21. ஜடபாதர்

ஜடபாதர்

கலிபோர்னியா, பிப்ரவரி 1900

பரதன் என்ற பேரரசர் ஒருவர் இருந்தார். அன்னியர்களால் இந்தியா என்று வழங்கப்படும் நாடு, அதன் மக்களால் பாரத வர்ஷம் என்று வழங்கப்படுகிறது. ஒவ்வோர் இந்துவும் வயதானதும் உலகக் காரியங்களைத் துறந்துவிட வேண்டும்; உலகக் கவலைகள், பொருள், இன்பம், சுகபோகங்கள் எல்லா வற்றையும் மகனிடம் ஒப்படைத்துவிட்டுக் காட்டிற்குச் செல்ல வேண்டும்; அங்கு, தன்னிலுள்ள ஒரே உண்மைப் பொருளான ஆன்மாவைப்பற்றிய சிந்தனையில் மூழ்க வேண்டும்; அதன் மூலமாக வாழ்க்கையின் பிணைப்புகளை அறுக்க வேண்டும் என்பது நியதி. அரசனோ, புரோகிதனோ, குடியானவனோ, வேலைக்காரனோ, ஆணோ, பெண்ணோ யாரும் இதற்கு விலக்கல்ல. மகன், சகோதரன், கணவன், தந்தை, மனைவி, மகள், தாய், சகோதரி என்று எந்த நிலையிலும் ஆகட்டும், இல்லறத்தானின் கடமைகள் அனைத்தும் ஆயத்தங்கள் மட்டுமே; அதாவது ஆன்மாவை ஜடப்பொருளுடன் இணைக் கின்ற எல்லா தளைகளும் என்றென்றைக்குமாக அறுந்து போகின்ற அந்த நிலைக்கான ஆயத்தங்கள் மட்டுமே.

பரதனும் வயதானவுடன் அரியணையைத் தம் மகனிடம் ஒப்படைத்துவிட்டுக் காட்டிற்குச் சென்றார். கோடிக்கணக்கான மக்கள்மீது ஆட்சி செலுத்திய, தங்கமும் வெள்ளியும் இழைத்த சலவைக் கற்களாலான மாளிகையில் வசித்த, ரத்தினங்கள் பதித்த குவளைகளில் பருகிய மன்னர், இமாலயக் காடுகளில் ஒரு நதிக்கரையில் புல்லையும் நாணல்களையும் கொண்டு, தம் கைகளாலேயே குடிசை கட்டிக்கொண்டு வாழ்ந்தார். தாமே சேகரித்த கிழங்குகளையும் இலைகளையும் உண்டுகொண்டு, மனிதனின் ஆன்மாவில் எப்போதும் விளங்கிக் கொண்டிருக்கும் இறைவனை இடையீடின்றி தியானம் செய்தார்.

நாட்கள், மாதங்கள், வருடங்கள் சென்றன. ஒருநாள் அந்த ராஜரிஷியான பரதர் தியானம் செய்துகொண்டிருந்த இடத்தின் அருகில் ஒரு மான் தண்ணீர் குடிக்க வந்தது. அதே வேளையில் சிறிது தூரத்தில் ஒரு சிங்கம் கர்ஜித்தது. கர்ஜனையைக் கேட்டுப் பயந்த மான் தாகத்தைத் தீர்க்கு முன்னரே நதியை ஒரே தாவலில் தாண்டிக் குதித்தது. கருவுற்றிருந்த அந்த மான், தாண்டிக் குதித்த அதிர்ச்சியினாலும் பயத்தினாலும் ஒரு குட்டியை ஈன்று விட்டு, அங்கேயே வீழ்ந்து இறந்தது. குட்டி தண்ணீரில் விழுந்தது, நுரை பொங்கப் பாய்கின்ற நதியின் வேகம் அதை அடித்துச் சென்றது. அதைக் கண்ட அரசர் விரைவாக எழுந்து, மான்குட்டியை மீட்டுத் தன் குடிசைக்கு எடுத்துச் சென்று, அதற்குத் இதமான வெப்பம் கொடுப்பதற்காகத் தீமூட்டி அன்புடனும் கருணையுடனும் அதனைக் காப்பாற்றினார்; மெல்லிய புல்லும் பழங்களும் கொடுத்து வளர்த்தார்.

பரதரின் அரவணைப்பில் அந்த மான்குட்டி சீக்கிரமே ஓர் அழகிய மானாக வளர்ந்தது. அதிகாரம், பதவி, குடும்பம் என்று இவற்றுடன் வாழ்நாள் முழுவதும் வைத்திருந்த பற்றினை அறுத்தெறியக்கூடிய மனத் திடம் வாய்க்கப்பெற்ற பரதர், இப்போது, தாம் ஆற்றிலிருந்து காப்பாற்றிய மானின்மீது பற்றுக் கொண்டார். மானின்மீது பாசம் அதிகரிக்க அதிகரிக்க, அவரது கடவுள் சிந்தனை குறைந்தது. மேய்வதற்காகக் காட் டிற்குச் சென்ற மான் மாலையில் குடிசைக்கு வரத் தாமதமானால் அந்த ராஜ ரிஷியின் மனம் வேதனைப்படும். ‘ஒருவேளை என் சின்ன மானை புலி தாக்கிவிட்டதோ, வேறு ஏதாவது ஆபத்து ஏற்பட்டுவிட்டதோ? ஏன் அது இன்னும் வரவில்லை?’ என்று கலங்குவார் அவர்.

வருடங்கள் கழிந்தன. அவரது மரண வேளை நெருங்கியது, அவர் அதற்குத் தயாரானார். ஆனால் அவரது மனம் ஆன்மாவை நினைக்காமல் மானை நினைத்துக் கொண் டிருந்தது. கவலை தோய்ந்த கண்களுடன் தம்மைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த தன் அன்பு மானை நோக்கியபடியே அவரது உயிர் பிரிந்தது. இதன் காரணமாக மறுபிறவியில் அவர் ஒரு மானாகப் பிறந்தார். ஆனால் செய்த கர்மம் ஒருபோதும் வெறுமனே போகாது. அரசராகவும் ரிஷியாகவும் இருந்து அவர் செய்த பல நற்கருமங்கள் பலன் தந்தன. பேச முடியாத மிருகத்தின் உடலில் இருந்தாலும் இந்த மானுக்கு முற்பிறவி நினைவு இருந்தது. அது இயல்புணர்ச்சியால் உந்தப்பட்டு, தன் இனத்தை விட்டு நீங்கி, உபநிடதங்கள் போதிக்கப்பட்டு, யாகங்கள் செய்யப்படுகின்ற ஆசிரமங்களின் பக்கத்திலேயே மேய்ந்தது. வழக்கமாக ஒரு மான் வாழ வேண்டிய காலம்வரை வாழ்ந்து அது இறந்தது.

அடுத்த பிறவியில் அவர் ஒரு பணக்கார பிராமணனின் இளைய மகனாகப் பிறந்தார். இந்தப் பிறவியிலும் முற்பிறவிச் செய்திகள் அவரது நினைவில் இருந்தன. வாழ்க்கையின் நன்மை, தீமைகளில் சிக்கிக்கொள்ளக் கூடாது என்று அவர் குழந்தைப் பருவத்திலேயே உறுதி கொண்டிருந்தார். குழந்தை வலிமை யுடனும் உடல்நலத்துடனும் வளர்ந்தது, ஆனால் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசவில்லை. உலக விவகாரங்களில் சிக்கிக் கொள்ளக் கூடும் என்ற பயத்தால் ஜடத்தைப்போல், பித்தனைப்போல் வாழ்ந்துவந்தார் அவர். அவரது சிந்தனை எப்போதும் இறை வனிலேயே ஆழ்ந்திருந்தது. வினைப்பயன் தீர்வதற்காகத்தான் அவர் வாழ்ந்தார். காலம் கடந்தது. தந்தை இறந்ததும் பிள்ளைகள் சொத்தைப் பகிர்ந்தார்கள்; இளையவன் ஒன்றுக்கும் உதவாத ஊமை என்று நினைத்து அவரது பங்கை யும் பறித்துக் கொண்டார்கள். வாழ்வதற்கான உணவு மட்டும் கொடுத்தார்கள்.

சகோதரர்களின் மனைவியர் அவரிடம் கடுமையாக நடந்து கொண்டார்கள். கடுமையான வேலைகளை அவரைச் செய்யச் சொன்னார்கள். அவர்கள் கொடுக்கின்ற எல்லா வேலைகளை யும் செய்ய முடியாதிருந்தால் அவரைக் கொடுமைப் படுத்தி னார்கள். ஆனால் அவர் எதற்கும் வெறுப்போ பயமோ கொள்ள வில்லை, ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசவும் இல்லை. மிகவும் கொடுமைப்படுத்தினால் வீட்டைவிட்டு வெளியே சென்று, அவர்களுடைய கோபம் தீரும்வரை ஒரு மரத்தடியில் உட்கார்ந் திருப்பார், பின்னர் மெதுவாக வீடு திரும்புவார். ஒருநாள் சகோதரர்களின் மனைவியர் வழக்கத்திற்கு அதிகமாக கடுமை யாக நடந்துகொண்டனர். பரதர் வீட்டை விட்டு வெளியேறி ஒரு மர நிழலில் ஓய்வாக அமர்ந்தார்.

அப்பொழுது அந்த நாட்டு மன்னன் பல்லக்கில் அந்தப் பக்கமாகச் சென்று கொண்டிருந்தான். பல்லக்குத் தூக்கிகளுள் ஒருவன் எதிர்பாராத விதமாக நோயுற்றுவிட்டான், அவனுக்குப் பதிலாக ஒருவனைத் தேடிக் கொண்டிருந்தார்கள். மரத்தடியில் உட்கார்ந்திருந்த பரதர் வலிமைமிக்க இளைஞனாக இருப்பதைக் கண்டதும், நோயுற்றிருந்தவனுக்குப் பதிலாக மன்னனின் பல்லக்கைத் தூக்கிவர முடியுமா என்று அவரைக் கேட்டனர். பரதர் பதில் கூறவில்லை . அவர் அவ்வளவு வலிமையுள்ளவராக இருப்பதைக் கண்டு, அவரைப் பிடித்துக் கொண்டுபோய், பல்லக்குத் தண்டை அவர் தோளில் வைத்தார்கள். ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசாமல் பரதர் பல்லக்கைத் தூக்கிச் சென்றார்.

பல்லக்கு சமமாக சுமக்கப்படாததைச் சிறிது நேரத்திற் கெல்லாம் அரசன் உணர்ந்தான். உடனே பல்லக்கிற்கு வெளியே தலையை நீட்டிப் புதியவனைப் பார்த்து, ‘மடையா, ஓய்வெடுத்துக்கொள்; தோள்கள் வலித்தால் சிறிது நேரம் ஓய்வுகொள்’ என்றான். பரதர் பல்லக்கைக் கீழே வைத்துவிட்டு, வாழ்க்கையிலேயே முதன்முறையாகத் தம் வாயைத் திறந்தார்; ‘மன்னா, மடையன் என்று நீ யாரைச் சொன்னாய். பல்லக்கைக் கீழே வைக்கும்படி யாரிடம் சொல்கிறாய்? யார் களைப்புற் றிருப்பதாகச் சொல்கிறாய்? “நீ” என்று யாரை அழைக்கிறாய்? இந்த சதைப் பிண்டத்தை ”நீ” என்று குறிப்பிடுவதானால், உன் சதை எதனால் உண்டானதோ அதே பொருளால்தான் இந்தச் சதையும் உருவாகியுள்ளது. அது உணர்வு உடையதல்ல. அது களைப்பு அறியாதது; வலி தெரியாதது. “நீ” என்பது மனத்தைக் குறிப்பிடுவதானால் அதுவும் உன் மனத்தைப் போன்றதே. ஏனெனில் அது பிரபஞ்சம்தழுவியது. “நீ” என்பது மனத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட ஒன்றைக் குறிப்பதானால் அது ஆன்மாவாகத்தான் இருக்க வேண்டும். என்னுள் இருக்கின்ற உண்மைப் பொருளாகிய அது உன்னிடமுள்ள ஆன்மாவைப் போன்றதே. பிரபஞ்சத்திலுள்ள ஒரே பொருள் அதுவே.மன்னா, அந்த ஆன்மா எப்போதாவது களைப்படைய முடியுமா? அது எப்போதாவது சோர்வடையுமா? அது எப்போதாவது துன்புறுத்தப்படுமா? அரசே, தெருவில் ஊர்ந்து கொண்டிருந்த சின்னஞ்சிறிய புழுக்களை நசுக்க நான்-இந்த உடல்-விரும்ப வில்லை. அவை நசுங்குவதைத் தடுக்க முயன்றதால்தான் பல்லக்கு சற்று சமமற்று அசைந்தது. ஆனால் ஆன்மா ஒருபோதும் களைப்பு அடையவில்லை, அது எப்போதும் பலவீனமாக இருந்ததில்லை, பல்லக்கின் தண்டை அது சுமந்ததில்லை. ஏனெனில் அது எங்கும் நிறைந்தது, எல்லாம் வல்லது’ என்று ஆன்மாவின் இயல்புபற்றியும், உயர்ந்த ஞானத்தைப் பற்றியும் சிறப்பாகப் பேசினார்.

தன் கல்வி, அறிவு, தத்துவ ஞானம் இவற்றைப் பற்றிச் செருக்குக் கொண்டிருந்த அரசன் பல்லக்கிலிருந்து கீழே இறங்கி பரதரின் காலடியில் வீழ்ந்து, ‘என்னை மன்னிக்க வேண்டும், பெருமைக்குரியவரே, பல்லக்கைச் சுமக்கத் தங்களை அழைத்தபோது தாங்கள் ஒரு முனிவர் என்பதை நான் உணரவில்லை ‘ என்றான்.

பரதர் அவனை வாழ்த்திவிட்டுச் சென்றார். பிறகு தம் பழைய வாழ்க்கையை மேற்கொண்டார். இறுதியில் உடலைத் துறந்தபின்பு பிறவித் தளையிலிருந்து முற்றிலுமாக விடுபட்டார்.

மேற்கோள்கள்:  எழுந்திரு! விழித்திரு! பகுதி 7  I. உலக மதங்கள் – 1. இந்து மதம்  21. ஜடபாதர்

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s