23. வில்வ மங்களர்

வில்வ மங்களர்

இந்திய நூல்களில் ‘பக்த விஜயம்’ என்பதும் ஒன்று. அதில் வருகின்ற கதை இது. கிராமம் ஒன்றில் ஒரு பிராமண இளைஞன் வசித்து வந்தான். அவன் மற்றொரு கிராமத்திலிருந்த ஒழுக்கம் தவறிய ஒரு பெண்ணிடம் காதல் கொண்டான். இரண்டு கிராமங்களுக்கும் இடையில் பெரிய ஆறு ஒன்று இருந்தது. ஒவ்வொரு நாளும் சிறு படகின் உதவியால் ஆற்றைக் கடந்து அவன் அந்தப் பெண்ணிடம் போவது வழக்கம். ஒருநாள் அவன் தந்தையின் ஈமக்கடன்களைச் செய்ய வேண்டியிருந்தது. அவளிடம் போக வேண்டும் என்று துடித்தாலும் அவனால் போக முடியவில்லை. கிரியைகள் நடைபெற்றே ஆக வேண்டும். இந்து சமுதாயத்தில் இவை மிகவும் முக்கியமானவை. உள்ளம் கலங்கிப் புலம்புவதைத் தவிர அவனால் வேறொன்றும் செய்ய முடியவில்லை .

  • கிரியைகள் முடிந்தபோது இரவாகியது. இரவுடன் சேர்ந்தே மேகம் எழுந்தது, இடித்து முழங்கியது, பெருமழை பொழிந்தது, ஆற்றில் வெள்ளம் பேரலைகளுடன் பெருகியது. அப்போது ஆற்றைக் கடப்பது மிகவும் ஆபத்து. இருந்தாலும் விடாமல் அவன் ஆற்றின் கரையை அடைந்தான். அங்கே படகு எதுவும் இல்லை. படகோட்டிகள் ஆற்றைக் கடக்க அஞ்சினார்கள். அவனோ அவளிடம் செல்வதற்குத் துடித்தான். அவள்மீது கொண்ட காதலால் பைத்தியமாகி விட்டான். அந்த வெள்ளத்தில் ஒரு கட்டை மிதந்து வந்தது. அவ்வளவு தான், அதைப் பற்றிக்கொண்டு அதன் உதவியால் நீந்தி மறு கரையை அடைந்தான். அதனைக் கரையில் எறிந்துவிட்டு அவளது வீட்டிற்குச் சென்றான். கதவுகள் மூடப்பட்டிருந்தன. கதவைத் தட்டினான். காற்று சீறியது, எனவே அவன் கதவைத் தட்டிய சத்தம் யார் காதிலும் விழவில்லை . எனவே சுவர் ஏறி உள்ளே குதிக்க எண்ணி வீட்டைச் சுற்றிச்சுற்றி வந்தான். அப் போது சுவரிலிருந்து ஒரு கயிறு தொங்குவதைக் கண்டான். ‘நான் ஏறி வருவதற்காகவே என் காதலி இந்தக் கயிற்றைத் தொங்கவிட்டிருக்கிறாள் போலும்’ என்று எண்ணிக் கொண்டு அதைப் பற்றிக்கொண்டு சுவர்மீது ஏறி மறு பக்கத்தை அடைந்தான். ஆனால் கால்தவறி விழுந்துவிட்டான். அதனால் எழுந்த ஓசையில் வீட்டிலுள்ளவர்கள் விழித்துக் கொண்டார்கள்.

அந்தப் பெண்ணும் வெளியே வந்து அங்கே அவன் சோர் வுற்று வீழ்ந்து கிடப்பதைக் கண்டாள். அவனது சோர்வைத் தெளிவித்தாள். அவனது உடம்பில் துர்நாற்றம் வீசுவதைக் கண்ட அவள் கேட்டாள்:

‘உனக்கு என்ன நேர்ந்தது? உன் உடம்பில் ஏன் துர்நாற்றம் அடிக்கிறது? நீ எப்படி வீட்டினுள் வந்தாய்?’ அதற்கு அவன், ‘என் அன்பே, நீ அங்கே கயிற்றைத் தொங்கவிட்டிருந்தாய் அல்லவா, அதன்மூலம் நான் வந்தேன்’ என்றான்.

அவள் புன்னகையுடன் கூறினாள்: ‘அன்பும் இல்லை , காதலும் இல்லை, நாங்கள் பணத்திற்காக உள்ளோம். நான் உனக்காகக் கயிற்றைத் தொங்கவிட்டிருந்ததாக எண்ணினால், நீ ஒரு முட்டாள். அது சரி, எவ்வாறு ஆற்றைக் கடந்தாய்?’ ‘ஒரு மரக்கட்டையை பற்றிக்கொண்டேன்.’ என்று கூறினான். ‘நாம் சென்று பார்க்கலாம்’ என்றாள் அந்தப் பெண்.

கயிறு என்று அவன் கருதியது எது? ஒரு முறை கடித்தாலே மரணத்தை விளைவிக்கக்கூடிய கொடிய விஷப் பாம்பு. அது தன் தலையை உள்ளே வைத்துப் புற்றுக்குள் நுழையும்போது, அவன் கயிறு என்று கருதி அதன் வாலைப் பற்றினான். காதல் பித்து அவனை அவ்வாறு செய்யத் தூண்டியது. பாம்பு தலையை உள்ளேயும் உடலை வெளியேயும் வைத்திருக்கும்போது அழுந்தப் பற்றியதால் அது தன் தலையை வெளியே எடுக்க முடியவில்லை . எனவே அதன் உதவியால் சுவரேறினான். ஆனால் அவன் பற்றியதன் அழுத்தம் அந்தப் பாம்பைக் கொன்றுவிட்டது.

‘கட்டை எங்கே கிடைத்தது?’ என்று கேட்டாள் அவள்.

‘ஆற்றில் மிதந்து வந்தது’ என்று கூறினான் அவன். அந்தக் கட்டை ஓர் அழுகிய பிணம். ஆறு அதனைக் கரையில் அடித்திருந்தது. அதையே அவன் கட்டை என்று தவறாகக் கருதியிருந்தான். அதுதான் அவன் உடலிலிருந்து வீசிய துர் நாற்றத்திற்குக் காரணம். அவள் அவனைப் பார்த்து, ‘எனக்குக் காதலில் ஒருபோதும் நம்பிக்கை இல்லை. நாங்கள் அதை நம்பவும் மாட்டோம். இது காதல் அல்ல என்பதற்கு இறைவன் என்னை மன்னிக்கட்டும். எங்களுக்குக் காதல் என்றால் என்ன வென்று தெரியாது. ஆனால் நண்பரே, என்னைப் போன்ற ஒரு பெண்ணிடம் ஏன் உங்கள் இதயத்தைப் பறிகொடுக்க வேண்டும்? ஏன் அதை இறைவனுக்குத் தரக் கூடாது? அவ்வாறு தந்தால் நிறைவு பெறலாமே?’ என்று கூறினாள்.

அவள் சொன்னது அவன் மனத்தில் இடி விழுந்ததுபோல் ஆயிற்று. அப்பாலுள்ள ஒன்றைப்பற்றிய ஒளியொன்று அவனுள் சிறிது தோன்றியது. ‘கடவுள் என்று ஒருவர் இருக் கிறாரா?’ என்று கேட்டான் அவன். ‘ஆம், ஆம் என் நண்பரே, கடவுள் இருக்கிறார்’ என்றாள் அவள்.

அவன் திரும்பினான். ஒரு காட்டை அடைந்தான், அழுதான், பிரார்த்தித்தான்: ‘என் இறைவா, எனக்கு நீ வேண்டும். என் அன்பு வெள்ளம் சிறிய மனிதர்களிடம் தங்க முடியாது. எனது ஆழ்ந்த அன்பு என்னும் ஆறு சென்று விழக் கூடிய அன்புக் கடல் எனக்கு வேண்டும். கடும் வேகத்தில் புரண்டு வருகின்ற எனது அன்பாகிய ஆறு சிறு குட்டைகளில் புக முடியாது. எல்லையற்ற பெருங்கடல்தான் அதற்கு வேண்டும். நீ இருக்கிறாய், என்னிடம் வா.’

சில ஆண்டுகள் அவன் காட்டில் தங்கினான். தான் வெற்றி பெற்று விட்டதாகக் கருதிய அவன் துறவியானான். பிறகு நகரங்களுக்குச் சென்றான்.

ஒருநாள் ஓர் ஆற்றின் கரையில் அமர்ந்திருந்தான். அப் போது அந்த நகரத்து வணிகனின் மனைவியான அழகிய பெண்ணொருத்தி தனது வேலைக்காரர்களுடன் அந்த வழி யாகச் சென்றாள். அவளைக் கண்டதுதான் தாமதம், அவ னுள்ளிருந்த பழைய மனிதன் மறுபடியும் வீறுபெற்றான்; அழகிய முகம் மறுபடியும் அவனை வசீகரித்துவிட்டது. எழுந்து அந்தப் பெண்ணைத் தொடர்ந்து அவளது வீடு வரை சென்றான். அப்போது அவளது கணவனும் வந்து சேர்ந்தான், காவியுடையில் இருந்த துறவியை நோக்கி, ‘வாருங்கள் ஐயா, நான் தங்களுக்காக என்ன செய்ய வேண்டும்?’ என்று கேட்டான்.

‘கொடுத்தற்கரிய ஒன்றை உன்னிடம் கேட்பேன்.’

‘எது வேண்டுமானாலும் கேளுங்கள். நான் இல்லறத்தான், யார் எதைக் கேட்டாலும் கொடுக்கத் தயாராக உள்ளேன்.”

‘நான் உன் மனைவியைக் காண விரும்புகிறேன்’

‘கடவுளே இதென்ன? நான் தூயவன், என் மனைவியும் தூயவள். கடவுள்தான் எல்லோரையும் காப்பவர். உள்ளே வாருங்கள்.’

துறவி உள்ளே வந்தான். கணவன் அவனுக்குத் தன் மனைவியை அறிமுகப்படுத்தினான். ‘நான் உமக்கு என்ன செய்ய வேண்டும்?’ என்று கேட்டாள் அவள். துறவி நாற்புறமும் நோக்கிவிட்டு பிறகு கூறினான்: ‘அம்மா, தாங்கள் தலையில் வைத்திருக்கும் இரண்டு ஊசிகளைத் தருவீர்களா?’

அவள் அவற்றைத் தந்தாள். துறவி அந்த ஊசிகளை வாங்கித் திடீரெனத் தன் கண்களில் செருகியவாறே, ‘தொலையுங்கள் அயோக்கியர்களே, இனி நீங்கள் எதையும் காண முடியாது. நீங்கள் பார்ப்பதானால் பிருந்தாவனச் சோலை இடையனை ஆன்மீகக் கண்களால் காணுங்கள்’ என்று கூறி னான். அவனது கண்கள் இரண்டும் குருடாயின. வாகம் க மீண்டும் அவன் காட்டிற்குத் திரும்பினான். அங்கே மறு படியும் அழுதான், அழுதான், அழுதுகொண்டே இருந்தான். மனிதனின் பக்திப் பெருக்கே உண்மையை உணரப் போராடு கிறது. இறுதியில் அவன் வெற்றி பெற்றான். தன் அன்பாகிய ஆற்றைத் தக்க வழியில் திருப்பினான்; அது அந்த இடையனை அடைந்தது.

அவர், வில்வமங்களர், கண்ணனின் வடிவில் கடவுளைக் கண்டதாக கூறப்படுகிறது. புறக் கண்களை இழந்ததற்காக அவர் ஒருமுறை வருந்தினார்; ஏனெனில் அகக் கண்களால் மட்டும்தானே அவரால் கடவுளைக் காண முடிந்தது! அவர் சில பக்திப் பாடல்களும் எழுதியுள்ளார். எல்லா சம்ஸ்கிருத நூல்களிலும் அதன் ஆசிரியர்கள் முதலில் தங்கள் குருவிற்கு வணக்கம் செய்வது வழக்கம். வில்வமங்களர் அந்தப் பெண்ணையே முதற்குருவாக வணங்கினார்

மேற்கோள்கள்:  எழுந்திரு! விழித்திரு! பகுதி 7  I. உலக மதங்கள் – 1. இந்து மதம் 23. வில்வ மங்களர் 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s