24. கோபாலன்

கோபாலன்

குளிர்காலம்; ஒருநாள் மாலை நேரம். ‘அம்மா, காட்டு வழியில் தனியாகப் பள்ளி செல்ல பயமாக இருக்கிறது. மற்ற பையன் களை பள்ளிக்கு அழைத்து வரவும், வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்லவும் வேலைக்காரர்களோ மற்றவர்களோ இருக்கிறார்கள். எனக்கு ஏன் அப்படி யாரும் இல்லை?’ என்று கோபாலன் என்னும் பிராமணச் சிறுவன் பள்ளிக்கூடத்திற்குப் புறப்படும் வேளையில் தன் தாயிடம் கேட்டான். காலையிலும் பிற் பகலிலும் வகுப்பு நடைபெற்றது. மாலையில் பள்ளி மூடும் போது இருட்டாகிவிடும். காட்டு வழியாகத் திரும்ப வேண்டும்.

கோபாலனின் தாய் ஒரு விதவை. அவனது தந்தை ஒரு பிராமணன் எப்படி வாழ வேண்டுமோ அப்படி வாழ்ந்தவர். உலகப் பொருட்களுக்கு ஆசைப்படாமல், கற்பதிலும் கற்றுக் கொடுப்பதிலும், இறை வழிபாட்டிலும், மற்றவர்களுக்குப் பூஜை முறைகளைக் கற்றுக் கொடுப்பதிலுமாகக் காலம் கழித் தார். கோபாலன் சிறு குழந்தையாக இருந்தபோதே இறந்து விட்டார். அந்த ஏழை விதவை, உலகப் பற்றுகளிலிருந்து விடு பட்டு, இருந்த சிறிய சொத்தையும்கூடப் பெரிதாக எண்ணாமல் இறைவனிடம் முழுமையாக பக்தி செலுத்தி வாழ்ந்தாள். பிரார்த்தனைகள், உண்ணாநோன்பு, கட்டுப்பாடு இவற்றில் ஈடுபட்டாள். கடந்த பல பிறவிகளில் தன் துணைவராக இருந்த வரை, எல்லா பிறவிகளிலும் தனது இன்பதுன்பங்களில் பங்கு கொண்டவரை மறு உலகில் சந்திப்பதற்கான வாய்ப்பை அளிக் கின்ற மரணம் என்னும் மாபெரும் தூதனை எதிர்நோக்கிப் பொறுமையாகக் காத்திருந்தாள் அவள்.

அவள் ஒரு சிறு குடிசையில் வாழ்ந்து வந்தாள். கணவனின் புலமைக்குப் பரிசாகக் கிடைத்த வயலிலிருந்து போதுமான அரிசி வந்தது. குடிசையைச் சுற்றி மூங்கில்களும் தென்னைகளும் மாமரங்களும் லீச்சி மரங்களும் இருந்தன. அவளிடம் பரிவு கொண்ட அந்த ஊர் மக்களின் உதவியால், வேண்டிய காய் கறிகள் ஆண்டு முழுவதும் கிடைத்தன. எஞ்சிய தேவைகளுக் காக அவள் மணிக்கணக்காக ராட்டையில் நூல் நூற்றுவந்தாள்.

காலைக் கதிரவனின் செங்கதிர்கள் தென்னை மரங்களின் உச்சியைத் தொடுவதற்கு நீண்ட நேரத்திற்கு முன்பே, பறவைக் கூட்டங்கள் தங்கள் கூடுகளில் இசையெழுப்புவதற்கு முன்னரே அவள் படுக்கையை விட்டு எழுந்துவிடுவாள். பாயைத் தரையில் விரித்து அதன்மேல் ஒரு கம்பளி இதுதான் அவளது படுக்கை. அதன்மீது அமர்ந்து பண்டைக்காலப் புனித மங்கையரின் புனிதப் பெயர்களை உச்சரிப்பாள், பண்டைய முனிவர்களை வணங்குவாள். மனிதகுலம் அனைத்திற்கும் புகலிடமான நாராயணன், கருணையே வடிவான சிவபெருமான், உலகைக் காப்பவளான தாரா இவர்களின் புனித நாமங்களை உச்சரிப் பாள். அனைத்திற்கும் மேலாக, உலகத்திற்குப் போதனைகள் செய்யவும், உலகைக் காப்பதற்காக மாடு மேய்க்கும் கோபால னாக வந்தவனும், அவளுக்கு மிகவும் பிடித்தவனுமான கண்ணனை மனமுருகிப் பிரார்த்திப்பாள். தன் கணவனையும் கோபாலனையும் அடைவதற்கான நேரம் ஒவ்வொரு நாளாகக் குறைந்து வருவதாக எண்ணி, தினமும் மகிழ்வாள்.

அருகில் ஓடிய நதியில், பொழுது விடியும் முன்பே நீராடு வாள். தண்ணீர் தன் உடம்பை சுத்தப்படுத்துவதுபோல், கண்ணனின் அருள் தன் உள்ளத்தைத் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும் என்று வேண்டிக் கொள்வாள். துவைத்த வெள்ளை ஆடைகளை அணிவாள். மலர்களைப் பறித்து, வட்டக் கல்லில் சந்தனம் அரைத்து, நறுமணம் சேர்க்கப்பட்ட துளசி இலை களை எடுத்துக்கொண்டு பூஜைக்கு என்றே குடிசையில் ஒதுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த சிறு அறைக்குள் நுழைவாள். இந்த அறை யில்தான் அவள் பாலகோபாலனை வைத்திருந்தாள். மரத்தால் ஆன ஒரு சிறிய பீடத்தின்மீது ஓர் அழகிய மெத்தை பரப்பி, ஒரு பட்டு விதானத்தின்கீழ் பாலகிருஷ்ணனின் வெண்கலத் திருவுருவத்தை எழுந்தருளச் செய்திருந்தாள். அந்தத் திருவுருவம் மலர்களால் ஏறக்குறைய மறைக்கப்பட்டிருந்தது.

அவளுடைய தாயுள்ளம் இறைவனை ஒரு குழந்தையாகப் பார்ப்பதில்தான் திருப்தியுற்றது. வேதங்கள் கூறுகின்ற உருவ மற்ற, எல்லையற்ற, குணங்களைக் கடந்த இறைவனைப்பற்றி கற்றறிவு மிக்கவரான அவளது கணவர் பலமுறை அவளுக்குக் கூறியிருக்கிறார். அவர் சொல்வதை அவள் கவனமாகக் கேட் பாள். ஆனால் முடிவில் பயன் என்னவோ ஒன்றுதான்வேதங்களில் கூறப்பட்டிருப்பது உண்மையாகத்தான் இருக்க வேண்டும்; ஆனால் ஐயோ, அந்தக் கடவுள்-லட்சியம் மிகவும் பெரியது, மிகவும் தூரத்தில் இருப்பது; அவளோ ஒரு சாதாரண மான பாமரப் பெண். அது மட்டுமல்ல, ‘எந்த உருவில் ஒருவன் என்னைத் தேடுகிறானோ, அந்த உருவில் நான் அவனை அடை கிறேன். ஏனெனில் நான் வகுத்த பாதைகளில்தான் மனித இனம் சென்று கொண்டிருக்கிறது” என்றும் சொல்லப்பட் டிருக்கிறதே! இது அவளுக்குப் போதும். இதற்குமேல் அவள் எதுவும் தெரிந்துகொள்ள விரும்பவில்லை. அதனால் அவ ளுடைய பக்தி, அன்பு, நம்பிக்கை எல்லாம் அந்தப் பால கோபாலன் மீதுதான் இருந்தது. அவள் கண்களால் பார்க்கக் கூடிய அந்த வெண்கலத் திருவுருவின் மீதுதான் அவளது இதயம் பதிந்திருந்தது. ‘ரத்தமும் சதையும் உள்ள ஒருவருக்கு நீ எப்படி அன்புடனும் தூய்மையுடனும் தொண்டு செய்வாயோ, அவ்வாறே எனக்குச் செய். நான் எல்லாவற்றையும் ஏற்றுக் கொள்கிறேன்’ என்று பகவான் கூறியிருப்பதையும் அவள் கேட்டிருக்கிறாள். ஆகவே தலைவனுக்கோ, அன்பிற்குரிய குருவுக்கோ, அல்லது தன் கண்ணின் மணியெனக் கருதும் தன் ஒரே மகனுக்கோ எப்படித் தொண்டு செய்வாளோ அதேபோல் அந்த விக்கிரத்திற்குச் சேவை செய்தாள்.

அந்த விக்கிரகத்தை நீராட்டி, உடையுடுத்தி, தூபம் காட்டு வாள். நைவேத்தியத்திற்கு?-ஓ அவள் மிகவும் ஏழை! தன் கணவர் புத்தகங்களிலிருந்து படித்துக் காட்டியதைக் கண்களில் நீர்மல்க நினைத்துக் கொள்வாள்: ‘இலைகளோ, மலர்களோ, பழங்களோ, தண்ணீரோ எதுவானாலும் அன்புடன் அளிப் பதை நான் மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக் கொள்கிறேன்.” எனவே அவள் அளித்தாள். எதை?-‘உனக்காக உலகத்து மலர்கள் அனைத்தும் பூத்துக் குலுங்குகின்றன, இருந்தாலும் எனது இந்தச் சாதாரண மலர்களை ஏற்றுக்கொள். உலகிற்கே உணவு அளித்துக் காக்கின்ற நீ நான் தருகின்ற இந்த எளிய பழங்களை ஏற்றுக்கொள். நான் சாதாரணமானவள், பாமரப் பெண். என் தெய்வமே, என் கோபாலா, என் குழந்தாய், உன்னை எப்படி அணுகுவது, எப்படி வழிபடுவது என்று எனக்குத் தெரிய வில்லை . என் வழிபாடு பரிசுத்தமானதாக இருக்கட்டும். உன்மீது எனக்குள்ள அன்பு சுயநலம் அற்றதாக இருக்கட்டும். இந்த வழிபாட்டினால் ஏதாவது புண்ணியம் உண்டு என்றால் அது உன்னையே அடையட்டும். எதையும் பிரதிபலனாகக் கேட்காத அன்பு, அன்புக்காகவே உள்ள அன்பு, அதை எனக்கு அருள்’ என்று வேண்டிக் கொள்வாள். ஒருவேளை காலையில் பிச்சைக் காக வீட்டிற்கு வந்த துறவி, சிறிய அந்த முற்றத்தில் நின்று இப்படித்தான் பாடிச் சென்றாரோ?–

மனிதா! உன் அறிவை நான் மதிக்கவில்லை,
உன் அன்பைக் கண்டே அஞ்சுகிறேன்.
என் அரியணையை அசைப்பது உன் அன்பே,
மனிதனைப்போல் கடவுளைக்
கண்ணீர் உகுக்கச் செய்வது அந்த அன்பே.
உருவம் இல்லாதவனான, என்றும் சுதந்திரமான,
அனைவருக்கும் தலைவனான இறைவனையே
மனிதனாகத் தோன்றச் செய்து
உன்னுடன் விளையாடிக் களிக்கவும் வாழவும்
வைத்தது அன்பே.
பிருந்தாவனத்தின் ஆயர்கள் என்ன கற்றார்கள்?
பால்கறக்கும் கோபியருக்கு எந்த விஞ்ஞானம் தெரியும்?
அவர்கள் அன்பு செய்தார்கள், என்னை வாங்கினார்கள்.
தெய்வ கோபாலனாகிய அந்த இறைவனில் அவள் தன் மகன் கோபாலனைக் கண்டாள், உலகச் சூழ்நிலையில் அவளது ஆன்மா ஏதோ எந்திரம்போல் இயங்கிக் கொண்டிருந்தது. ஒரு தெய்வீக உலகிலேயே அவள் வாழ்ந்தது போலிருந்தது. உலகப் பொருட்களிலிருந்து பறந்து சென்றுவிட அவள் தயாராக இருந்தாள்; மகனிடம் வைத்த அன்புதான் நங்கூரம்போல் அதைத் தடுத்து வைத்திருந்தது. உலக இன்பங்கள், அன்பு எல்லாவற்றையும் சொரிவதற்கு அவன் ஒருவனே இருந்தான். அவளது செயல்கள், எண்ணங்கள், இன்பங்கள், ஏன், அவளது வாழ்க்கை என்று எல்லாமே அவனுக்காகவே இருந்தன; அது தான் அவளை இந்த வாழ்க்கையுடன் கட்டி வைத்திருந்தது.

நாளொரு மேனியும் பொழுதொரு வண்ணமுமாக அந்தக் குழந்தை வளர்வதை ஒரு தாய்க்கே உரிய அக்கறையுடன் சில ஆண்டுகள்வரை கவனித்து வந்தாள். அவன் பள்ளி செல்லும் வயது வந்தபோது அதற்கான பொருட்களைச் சேகரிப்பதற் காகப் பல மாதங்கள் அரும்பாடுபட்டாள். அவனுக்குத் தேவை யானவை மிகச் சிலவே. ஒரு மண் விளக்கில் கொஞ்சம் எண்ணெயை விட்டு, அதில் ஒரு திரியை ஏற்றி, அதன் வெளிச்சத்தில் நூல்களைப் படித்துக்கொண்டே நிம்மதியாக வாழ்க்கையைக் கழிக்கின்ற மக்கள் உள்ள நாட்டில், ஒரு கோரைப்பாய்தான் வீட்டின் மேஜை நாற்காலி அனைத்துமாக உள்ள நாட்டில் ஒரு மாணவனின் தேவை மிகக் குறைவு. இருந்தும் அவற்றை வாங்குவதற்கு அந்த ஏழைத் தாய் பல நாட்கள் கடுமையாக உழைக்க வேண்டியிருந்தது.

ஒரு புதிய பருத்தி வேட்டி, ஒரு பருத்தித் துண்டு, அவன் எழுதுவதற்கு வேண்டிய ஓலைக் கற்றை, நாணல் எழுது கோல்கள், வைத்து எழுத ஒரு சிறிய தடுப்பு அதை அவன் சுற்றி கக்கத்தில் இடுக்கிக் கொண்டு செல்வான்-இவற்றை வாங்குவதற்கு அவள் எத்தனையோ பாடுபட வேண்டியிருந்தது! ஒரு நல்ல நாளில் கோபாலன் முதன்முதலாக எழுத்துக்களை எழுத ஆரம்பித்தபோது அவள் எவ்வளவு மகிழ்ச்சியடைந் திருப்பாள் என்பதை ஒரு தாயின் உள்ளம்தான் அறிய முடியும். ஆனால் இன்று அவள் மனத்தில் ஒருவித இருள் படர்ந்தது. கோபாலன் காட்டுவழியே தனியாகச் செல்ல பயப்படுகிறான். தான் ஒரு விதவையாக, ஏழையாக தனியாக இருப்பதைப்பற்றி, அதற்கு முன்பு அவள் ஒருபோதும் கவலைப்பட்டதில்லை. ஒரு கணம் அவளுக்கு எல்லாம் இருளாக இருந்தது. ஆனால் ‘மற்ற எல்லா எண்ணங்களையும் விட்டு, என்னையே நம்பியிருப்பவர் களுக்கு வேண்டியதை நானே சுமந்து செல்கிறேன்’ என்ற பகவானின் மாறாத வாக்குறுதியை நினைத்துக் கொண்டாள். அவளுக்கு நம்பிக்கை பிறந்தது. கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டாள். பயப்படத் தேவையில்லை என்றும், காட்டில் தன்னுடைய இன்னொரு மகன் கோபாலன் மாடு மேய்த்துக் கொண்டிருக்கிறான் என்றும், காட்டில் போக அவனுக்குப் பயமாக இருந்தால் அந்த கோபாலனைத் துணைக்குக் கூப்பிடும் படியும் சொன்னாள். கோபாலனும் தாயின் சொல்லை அப்படியே நம்பினான்.

அன்று பள்ளியிலிருந்து காட்டு வழியாகத் திரும்பி வந்து கொண்டிருந்தான் கோபாலன். அச்சம் தோன்றியதும் மாடு மேய்க்கின்ற தன் சகோதரனான கோபாலனைக் கூப்பிட்டான்: ‘கோபாலண்ணா , நீ இங்கே இருக்கிறாயா? இங்குதான் இருக்கிறாய் என்றும், நான் உன்னைக் கூப்பிட வேண்டு மென்றும் அம்மா சொன்னாள். தனியாக இருப்பது எனக்குப் பயமாக இருக்கிறது’ என்றான். அப்பொழுது மரங்களுக்குப் பின்னாலிருந்து ஒரு குரல் கேட்டது: ‘தம்பி, பயப்படாதே. நான் இங்குதான் இருக்கிறேன். பயமின்றி வீட்டுக்குப் போ.’

ஒவ்வொரு நாளும் கோபாலன் கூப்பிடுவான், அந்தக் குரலும் பதில் அளிக்கும்: அதைக் கேட்ட தாய்க்கு ஆச்சரியம் தாளவில்லை. ‘அடுத்தமுறை உன் அண்ணனை நீ பார்க்க விரும்புவதாகச் சொல்’ என்றாள்.

அடுத்த நாள் காட்டு வழியாகச் செல்லும்போது கோபாலன் அண்ணனைக் கூப்பிட்டான். வழக்கம்போல் குரல் கேட்டது. ஆனால் சிறுவன் அவனைப் பார்க்க வேண்டுமென்று சொன்னான். ‘தம்பி, நான் இன்று வேலையாக இருக்கிறேன். வர இயலாது’ என்றது அந்தக் குரல். ஆனால் சிறுவன் பிடிவாதம் பிடிக்கவே, மர நிழலிலிருந்து ஒரு சிறுவன் வெளியே வந்தான். அவன் மாடு மேய்ப்பவர்களைப்போல் உடை உடுத்தியிருந்தான். தலையில் ஒரு சிறு கிரீடம் இருந்தது. அதில் மயில் பீலிகள் செருகப்பட்டிருந்தன. அவன் கையில் மாடு மேய்ப்பவர்கள் வைத்திருக்கும் ஒரு புல்லாங்குழல் இருந்தது.

இருவருக்கும் மகிழ்ச்சி தாளவில்லை . மரங்களில் ஏறு வதும், பழங்களையும் பூக்களையும் பறிப்பதுமாக அந்த விதவை யின் கோபாலனும், காட்டில் வாழ்ந்த கோபாலனும் மணிக் கணக்காகக் காட்டில் விளையாடினார்கள். பள்ளி செல்லும் நேரமாகியது. விதவையின் கோபாலன் மனமின்றிப் பள்ளி சென்றான், அவனது மனம் பாடங்களில் செல்லவில்லை , எப் போது காட்டிற்குத் திரும்பி அண்ணனுடன் விளையாடுவோம் என்பதிலேயே நாட்டமாக இருந்தான் அவன்.

மாதங்கள் பல சென்றன. காட்டில் நடப்பதைப்பற்றி ஏழைத் தாய் ஒவ்வொரு நாளும் கேட்பாள், அந்தத் தெய்வீகக் கருணையில் இன்புறுவாள். அந்த மகிழ்ச்சியில் தன் வறுமை, விதவைக் கோலம் எல்லாவற்றையும் மறப்பாள். தன் இன்னல் களுக்கு ஓராயிரம் வாழ்த்துக் கூறுவாள்.

ஒருநாள் ஆசிரியர் தம் முன்னோர்களுக்குச் சில சடங்குகள் செய்ய வேண்டியிருந்தது. கிராமத்தின் அந்த ஆசிரியர்கள் மாணவர்களிடமிருந்து குறிப்பிட்ட சம்பளம் எதுவும் வாங்கு வதில்லை. இத்தகைய நிகழ்ச்சிகளில் மாணவர்கள் அளிக்கும் காணிக்கைகளை நம்பி வாழ்ந்தனர். பொருளாகவோ பண மாகவோ ஒவ்வொரு மாணவனும் கொண்டுவந்து கொடுத்தான். ஆனால் ஆதரவற்ற அந்த விதவையின் மகனான கோபாலனோ? மற்ற மாணவர்கள் தாங்கள் கொண்டு வந்த காணிக்கைகளைக் குறிப்பிட்டுப் பேசும்போது அவனைப் பார்த்து இகழ்ச்சியாகப் புன்முறுவல் செய்தார்கள்.

துயரம் தாங்காத கோபாலன், ஆசிரியருக்கு ஏதாவது காணிக்கை கொடுக்கும்படி அன்றிரவு தாயைக் கேட்டான். ஆனால் பாவம், அவளிடம் ஒன்றுமில்லை. ஆனால் அதுவரை செய்துகொண்டிருந்த காரியத்தையே அன்றும் செய்வது என்று தீர்மானித்தாள், அதுதான் மாடு மேய்க்கும் கோபாலனை நம்புவது. ஆகவே ஆசிரியருக்கான காணிக்கையைக் கோபாலண்ணனிடம் கேட்கும்படிச் சொன்னாள்.

அடுத்த நாள் கோபாலன் வழக்கம்போல் காட்டில் அண்ணனைச் சந்தித்துச் சிறிது நேரம் விளையாடிய பிறகு, தன் மனத்தில் இருந்த துக்கத்தைத் தெரிவித்து, ஆசிரியருக்குக் கொடுக்க ஏதாவது காணிக்கை தரும்படிக் கேட்டான். ‘தம்பி, கோபாலா, நான் மாடு மேய்ப்பவன். என்னிடம் பணம் இல்லை. ஆகவே ஏழையின் அன்பளிப்பான பாலேடு நிறைந்த இந்தப் பாத்திரத்தைக் கொண்டுபோய் உன் ஆசிரியருக்குக் கொடு’ என்றான்.

கோபாலனுக்குத் தன் ஆசிரியருக்குக் கொடுக்க ஏதோ கிடைத்துவிட்டதே என்னும் மகிழ்ச்சி. அது மட்டுமா? அது தன் கோபாலண்ணன் கொடுத்ததாயிற்றே! கோபாலன் ஆசிரியரின் வீட்டிற்கு விரைந்தான். அங்கு ஆசிரியருக்குக் காணிக்கைகள் கொடுப்பதற்காகக் கூட்டமாக நின்றுகொண் டிருந்த மாணவர்களுக்குப் பின்னால் அவனும் போய் ஆவலாக நின்றான். அவர்கள் பல்வேறு வகையான காணிக்கைகள் கொண்டு வந்திருந்தார்கள். இந்த அனாதைச் சிறுவன் என்ன கொண்டு வந்திருக்கிறான் என்று பார்க்கக்கூட அவர்கள் கவலைப்படவில்லை.

அவர்கள் அலட்சியம் செய்தது கோபாலனுக்கு மிகுந்த வருத்தத்தைத் தந்தது. அவன் கண்களில் கண்ணீர் மல்கியது. அப்பொழுது அதிர்ஷ்டவசமாக ஆசிரியர் அவனைப் பார்த் தார். அவன் கையில் இருந்த சிறு பாத்திரத்தை வாங்கி அதி லிருந்த பாலேட்டை ஒரு பெரிய பாத்திரத்தில் கொட்டினார். அப்போது ஆச்சரியம் நிகழ்ந்தது; அந்தப் பெரிய பாத்திரம் முழுவதும் பாலாடைக் கட்டி நிரம்பி வழிந்தது. அதைவிடப் பெரிய பாத்திரத்தில் கொட்டினார், அந்தப் பெரிய பாத்திரமும் நிரம்பி வழிந்தது. இப்படியே அது அதிகரித்துக்கொண்டே சென்றது.

எல்லோரும் திகைத்து நின்றனர். ஆசிரியர் கோபாலனைத் தழுவிக்கொண்டு, அந்தப் பாலேடு அவனுக்கு எப்படிக் கிடைத்தது என்று கேட்டார். கோபாலன் தன் அண்ணனைப் பற்றிச் சொன்னான். கூப்பிட்டால் அவன் வருவதையும், தன்னோடு விளையாடுவதையும், முடிவில் அந்தப் பாலேட்டுப் பாத்திரத்தைத் தந்ததையும் பற்றியெல்லாம் கூறினான்.

தன்னைக் காட்டிற்கு அழைத்துச் சென்று அவனுடைய அண்ணனைக் காட்டுமாறு ஆசிரியர் கேட்டுக் கொண்டார். கோபாலனும் மிக்க மகிழ்ச்சியோடு ஆசிரியரை அழைத்துச் சென்றான்.

காட்டில் சென்று அண்ணனை அழைத்தான். ஆனால் அன்று அந்தக் குரல் கேட்கவில்லை. திரும்பத்திரும்ப அழைத் தான், பதில் இல்லை. தான் பொய் சொல்வதாக ஆசிரியர் நினைத்துக் கொள்வார், ஆகவே, அண்ணன் பேசித்தான் ஆக வேண்டும் என்று கெஞ்சிக் கேட்டான். அப்போது எங்கோ தொலைதூரத்திலிருந்து ஒரு குரல் கேட்டது:–

‘கோபாலா, உன் தாயின் அன்பும் உன் அன்பும் உங்கள் நம்பிக்கையும் என்னை உன் முன்னால் கொண்டுவந்தது. உன் ஆசிரியர் என்னைக் காண இன்னும் நெடுங்காலம் காத்திருக்க வேண்டும் என்று அவருக்குச் சொல்’ என்றது அந்தக் குரல்.

மேற்கோள்கள்:  எழுந்திரு! விழித்திரு! பகுதி 7  I. உலக மதங்கள் – 1. இந்து மதம் 24. கோபாலன்

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s