முறையல்ல. எந்தச் செயலும் அந்த வழியில் சாதிக்கப்பட்டதில்லை. நாம் நம்முடைய ஆற்றல் அனைத்தையும் மற்றவர்களைக் குறை கூறுவதில் வீணாக்குகிறோம். விமர்சிப்பதும் குறைகூறுவதும் ஆற்றலைப் பயனற்ற முறையில் வீணாக்குவதாகும். ஏனெனில் நாம் எல்லோரும் ஒரே பொருளையே பார்க்கிறோம், ஏறக் குறைய ஒரே லட்சியத்தை நோக்கியே போய்க் கொண்டிருக் கிறோம். நம்மிடையே உள்ள வேறுபாடுகளுள் பெரும் பான்மையும் வெளிப்படுத்துவதிலுள்ள வேறுபாடுகள் என்பதைக் காலப்போக்கில்தான் நாம் உணர்கிறோம்.  

பாவம் என்ற கருத்தை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். அது பற்றி வேதாந்தம் கூறுவதை இப்போது உங்களுக்குச் சொன் னேன். மற்ற கருத்து மனிதனைப் பாவி என்று கருதுகிறது. செயல்முறையில் இரண்டும் ஒன்றே; ஒன்று உடன்பாட்டில் கூறுகிறது, மற்றொன்று எதிர்மறையில் கூறுகிறது. ஒன்று மனிதனுக்கு அவனது வலிமையைக் காட்டுகிறது, மற்றொன்று பலவீனத்தைக் காட்டுகிறது. பலவீனம் இருக்கலாம், ஆனால் அதைப்பற்றிக் கவலைப்படாதீர்கள், நாம் வளர வேண்டும் என்கிறது வேதாந்தம். 

 மனிதன் பிறந்தபோதே நோய்களும் கண்டுபிடிக்கப்பட்டு விட்டன. ஒவ்வொருவருக்கும் தன் நோய் தெரியும். அதைப் பிறர் சொல்ல வேண்டியதில்லை. ஆனால் நோயைப்பற்றி எப் போதும் எண்ணிக்கொண்டே இருப்பது நம்மைக் குணப் படுத்தாது, அதற்கு மருந்து வேண்டும். நாம் வெளியிலுள்ள எதையும் மறந்து விடலாம், நல்லவர்களைப்போல் நடிக்கலாம். ஆனால் நமது பலவீனங்கள் நமக்கு நன்றாகத் தெரியும். பல வீனங்களை எண்ணிக் கொண்டிருப்பதில் பலன் ஒன்றுமில்லை, பலத்தை வளர்த்துக் கொள்ளுங்கள். எப்போதும் பலவீனத்தை எண்ணிக் கொண்டிருப்பது பலத்தை வளர்க்கும் வழியல்ல என்று வேதாந்தம் கூறுகிறது. பலவீனத்திற்குப் பரிகாரம் பலத்தை நினைப்பதே தவிர, பலவீனத்தை நினைப்பதல்ல.

 ஏற்கனவே தங்கள் உள்ளிருக்கும் ஆற்றலை மனிதர்களுக்கு எடுத்துக் கூறுங்கள். மனிதர்களைப் பாவிகள் என்று கூறுவதை விட்டுவிட்டு, அதற்கு மறுபக்கத்தை எடுத்துக் கொள்கிறது வேதாந்தம்; ‘நீ தூய்மையானவன், பூரணமானவன், நீ நினைக்கும் பாவம் என்பது உனக்கு உரியது அல்ல’ என்று கூறுகிறது அது. ஆன்ம வெளிப்பாட்டின் மிகத் தாழ்ந்த நிலைகளே பாவங்கள். நீங்கள் ஆன்மாவின் உயர்ந்த நிலையை வெளிப்படுத்துங்கள். அதுவே நினைவில்கொள்ளப்பட வேண்டுவது. நாம் அனைவரும் அதைச் செய்ய முடியும். ‘முடியாது, என்னால் இயலாது’ என்று மட்டும் சொல் லாதீர்கள். நீங்கள் எல்லையற்றவர்கள். காலமும் இடமும்கூட, உங்கள் இயல்புடன் ஒப்பிடும்போது ஒன்றுமே இல்லை. நீங்கள் எதையும் செய்ய முடியும். எல்லாம் வல்லவர்கள் நீங்கள். 

இதுவே நீதிநெறிக் கோட்பாடுகள். நாம் சற்றுக் கீழே இறங்கி அவற்றை எவ்வாறு நகர வாழ்க்கை, கிராம வாழ்க்கை, தேசிய வாழ்க்கை, ஒவ்வொரு நாட்டினரின் குடும்ப வாழ்க்கை என்று நமது அன்றாட வாழ்க்கையில் செயல்முறைப்படுத்து வது என்பதைப் பார்ப்போம். மனிதன் இருக்கின்ற இடத்தில், இருக்கின்ற நிலையில் ஒரு மதம் அவனுக்குப் பயன்படவில்லை என்றால் அதனால் பெரிய பயன் ஒன்றுமில்லை. அது கொள்கை யளவில் மட்டும் ஒருசிலரிடம் இருக்கும், அவ்வளவுதான். மனித குலத்திற்கு மதம் பயன்பட வேண்டுமானால், மனிதன் அடிமையாகவோ சுதந்திரனாகவோ இழிந்தவனாகவோ தூய்மையில் உயர்ந்தவனாகவோ எந்த நிலையிலும் எங்கிருந் தாலும் அது அவனுக்குச் சமமாகக் கைகொடுக்க வேண்டும். வேதாந்தக் கோட்பாடுகள், மதத்தின் லட்சியம் என்று என்ன பெயரில் கூறினாலும் இதைச் சாதிப்பதில்தான் அதன் நிறைவு உள்ளது. 

தன்னம்பிக்கை லட்சியம் நமக்கு மிகப்பெரிய உதவியாகும். இந்தத் தன்னம்பிக்கை எங்கும் உபதேசிக்கப்பட்டு, செயல் முறையில் பின்பற்றப்படுமானால் நம்மிடையே உள்ள தீமை களும் துயரங்களும் பெரும்பாலும் அழிந்துவிடும். மனித வரலாற்றை முழுவதும் பார்க்கும்போது, எந்த ஆணோ பெண்ணோ வரலாற்றில் சிறப்புடன் விளங்கினார்கள் என்றால், அதற்கு, மற்ற எல்லாவற்றையும்விட முக்கியக் காரணம் அவர் களது தன்னம்பிக்கைதான். பிறந்ததிலிருந்தே, நான் சிறப் படையப் போகிறேன் என்ற எண்ணத்துடன் அவர்கள் வாழ்ந் தார்கள், சிறந்தவர்கள் ஆனார்கள். எவ்வளவு முடியுமோ அவ் வளவு தாழ்ந்த நிலைக்கு ஒருவன் சென்றாலும், திடீரென ஒரு முரட்டுத் துணிச்சலுடன் மேலெழுந்து, தன்னம்பிக்கையுடன் திகழும் நேரம் ஒன்று வந்தே தீரும். ஆரம்பத்திலேயே நாம் இதைத் தெரிந்துகொள்வது நல்லது. நமக்குத் தன்னம்பிக்கை வளர ஏன் இந்தக் கசப்பான அனுபவங்கள் எல்லாம்? மனிதர் களுக்கிடையில் உள்ள வேறுபாடுகளுக்கு எல்லாம் காரணம் தன்னம்பிக்கையும் அது இல்லாதிருப்பதுமே என்பதைக் காணலாம். அனைத்தையும் தன்னம்பிக்கை சாதிக்கும். என் வாழ்க்கையில் நானே அதை உணர்ந்திருக்கிறேன்; இன்றும் உணர்ந்து கொண்டிருக்கிறேன். எனக்கு வயது ஏற ஏற அந்த நம்பிக்கை வளர்ந்தே வருகிறது.  

தன்னிடம் நம்பிக்கை இல்லாதவனே நாத்திகன். கடவுளிடம் நம்பிக்கை இல்லாதவனை நாத்திகன் என்று பழைய மதங்கள் கூறின. புது மதமோ தன்னிடம் நம்பிக்கை இல்லாத வனே நாத்திகன் என்கிறது. ஆனால் இந்த நம்பிக்கை, சிறியநான் என்பதைச் சார்ந்ததாக இருக்கக் கூடாது. ஏனெனில் ஒருமையே வேதாந்தத்தின் கோட்பாடு. நீங்களே அனைத்து மாதலால் அனைத்திலும் நம்பிக்கை கொள்வது என்பதே இதன் பொருள். உங்களிடம் நீங்கள் அன்புகொள்வது என்பது அனைத்திலும், அதாவது விலங்குகளிலும் மற்ற எல்லாவற்றிட மும்கூட அன்பு கொள்வதே. நீங்களும் எல்லாமும் ஒன்றே. இந்த மேலான நம்பிக்கையே உலகைச் சிறக்கச் செய்யும். நான் இதை உறுதியாக நம்புகிறேன்.  

‘என்னைப்பற்றி எனக்கு எல்லாம் தெரியும்’ என்று உண்மையின் உறுதியுடன் கூற வல்லவனே மனிதருள் உயர்ந் தவன். உங்கள் உடலுக்குப் பின்னால் எவ்வளவு சக்தி, எத்தனை வகை ஆற்றல்கள், வேகங்கள் எல்லாம் மறைந்துள்ளன என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா? மனிதனிலுள்ள அனைத்தையும் அறிந்த விஞ்ஞானி யாராவது இருக்கிறார்களா? மனிதன் தோன்றி கோடிக்கணக்கான ஆண்டுகள் கழிந்துவிட்டன; எனி னும் அவனது ஆற்றல்களின் கோடியில் ஒரு பகுதியே வெளிப் படுத்தப் பட்டுள்ளது. எனவே பலவீனன் என்று உங்களைச் சொல்லிக் கொள்ளாதீர்கள். வெளிப்படையாகத் தோன்றும் இந்த இழிவுகளுக்கெல்லாம் பின்னால் என்னென்ன சக்திகள் உள்ளன என்பது உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்? உங்கள் ஆற்ற லில் கடுகளவே நீங்கள் அறிந்துள்ளீர்கள். எல்லையற்ற ஆற்றல் மற்றும் எல்லையற்ற ஆனந்தத்தின் கடல் உங்களுள் உள்ளது. 

முதலில் இந்த ஆன்மாவைப்பற்றிக் கேட்க வேண்டும். நீங்கள் அந்த ஆன்மாவே என்பதை அல்லும் பகலும் கேட்டு வாருங்கள். அந்த எண்ணம் உங்கள் நாடிநரம்புகளில் புகும் வரை, உங்கள் ஒவ்வொரு துளி ரத்தத்திலும் கலந்து துடிக்கும் வரை, உங்கள் தசையிலும் எலும்பிலும் ஊறும்வரை, அதை இரவுபகலாக உங்களுக்குள்ளேயே கூறுங்கள். ‘நான் பிறப் பற்றவன், இறப்பற்றவன், பேரின்ப மயமானவன், எல்லாம் அறிந்தவன், எல்லாம் வல்லவன், என்றும் மகத்தான ஆன்மா’ என்ற இந்த ஒரே லட்சியத்தால் உங்கள் உடம்பு நிறைந்திருக் கட்டும். இரவுபகலாக அதையே எண்ணுங்கள்; அது உங்கள் வாழ்க்கையுடன் கலந்து ஒன்றும்வரை அதையே சிந்தியுங்கள், அதையே தியானியுங்கள். அதிலிருந்து செயலாற்றல் வெளிப் படும். ‘இதய நிறைவு காரணமாக வாய் பேசுகிறது.’ இதய நிறைவாலேயே கைகளும் செயல் புரியும், செயலாற்றல் நிகழும். இந்த லட்சியத்தால் உங்களை நிறையுங்கள். நீங்கள் எதைச் செய்தாலும் இதையே சிந்தியுங்கள். இந்தச் சிந்தனையின் ஆற்றலால் உங்கள் செயல்கள் அனைத்தும் பெருக்கப்படும், மாறுபாடு அடையும், தெய்வீகமாகும். ஜடப்பொருள் வலிமை யானது என்றால் சிந்தனை எல்லாம்வல்லது. இந்தச் சிந்தனை உங்கள் வாழ்க்கையில் முத்திரை பதிக்கட்டும். எல்லாம் வல்ல உங்கள் ஆற்றல், உங்கள் சிறப்பு, உங்கள் மகிமை இவை பற்றிய சிந்தனையால் உங்களை நிறையுங்கள், உங்கள் தலை யில் மூட நம்பிக்கை எதுவும் புகாதிருக்கக் கடவுள் அருள் புரியட்டும்! பிறப்பிலிருந்தே இத்தகைய மூடநம்பிக்கைகள் நம்மீது ஆதிக்கம் செலுத்தாமல் இருக்குமாறும் நமது வளர்ச்சியைக் கெடுக்கின்ற பலவீனம், தீமை போன்ற கருத்துக் கள் நம்மைச் சூழ்வதையும் கடவுள் தடுப்பாராக! மிக உயர்ந்த, மிகச் சிறந்த உண்மைகளை அறியவல்ல எளிய பாதைகளை மனிதன் அடையக் கடவுள் கருணை செய்வாராக! மனிதன் இவற்றைக் கடந்தேயாக வேண்டியிருக்கிறது. உங்கள் பின்னால் வருபவர்களுக்குப் பாதையை மேலும் கடினமாக்காதீர்கள். 

இவை சிலவேளைகளில் கொடிய கொள்கைகளாகத் தோன்றும். இந்தக் கருத்துக்களைக் கேட்டாலே நடுங்குபவர் களை நான் கண்டிருக்கிறேன். ஆனால் இவற்றைச் செயல் முறைக்குக் கொண்டு வர விரும்புபவர்கள் முதன்முதலாக அறிய வேண்டிய பாடம் இதுவே. நீங்கள் பலவீனர் என்று உங்களுக்கோ பிறருக்கோ ஒருபோதும் கூறாதீர்கள். முடிந்தால் உலகிற்கு நன்மை செய்யுங்கள், ஆனால் தீமை செய்யாதீர்கள். உங்களை நீங்களே தாழ்த்திக் கொள்வது, கற்பனைத் தெய்வங்களை நோக்கிப் பிரார்த்திப்பது என்று உங்கள் குறுகிய எண்ணங்களுள் பலவும் மூடநம்பிக்கைகளே என்பது உங்கள் உள்ளத்திற்கே தெரியும். உங்கள் பிரார்த்தனை நிறைவேறியது என்று ஒரு சம்பவத்தை எனக்குக் காட்டுங்கள் பார்க்கலாம். நீங்கள் பெறும் விடைகள் அனைத்தும் உங்கள் இதயங்களி லிருந்தே பிறந்தவை. பேய் என்ற ஒன்று இல்லை என்பது நமக்குத் தெரியும். ஆனாலும் இருளில் நிற்க நேர்ந்தால் ஏதோ ஒன்று நம்மீது ஊர்வது போன்ற உணர்ச்சி வந்துவிடுகிறது. ஏனெனில் நாம் குழந்தைகளாக இருந்தபோதே, இத்தகைய அச்சமூட்டும் கருத்துக்கள் நம் மூளையில் திணிக்கப்பட்டு விட்டன. சமுதாயத்திற்காகவோ, நண்பர்களின் வெறுப்பைச் சம்பாதிக்க நேரும் என்பதற்காகவோ, நீண்ட காலம் வளர்ந்து வந்த மூட நம்பிக்கைகளை இழந்து விடுவோம் என்பதற் காகவோ, விமர்சனங்களுக்குப் பயந்தோ இத்தகைய கருத்துக் களை மக்களுக்குச் சொல்லாதீர்கள். இவற்றை அடக்கி ஆளுங்கள்!  

பிரபஞ்சத்தின் ஒருமை, தன்னம்பிக்கை இவற்றைத் தவிர மேலும் கற்பிக்க மதத்தில் வேறு என்ன இருக்கிறது? ஆயிரக் கணக்கான ஆண்டுகளாக மனித குலம் இந்த ஒரே குறிக்கோளை நோக்கியே சென்று கொண்டிருக்கிறது. இன்னும் இதற்காகவே உழைத்துக் கொண்டிருக்கிறது. இப்போது உங்கள் பங்கை நீங்கள் செய்ய வேண்டும். உங்களுக்கு உண்மை தெரிந்துள்ளது. எங்கும் இதுவே கற்பிக்கப் படுகிறது. தத்துவமும் மனஇயலும் மட்டுமல்ல, உலகாயத விஞ்ஞானங்கள் கூட இதையே கூறுகின்றன. 

பிரபஞ்சத்தின் ஒருமையை மறுக்கும் விஞ்ஞானி எங்கிருக் கிறார்? பல உலகங்களைப் பற்றிப் பேசுபவர்கள் யார் இருக் கிறார்கள்? இவை எல்லாம் மூடநம்பிக்கைகளே. ஒரே ஒரு வாழ்க்கைதான் இருக்கிறது. அதுபோல் உலகமும் ஒன்றுதான் இருக்கிறது. இந்த ஒரு வாழ்க்கையும், இந்த ஒரே உலகமும்தான் நமக்குப் பலவாகத் தோற்றம் அளிக்கிறது. இந்தப் பன்மை வெறும் கனவு போன்றதே. நாம் கனவு காணும்போது, ஒன்று மறைந்ததும் தொடர்ந்து மற்றொன்று வருகிறது. கனவில் நீங்கள் வாழ்வதில்லை. ஒவ்வொரு கனவாக, காட்சிக்குப்பின் காட்சி யாக உங்கள் முன்னால் விரிகின்றன. உலகின் விஷயமும் அப்படித்தான். இப்போது அதில் தொண்ணூறு சதவீதம் துன்பமும் பத்து சதவீதம் இன்பமும் உள்ளது. ஒருவேளை சில  நாட்களுக்குப் பிறகு தொண்ணூறு சதவீதம் மகிழ்ச்சி இருப்பது போல் தோன்றலாம். அதைச் சொர்க்கம் என்று அழைப்போம். ஆனால் இவை எல்லாம் மறைந்து, உலகமே கடவுளாகவும் சொந்த ஆன்மாவே கடவுளாகவும் தோன்றும் நேரம் ஒன்று மகான்களுக்கு வருகிறது. எனவே உண்மையில் பல உலகங்கள் இல்லை, பல வாழ்க்கைகள் இல்லை. இந்தப் பன்மைத் தோற்றங்கள் எல்லாம் ஒரே பரம்பொருளின் வெளிப்பாடுகளே. அந்த ஒரே பரம்பொருள்தான் ஜடப்பொருள், உணர்வு, எண்ணம் என்று அனைத்தாகவும் தோன்றுகிறது. ஒன்றே பலவாகத் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்கிறது. எனவே நமது முதல் வேலை என்னவென்றால் இந்த உண்மையை நாம் உணர்வதும் உலகிற்குச் சொல்வதுமே. 

இந்த உலகமெங்கும் இந்த லட்சியம் எதிரொலிக் கட்டும், மூடநம்பிக்கைகள் மறையட்டும். பலவீனர்களிடம் இதைச் சொல்லுங்கள். மீண்டும்மீண்டும் சொல்லுங்கள். நீ தூய்மையானவன், நீ உறங்கியது போதும், விழித்தெழு, இந்தத் தூக்கம் உனக்கு உகந்ததல்ல, விழித்தெழு, இது உனக்குத் தக்கதல்ல, உன்னைப் பலவீனன், அற்பன் என்று எண்ணாதே! எல்லாம் வல்லவனே, விழித்தெழு. உனது உண்மை இயல்பை வெளிப்படுத்து. உன்னைப் பாவி என்று கருதுவது உனக்குப் பொருந்தாது. உன்னைப் பலவீனன் என்று நினைப்பது உனக்குப் பொருந்தாது. இதை உலகிற்குக் கூறு, உனக்கும் கூறு. தொடர்ந்து வரும் விளைவைப் பார். மின்னல்வேகத்தில் எப்படி அனைத்தும் வெளிப்படுகிறது, எப்படி மாறுகிறது என்பதைப் பார். இவை எல்லாவற்றையும் மனித சமுதாயத்திற்குக் கூறு, அவற்றின் ஆற்றலைப்பற்றி எடுத்துக் கூறு, பின்னர் எப்படி நம் அன்றாட வாழ்க்கையில் அதைப் பயன்படுத்துவது என்பதை அறிந்துகொள்ளலாம். 

 நமது வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு கணமும் ஒவ்வொரு செயலிலும் விவேகத்தைச் செயல்படுத்த வேண்டும். நல்லது எது, கெட்டது எது, உண்மை எது, பொய் எது என்பதைப் பகுத்தறிய வேண்டும். அதற்கு, தூய்மையும் ஒருமையுமே உண்மையின் உரைகல் என்பதை அறிய வேண்டும். ஒருமையை உணர்த்துபவை எல்லாம் உண்மை. அன்பு உண்மையானது, வெறுப்பு பொய்யானது. ஏனென்றால் வெறுப்பு பன்மைக்கு வழிவகுக்கிறது, மனிதனை மனிதனிடமிருந்து பிரிக்கிறது. எனவே இது தவறானது, பொய்யானது. இது பிரிக்கும் சக்தி. இது பிரித்து, முடிவில் அழித்துவிடுகிறது. அன்பு இணைக் கிறது, ஒருமையை வளர்க்கிறது. அன்பில் நீங்கள் ஒன்றா கிறீர்கள்; தாய் குழந்தையுடனும், குடும்பங்கள் நகரத்துடனும், உலகம் விலங்கினத்துடனும் ஒன்றாகின்றன. இருப்பது அன்பே. அன்பே கடவுள். இருப்பவை அனைத்தும் அந்த ஒன்றேயான அன்பின் வெளிப்பாடுகளே. வெளிப்பாட்டில் ஏற்றத் தாழ்வு இருக்கலாம். இந்த வேறுபாடுகளும் அளவில் மட்டுமே. அனைத்தும் ஒரே அன்பின் வெளிப்பாடுகளே. எனவே நமது செயல்கள் எல்லாம் ஒருமைக்கு வழிவகுக்கிறதா, வேறுபாடு களைத் தோற்றுவிக்கிறதா என்பதைப் பார்க்க வேண்டும். வேறுபாடுகளை ஏற்படுத்துமானால் அந்தச் செயலை விட்டு விட வேண்டும். ஒருமையை நோக்கி நம்மை இட்டுச் செல்லு மானால் அவை நிச்சயமாக நற்செயல்களே. நமது எண்ணங் களிலும் அதுபோலவே. அவை ஒருமையைக் குலைத்து பன்மையை வளர்க்கின்றனவா அல்லது ஒருமைப்படுத்தி ஒவ்வோர் ஆன்மாவையும் இணைத்து ஒரு பெரும் சக்தியாக்கு கின்றனவா? இதைச் செய்தால் நாம் அவற்றை ஏற்றுக்கொள் வோம், இல்லாவிட்டால் குற்றம்புரிபவை என்று ஒதுக்கி விடுவோம். 

ஒருபோதும் அறிய முடியாத எதையும் நீதிநெறிக் கோட்பாடுகள் சார்ந்திருப்பது இல்லை; அறிய முடியாத எதையும் அவை உபதேசிப்பதும் இல்லை. ஆனால் உபநிட தங்கள், ‘அறிய முடியாத கடவுளென நாம் யாரை வழிபடு கிறோமோ அவரை உங்களுக்கு உபதேசிக்கிறேன்’ என்கிறது. ஆன்மாவின் மூலமாகவே எல்லாவற்றையும் நாம் அறிய முடிகிறது. நான் இந்த நாற்காலியைப் பார்க்கிறேன், ஆனால் இந்த நாற்காலியைப் பார்ப்பதற்குமுன் நான் என்னைப் பார்க்க வேண்டும், பின்னர் நாற்காலியைப் பார்க்க வேண்டும். ஆன்மாவின் உள்ளும் ஆன்மாவின் மூலமாகவும்தான் நான் நாற்காலியைக் காண்கிறேன். ஆன்மாவின் உள்ளேயும் ஆன்மா வின் மூலமாகவும்தான் நான் உங்களை அறிகிறேன்; உலகம் முழுவதையும் அறிகிறேன். எனவே ஆன்மா அறியப்பட முடியா தது என்று கூறுவது வடிகட்டின முட்டாள்தனம்.  

ஆன்மாவை விலக்குங்கள். இந்தப் பிரபஞ்சம் முழுவதுமே மறைந்துவிடும். ஆன்மாவின் உள்ளும் அதன் மூலமாகவுமே எல்லா அறிவும் ஏற்படுகிறது. எனவே எல்லாவற்றையும்விட அது நன்றாக அறியப்படுவது. நீங்களே அது. ‘நான்’ என்று  நீங்கள் கூறுவது அதனையே. இந்த என்னுடைய ‘நான்’ எப்படி உங்களுடைய ‘நான்’ ஆக முடியும் என்று நீங்கள் வியப்படைய லாம். எப்படி இந்த எல்லைக்கு உட்பட்ட ‘நான்’ எல்லையற்ற ஒன்றாக முடியும் என்று ஆச்சரியப்படலாம். ஆனால் அதுதான் உண்மை. எல்லைக்கு உட்பட்டிருப்பது என்பது வெறும் கற்பனை! அந்த எல்லையற்றது மூடப்பட்டிருப்பது போல் உள்ளது. அதன் ஒருசிறு பகுதி நான் ஆகவெளிப்படுகிறது. எல்லையற்ற ஒன்றிற்கு ஒருபோதும் எல்லை இருக்க முடியாது, அப்படித் தோன்றுவது கற்பனை. எனவே இந்த ஆன்மா ஆண், பெண், குழந்தை, ஏன், விலங்குகள் என்று ஒவ்வொருவராலும் அறியப்பட்டதாகிறது. அவரை அறியாமல் நாம் வாழவோ அசையவோ முடியாது. அவரின்றி நமது இருப்பே இல்லை. அனைத்திற்கும் தலைவரான அவரை அறியாமல் நம்மால் ஒரு கணம்கூட மூச்சுவிடவோ உயிர் வாழவோ முடியாது. வேதாந்தம் கூறும் கடவுள் மற்ற எல்லாவற்றையும்விட எல்லோ ராலும் நன்கு அறியப்பட்டவர், வெறும் கற்பனைக் கடவுளல்ல. 

 இது செயல்முறைக்கு ஏற்ற கடவுளைப்பற்றிக் கூறுவது ஆகாதென்றால், அத்தகைய ஒரு கடவுளைப்பற்றி எப்படிப் போதிப்பது? நம் முன்னால் காண்கின்ற, எங்கும் நிறைந்திருக் கின்ற, எல்லா உயிரிலும் விளங்குகின்ற, புலன்களைவிட உண் மையாக இருக்கின்ற ஒருவரைவிடச் செயல்முறைக்கு ஏற்ற ஒரு கடவுளை நாம் எங்கே காண முடியும்? ஏனெனில் நீங்களே அந்த எங்கும் நிறைந்த, எல்லாம் வல்ல, பரம்பொருள்; ஆன்மாக் களுக்கெல்லாம் ஆன்மா. நீங்கள் அந்தப் பரம்பொருள் இல்லை என்று நான் சொன்னால் அது பொய் சொல்வதாகும். இதை நான் உணர்ந்தாலும் எல்லா நேரத்திலும் உணராவிட்டாலும் அறிந்தேயிருக்கிறேன். அவர்தான் அந்த ஏகப்பரம்பொருள், ஒருமை, எல்லாவற்றின் உண்மையான உயிர்த் தத்துவம்.  

வேதாந்தத்தின் இந்த நீதிநெறிக் கருத்துக்களின் விளக்கங் களை நாம் பார்க்க வேண்டியுள்ளது. எனவே நீங்கள் சற்றுப் பொறுமையாக இருக்க வேண்டும். மிகச் சாதாரணமான கருத்துக்களிலிருந்து எப்படி மகோன்னதமான இந்த ஒருமை லட்சியம் வந்தது என்பதையும், அது பிரபஞ்சம்தழுவிய அன் பாக எப்படி மாறிவருகிறது என்பதையும்பற்றி விரிவாக, தெளி வாக நாம் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். சில அபாயங்களைத் தவிர்ப்பதற்காக நாம் இதைப் படித்தேயாக வேண்டும். கீழ்நிலை யிலிருந்து இதைப் படிப்படியாக ஆராய உலகத்தினருக்கு நேரம் கிடைப்பதில்லை. பின்னால் வருவோருக்கு உண்மையைக் கொடுக்க முடியாவிட்டால் நாம் மேல்படியில் நிற்பதில் என்ன பயன்? எனவே அதன் செயல்முறைப் பகுதிகளை ஆராய்வது நல்லது. முதலில் அறிவுப் பகுதிகளைப் பார்ப்பது மிகவும் இன்றியமையாதது. அறிவால் பெரிய பயனொன்றும் இல்லை என்று தெரிந்தாலும் அதைச் செய்தேயாக வேண்டும். இதயம் தான் மிக முக்கியமானது. ஏனெனில் இதயத்தால்தான் இறைவனைப் பார்க்கிறோம். அறிவால் அல்ல. அறிவு என்பது ஒரு துப்புரவுப் பணியாளன் மட்டுமே. அது நமது பாதையைச் சுத்தமாக்கித் தருகிறது. அது போலீசைப் போன்ற ஒரு இரண் டாம் நிலைப் பணியாளன். சமூகம் செயல்படுவதற்குப் போலீஸ் இருந்தேயாக வேண்டும் என்ற அவசியம் இல்லை. கலகங்களைத் தடுப்பதும் தவறுகளை விலக்குவதும்தான் போலீசின் வேலை. அறிவும் அதைத்தான் செய்கிறது. அறிவு நூல்களைப் படிக் கிறோம், முடித்தபின்னரோ ‘ இறையருளால் தொல்லை ஒழிந்தது’ என்று எண்ணுகிறோம். ஏனெனில் அறிவு என்பது குருடு, அதனால் இயங்க முடியாது, அதற்குக் கைகளோ கால் களோ இல்லை. இதயமே, உணர்ச்சியே செயல்படுகிறது; இது மின்சக்தியைவிட பிற எந்தச் சக்திகளையும்விட எல்லை யற்ற மடங்கு அதிக வேகத்துடன் செயல்படுகிறது. நீ இதயம் உள்ளவனா, உணர்ச்சி நிறைந்தவனா-இதுதான் கேள்வி. அப்படியானால் நீ கடவுளைக் காண்பாய். இப்போது உங்களிட முள்ள உணர்ச்சியே ஆழமாகி, தெய்வீகமாகி, மிகவுயர்ந்த நிலைக்குச் சென்று இறுதியில் எல்லாவற்றையும் உணர்கின்ற, எல்லாவற்றிலும் உள்ள ஒருமையை உணர்கின்ற, தன்னிலும் பிறரிலும் கடவுளை உணர்கின்ற நிலையை அடைகிறது. புத்தி யால் அது முடியவே முடியாது. ‘விதவிதமாகப் பேசுவது, நூல் களை விதவிதமாக விளக்குவது–இவையெல்லாம் பண்டிதர் களின் இன்பத்திற்கே உதவும், ஆன்ம முக்திக்கு உதவாது’. 

தாமஸ் ஏ. கெம்பிஸ் என்பவர் எழுதிய நூலை நீங்கள் படித்திருந்தால் ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் அவர் எப்படி இந்தக் கருத்தை வலியுறுத்தியிருக்கிறார் என்பது தெரியும். அவர் மட்டுமல்ல, ஏறக்குறைய எல்லா மகான்களும் இதே கருத்தைக் கூறவே செய்துள்ளார்கள். புத்தி அவசியம்தான், அது இல் லாவிடில் நாம் வழிதவற நேரும், குற்றங்களைச் செய்ய நேரும். இதை அறிவு தடுக்கிறது, இதற்குமேல் அதைக்கொண்டு ஏதாவது செய்யலாம் என்று எண்ணாதீர்கள். அது மந்தமானது; அது இரண்டாம் நிலை உதவி மட்டுமே. உண்மையான உதவி உணர்ச்சியிலிருந்தே, அன்பிலிருந்தே வருகிறது. பிறருக்காக நீங்கள் உணர்ச்சி கொள்கிறீர்களா? உணர்கிறீர்களானால் ஒருமைநிலையில் வளர்கிறீர்கள். பிறருக்காக உணர்ச்சி கொள்ளாவிட்டால் நீங்கள், இதுவரை பிறந்தவர்களுள் மிகப் பெரிய மேதையாக இருந்தாலும் நீங்கள் வெறும் பூஜ்யமே. நீங்கள் வெறும் வறட்டு அறிவாளிகள், அவ்வளவுதான். நூல் களைப் படிக்கத் தெரியாவிட்டாலும் மொழிகள் தெரியா விட்டாலும், உங்கள் உள்ளத்தில் உணர்ச்சி இருக்குமானால் நீங்கள் நேரான வழியில்தான் போகிறீர்கள். இறைவன் உங்களுடையவரே.   

மகான்களின் சக்தியெல்லாம் எங்கே இருந்தது என்பதை உலக வரலாற்றிலிருந்து நீங்கள் அறியவில்லையா? எங்கே? புத்தியிலா? அவர்களுள் யாராவது தத்துவ நூலோ, மிக நுணுக் கமான தர்க்க நூலோ எழுதினார்களா? இல்லவே இல்லை. அவர்கள் சிறிதே பேசினார்கள். ஏசுவைப் போன்று உள்ளத்தில் உணர்ச்சிகொள், நீ ஏசு ஆவாய். புத்தரைப்போல் உணர்ச்சி கொள், புத்தராவாய். உணர்ச்சியே வாழ்க்கை , உயிர், வலிமை. அதில்லாமல் எவ்வளவு தீவிரமான அறிவு முயற்சியாலும் கடவுளை அடைய முடியாது. இயங்கும் சக்தியற்ற உறுப்புகள் போன்றதே அறிவு. உணர்ச்சிகள் அவற்றுள் புகுந்து அவற்றை இயக்கியபிறகுதான் அவை இயங்குகின்றன; பிறர்மீதும் செயல் படுகின்றன. உலகம் முழுவதும் இப்படித்தான் நடக்கிறது. இதை எப்போதும் நினைவில் வைக்க வேண்டும்.  

வேதாந்தத்தின் ஒழுக்க நெறிகளில் இது மிகவும் செயல் முறைக்குப் பொருத்தமானது. அதாவது நீங்கள் எல்லோரும் மகான்களே, மகான்களாகத்தான் இருக்க முடியும் என்கிறது வேதாந்தம். உங்கள் நடத்தைக்குச் சாஸ்திரம் அத்தாட்சி அல்ல, நீங்கள்தான் சாஸ்திரங்களுக்கு அத்தாட்சி. சாஸ்திரங்கள் உண்மையைத்தான் கூறுகின்றன என்று உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்? ஏனெனில் நீங்களே உண்மை , அதை நீங்கள் உணர் கிறீர்கள். இதையே வேதாந்தம் கூறுகிறது. ஏசு, புத்தர் போன்ற மகான்கள் வாழ்ந்ததற்கு என்ன அத்தாட்சி உள்ளது? நீங்களும் நானும் அவர்களைப்போல் உணர்ச்சி கொள்கிறோம் என்பது தான். இவ்வாறே அவர்களும் உண்மையில் இருந்திருப்பார்கள் என்று அறிகிறோம். நமது மகத்தான இதயம்தான் அவர்களது மகத்தான இதயத்திற்கு அத்தாட்சி. நமது இறைத்தன்மைதான் இறைவன் இருப்பதற்கே அத்தாட்சி. நீங்கள் ஒரு மகான் அல்ல என்றால் கடவுள் என்று ஒருவர் இருப்பதும் உண்மையல்ல. நீங்கள் கடவுள் அல்ல என்றால், வேறு எந்தக் கடவுளும் இருந்ததுமில்லை, இருக்கப் போவதும் இல்லை. இதுவே பின் பற்ற வேண்டிய லட்சியம் என்று வேதாந்தம் கூறுகிறது. நாம் ஒவ்வொருவரும் மகான்களாக வேண்டும். ஏற்கனவே நீங்கள் அவ்வாறே இருக்கிறீர்கள். இதை அறியுங்கள், அவ்வளவுதான். ஆன்மாவால் முடியாத ஏதாவது உண்டென்று ஒருபோதும் எண்ணாதீர்கள். அப்படி எண்ணுவதே குற்றம். பாவம் என்ற ஒன்று உண்டென்றால் அது, நீங்கள் உங்களையோ பிறரையோ பலவீனர் என்று சொல்வதுதான்.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s