16. கீதை 3

கீதை 3

அர்ஜுனன் கிருஷ்ணரிடம், ‘இப்போதுதான் நீ செயல்புரியும் படிக் கூறினாய். அதேவேளையில், பிரம்மஞானமே வாழ்வின் மிக உயர்ந்த குறிக்கோள் என்றும் கூறுகிறாய். கண்ணா , செயலைவிட ஞானம் சிறந்தது என்பது உன் கருத்தானால், என்னை ஏன் செயலில் ஏவுகிறாய்?’ (3 . 1) என்று கேட்டான்.

கிருஷ்ணர் கூறினார்: ‘மிகப் பழைய காலத்திலிருந்து இந்த இரண்டு நெறிகளும் நமக்கு வந்திருக்கின்றன. சாங்கியர்கள் ஞானக் கொள்கையை உயர்த்திப் பேசுகிறார்கள். யோகிகள் கர்மக் கொள்கையை உயர்த்திப் பேசுகிறார்கள். ஆனால் செயல் களைத் துறந்துவிடுவதால் அமைதி எய்த முடியாது. இந்த வாழ்க்கையில் கணநேரம்கூடயாரும் செயலற்றிருக்க முடியாது. இயற்கையின் குணங்கள் அவனைச் செயல்புரிய வைத்துவிடும். யார் செயல்களை நிறுத்திவிட்டு, அதேவேளையில் அவற்றைப் பற்றி நினைத்துக்கொண்டே இருப்பானோ, அவன் எதையும் அடைய மாட்டான்; அவன் வெறும் பொய்யன் ஆகிறான். யார் தனது மனச் சக்தியால் படிப்படியாகத் தன் புலன்களைச் செயலில் ஈடுபடுத்தி, தன்வசமாக்கிக் கொள்கிறானோ, அவனே சிறந்தவன். எனவே செயல்புரி.’ (3. 2-8)

‘உனக்குக் கடமை என்ற ஒன்று இல்லை, நீ கட்டுப்பட்ட வன் அல்ல என்ற ரகசியத்தைத் தெரிந்துகொண்டாலும், பிறரது நன்மைக்காக நீ செயல் புரிந்தேயாக வேண்டும். ஏனெனில் பெரியோர் எதைச் செய்கிறார்களோ அதையே சாதாரண மக்களும் செய்வார்கள். மன அமைதியும் சுதந்திரமும் எய்திய ஒருவர் வேலை செய்யாவிட்டால், ஞானமோ அமைதியோ இல்லாத மற்றவர்களும் அவரைப் பின்பற்ற முயல்வார்கள். அதனால் குழப்பம் உண்டாகும்.’ (3.20-24).

‘அர்ஜுனா, என்னிடம் இல்லாதது எதுவும் இல்லை. நான் அடைய விரும்புவதும் ஒன்றுமில்லை. என்றாலும் நான் தொடர்ந்து செயல்புரிகிறேன். நான் ஒரு கணம் செயல் புரியா விட்டால் பிரபஞ்சமே அழிந்துபோகும்.’ (3 . 22–24) ‘அறிவிலிகள் பலனிலும் லாபத்திலும் ஆசைகொண்டு செயல் புரிவதுபோல், ஞானி பற்றில்லாமலும், பலனிலும் லாபத்திலும் ஆசை யில்லாமலும் செயல்புரிய வேண்டும்.’ (3. 25)

‘நீங்கள் ஞானம் பெற்றவர்களாக இருந்தாலும், சாதாரண மக்கள் குழந்தைபோல் கொண்டுள்ள நம்பிக்கையைக் குலைக் காதீர்கள். அதற்கு மாறாக, அவர்களுடைய நிலைக்கு இறங்கிச் சென்று படிப்படியாக அவர்களை மேலே கொண்டு வாருங்கள்.’ (3 . 26, 29) இது ஒரு சக்தி வாய்ந்த கருத்து. இது இந்தியாவில் லட்சியமாக ஆகிவிட்டது. அதனால்தான் அங்கே உயர்ந்த வேதாந்தியும் கோயிலுக்குச் சென்று திருவுருவங்களை வழிபடு வதைக் காண்கிறீர்கள். அது பாசாங்கு அல்ல.

‘மற்ற தேவதைகளை வழிபடுபவர்களும் உண்மையில் என்னையே வழிபடுகிறார்கள்.’ (9. 23) என்று கிருஷ்ணர் கூறு வதைப் பின்னால் படிக்கிறோம். இறைவனின் அவதாரத்தையே மனிதன் வழிபடுகிறான். தவறான பெயரால் அழைத்தால் கடவுள் கோபம் கொள்வாரா என்ன? கொள்வாரானால் அவர் கடவுள் அல்லவே அல்ல! மனிதன் கல்லைத் தொழுதாலும் அவன் தன் இதயத்தில் கொள்வது கடவுள் என்பதை உங்களால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லையா? எப்படி வழிபட்டால் என்ன ?

மதம் என்பது கோட்பாடுகளே என்ற கருத்தை அகற்றி விட்டால், உண்மையை இன்னும் தெளிவாக நாம் புரிந்து கொள்ள முடியும். ஆதாம் ஆப்பிளை உண்டதால்தான் உலகமே பிறந்தது என்பது மதக் கருத்துக்களுள் ஒன்று – தப்பவும் வழி யில்லை. ஏசுவை நம்புங்கள்-என்றோ வாழ்ந்த அந்த மனிதரின் மரணத்தில் நம்பிக்கை வையுங்கள். ஆனால் இந்தியாவில் முற்றிலும் மாறுபாடான கருத்து உள்ளது. அங்கே மதம் என்பது அனுபூதியே தவிர, வேறு அல்ல. போய்ச் சேரவேண்டிய இடத்திற்கு ஒருவன் எப்படிப் போகிறான்? நாலு குதிரைகள் பூட்டிய வண்டியிலா, மின்சார வண்டியிலா, தரையில் உருண்டு கொண்டா என்பது முக்கியமல்ல. லட்சியம் ஒன்றுதான். பயங்கரக் கடவுளின் கோபத்திலிருந்து எப்படித் தப்பித்துக் கொள்வது என்பதுதான் கிறிஸ்தவர்களின் பிரச்சினை. நமது உண்மை நிலையை எப்படி அடைவது, இழந்த ஆன்ம நிலையை எப்படி மீண்டும் பெறுவது என்பது இந்தியர்களின் பிரச்சினை.

நீங்கள் ஆன்மா என்பதை உணர்ந்து கொண்டீர்களா? ஆம் என்பது உங்கள் பதிலானால் அதன் கருத்து என்ன? உடல் என்னும் தசைப்பிண்டமா அல்லது எல்லையற்ற, ஆனந்த வடிவமான, தன்னொளி கொண்ட அழிவற்ற ஆன்மாவா? நீங்கள் மிகப் பெரிய தத்துவவாதியாக இருக்கலாம். ஆனால் உடலே நீங்கள் என்ற கருத்தைக் கொண்டுள்ளதுவரை, உங்கள் காலில் நெளியும் சிறு புழுவைவிட நீங்கள் எந்த வகையிலும் உயர்ந்தவர்களாக மாட்டீர்கள்! உங்களுக்கு மன்னிப்பே கிடை யாது! தத்துவங்களையெல்லாம் தெரிந்துகொண்டும், உங்களை உடல் என்று எண்ணுவது எவ்வளவு இழிவு! உடல்-தெய்வங்கள், அதுவே நீங்கள்! இதுவா மதம்?

மதம் என்பது ஆன்மாவை ஆன்மாவாக உணர்வது. நாம் இப்போது என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறோம்? நேர்மாறாக, ஆன்மாவை ஜடப்பொருளாக உணர்ந்து கொண்டிருக்கிறோம்; அழிவற்ற கடவுளிலிருந்து மரணத்தையும் ஜடப்பொருளையும் உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கிறோம்; அழிகின்ற, அறிவற்ற ஜடப்பொருளிலிருந்து ஆன்மாவை உருவாக்கிக் கொண்டிருக் கிறோம்.

நீங்கள் தலைகீழாக நிற்பதாலோ, ஒற்றைக்காலால் நிற்ப தாலோ, அல்லது மூன்று தலைகளுடன் கூடிய ஐயாயிரம் தெய்வங்களை வழிபடுவதாலோ பிரம்மத்தை அறிய முடியு மானால் அப்படியே செய்யுங்கள். உங்களால் முடிந்த எந்த வழியிலாவது அதைச் செய்யுங்கள். அதைப்பற்றி எதுவும் சொல்ல யாருக்கும் உரிமை இல்லை. உங்கள் வழி சிறந்ததாக, உயர்ந்ததாக இருக்கலாம். ஆனால் மற்றொருவனுடைய வழி எவ்வளவோ கொடியதென்று நீங்கள் எண்ணினாலும், அது கெட்டதென்று சொல்ல உங்களுக்கு உரிமையில்லை என்று கிருஷ்ணர் கூறுகிறார்.

மதம் என்பது வளர்ச்சிபற்றியது என்பதை உணர வேண்டும்; அது வெறும் பொருளற்ற பிதற்றல்கள் அல்ல. இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்குமுன் ஒரு மனிதன் கடவுளைக் கண்டான். பற்றியெரிந்த புதரில் கடவுளைக் கண்டார் மோசஸ். மோசஸ் கடவுளைக் கண்டபோது என்ன செய்தாரோ, அது உங்களைக் காப்பாற்றுமா? ஒருவன் கடவுளைக் கண்டது, உங்களையும் உற்சாகப்படுத்தி அவ்வாறு செய்யும்படித் தூண்ட லாம், அதற்கும் மேலாகச் சிறிதளவும் அது உங்களுக்கு உதவி செய்யாது. முன்னோர்களின் உதாரணங்களுடைய முழுப் பயனும் அவ்வளவுதான். அதற்குமேல் ஒன்றுமில்லை. செல்லும் வழியிலுள்ள கைகாட்டிக் கம்பங்களே அவை. ஒருவன் உண்டால் இன்னொருவனின் பசி தீராது. ஒருவன் கடவுளைக் காண்பது மற்றொரு மனிதனைக் காப்பாற்றாது. உங்களுக்கு நீங்களே கடவுளைக் காண வேண்டும். இப்போது சண்டை யெல்லாம் கடவுளுக்கு ஓர் உடலில் மூன்று தலைகளா அல்லது ஆறு உடல்களில் ஐந்து தலைகளா என்பது பற்றியே! ஆனால் நீங்கள் கடவுளைக் கண்டதுண்டா என்றால் இல்லை; காண முடியும் என்று நம்புவதும் இல்லை. நாம் எவ்வளவு மதிகெட்ட முட்டாள்கள்! நிச்சயமாக நாம் பைத்தியக்காரர்களே.

கடவுள் என்று ஒருவர் உண்டானால், அவர் உங்கள் கடவுளாகவும் என் கடவுளாகவும் இருக்க வேண்டும் என்பது இந்தியாவில் தொன்றுதொட்டு வரும் கருத்து. சூரியன் யாருக்குச் சொந்தம்? அம்புலி மாமா எல்லோருக்கும் மாமா என்கிறீர்கள். கடவுள் ஒருவர் உண்டென்றால், நீங்கள் அவரைப் பார்க்க முடிய வேண்டும். இல்லாவிட்டால் அவர் எப்படி யாவது போகட்டும்! 0

ஒவ்வொருவனும் தன் வழிதான் சிறந்ததென்று கருது கிறான். மிகவும் நல்லது! ஆனால் ஒன்றை நினைவில் வையுங்கள். அது உங்களுக்கு நல்லதாக இருக்கலாம், அவ்வளவுதான். ஒரு வனுக்குச் சிறிதும் செரிக்காத உணவு மற்றொருவனுக்கு நன்றாகச் செரிக்கக் கூடியதாக இருக்கலாம். உங்களுக்கு நல்ல தாக இருப்பதால் உங்கள் வழியே எல்லோருக்கும் வழி என்ற முடிவுக்குத் தாவிவிடாதீர்கள். ஒருவனுக்குப் பொருத்தமான சட்டை ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் எல்லோருக்குமே பொருந்தும் என்று எண்ணாதீர்கள். படிப்பு அற்ற, பண்பாடு இல்லாத, சிந்தனைத் திறன் இல்லாத ஆண்களும் பெண்களும் அத்தகைய சிறிய சட்டைக்குள் புகுத்தப்பட்டிருக்கின்றனர். நீங்களே சிந்தித்துப் பாருங்கள். நாத்திகர்கள் ஆகுங்கள், உலகாய தர்கள் ஆகுங்கள், அதுகூடச் சிறந்ததாக இருக்கும். சிந்தனை செய்ய வேண்டும்! இந்த மனிதனின் வழி தவறு என்று சொல்ல உங்களுக்கு என்ன உரிமை இருக்கிறது? அது உங்களுக்குத் தவறாக இருக்கலாம். அதாவது, நீங்கள் அதைப் பின்பற்றினால் தாழ்வுறலாம். அதனால் அவனும் தாழ்ந்த நிலையை அடைவான் என்பது பொருளல்ல. எனவே உங்களுக்கு ஞானம் இருந்து, மற்றொருவன் பலவீனனாக இருப்பதைப் பார்த்தால், அவனை வெறுக்காதீர்கள் என்று கிருஷ்ணர் கூறுகிறார். உங்களால் முடியுமானால் அவனுடைய நிலைக்குச் சென்று அவனுக்கு உதவி செய்யுங்கள். அவனாக வளர வேண்டும். அவனது தலைக்குள் ஐந்து மணி நேரத்தில் ஐந்து கிலோ அறிவைத் திணிக்கலாம். ஆனால் அது என்ன நன்மை செய்யும்? அவன் முன்பிருந்ததைவிடக் கீழ்நிலைக்கே போவான்.

கர்மத் தளை எல்லாம் எங்கிருந்து வந்தது? நாம் ஆன்மாவைக் கர்மத்தால் கட்டியதிலிருந்தே. எங்கள் இந்தியக் கருத்து இரண்டைக் காட்டுகிறது: ஒரு பக்கம் இயற்கை, மறு பக்கம் ஆன்மா. இயற்கை என்பது இந்தப் புறவுலகம் மட்டுமல்ல; நம் உடல்களும் மனமும் புத்தியும், ஏன், நான்-உணர்வும் சேர்ந்ததே. இவற்றிற்கெல்லாம் அப்பால் உள்ளது எல்லையற்ற ஒளிமயமான ஆன்மா. இந்தக் கருத்தின்படி ஆன்மா இயற்கை யிலிருந்து முற்றிலும் வேறானது. இதுவரை அப்படித்தான் இருந்துள்ளது, இனியும் அப்படித்தான் இருக்கும். ஆன்மாவை மனத்துடன் ஒன்றுபடுத்திக் காண்கின்ற காலம் ஒருபோதும் இருந்ததில்லை.

நீங்கள் உண்ணும் உணவே மனத்தை உண்டாக்குகிறது என்பது வெளிப்படை உண்மை. அது ஜடப்பொருள். ஆன் மாவோ உணவுடன் தொடர்பின்றி உள்ளது. நீங்கள் உண் டாலும் உண்ணாவிட்டாலும் ஒன்றுமில்லை, நீங்கள் சிந்தித் தாலும் சிந்திக்காவிட்டாலும் பரவாயில்லை. அது எல்லையற்ற பேரொளி. அதன் ஒளி எப்போதும் ஒரே போன்றது. ஒளியின் முன் நீங்கள் நீலக் கண்ணாடியையோ பச்சைக் கண்ணாடி யையோ வைத்தால், அதனால் ஒளிக்கு என்ன? அதன் நிறம் மாறாது. மனம்தான் மாறிமாறி வெவ்வேறு நிறங்களைத் தரு கிறது. ஆன்மா உடலை விடுகின்ற அந்தக் கணமே எல்லாம் சின்னாபின்னப்படுகிறது.

இயற்கையிலுள்ள உண்மை என்பது ஆன்மாவே. அந்த உண்மைப்பொருள், அந்த ஆன்ம ஒளி நமது உடல்களின் மூல மாகவும் மனங்களின் மூலமாகவும் இயங்குவது, பேசுவது ஆகிய எல்லா தொழில்களையும் செய்கிறது. அந்த ஆன்மாவின் ஆற்றலை, உணர்வை, அடிப்படையாகக் கொண்டுதான் இயற்கை பலவகைகளில் செயல்புரிகிறது. ஆன்மாதான் நமது எண்ணங்கள் அனைத்திற்கும், உடலின் செயலிற்கும், மற்ற எல்லாவற்றிற்கும் காரணமாக இருக்கிறது. அது ஒவ்வொன் றிற்கும் தனது ஒளியைத் தந்தாலும், நன்மை தீமைகளாலோ இன்ப துன்பங்களாலோ தட்ப வெப்பங்களாலோ இயற்கையின் பிற தீமைகளாலோ பாதிக்கப்படுவதில்லை.

‘ஆகையால், அர்ஜுனா, இந்தச் செயல்களெல்லாம் இயற்கையில் நிகழ்கின்றன. அது தன் நியதிகளை நமது உடல்களிலும் உள்ளங்களிலும் செயல்படுத்துகிறது. நாம் அதனுடன் நம்மை ஒன்றுபடுத்திக்கொண்டு, “நான் இதைச் செய்கிறேன்” என்கிறோம். இவ்வாறு நாம் மனமயக்கத்திற்கு உள்ளாகிறோம்.’ (3. 27)

நாம் ஏதோ ஒரு வற்புறுத்தலுக்கு உட்பட்டே எப்போதும் செயல்புரிகிறோம். பசி வற்புறுத்தும்போது உண்கிறோம். துன்புறுதல் அதைவிடக் கொடியது, அது வெறும் அடிமைத் தனம். உண்மையான ‘நான்’ எப்போதும் சுதந்திரமானது. ஒன்றைச் செய்யுமாறு அதை எது கட்டாயப்படுத்த முடியும்? இயற்கையில் இருப்பவனே துன்புறுகிறான். உடலுடன் நம்மை ஒன்றுபடுத்திக் கொள்ளும்போதுதான் துன்புறுகிறோம்; நான் இன்ன பெயருடையவன் என்றெல்லாம் பொருளற்றவற்றைப் பிதற்றுகிறோம். உண்மையை உணர்ந்தவன் தன்னைத் தனியாக வைத்துக் கொள்வான். அவனது உடல் எதைச் செய்தாலும், மனம் எதைச் செய்தாலும் அவன் கவலைப்படுவதில்லை.

ஆனால் சமுதாயத்தின் பெரும் பகுதி மாயைக்கு உட்பட் டிருக்கிறது என்பதை மறக்கக் கூடாது. அவர்கள் ஏதாவது நன்மை செய்தால், அதைத் தாங்களே செய்ததாகக் கருது கிறார்கள். உயர்ந்த தத்துவத்தை அவர்களால் இன்னும் அறிந்து கொள்ள முடியவில்லை. அவர்களது நம்பிக்கையைக் குலைக் காதீர்கள். அவர்கள் தீமையை விலக்கி நன்மையைச் செய் கிறார்கள். அதுவே பெரியது. அப்படியே செய்யட்டும். அவர்கள் நன்மைக்காகச் செயல்புரிபவர்கள். இவ்வாறு நன்மை செய்வதை விடச் சிறந்த பெருமை ஒன்று உள்ளது என்பதைப் படிப்படியாக அவர்கள் உணர்ந்து கொள்வார்கள். அவர்கள் சாட்சியாக மட்டுமே இருப்பார்கள், செயல்கள் தாமே நிகழும். நாளடைவில் அவர்கள் இதைப் புரிந்துகொள்வார்கள். எல்லா தீமைகளையும் விலக்கிய பிறகு, எல்லா நன்மைகளையும் செய்த பிறகு, தாங்கள் இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்டவர்கள் என்பதை அவர்கள் கண்டு கொள்ளத் தொடங்குவார்கள். அவர்கள் செயல் புரிபவர்கள் அல்ல, தனித்து நிற்பவர்கள்; சாட்சிகள்; நின்று பார்த்துக் கொண்டிருப்பவர்கள். இயற்கையே உலகனைத்தையும் உண்டாக்குகிறது. அவர்கள் அதிலிருந்து திரும்பிவிட்டவர்கள். ‘அன்பா, முதலில் உண்மையாகிய ஒன்றே இருந்தது, வேறு எது வும் இல்லை. அது சிந்தித்தது. மற்ற அனைத்தும் உண்டாயின.’

‘பாதை தெரிந்தவர்களும் தங்கள் இயற்கையால் தூண்டப் பட்டுச் செயல் புரிகிறார்கள். ஒவ்வொருவரும் அவரவருடைய இயல்பின்படியே செயல் புரிகிறார்கள். அவர்கள் அதை மீற முடியாது’. (3. 33) அணு, விதியை மீற இயலாது. மனோமய அணுவோ, பௌதீகமய அணுவோ எதுவானாலும், அது விதிக்குக் கீழ்ப்படிந்தாக வேண்டும். வெளியிலிருந்து அடக்கும் முயற்சியால் என்ன பயன்?’ (3. 33)

வாழ்க்கையில் ஒரு பொருளுக்கு மதிப்பு எதனால் ஏற்படு கிறது? சொத்தாலோ சுகத்தாலோ அல்ல. அனைத்தையும் அலசிப் பாருங்கள். நமக்குப் படிப்பினை தர வருகின்ற அனு பவத்தைத் தவிர வேறு எதிலும் மதிப்பு இல்லை என்பதைக் காண்பீர்கள். பல நேரங்களில் நமக்கு ஏற்படும் துன்பங்களே இன்பங்களைவிடச் சிறந்த அனுபவத்தை அளிக்கின்றன. இயற்கையின் இனிய அணைப்பைவிட அடிகளே நமக்குப் பல வேளைகளிலும் சிறந்த பாடத்தைக் கற்பிக்கின்றன. பஞ்சத் திற்குக்கூட அதன் இடமும் மதிப்பும் உண்டு.

கிருஷ்ணரின் கருத்துப்படி நாம் இப்போதுதான் பிறந்த புதியவர்கள் அல்ல. நமது மனங்களும் புதியவை அல்ல. ஒவ் வொரு குழந்தையும் பிறக்கும்போது, மனித இனத்தின் கடந்த காலம் முழுவதையும் மட்டுமின்றி, தாவர வாழ்க்கையின் கடந்த காலத்தையும் கொண்டு வருகிறான் என்பது இக்காலத்தில் நமக்குத் தெரிகிறது. பழைய அத்தியாயங்கள், நிகழ்கால அத்தியாயங்கள், இவற்றுடன் எதிர்கால அத்தியாயங்களின் தொகுதியும் அவன்முன் இருக்கின்றன. ஒவ்வொருவனும் செல்ல வேண்டிய வழி, படம் வரைந்து, அடையாளமிட்டு, திட்ட மிட்டு அவன் முன்னே வைக்கப்பட்டுள்ளது. இவ்வளவு இருளிலும் எந்த நிகழ்ச்சியோ சூழ்நிலையோ, காரணமின்றி நிகழ முடியாது. நமது அறியாமையே இதன் காரணம். முடிவற்ற காரியகாரணச் சங்கிலி ஒவ்வொரு வளையமாக இயற்கை வரையிலும் தொடர்ந்து செல்கிறது. உலகம் முழுவதும் அத்தகைய சங்கிலியால் பிணைக்கப்பட்டுள்ளது. அந்தக் காரண காரியச் சங்கிலி பிரபஞ்சம் தழுவியது. அதன் ஒரு வளையத்தை, ஒரு பகுதியை நீங்கள் பெறுகிறீர்கள்; ஒரு பகுதியை நான் பெறு கிறேன். அந்தப் பகுதிதான் நமது இயல்பு.

அடுத்து கிருஷ்ணர், ‘பிறரது நெறியைப் பின்பற்றுவதை விட உங்கள் நெறியைப் பின்பற்றி உயிர்விட்டாலும் அதுசிறப்பு (3 . 35) என்கிறார். இது என் நெறி. நான் இங்கே கீழே இருக்கிறேன். நீங்கள் அங்கே மேலே இருக்கிறீர்கள். அங்கே வந்து உங்களுடன் இருக்க எண்ணி, நான் எனது பாதையை விட்டுவிட எப்போதும் தூண்டப்படுகிறேன். ஆனால் அப்படிச் சென்றால் நான் இங்குமில்லாமல் அங்குமில்லாமல் போக நேரும். இதை நாம் மறக்கக் கூடாது. எதுவும் தானாக வளர வேண்டும். விரையாமல் வளர்ந்தால் நீங்கள் அனைத்தையும் அடையலாம். இல்லாவிடில் ஆன்மீக வாழ்விற்குப் பெரிய இன்னல் விளையும். மத போதனையின் அடிப்படை ரகசியம் இது.

‘மக்களை ரட்சித்தல்’, ‘எல்லோரும் ஒரே கொள்கையை நம்புதல்’ என்றெல்லாம் நீங்கள் கூறுவதன் பொருள் என்ன? அது நடக்க முடியாத காரியம். எல்லோருக்கும் சொல்லத்தக்க பொதுவான கருத்துக்கள் உள்ளன. உண்மையான குருவே உங்கள் இயல்பை அறிவார். உங்களுக்கு அது தெரியாமல் இருக்கலாம். உங்கள் சொந்த இயல்பு இன்னதென்று நீங்கள் நினைப்பது ஒருவேளை முற்றிலும் தவறாக இருக்கலாம். அது நீங்கள் அறியும் வகையில் வளர்ச்சி அடையாமல் இருக்கலாம். குருவே அதை அறியக்கூடியவர். அவர் உங்கள் முகத்தை ஒரு முறை உற்றுப் பார்ப்பதிலேயே அதைக் கண்டுகொள்வார்; உங்கள் பாதையை உங்களுக்குக் காட்டுவார். நாம் தட்டுத்தடு மாறி இங்குமங்கும் அலைந்து எதையெதையோ செய்து கொண்டு, முன்னேறாமல் இருக்கிறோம்; உரிய காலம் வரும் போது வாழ்க்கை நதியில் மிதந்து செல்லத் தொடங்குகிறோம். ஆற்றில் இறங்கியதும் மிதக்க ஆரம்பித்தால், அதுதான் நல்ல அடையாளம். பிறகு போராட்டமே இல்லை. இதையே கண்டு பிடிக்க வேண்டும். இதை விட்டுவிட்டு வேறு நெறியைத் தேடு வதைவிட, இதிலேயே உயிரை விடலாம்.

இதற்கு மாறாக நாம் ஒரு புதிய மதத்தைத் தொடங்கி, புதிய கொள்கைகளை நிறுவி, எல்லோரும் ஒரே இயல்புடைய வர்கள் என்ற நம்பிக்கையில் மனித குலத்தின் லட்சியத்திற்கே நம்பிக்கைத் துரோகம் செய்கிறோம். ஒரேமாதிரியான உள்ளமோ உடலோ கொண்ட இருவர் இந்த உலகில் இல்லை. ஒரே மதமுடைய இருவரும் இருக்க முடியாது.

நீங்கள் ஆன்மீக வாழ்க்கையை விரும்பினால், நிறுவப் பெற்ற, நிலைபெற்றுவிட்ட எந்த மதத்தையும் பின்பற்றாதீர்கள். அந்த மதங்கள், ஒவ்வொருவரின் தனி வளர்ச்சியைத் தடைப் படுத்துவதால், நன்மை செய்வதைவிட நூறு மடங்கு தீமை செய்கின்றன. எல்லாவற்றையும் ஆராய்ந்து பாருங்கள். ஆனால் உங்கள் கருத்தில் உறுதியாக இருங்கள். என் அறிவுரையைக் கேட்பதானால் நீங்கள் பொறிக்குள் தலையை நுழைத்து மாட்டிக் கொள்ளாதீர்கள். உங்கள் கழுத்தில் சுருக்குக் கயிற்றை வீசினால் அந்தக் கணமே விலகிப் போய்விடுங்கள். பல பூக் களிலிருந்து தேனைச் சேகரிக்கும் தேனீ, ஒரு பூவிலும் கட்டுப் படாமல் விருப்பப்படிச் செல்வதுபோல், நீங்களும் கட்டுக்கு அகப்படாமல் இருங்கள். நிலைபெற்ற எந்த மதத்திலும் சேராதீர்கள். ஆன்மீக வாழ்க்கை என்பது உங்களுக்கும் உங்கள் இறைவனுக்கும் இடையில் உள்ளது. மூன்றாம் மனிதன் அதில் குறுக்கிடக் கூடாது. நிலைபெற்ற மதங்கள் செய்தவற்றை எல் லாம் எண்ணிப் பாருங்கள். மதங்களின் பெயரால் செய்யப் பட்டுள்ள கொடுமைகளைவிட எந்த நெப்போலியன் அதிகக் கொடுமைகளைச் செய்திருக்கிறான்? நீங்களும் நானும் எதையும் நிறுவத் தொடங்கினால், உடனே ஒவ்வொரு மனிதனையும் வெறுக்கத் தொடங்குகிறோம். ஒன்றை அன்பு செய்வது என்றால் பிறவற்றை வெறுப்பது என்பதே கருத்தானால், அன்பு செய்யா திருப்பதே நல்லது. அது அன்பல்ல, அது நரகம்! உங்களைச் சேர்ந்தவர்களை நேசிப்பது என்பது பிறரைப் பகைப்பதானால், அது சுயநலம், மிருகத்தனம் இரண்டின் சாரம். முடிவில் அது உங்களை மிருகங்களாகவே ஆக்கிவிடும். இன்னொருவரின் இயல்பிற்குப் பொருந்திய மதம் எவ்வளவு உயர்ந்ததாக உங்களுக்குத் தோன்றினாலும், அதைப் பின்பற்றாமல் உங்கள் இயல்பிற்கேற்ற மதத்தைப் பின்பற்றுவதிலேயே நீங்கள் உயிர் துறப்பது நல்லது. (3. 35)

‘அர்ஜுனா, எச்சரிக்கையாயிரு. காமமும் கோபமும் கொடிய பகைவர்கள். அவற்றை அடக்க வேண்டும். ஞானிகளின் அறிவையும் அவை மறைத்துவிடுகின்றன. காமத்தீயைத் தணிக்க முடியாது. புலன்களும் மனமும் அதன் இருப்பிடம். ஆன்மா எதையும் விரும்புவதில்லை .’ (3. 37, 40)

‘ இந்த யோகத்தை நான் பண்டைக் காலத்தில் விவஸ் வானுக்குக் கற்பித்தேன். விவஸ்வான் மனுவுக்கு அளித்தார். இவ்வாறு அந்த உயர்ந்த ஞானம் ஒருவர்பின் ஒருவராக வந் துள்ளது. நாளடைவில் அது அழிந்து போயிற்று. ஆகையால் அதை மீண்டும் நான் இன்று உனக்குக் கூறுகிறேன்.’ (4. 1 – 3)

பின்பு அர்ஜுனன், ‘நீ ஏன் இப்படிப் பேசுகிறாய்? நேற்றுப் பிறந்தவன் நீ, விவஸ்வான் உனக்கு நெடுங்காலத்திற்கு முன் பிறந்தவர். நீ அவருக்கு உபதேசித்ததாக எப்படிக் கூறுகிறாய்?’ (4. 4) என்று கேட்கிறான்.

அதற்குக் கிருஷ்ணர் கூறுகிறார்: ‘அர்ஜுனா, நீயும் நானும் பிறப்பு இறப்புச் சக்கரத்தில் பலமுறை சுழன்று வந்திருக்கிறோம். உனக்கு அவை எல்லாம் நினைவில்லை. நான் ஆதியில்லாதவன்; பிறப்பில்லாதவன்; படைப்பு அனைத்திற்கும் தலைவன். எனது இயற்கையை வசப்படுத்திக் கொண்டு நான் உருவெடுக்கிறேன். அறம் தாழ்ந்து, மறம் தலையெடுக்கும் போதெல்லாம் மனித குலத்திற்கு உதவ நான் வருகிறேன். நல்லவர்களைக் காப்பதற்கும், தீயவர்களை அழிப்பதற்கும், ஆன்மீகத்தை நிலைநாட்டு வதற்கும் நான் அவ்வப்போது வருகிறேன். எவரெவர் எந்தெந்த வழியில் என்னை அடைய விரும்பினாலும், அவரவரை நான் அந்தந்த வழியில் அடைகிறேன். ஆனால், அர்ஜுனா, என் வழியைவிட்டு யாரும் விலகிச் செல்ல முடியாதென்பதை அறிந்துகொள்.’ (4. 5-8, 11) யாரும் எப்போதும் விலகிச் சென்ற தில்லை . எப்படிச் செல்ல முடியும்? எவரும் அவர் வழியிலிருந்து தவற முடியாது.

எல்லா சமுதாயங்களுமே தவறான பொதுமையை அடிப் படையாகக் கொண்டுள்ளன. பொதுமைப்படுத்தல் பரிபூரண மானதாக இருந்தால்தான் அதிலிருந்து நியதியை உண்டாக்க முடியும். ‘ஒவ்வொரு நியதிக்கும் விலக்கு உண்டு’ என்ற பழ மொழியின் பொருள் என்ன? அது நியதியானால் அதை மீற இயலாது; யாரும் மீற முடியாது. ஆப்பிள் புவியீர்ப்புச் சக்தியின் நியதியை மீறுகிறதா? ஒரு நியதி மீறப்படுகின்ற அந்தக் கணம் பிரபஞ்சமே இல்லாமல் போய்விடும். நீங்கள் நியதியை மீறும் காலம் வரும். அப்போது உங்கள் புத்தி, மனம், உடல் எல்லாம் கரைந்து போய்விடும்.

ஒரு மனிதன் திருடுகிறான். ஏன் நீங்கள் அவனைத் தண்டிக் கிறீர்கள். அவனுக்கும் இடம் கொடுத்து, அவனுடைய சக்தியை ஏன் பயன்படுத்திக் கொள்ளக் கூடாது? அவனைப் பார்த்து ‘நீ பாவி’ என்கிறீர்கள். அவன் சட்டத்தை மீறியவன் என்று பலர் கூறுவார்கள். இந்த மனித மந்தை ஒரே மாதிரியான கட்டுப் பாட்டிற்கு அடங்கி நடக்கும்படிக் கட்டாயப் படுத்தப்படுகிறது. அதனால்தான் எல்லா துன்பங்களும் பாவமும் பலவீனமும் வருகின்றன. நீங்கள் எண்ணுவதுபோல் அவ்வளவு கொடியது அல்ல உலகம். முட்டாள்களாகிய நாமே அதைக் கொடியதாகச் செய்துள்ளோம். நாமே பேய்பிசாசுகளைப் படைக்கிறோம். பிறகு அவற்றை ஓட்ட நம்மால் முடிவதில்லை. கையால் கண்ணை மூடிக்கொண்டு, ‘யாராவது ஒளி தாருங்கள்!’ என்று கதறுகிறோம். கண்களிலிருந்து கைகளை எடுங்கள். செய்ய வேண்டுவது அவ்வளவுதான். நம்மைக் காப்பாற்றுவதற்காகத் தெய்வங்களை எல்லாம் கூப்பிடுகிறோம். ஒருவனும் தன்மீது பழி சொல்வதில்லை. அதுதான் இரக்கத்திற்கு உரியது. சமுதாயத்தில் ஏன் இவ்வளவு தீமை இருக்கிறது? என்ன காரணம்? சுகபோக நாட்டமும் சாத்தானும் பெண்ணும் என் கிறீர்கள். ஏன் இவற்றை உருவாக்குகிறீர்கள்? அவற்றை உருவாக்குமாறு யாரும் உங்களிடம் சொல்லவில்லையே! ‘அர்ஜுனா, என் வழியிலிருந்து யாரும் விலக முடியாது. (4. 11)’ நாம் முட்டாள்கள், நமது வழிகளும் அறிவற்றவையாகவே இருக்கின்றன. நாம் இந்த மாயை வழியேதான் செல்ல வேண் டியிருக்கிறது. கடவுள் சொர்க்கத்தைப் படைத்தார்; மனிதன் தனக்குத்தானே நரகத்தைப் படைத்துக்கொண்டான்.

‘ஒரு கர்மமும் என்னைத் தொடாது. எனக்குக் கர்மபலனில் விருப்பில்லை. என்னை இவ்வாறு அறிபவர்கள் ரகசியத்தை அறிந்தவர்கள், அவர்கள் கர்மத்தில் கட்டுப்பட மாட்டார்கள். பண்டைய ரிஷிகள் இந்த ரகசியத்தை அறிந்து ஆபத்தின்றிச் செயல்புரிந்தார்கள். நீயும் அதேபோல் செயல்புரி’. (4. 14, 15) ம ‘தீவிரச் செயலின் இடையில் ஆழ்ந்த அமைதியையும், ஆழ்ந்த அமைதியில் தீவிரச் செயலையும் யார் காண்கிறானோ அவனே அறிஞன்.’ (4. 18) இதுதான் கேள்வி: ஒவ்வொரு புலனும் ஒவ்வொரு பொறியும் செயலாற்றுகின்றபோதும், எது வும் குலைக்க முடியாத அமைதியில் நீ திளைத்திருக்கிறாயா? கடைவீதியில் வண்டிக்காகக் காத்துக் கொண்டிருக்கையில், உன்னைச் சுற்றிலும் எல்லாம் பரபரப்பாயிருக்கும்போது, நீ அமைதியாக சாந்தமாக தியானத்தில் மூழ்கியிருக்கிறாயா? ஒரு குகையில் உன்னைச் சுற்றி எல்லாம் அசைவற்றிருக்கும்போது நீ தீவிரமாகச் செயல்படுகிறாயா? அப்படியிருந்தால் நீ ஒரு யோகி; இல்லாவிடில் இல்லை.

‘யாருடைய ஒவ்வொரு முயற்சியும் பலனில் விருப்ப மில்லாமல், சுயநலத்தில் நாட்டமில்லாமல், பற்றற்றதாக இருக் கிறதோ, அவனை அறிஞன் என்று பெரியோர் கூறுகின்றனர்.’ (4. 19) நாம் சுயநல நாட்டம் உடையவர்களாக இருக்கும்வரை உண்மையறிவு நமக்கு ஒருபோதும் வராது. ஒவ்வொன்றிற்கும் நாம் நம்முடைய சாயத்தையே பூசுகிறோம். உள்ளது உள்ளபடியே பொருட்கள் நம்மிடம் வருகின்றன. அவை தம்மை மறைத்துக் கொள்கின்றன என்பதில்லை; நாம்தான் அவற்றை மறைக்கிறோம். நம்மிடம் தூரிகை இருக்கிறது. ஒரு பொருள் வந்ததும் அது நமக்குப் பிடிக்காவிட்டால் அதற்குச் சிறிது சாயம் பூசிவிட்டுப் பிறகு பார்க்கிறோம். நாம் எதையும் அறிந்து கொள்ள விரும்புவதில்லை. நாம் ஒவ்வொன்றின்மீதும் நமது வண்ணத்தைப் பூசுகிறோம். எல்லா காரியங்களிலும் தூண்டு தலாக இருப்பது சுயநலம். ஒவ்வொன்றும் நம்மால் மறைக்கப் படுகிறது. பட்டுப்புழு தன் உடலிலிருந்தே நூலை நூற்று, அத னால் ஒரு கூண்டைச் செய்து, அதிலேயே தன்னை அடைத்துக் கொள்வதுபோல் நாமும் இருக்கிறோம். தன் செயலாலேயே அது தன்னைச் சிறைப்படுத்திக் கொள்கிறது. அதையே நாமும் செய்கிறோம். ‘நான்’ என்று நாம் சொன்னால், அந்தக் கணமே நூல் ஒரு சுற்றுச் சுற்றுகிறது; ‘நான், எனது’ என்றால் இன் னொரு சுற்றுச் சுற்றுகிறது. இப்படியே சுற்றிக்கொண்டு போகிறது.

செயலின்றி ஒரு கணம்கூட நம்மால் இருக்க முடியாது. செயல் புரியுங்கள்! உங்கள் அண்டை வீட்டுக்காரர் உங்களிடம் வந்து, ‘சற்று எனக்கு உதவி செய்யுங்கள்’ என்று கேட்டால், எப்படிச் செய்வீர்களோ, அந்த அளவிலேயே உங்களுக்கும் உதவி செய்துகொள்ளுங்கள். அதற்குமேல் அல்ல, இன்னொரு வனின் உடலைவிட உங்கள் உடல் உயர்ந்த மதிப்பு உடையது அல்ல. அவனது உடலுக்குச் செய்வதைவிட அதிகமாக உங்கள் உடலுக்கு எதுவும் செய்யாதீர்கள். இதுதான் மதம்.

‘யாருடைய முயற்சிகள் எந்தவிதமான ஆசையும் சுய நலமும் அற்றதோ, அவன் கர்மத்தளையை ஞானத் தீயால் எரித்துவிட்டவன். அவனே அறிஞன்’. (4. 19) புத்தகங்களைப் படிப்பதால் அது கிடைக்காது. கழுதையின்மீது ஒரு நூல் நிலையத்தையே சுமத்திவிடலாம். அதனால் அது கல்வியறிவு பெற்றுவிடாது. பல நூல்களைப் படிப்பதால் என்ன பயன்? ‘செயலில் பற்றை முற்றிலுமாக விட்டு, எப்போதும் திருப்தியான மனத்துடன், லாபத்தில் ஆசை கொள்ளாமல் செயல் புரியும் ஞானி கர்மத்தைக் கடந்தவன்.’ (4. 20)

தாயின் வயிற்றிலிருந்து நான் நிர்வாணமாக வந்தேன், நிர்வாணமாகவே போகிறேன்; உதவியற்றவனாக வந்தேன், உதவியற்றவனாகப் போகிறேன்; இப்போதும் உதவியற்ற வனாகவே இருக்கிறேன். சேருமிடம் தெரிய வில்லை. அதைப்பற்றி நினைக்கவே பயங்கரமாக இருக்கிறது. எவ்வளவு பைத்தியக்கார எண்ணங்களெல்லாம் தோன்றுகின்றன. ஆவி உலக நடுவர் (Medium) ஒருவரிடம் போய் ஏதாவது ஆவி நமக்கு உதவி புரியுமா என்று பார்க்கிறோம். இந்தப் பலவீனத்தைப் பாருங்கள்! ஆவிகள், பேய்கள், தேவதைகள்! புரோகிதர்களே, மந்திரவாதிகளே யாரானாலும் சரி, வந்துவிடுங்கள்! நாம் பலவீனமாயிருக்கின்ற அந்தக் கணம்தான் அவர்கள் நம்மைப் பிடித்துக் கொள்வதற்கான தருணம்! பிறகு அவர்கள் எல்லா தெய்வங்களையும் கொண்டுவந்து விடுவார்கள்.

எங்கள் நாட்டில் ஒரு மனிதன் படித்து வலிமை மிகும் போது அவன் தத்துவவாதியாகி, ‘இந்தப் பிரார்த்தனையும் தீர்த்தங்களில் முழுகுவதும் மதியீனம்’ என்பான். அவனது தந்தை இறக்கிறார், தாய் இறக்கிறாள். ஓர் இந்துவுக்கு இவற்றை விட அதிர்ச்சி தருவது வேறெதுவும் இல்லை. அப்போது அவனே ஒவ்வோர் அழுக்குக் குட்டையிலும் குளிப்பதையும், கோயிலுக்குள் சென்று புழுதியில் புரள்வதையும் காண்பீர்கள். யாராவது உதவுங்கள்! ஆனால் உதவி வருவதில்லை . யாரிட மிருந்தும் உதவியில்லை. அதுதான் உண்மை . மனிதர்களைவிடத் தெய்வங்களின் எண்ணிக்கை அதிகம். ஆனாலும் உதவி மட்டும் கிடைப்பதில்லை. நாம் நாய்களைப்போல் சாகிறோம் – எந்த உதவியும் இல்லை . எங்கு பார்த்தாலும் மிருகத்தனம், பஞ்சம், நோய், துன்பம், தீமை! எல்லோரும் உதவிக்காக ஓலமிடு கின்றனர். ஆனால் உதவி வருவதில்லை . என்றாலும் நிராசை கொள்ளாமல் உதவிக்காகக் கதறுகிறோம். என்ன சீரழிவு! என்ன பயங்கரம்! உங்கள் உள்ளத்தை உற்றுப் பாருங்கள்! பாதித் துன்பங்களுக்கு நாம் பொறுப்பாளிகள் அல்ல; நமது பெற்றோர்களே பொறுப்பாளிகள். இந்தப் பலவீனத்துடன் பிறந்தோம். மேலும்மேலும் இது நமது தலையில் புகுத்தப் பட்டது. மெள்ள மெள்ளத்தான் இதைக் கடந்தாக வேண்டும்.

உதவி இல்லையே என்று ஏங்குவது மிகப் பெரிய தவறு. யாரிடமும் உதவியை நாடாதீர்கள். நாமே நமக்கு உதவி. நமக்கு நாமே உதவ முடியாவிட்டால், வேறு யாரும் உதவ முடியாது. ‘உனக்கு ஒரே நண்பன் நீயே; ஒரே பகைவனும் நீயே; எனக்கு என்னைத் தவிர வேறு பகைவனும் இல்லை; நண்பனும் இல்லை !'(6 . 5). இதுதான் முடிவான சிறந்த பாடம். அந்தோ ! இதைக் கற்றுக்கொள்ளத்தான் எவ்வளவு காலம் ஆகிறது! இதோ கைக்குக் கிட்டிவிட்டதுபோல் தோன்றுகிறது; அடுத்த நொடியில் பழைய அலை மோதுகிறது; முதுகெலும்பு உடை கிறது. நாம் பலமிழந்து மறுபடியும் மூடநம்பிக்கைக்கும் உதவிக்கும் கை நீட்டுகிறோம். அந்தப் பெரும் துன்பக் குவி யலைச் சற்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். எல்லாம் உதவியைத் தேடிய தவறான எண்ணத்தின் விளைவு!

புரோகிதர் வழக்கமான தம் மந்திரங்களை ஓதிவிட்டுத் தட்சிணையை எதிர்பார்க்கிறார். அறுபதாயிரம்பேர் வானத்தை நோக்கிப் பிரார்த்தனை செய்துவிட்டுப் புரோகிதருக்குத் தட்சிணை தருகிறார்கள். மாதங்கள் ஒவ்வொன்றாக எத்தனையோ கடக்கின்றன; அவர்கள் இன்னும் வானத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள், பணம் கொடுக்கிறார்கள், பிரார்த்திக்கிறார்கள். சற்று எண்ணிப் பாருங்கள்! பைத்தியக் காரத்தனம் அல்லாமல் வேறு என்ன இது? இதற்கு யார் காரணம்? நீங்கள் மதப் பிரச்சாரம் செய்யலாம். அது வளர்ச்சி யற்ற மனங்களைக் கிளறிவிடப் பயன்படுமே தவிர, வேறு எதற்கும் உதவாது. நீங்கள் அதற்காகத் துயரத்தை அனுபவிக்க வேண்டி வரும். உள்ளத்தைத் தொட்டுப் பார்த்துக் கொள் ளுங்கள், நீங்கள் யார்? பிறரது தலையில் பலவீனத்தைப் புகுத்தி யதற்காக நீங்கள் வட்டிக்கு வட்டி சேர்த்து அனுபவிக்க நேரும். கர்ம நியதி அதன் பலனைக் கொண்டு வந்தே தீரும்.

ஒரே ஒரு பாவம்தான் உண்டு. அதுவே பலவீனம். நான் சிறுவனாயிருந்தபோது மில்டன் (Milton) எழுதிய ‘இழந்த சொர்க்கம்’ (Paradise Lost) என்ற கவிதையைப் படித்தேன். அதில் எனக்கு மதிப்பு ஏற்பட்ட ஒரே நல்லவன் சாத்தானே. பலவீனமின்றி, எல்லாவற்றையும் எதிர்கொண்டு சாவதற்கும் ஆயத்தமாயிருப்பவன் மட்டுமே மகான்.

எழுந்து தைரியமாகப் போராடுங்கள். பைத்தியக்காரத் தனத்திற்கு மேல் பைத்தியக்காரத்தனமாகச் சேர்த்துக் கொண்டே போகாதீர்கள். எந்தத் தீமை வரக் காத்துக் கொண்டி ருக்கிறதோ, அதனுடன் உங்கள் பலவீனத்தையும் சேர்க் காதீர்கள். உலகிற்கு நான் சொல்ல வேண்டுவதெல்லாம் அவ்வளவுதான். வீரர்களாக இருங்கள்! ஆவிகளைப் பற்றியும் பேய்களைப் பற்றியும் பேசுகிறீர்கள். நாமே உயிருடன் உலவும் பேய்கள். வலிமையும் வளர்ச்சியுமே வாழ்விற்கு அடையாளம், பலவீனம் சாவுக்கு அடையாளம். பலவீனமான எல்லாவற்றி லிருந்தும் விலகிவிடுங்கள். அது சாவு. வலிமையானது என்றால் அதைப் பெற நரகத்திற்குச் செல்ல நேர்ந்தாலும், சென்று அதைப் பற்றிக்கொள்ளுங்கள். வீரர்களுக்கு மட்டுமே முக்தி உண்டு. ‘அழகிற்சிறந்ததை அடைய வீரர்களுக்கு மட்டுமே உரிமை உண்டு.’ தைரியத்தின் உச்சியை அடையாத யாருக்கும் முக்தி பெறத் தகுதி இல்லை . நரகம் யாருக்கு? சித்திரவதை யாருக்கு? பாவம் யாருக்கு? பலவீனம் யாருக்கு? சாவு யாருக்கு? நோய் யாருக்கு?

நீங்கள் கடவுளை நம்புகிறீர்கள். அப்படியானால் உண் மையான கடவுளை நம்புங்கள். ‘நீயே ஆண், நீயே பெண், நீயே இளமைச் செருக்கில் நடக்கும் இளைஞன், நீயே தடியூன்றித் தள்ளாடும் கிழவன்’. பலவீனம்நீயே, பயம் நீயே, சொர்க்கம் நீயே, நரகம் நீயே, கடிக்கும் பாம்பு நீயே. அச்சமாக நீ வா! சாவாக நீ வா! துன்பமாக நீ வா!….

பலவீனம், தளைகள் எல்லாமே கற்பனை. அவற்றைப் பார்த்து ஒரு வார்த்தை சொன்னால், அவை மறைந்து ஒழிய வேண்டும். பலவீனமடையாதீர்கள்! வேறு வழியில்லை. வீரர் களாக எழுந்து நில்லுங்கள்! அச்சம் வேண்டாம்! மூட நம்பிக்கை வேண்டாம்! உண்மையை உள்ளபடியே எதிர்கொள்ளுங்கள். நமது துன்பங்களுள் மிகக் கொடிய துன்பமான மரணம் வந் தாலும் வரட்டும்! நாம் உயிரை விடவும் துணிந்துள்ளோம். எனக்குத் தெரிந்த மதமெல்லாம் அவ்வளவுதான். நான் இன்னும் அதை அடையவில்லை. ஆனால் அதற்காகப் போராடிக் கொண் டிருக்கிறேன். நான் அடையாமல் போகலாம்; ஆனால் நீங்கள் அடையலாம், முன்னேறுங்கள்!

‘எங்கே ஒருவன் மற்றொன்றைக் காண்கிறானோ, மற் றொன்றைக் கேட்கிறானோ, எதுவரை இரண்டு உண்டோ , அதுவரை எல்லா துன்பங்களுக்கும் பிறப்பிடமான அச்சம் இருந்தே தீரும்; எங்கே ஒருவன் மற்றொன்றைக் காண வில்லையோ, எங்கே ஒன்று மட்டுமே உள்ளதோ, அங்கே துய ரத்தை அனுபவிக்க யாருமில்லை. துன்புற யாருமில்லை.’ இரண்டற்ற ஒன்றுதான் உள்ளது. ஆகையால் அஞ்சாதீர்கள். விழித்துக் கொள்ளுங்கள், எழுந்திருங்கள், லட்சியத்தை அடை யும்வரை நிற்காதீர்கள்.

மேற்கோள்கள்:  எழுந்திரு! விழித்திரு! பகுதி 7  I. உலக மதங்கள் – 1. இந்து மதம் 16. கீதை 3

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s