14. கீதை 1

கீதை 1

கீதையைப் புரிந்துகொள்ள அதன் வரலாற்றுப் பின்னணியை அறிந்திருப்பது அவசியம். உபநிடதங்களுக்கு ஒரு விளக்கவுரை யாக கீதை விளங்குகிறது. இந்தியாவின் பைபிள்தான் உப நிடதங்கள். புதிய ஏற்பாடு எப்படியோ, அப்படியே இந்துக் களுக்கு உபநிடதங்கள். நூற்றுக்கும் அதிகமான உபநிடதங்கள் உள்ளன. அவற்றுள் சில மிகச் சிறியவை; சில பெரியவை. ஒவ்வொன்றும் தனி நூல். அவை எந்த குருவின் வாழ்வையும் சொல்லவில்லை; தத்துவங்களை மட்டுமே கூறுகின்றன. பொது வாக அரச சபையில், பண்டிதர்களுக்கிடையே நடைபெற்ற விவாதங்களின் சுருக்கெழுத்துக் குறிப்புகள் போலவே அவை உள்ளன.

உபநிடதம் என்ற சொல், அமர்ந்திருத்தல், அதாவது ஒரு குருவின் அருகில் அமர்ந்திருத்தல் என்று பொருள்படுகிறது. உங்களுள், உபநிடதங்கள் சிலவற்றைப் படித்திருப்பவர்களுக்கு, அவை எவ்வாறு சுருக்கெழுத்துக் குறிப்புகளின் தொகுப்புபோல் உள்ளது என்பது புரியும். நீண்ட விவாதங்களுக்குப் பின்னர் அவை நினைவிலிருந்து குறித்து வைக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். பிரச்சினை என்னவென்றால் அவற்றின் பின்னணியைப் பற்றிச் சொற்பமே நமக்குத் தெரிய வந்துள்ளது. அவற்றின் நல்ல பக்கம் மட்டுமே அங்குக் குறிக்கப்பட்டுள்ளன.

சம்ஸ்கிருதம் கி.மு. 5000-இல் தோன்றியது. அதிலிருந்து குறைந்தது இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்டவை உபநிடதங்கள். அவை உண்மையில் எவ்வளவு தொன்மை வாய்ந்தவை என்பது யாருக்கும் தெரியாது. உபநிடதங்களின் கருத்துக்களை எடுத்தாள்கிறது கீதை; சில இடங்களில் சொற் களையும் அப்படியே எடுத்துக் கொள்கிறது. உபநிடதங்கள் விளக்கும் முழுப் பொருளையும் அப்படியே சுருக்கமாக, அடக்க மாக, ஒழுங்காகக் கொண்டுவரும் நோக்கத்துடனே அது தொகுக்கப்பட்டிருக்கிறது.

இந்துக்களின் சாஸ்திரங்கள் வேதங்கள் என்று அழைக்கப் படுகின்றன. அந்த நூல் தொகுதிகள் எண்ணற்றவை. அவற்றின் மூலங்களை மட்டும் இங்கே கொண்டு வந்தால்கூட, இந்த அறைக்குள் அவை அடங்காது. அவற்றுள் பல தொலைந்து விட்டன. அவை பல பிரிவுகளாகப் பிரிக்கப்பட்டு ஒவ்வொரு பிரிவும் ஒவ்வொரு புரோகிதரின் பொறுப்பில் விடப்பட்டது. அவற்றை மனப்பாடம் செய்வதன்மூலம் அவை அழியாமல் அவர்கள் காத்தனர். அத்தகைய மனிதர்கள் இன்றும் உள்ளனர். ஓசையளவில்கூடச் சிறு பிசகின்றி புத்தகம்புத்தகமாக அவர்கள் ஒப்பிப்பார்கள்.

வேதங்களின் பெரும் பகுதி தொலைந்து போய்விட்டது. எஞ்சியுள்ள சிறு பகுதி மட்டுமே தனியாக ஒரு நூல் நிலையமாக அமையக்கூடியது. இவற்றின் மிகப் பழைய பகுதியில் ரிக்வேதத் துதிகள் அடங்கியுள்ளன. தற்கால ஆராய்ச்சியாளர்கள் வேதப் பகுதிகளுள் எது முந்தியது, எது பிந்தியது என ஒழுங்குபடுத்த முயல்கின்றனர். பைபிளைப் பற்றிய பழைய கருத்தும் இன்றைய அறிஞர்களின் கருத்தும் வேறுபடுவது போலவே, வேதங்களைப் பற்றிய புராதனக் கருத்து, நவீனக் கருத்திலிருந்து முற்றிலும் வேறானது. |

வேதங்கள் இரண்டு பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன. ஒன்று உபநிடதங்கள் அல்லது ஞான காண்டம், மற்றது கர்ம காண்டம். கர்ம காண்டத்தைச் சிறிது விளக்குவோம். சடங்கு களும் பல தேவதைகளைப் பற்றிய பலவகையான துதிப்பாடல் களும் அதில் உள்ளன. சடங்குகள் பல கிரியைகள் அடங்கியவை. அவற்றுள் சில மிக விரிவானவை. அவற்றைச் செய்யப் பல புரோகிதர்கள் தேவை. சடங்குகளின் விரிவால், புரோகிதத் தொழிலே தனியொரு சாஸ்திரமாயிற்று. படிப்படியாக இந்தத் துதிகளிலும் சடங்குகளிலும் பொதுமக்களுக்கு மதிப்பு வளர்ந்தது. தேவதைகள்கூட மறைந்து, அவர்களது இடத்தை இந்தச் சடங்குகள் பிடித்துக்கொண்டன. இது இந்தியாவில் ஏற்பட்ட ஒரு வினோத வளர்ச்சியாகும்.

வைதீக இந்துக்களில் மீமாம்சகர் என்ற பிரிவினர் தேவதை களை நம்புவதில்லை, மற்றவர்கள் நம்புகின்றனர். வேதங் களிலுள்ள தேவதைகளைப் பற்றிய கருத்து என்னவென்று ஒரு வைதீக இந்துவை இன்று கேட்டால், ஒரு திருப்திகரமான பதிலை அவனால் தர முடியாது. புரோகிதர்கள் இந்தத் துதி களைப் பாடி, அக்கினியில் ஆஹுதி அளிப்பார்கள். அவற்றின் பொருள் என்ன என்று வைதீக இந்துவைக் கேட்டால், துதி களிலுள்ள சொற்களுக்கே பல பயன்களை அளிக்கும் சக்தியுண்டு என்று கூறுவான், அவ்வளவுதான். இதுவரை இருந்த, இயற்கைக்கு உட்பட்ட மற்றும் இயற்கையை மீறிய அனைத்துச் சக்திகளும் அங்கு உள்ளன. வேதங்கள் ஓர் அபூர்வ சக்தி உள்ள வெறும் வார்த்தைகள் மட்டுமே. அவற்றைச் சரி யான முறையில் உச்சரித்தால் விளைவுகளை உருவாக்க வல்லவை. ஓர் உச்சரிப்புத் தவறினாலும் பயன் உண்டாகாது. ஒவ்வொன்றும் சரியாக, முறையாக இருக்க வேண்டும், மற்ற மதங்களில் பிரார்த்தனை என்று அழைக்கப்படுவது இங்கு மறைந்து, வேதங்களே தெய்வங்களாகி விட்டன. வேதங்களில் சொற்களுக்கு எவ்வளவு உயர்வான இடம் அளிக்கப்பட்டது என்பதை இதிலிருந்து நீங்கள் உணரலாம்.

அனாதியான இந்தச் சொற்களிலிருந்தே உலகம் முழுவதும் படைக்கப்பட்டுள்ளது. சொல்லின்றி எண்ணம் இருக்க முடியாது. உலகில் என்னென்ன உள்ளனவோ, அவை எல்லாம் எண்ணத்தின் வெளிப்பாடே எண்ணமோ சொற்களின் மூலம் தான் தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொள்ள முடியும். தோன்றா நிலையிலிருந்த எண்ணம் எந்தச் சொற்களின் மூலம் வெளிப் பட்டதோ, அந்தச் சொற்களின் தொகுதியே வேதங்கள். இதி லிருந்து நமக்குத் தெரிவது என்னவென்றால், புறவுலகிலுள்ள ஒவ்வொரு பொருளும் வேதங்களைச் சார்ந்தே இருக்கிறது. ஏனெனில் ஒரு பொருளைப் பற்றிய எண்ணம் அதைக் குறிக்கும் சொல் இல்லாமல் இருக்க இயலாது. ‘குதிரை’ என்ற சொல் இல்லாவிட்டால் குதிரையைப்பற்றி யாரும் நினைக்க முடியாது. ஆகையால் எண்ணத்திற்கும் சொல்லிற்கும் புறப் பொருளுக்கும் நெருங்கிய உறவு இருக்க வேண்டும். இந்தச் சொற்கள் என்பவை உண்மையில் என்ன? வேதங்களே. அவற்றின் மொழி சம்ஸ் கிருதம் என்றுகூடச் சொல்வதற்கில்லை. அது வேத மொழி, தெய்வ மொழி. அதன் சிதைவே சம்ஸ்கிருதம். அவ்வாறே மற்ற மொழிகளும். வேத மொழியைவிடப் பழைய மொழியில்லை. ‘வேதங்களை எழுதியது யார்?’ என்று நீங்கள் கேட்கலாம். அவை எழுதப்படவில்லை. சொற்களே வேதங்கள். ஒரு சொல்லை நான் பிழையின்றி உச்சரித்தால் அதுவே வேதம். விரும்பிய பலனை அது உடனே அளிக்கும். –

வேதத் தொகுதி என்றென்றும் உள்ளது. உலகம் எல்லாம் அந்தச் சொல்தொகுதியின் வெளிப்பாடே. வெளிப்பட்டுக் காணப்படுகின்ற சக்தி, ஒரு கல்பம் முடியும்போது சூட்சும நிலையை அடைந்து, சொல் வடிவையும், பின்பு எண்ண வடிவையும் அடைகிறது. அடுத்த கல்பத்தில் மீண்டும் எண்ணங்கள் சொல்லாகி, அதிலிருந்து உலகம் பிறக்கிறது. வேதங்களில் அடங்காதது என்ற ஒன்று இருப்பதாக நீங்கள் நினைத்தால் அது உங்கள் மன மயக்கம். அப்படி எதுவும் இருக்க முடியாது. at வேதங்கள் மனிதர்களால் எழுதப்படவில்லை என்பதைப் பல நூல்கள் வலியுறுத்திப் பேசுகின்றன. இந்த நூல்களின் ஆசிரியர்களிடம், வேதங்கள் முதன்முதலில் யாராவது ஒரு மனிதர் மூலமாகத்தான் வெளிப்பட்டிருக்கும் என்று கூறினால், அவர்கள் சிரிப்பார்கள். முதன்முதலில் வேதத்தை வெளியிட்ட யாரைப் பற்றியும் கேள்விப்பட்டதே இல்லை. புத்தரின் உபதேசங்களை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். முற்பிறவிகள் பல வற்றுள் பல தடவை அவர் அதே உபதேசங்களைக் கூறியுள்ளார் என்ற நம்பிக்கை உள்ளது.

‘எங்கள் மதம் சரித்திரபூர்வமானது. எனவே எங்கள் மதமே உண்மை . உங்கள் மதம் தவறு’ என்று கிறிஸ்தவன் கூறினால், அதற்கு மீமாம்சகன், ‘உனது மதம் சரித்திர பூர்வமானது என்றால், ஒரு மனிதர் அதை ஆயிரத்துத் தொள்ளாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு உண்டாக்கினார் என்பதை நீயே ஒப்புக் கொள்கிறாய். ஆனால் எது உண்மையானதோ, அது எல்லை யற்றதாகவும் என்றும் உள்ளதாகவும் இருக்க வேண்டும். அது தான் உண்மையின் ஒரே உரைகல். அது எப்போதும் அழியாமல் என்றும் ஒரேபோலவே இருக்கும். உனது மதம் இன்ன மனித ரால் படைக்கப்பட்டது என்பதை நீயே ஒப்புக்கொள்கிறாய். வேதங்கள் அப்படி ஒரு தீர்க்கதரிசியாலோ வேறு எந்த வழி யிலுமோ உண்டாக்கப் படவில்லை. எல்லையற்ற வார்த்தை களிலிருந்து இயல்பாகவே பிரபஞ்சம் முழுவதும் தோன்றி மறைகிறது’ என்பான்.

தத்துவரீதியாக இது முற்றிலும் சரியே….. ஒலிதான் படைப் பின் ஆரம்பமாக இருக்க வேண்டும். உயிர்களின் படைப்பிற்கு மூல உயிரணுக்கள் இருப்பதுபோல், ஒலிகளுக்கும் மூல ஒலி ஒன்று இருக்க வேண்டும். சொற்களின்றி எண்ணம் இல்லை….. உணர்ச்சிகள், அனுபவங்கள், எண்ணங்கள் இவை எங்கிருக் குமோ அங்கே சொற்களும் இருந்தேயாக வேண்டும். ஆனால் நான்கு புத்தகங்களே வேதம், வேறெதுவும் இல்லை என்று சொல்வதுதான் பிரச்சினை. பௌத்தர்கள், ‘எங்களுடைய வையே வேதங்கள்; அவை பிற்காலத்தில் எங்களுக்கு வெளிப் படுத்தப்பட்டன’ என்று கூறலாம். அவ்வாறு இருக்க முடியாது. இயற்கை அவ்வாறு நடைபெறவில்லை. இயற்கை தன் நியதி களை ஒருபோதும் பகுதிபகுதியாக வெளிப்படுத்துவதில்லை. இன்று ஓர் அங்குலம், நாளை மற்றோர் அங்குலம் என்று புவியீர்ப்புவிசை வெளிப்படவில்லை. ஒவ்வொரு நியதியும் பூரணமானது. நியதியில் பரிணாமம் என்பது இல்லை ; அது ஒரேயடியாகக் கொடுக்கப்பட்டுவிடுகிறது. ‘புதிய மதம், சிறந்த அருளுணர்வு’ என்பனவெல்லாம் வெறும் முட்டாள்தனம். அதற்கு எந்தப் பொருளும் இல்லை . நூறாயிரம் நியதிகள் இருக்கலாம். அவற்றுள் சிலவற்றை இன்று அறிகிறோம், பின்னர் ஒவ்வொன்றாகக் கண்டுபிடிக்கிறோம், அவ்வளவுதான்.

பழங்காலப் புரோகிதர்கள் வேதங்களின் பலத்தால் தேவர் களை அரியாசனத்திலிருந்து இறக்கிவிட்டு, அந்த இடங்களில் தாங்களே அமர்ந்தனர். ‘சொற்களின் ஆற்றல் என்ன என்பது உங்களுக்குத் தெரியாது; அவற்றை எப்படிப் பயன்படுத்துவது என்பது எங்களுக்குத் தெரியும். நாங்களே உலகின் நடமாடும் தெய்வங்கள். எங்களுக்குப் பணம் கொடுங்கள். நாங்கள் வேதச் சொற்களைப் பயன்படுத்தி உங்களுக்கு வேண்டியவை கிடைக்கச் செய்வோம். இந்தச் சொற்களை நீங்கள் உச்சரிக்க முடியுமா? முடியாது. ஏனெனில், சிறு தவறு நிகழ்ந்தாலும், அது எதிரான பலனை உண்டாக்கிவிடும். நீங்கள் செல்வந்தராக, அழகானவராக, நீண்ட ஆயுள் உள்ளவராக, நல்ல கணவரை அடைந்தவராக வேண்டுமா?’ என்றனர் அவர்கள். புரோகிதர் களுக்குப் பணத்தைக் கொடுத்துவிட்டுச் சும்மாயிருக்க வேண்டியதுதான்.

இதற்கு இன்னொரு பக்கமும் உண்டு. வேதங்களுடைய முதற்பகுதியின் லட்சியம், பிற்பகுதியாகிய உபநிடதங்களின் லட்சியத்திலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்டது. முதற்பகுதியின் நோக்கம், வேதாந்தம் ஒன்றைத் தவிர உலகிலுள்ள மற்ற மதங்கள் அனைத்தின் நோக்கத்தைப் போலவே உள்ளது; அதாவது இந்த உலகிலும் மறுவுலகிலும் இன்பம் அனுபவிப்பது, கணவன், மனைவி, மக்கள் இவையே. பணத்தைக் கொடுங்கள், புரோகிதர் உங்களுக்கு ஒரு அனுமதிச் சீட்டு தருவார். நீங்கள் சொர்க்கத்தில் இன்ப வாழ்வு வாழலாம், உங்கள் சுற்றத்தாரை யெல்லாம் அங்கே காணலாம். இந்த இன்ப ராட்டினம் முடிவில்லாமல் சுழன்றுகொண்டே இருக்கும். கண்ணீர் இல்லை, அழுகை இல்லை, எல்லாம் சிரிப்புத்தான். எவ்வளவு உண்டாலும் வயிற்றுவலி வராது. எத்தனையோ கேளிக்கைகள் இருந்தாலும், தலைவலியே வராது. அதுவே மனிதனின் உன்னத மான குறிக்கோள் என்று புரோகிதர்கள் கருதினார்கள்.

இதில், உங்கள் நவீனக் கொள்கைகளுக்கு ஒத்துவருகின்ற இன்னொரு கருத்தும் உண்டு. மனிதன் இயற்கையின் அடிமை, என்றும் அடிமையாகவே இருக்க வேண்டும். அதைக் கர்ம நியதி என்கிறோம். கர்ம நியதி என்பது சட்டம். அது எங்கும் பொருந்தும். எல்லாம் கர்மத்தில் கட்டுண்டவை. ‘தப்பித்துக் கொள்ள வழி இல்லையா?’ ‘இல்லை. அடிமைகளாகவே இருங்கள், ஆயுள் முழுவதும் நல்ல அடிமைகளாக இருங்கள். நாங்கள் சொற்களின்மூலம் உங்களுக்கு நன்மை வருமாறும் தீமை வராதிருக்குமாறும் செய்வோம். நீங்கள் எங்களுக்கு வேண்டிய பணத்தை மட்டும் கொடுங்கள்’ என்பதுதான் (மீமாம் சகர்களின்) கொள்கை. இந்தக் குறிக்கோளே எல்லா காலங் களிலும் பொது மக்களுடைய ஆதரவைப் பெற்று வந்திருக்கிறது.

மக்களுள் பெரும்பாலானோர் சிந்திப்பதில்லை. சிந்திக்கத் தொடங்கினாலும், மூட நம்பிக்கைகளின் தொகுதி அவர்களைப் படுத்தும் பாடு பயங்கரமானது. அவர்கள் சற்றுப் பலமிழந்தால் வருகிறது அடி; முதுகெலும்பு சுக்கல்சுக்கலாக உடைந்து போகிறது. ஆசை காட்டியும் அச்சுறுத்தியுமே அவர்களை நகர்த்த முடியும், அவர்களாக நகரவே மாட்டார்கள். அவர்களை மிரட்ட வேண்டும்; பயமுறுத்த வேண்டும்; திகிலடையச் செய்ய வேண்டும். அப்போது அவர்கள் என்றென்றும் உங்கள் அடிமை களாக இருப்பார்கள். அவர்கள் வேறொன்றும் செய்ய வேண்டு வதில்லை–பணம் கொடுக்க வேண்டும், கீழ்ப்படிய வேண்டும். மற்ற அனைத்தையும் புரோகிதர்கள் கவனித்துக் கொள் வார்கள்…… மதம் எவ்வளவு எளிதாகிவிடுகிறது. பாருங்கள்! நீங்கள் ஒன்றும் செய்ய வேண்டியதில்லை. வீட்டிற்குப் போய் சும்மா இருங்கள். யாரோ ஒருவர் உங்களுக்காக எல்லாவற்றை யும் செய்வார். ஐயோ பாவம்! அற்பப் பிராணிகள்!

இன்னொரு வழியும் உள்ளது. உபநிடதங்களின் முடிவுகள் எல்லாம் இதற்கு நேர் எதிரானவை. முதலில், உலகைப் படைப் பவரும் ஆள்பவருமான இறைவனை உபநிடதங்கள் நம்பு கின்றன. பின்னர் கருணை வடிவமான கடவுள்கருத்து வரு கிறது. இது முதற்கருத்திற்கு முற்றிலும் மாறுபட்டது. இப் போதும் நாம் புரோகிதர்களின் கருத்தைக் கேள்விப்படு கிறோம் என்றாலும், லட்சியம் மிகவும் சூட்சுமத் தன்மையை அடைந்துள்ளது. பல தெய்வங்களுக்குப் பதிலாக ஒரே கடவுள் கருத்து எழுகிறது.

இரண்டாவதாக, நீங்கள் எல்லோரும் கர்மநியதியில் கட்டுப்பட்டவர்கள் என்பதை உபநிடதங்கள் ஒப்புக்கொள் கின்றன. ஆனால் அதிலிருந்து தப்பும் வழியையும் அவைகாட்டு கின்றன. மனிதனின் குறிக்கோள், விதியைக் கடந்து செல்வது. போகம் ஒருபோதும் குறிக்கோளாக இருக்க முடியாது. ஏனென் றால் போகம் என்பது இயற்கைக்கு உட்பட்ட ஒன்று.

மூன்றாவதாக, யாகங்கள் கேலிக்கூத்து என்று கூறி, உப நிடதங்கள் அவற்றைக் கண்டிக்கின்றன. யாகம், உங்களுக்கு வேண்டுவதையெல்லாம் தரலாம்; ஆனாலும் அது விரும்பத் தக்கதல்ல. ஏனெனில் அதிகம் கிடைக்கக்கிடைக்க, மேலும் அதிகமாக விரும்புவீர்கள். மகிழ்வதும் துயருறுவதுமாக இந்த முடிவற்ற வட்டத்தில் உழன்று கொண்டிருக்கிறீர்கள். நிரந்தர இன்பம் என்ற ஒன்று எங்குமே கிடைக்காது. அது குழந்தையின் வெறும் கனவு மட்டுமே. ஒரே சக்திதான் இன்பமாகவும் துன்பமாகவும் மாறிமாறி வருகிறது.

மன இயல் பற்றிய எனது கருத்தை இன்று நான் சிறிது மாற்றியுள்ளேன். மிகவும் வினோதமான உண்மை ஒன்றை நான் கண்டேன். என் மனத்தில் ஓர் எண்ணம் எழுகிறது; அதை நான் விரும்பவில்லை, வேறு ஒன்றை எண்ணுகிறேன். நான் வேண்டாத எண்ணம் உடனே மறைந்து போய்விடுகிறது. அது என்னவாயிற்று? பதினைந்து நிமிடங்களில் மீண்டும் வெளிவருகிறதே! வந்து என்னை நிலைகுலையச் செய்கிறதே! அது எத்தனை ஆற்றல் பொருந்தியதாக, எத்தனை வேகத்துடன், எவ்வளவு பயங்கரமாக எழுகிறது! என்னைப் பைத்தியமாக்கி விடுகிறதே! அது அடங்கும்போதுதான், அந்த உணர்ச்சி, முன்பு வெறுமனே அடக்கி மட்டுமே வைக்கப்பட்டிருந்தது தெரிகிறது. எழுந்தது எது? நான் செயல் புரிந்து, அனுபவித்துத் தீர்க்க வேண்டிய எனது தீய நினைவுப்பதிவே அது. ‘இயற்கை தன் வழியிலேயே செல்லும். அடக்குதல் என்ன செய்யும்?’-கீதையில் (3.33) இது ஒரு துணிவான கருத்து. அடக்குவதான அந்தப் போராட்டம், முடிவில் ஒரு வீண் முயற்சி என்று தோன்றலாம். உங்களிடம் ஒரே நேரத்தில் நூறாயிரம் ஆசைகள் போட்டி போட்டுக்கொண்டு பொங்கி எழலாம்; நீங்கள் அவற்றை அடக்கலாம். ஆனால் மீண்டும் அவை அனைத்தும் அங்கே வந்து நிற்கும்.

எனினும் நம்பிக்கை இழக்க வேண்டாம். நீங்கள் போதிய ஆற்றல் உடையவர்களானால் உங்கள் உணர்வை இருபது பகுதிகளாக ஒரே காலத்தில் பிரித்துக் கொள்ளலாம். மன இயல் பற்றிய என் கருத்து மாறுகிறது. மனம் வளர்கிறது. அதையே யோகிகள் கூறுகிறார்கள். ஓர் உணர்ச்சி மேலோங்குகிறது; பின்பு அது இன்னொன்றை எழுப்புகிறது. அப்போது, முதல் உணர்ச்சி மறைந்து போகிறது. நீங்கள் கோபம் கொள்கிறீர்கள். பின்பு மகிழ்ச்சியடைகிறீர்கள். அடுத்த கணமே கோபம் மறைந்து விடுகிறது. அந்தக் கோபத்திலிருந்துதான் நீங்கள் அடுத்த நிலையை உருவாக்குகிறீர்கள். இந்த நிலைகளுள் ஒன்றை மற்றொன்றாக மாற்றிக் கொள்ளலாம். நிரந்தர இன்பம் அல்லது நிரந்தரத் துன்பம் என்பதெல்லாம் குழந்தைக் கனவுகள். மனிதனின் குறிக்கோள் சுகமும் அல்ல, துக்கமும் அல்ல. இவை எதிலிருந்து எழுகின்றனவோ அதை நாம் அடக்கியாள வேண்டும். அவற்றின் வேர் எங்கே உள்ளதோ அங்கேயே அவற்றை நாம் அடக்கக் கூடியவர்களாக இருக்க வேண்டும்இதுதான் உபநிடதங்களின் கூற்று.

இன்னொரு வேறுபாடு: உபநிடதங்கள் எல்லா சடங்கு களையும், முக்கியமாக மிருக பலியுடன் இணைந்தவற்றை மறுக்கின்றன; அவை முட்டாள்தனம் என்கின்றன. இன்ன விலங்கைக் கொன்றால் இன்ன பலன் கிடைக்கும் என்று பழைய தத்துவவாதிகளுள் ஒரு பிரிவினர் கூறுகின்றனர். ‘பிராணியைக் கொன்ற பாவம் இருக்கிறதே, அதற்காக நீங்கள் துன்பம் அனுபவிக்கத்தானே வேண்டும்’ என்று நீங்கள் கூற லாம். ‘இது வெற்றுப் பேச்சு. எது சரி, எது தவறு என்பது உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்? உங்கள் மனம் அவ்வாறு கூறு கிறதா? உங்கள் மனம் கூறுவதைப்பற்றி யாருக்குக் கவலை? என்ன மதிகெட்ட பேச்சுப் பேசுகிறீர்கள்? உங்கள் மனம் சாஸ்திரத்திற்கு எதிராகச் செயல்படுகிறது. உங்கள் மனம் ஒன்று சொல்லி, வேதங்கள் வேறொன்றைச் சொன்னால், உங்கள் மனத்தை ஒதுக்கிவிட்டு, வேதங்களை நம்புங்கள். ஒரு மனிதனைக் கொல்வது சரி என்று அவை கூறினால் அதுதான் சரி’ என்பார்கள் அவர்கள். ‘என் மனசாட்சி வேறுவிதமாகக் கூறுகிறது’ என்று நீங்கள் கூறினால், அது சரியல்ல.

ஒரு புத்தகம் என்றென்றும் உண்மையான சொற்கள் அடங்கியது, புனிதமானது என்று நீங்கள் நம்பத் தொடங்கு கின்ற அந்தக் கணமே கேள்வி கேட்பதை நிறுத்திவிட வேண்டும். நீங்கள் உங்கள் பைபிளில் நம்பிக்கை வைத்திருக்கிறீர்கள். அதே வேளையில் ‘ஆகா! எவ்வளவு அதிசயமான வார்த்தைகள்! எவ்வளவு உண்மையானவை! நன்மை பயப்பவை!’ என்றும் சொல்கிறீர்கள். பைபிள் கடவுளின் வார்த்தை என்று நம்பினால், பிறகு அதைச் சீர்தூக்கித் தீர்ப்புக் கூற உங்களுக்கு அதிகாரம் இல்லை. எப்போது நீங்கள் சீர்தூக்கிப் பார்க்கிறீர்களோ, அப் போது நீங்கள் பைபிளைவிட உயர்ந்தவர்களாகி விட்டீர்கள். அப்போது பைபிளால் உங்களுக்கு என்ன பயன்? புரோகிதர் களோ, ‘உங்கள் பைபிளாகட்டும் அல்லது வேறு எதுவும் ஆகட்டும், எதனுடனும் நாங்கள் வேதங்களை ஒப்பிட முடி யாது. ஒப்பிடுவதில் பயனில்லை. ஏனென்றால் எது பிரமாணம் என்பதுதான் கேள்வி. அதுதான் முடிவு. ஏதோ ஒன்று சரியாக இல்லை என்று நீங்கள் எண்ணினால், வேதங்களின்படி அதைச் சரிப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்’ என்கிறார்கள்.
உபநிடதங்கள் இதை நம்பினாலும் இதைவிட உயர்ந்த குறிக்கோளும் அவற்றிற்கு உள்ளது. ‘வேதங்களைப் புறக் கணிப்பது அவற்றின் நோக்கம் அல்ல என்பது ஒரு பக்கம் இருக்க, மிருகங்களைக் கொன்று வேள்வி செய்வதையும், மக்களின் பணத்தைப் புரோகிதர்கள் கொள்ளையடிப்பதையும் அவை விரும்பவில்லை. மன இயலின்படி எல்லாம் ஒன்றுதான். வேறுபாடெல்லாம் ஆன்மாவின் இயல்பைப் பற்றிய தத்துவ விளக்கங்களில்தான். ஆன்மாவிற்கு உடலும் மனமும் உண்டா? கட்டளை நரம்புகள், உணர்ச்சி நரம்புகள் என்று வெறும் நரம்புத் தொகுதிதானா மனம்? மனஇயலை முழுமையான விஞ்ஞானம் என்று எல்லோரும் ஒப்புக்கொள்கின்றனர். அதில் எந்த மாறுபாடும் இருக்க முடியாது. சச்சரவெல்லாம் ஆன்மாவின் இயல்பு, கடவுள் போன்ற தத்துவங்களின் விஷயத்திலேயே.

புரோகிதர்களுக்கும் உபநிடதங்களுக்கும் இன்னொரு பெரிய வேறுபாடு உள்ளது. உபநிடதங்கள் துறக்கச் சொல் கின்றன. எல்லாவற்றிற்கும் உரைகல் அதுவே. அனைத்தையும் துறந்துவிடு. மனத்தின் படைப்புச் சக்திதான், நமக்கு இந்தத் தளைகளை எல்லாம் கொண்டு வருகிறது. அமைதியாக இருக்கும்போது மனம் அதன் உண்மை இயல்பில் திகழ்கிறது. மனத்தை அமைதிப் படுத்தினால் அந்தக் கணமே நீங்கள் உண்மையை அறிவீர்கள். மனத்தை எது சுற்றிச் சுழலச் செய் கிறது? கற்பனையும் படைப்புச் சக்தியுமே. படைப்பதை நிறுத்துங்கள். உண்மையை உணர்வீர்கள். படைப்புச் சக்தி அனைத்தும் தடைப்பட வேண்டும். அந்தக் கணமே உண்மை உங்களுக்கு விளங்கும்.

மாறாக, புரோகிதர்கள் படைப்பைத்தான் ஆதரிக்கிறார் கள். படைப்புச் செயல்பாடு இல்லாத ஒரு பிராணி இனத்தை எண்ணிப் பாருங்கள். அதை எண்ணிப் பார்க்க முடியாது. ஒரு நிலையான சமுதாயத்தை உருவாக்க, மக்களுக்கு ஒரு திட்டம் வேண்டியிருந்தது. கட்டுப்பாடாகத் தேர்ந்தெடுக்கும் ஒரு திட்டத்தை அதற்காக ஏற்றுக்கொண்டார்கள். உதாரணமாக, குருடர்களும் முடவர்களும் மணம் செய்துகொள்ளக் கூடாது என்ற விதியைக் கூறலாம். இதனால் உலகின் மற்ற நாடுகளை விட இந்தியாவில் அங்கவீனர்கள் குறைவு; வலிப்பு நோயாளி களும் பைத்தியக்காரர்களும் மிகக் குறைவு. இது தேர்ந்தெடுக்கும் கட்டுப்பாட்டினால் ஏற்படுகிறது. ‘அத்தகையோர் துறவி களாகப் போகட்டும்’ என்று புரோகிதர்கள் கூறுகிறார்கள். ஆனால் உபநிடதங்களோ, ‘அது வேண்டவே வேண்டாம். உலகின் சிறந்த புத்தம்புதிய பூக்களே வழிபாட்டுப் பீடத்தில் சமர்ப்பிக்கப்பட வேண்டும். உரம் படைத்த நெஞ்சும், வலிமை மிக்க உடலும் உள்ள, ஆற்றல் மிகப் பெற்ற இளைஞர்களே உண்மைக்காகப் பாடுபட வேண்டும்’ என்று கூறுகின்றன. இத்தகைய கருத்துவேற்றுமைகளால் அவர்கள் ஏற்கனவே தனி ஜாதியாகி விட்டார்கள் என்பதை முன்பே கூறினேன்.

இரண்டாவது, அரச ஜாதி. உபநிடதங்களிலுள்ள தத்துவங் களெல்லாம் அரசர்களுடைய மூளைகளில் எழுந்தவை; புரோகிதர்களிடமிருந்து பிறந்தவை அல்ல. ஒவ்வொரு மதப் போராட்டத்திலும் ஊடே ஒரு பொருளாதாரப்போராட்டமும் உண்டு. மனிதன் எனப்படும் பிராணிக்கு மத உணர்வு சிறிது இருந்தாலும், அவனுக்குப் பொருளாதாரமே வழிகாட்டி. தனி மனிதன் வேறு ஏதாவது ஒன்றால் இயக்கப்படலாம்; ஆனால் மனித சமுதாயம் என்று மொத்தமாக எடுத்துக்கொண்டால், பொருளாதார நோக்கம் இல்லாமல் அது அசைந்ததில்லை. உங்கள் மதம் எல்லா அம்சங்களிலும் பூரணத்துவம் பெறாததாக இருக்கலாம்; ஆனால் அதற்குப் பொருளாதார அடிப்படை இருந்து, ஆர்வத்துடன் பிரச்சாரம் செய்பவர்களும் இருந்தால், ஒரு நாடு முழுவதையும் வசப்படுத்திவிடலாம்.

பொருளாதார மதிப்பு இருக்கின்ற மதமே வெற்றி பெறும். ஆயிரக்கணக்கான ஒரேவித மதப் பிரிவுகள் ஆதிக்கத்திற்குப் பாடுபடலாம். ஆனால் பொருளாதாரப் பிரச்சினையைத் தீர்ப் பவைகளே ஆதிக்கத்தைப் பெறுகின்றன. மனிதனுக்கு வயிறு தான் வழிகாட்டி. அவன் நடக்கும்போது நீங்கள் கவனித் ததில்லையா? வயிறுதான் முன்னே போகிறது, தலை பின்னேதான் வருகிறது. தலை முன்னே போகப் பல யுகங்கள் ஆகும். அறுபது வயதாகும்போது மனிதன் உலகிலிருந்து வெளியேறுமாறு அழைக்கப்படுகிறான். வாழ்க்கையே ஒரு மாயை. உள்ளதை உள்ளபடி நீங்கள் காணத் தொடங்கும் அந்த வேளையில் நீங்கள் கவர்ந்து செல்லப்படுகிறீர்கள். வயிறு முன்னே சென்றதுவரை எல்லாம் ஒழுங்காகச் சென்றது. ஆனால் பிள்ளைக் கனவுகள் எல்லாம் கலைந்து, நீங்கள் உள்ளதை உள்ளபடி காணத் தொடங்கும்போது தலை முன்னே போகிறது. தலை முன்னே செல்ல ஆரம்பிக்கும் அதேவேளை யில் நீங்கள் வெளியே போய்விடுகிறீர்கள்.

உபநிடத மதத்தை மக்களிடையே பரப்புவது மிகவும் கடினமான செயல். அதில் பொருளாதார அம்சம் மிகக் குறைவு; ஆனால் பிறர் நலம் கருதும் அம்சம் அதிகமாக உள்ளது. உபநிடத உண்மைகள் செல்வாக்கு மிகுந்த அரசர்களால் கண்டு பிடிக்கப்பட்ட போதிலும், அவற்றிற்கும் அரசுரிமைக்கும் நெடுந் தூரம். ஆகையால் போராட்டம் கடுமையாயிற்று. அதன் உச்சகட்டம் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பின் ஏற்பட்டது. அதாவது புத்த மதம் தோன்றியது. புத்த மதத்தின் வித்து இதுதான்-அரசர்களுக்கும் புரோகிதர்களுக்கும் ஏற்பட்ட சச்சரவு. இந்தச் சச்சரவால் தர்மம் சீர்குலைந்தது. ஒரு பிரிவினர் மதத்தையே தியாகம் செய்ய விழைந்தனர். மறுபிரிவினர் வேள்வி களையும் வேதத்தில் கூறப்பட்டுள்ள தெய்வங்களையும் இறுகப் பிடித்துக்கொண்டனர். புத்த மதம் பொதுமக்களின் தளைகளைக் களைந்தது. எல்லா ஜாதிகளும் பிரிவுகளும் ஒரு நிமிடத்தில் சமமாயின. உன்னதமான மதக் கருத்துக்கள் இந்தியாவில் உள்ளன. ஆனால் அவை இனிதான் பிரச்சாரம் செய்யப்பட வேண்டும். இல்லாவிடில் அவற்றால் பயனில்லை.

ஒவ்வொரு நாட்டிலும் மாறுதல்களை எதிர்ப்பவர்கள் புரோகிதர்களே. அதற்குக் காரணங்கள் இரண்டு. ஒன்று, அவர் களுடைய பிழைப்பு; மற்றொன்று, அவர்கள் மக்கள் போகும் வழியில்தான் போக வேண்டும். எல்லா புரோகிதர்களும் வலிமை வாய்ந்தவர்கள் அல்ல. ‘இரண்டாயிரம் தெய்வங்களைக் கற்பியுங்கள்’ என்று மக்கள் சொன்னால், அவர்கள் அப்படியே செய்வார்கள். பணம் கொடுக்கின்ற சமுதாயத்திற்கு அவர்கள் ஊழியர்கள். கடவுள் அவர்களுக்குப் பணம் கொடுப்பதில்லை. ஆகையால் நீங்கள் புரோகிதர்களைக் குறைகூறுமுன் உங் களையே குறை கூறிக் கொள்ளுங்கள். உங்கள் தகுதி எத்தகையதோ, அத்தகைய அரசாங்கமும் மதமும் புரோகித முமே உங்களுக்குக் கிடைக்கும். அதற்கு மேலானது கிடைக்காது.
இவ்வாறு இந்தியாவில் தொடங்கிய பெரும் போராட்டம், கீதையில் அதன் உச்சகட்டங்களுள் ஒன்றை அடைகிறது. இந்தியா முழுவதும் இந்த இரு பிரிவினருக்கிடையே பிளவு பட்டுப் போகும் என்ற பயம் தோன்றியபோது கிருஷ்ணர் தோன்றினார். கீதையில் அவர் சடங்குகளுக்கும் புரோகிதர் களுக்கும் மக்களுக்கும் இடையில் ஒரு சமரசத்தை உண் டாக்க முயல்கிறார். நீங்கள் ஏசுவை வழிபடுவது போலவே கிருஷ்ணரும் அன்புடன் வழிபடப்படுகிறார். காலத்தில்தான் வேற்றுமை. நீங்கள் ஏசுவின் பிறந்த நாளைக் கொண்டாடுவது போல் இந்துக்கள் கிருஷ்ணரின் பிறந்த தினத்தைக் கொண் டாடுகிறார்கள். அவர் ஐயாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன் வாழ்ந்தவர். அவரது வாழ்க்கை அற்புதங்கள் நிறைந்தது. அவற்றுள் சில, ஏசுவின் வாழ்க்கை நிகழ்ச்சிகளுடன் மிகவும் ஒத்திருக்கின்றன. குழந்தை பிறந்தது சிறையில்; தந்தை குழந்தையை எடுத்துச் சென்று இடையர் குலத்தில் விடுகிறார்; அந்த ஆண்டு பிறந்த குழந்தைகளெல்லாம் கொல்லப்படு கின்றன; அவரும் முடிவில் கொல்லப்படுகிறார். அவரது விதி அதுவாக இருந்தது.

கிருஷ்ணர் திருமணம் செய்து கொண்டவர். அவரைப்பற்றி ஆயிரக்கணக்கான நூல்கள் உள்ளன. அவற்றில் எனக்கு அவ் வளவு அக்கறையில்லை. இந்துக்கள் கதை சொல்வதில் வல்ல வர்கள் என்பது உங்களுக்குத் தெரிந்ததுதானே! கிறிஸ்தவப் பாதிரிகள் பைபிளிலிருந்து ஒரு கதை சொன்னால், இந்துக்கள் இருபது கதைகள் சொல்வார்கள். திமிங்கலம் ஜோனாவை விழுங்கிற்று என்று நீங்கள் கூறுகிறீர்கள். ஒரு மனிதன் யானை யையே விழுங்கினான் என்று இந்துக்கள் சொல்வார்கள். குழந்தைப் பருவத்திலிருந்தே நான் கிருஷ்ணரின் வரலாற்றைக் கேட்டிருக்கிறேன். எந்த நிரூபணமும் இன்றியே, நான் அவர் வாழ்ந்ததை ஒப்புக்கொள்கிறேன். அவர் விட்டுச் சென்றுள்ள கீதை ஓர் அற்புத நூல்

ஒரு மனிதனைப் பற்றிய கட்டுக்கதைகளை ஆராய்ந்தால் அவனது குணநலன்களை அறிந்துகொள்ளலாம் என்று நான் ஏற்கனவே கூறினேன். கட்டுக்கதைகள் அணிகலன் போன்றவை. அவையெல்லாம் மெருகிட்டுச் சீர்படுத்தப்பட்டு, குணங் களுடன் ஒத்துவரும்படிச் செய்யப்பட்டிருப்பதை நீங்கள் காண லாம். எடுத்துக்காட்டாக, புத்தரைப் பாருங்கள். அவரது வாழ்வின் மையக் கருத்து தியாகம். அவரைப்பற்றி ஆயிரக் கணக்கான கதைகள் இருக்கின்றன. ஒவ்வொன்றும் முக்கிய மாக அவரது தியாகத்தைப்பற்றிக் கூறுவனவாகவே உள்ளன. லிங்கனைப்பற்றி ஆயிரக்கணக்கான கதைகள் உண்டு. ஒவ் வொன்றும் அவரது குணங்களுள் ஒன்றைப் பற்றியே கூறும். எல்லா கதைகளையும் படித்து அவற்றுள் ஊடுருவி நிற்கும் பொதுக் கருத்தைக் கண்டுபிடித்தால் அதுவே அந்த மனிதரின் முக்கியக் குணமாக இருக்கும். பற்றின்மை என்பதே கிருஷ் ணரின் மையக் கருத்து. அவருக்கு எதுவும் தேவை இருந்த தில்லை. அவர் எதையும் வேண்டுவதில்லை. அவர் செயலுக் காகவே செயல்புரிந்தார். ‘செயலுக்காகவே செயல்புரி. வழி பாட்டிற்காகவே வழிபடு. நன்மை செய்வது நல்லது, எனவே நன்மை செய்; வேறு ஒன்றும் கேட்காதே’ அதுவே அவரது குணமாக இருந்திருக்க வேண்டும். இல்லாவிடில் இந்தக் கதைகள் அனைத்தும் பற்றின்மை என்ற ஒரு கருத்தையே சுற்றி அமை யாது. கீதை மட்டுமே அவரது உபதேசம் என்பதில்லை.

எனக்குத் தெரிந்த மனிதர்களுள் எல்லா வகையிலும் பூரணத்துவம் எய்திவர் அவர். மூளையும் இதயமும் கைகளும் வியக்கத்தக்க முறையில் ஒருங்கிணைந்து அவரிடம் செயல் பட்டன. அவரது வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு கணமும் அவர் சிறந்த மனிதராக, போர்வீரராக, அமைச்சராக, அல்லது வேறு எவ்வாறாகவேனும் உயிர்த்துடிப்பு ததும்பும் செயல்பாடு நிறைந்தவராகக் காணப்படுகிறார். ஒரு மாமனிதராக, ஓர் அறிஞராக, ஒரு கவிஞராக அவர் உயர்ந்து நிற்கிறார். பலவகைப் பட்ட இந்த அற்புதச் செயல்திறனும், அறிவுத்திறன் மற்றும் உணர்ச்சித்திறனின் சங்கல்பமும் கீதை மற்றும் பல நூல்களிலும் காணப்படுகிறது. ஒப்புயர்வற்ற அதிசயமான இதயம், அழகு மிக்கச் சொல்வண்ணம், அதை வேறெதுவும் நெருங்க முடியாது. அவரது மகத்தான செயல்திறனின் சுவடு இன்னும் அழியாமல் இருக்கிறது. ஐயாயிரம் ஆண்டுகள் கழிந்துவிட்டன. கோடிக் கணக்கான மக்களின்மீது இன்றும் அவரது தாக்கம் இருக்கிறது. உங்களுக்குத் தெரிந்தாலும் தெரியாவிட்டாலும், அவரது ஆதிக்கம் உலகம் முழுவதிலும் எவ்வளவு பரவியிருக்கிறது என்பதைச் சற்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். பரிபூரணமாகத் தெளிந்த அவரது புத்திக்கு எனது வணக்கங்கள். அந்த மூளையில் ஒட்டடை மண்டிக் கிடக்கவில்லை; மூட நம்பிக்கையில்லை. ஒவ்வொன்றின் பயனும் அவருக்குத் தெரியும். ஒவ்வொன்றிற்கும் உரிய இடத்தை அளிக்க வேண்டிய அவசியம் ஏற்படும்போது அவர் வருகிறார். வாய்ச்சொல் வீரர்கள் எங்கும் போகிறார்கள்; வேதங்களின் உட்பொருள் முதலியவற்றைப்பற்றி விவாதிக் கிறார்கள்; ஆனால் உண்மையை மட்டும் அறிவதில்லை. ஏமாற்றுக்காரர்களைவிட அவர்கள் எந்தவகையிலும் சிறந்த வர்கள் அல்ல. வேதங்களில் மூட நம்பிக்கைக்கும் அறியாமைக்கும்கூட இடமுண்டு. ரகசியம் என்னவென்றால், ஒவ்வொன்றிற்கும் தகுதியான ஓர் இடம் வேண்டும் என்பதே.

அந்த இதயம்! புத்தருக்கு நெடுங்காலத்திற்கு முன்பே மதத்தின் கதவை ஒவ்வொரு ஜாதிக்கும் திறந்து வைத்த முதல் மனிதர் அவர்! அந்த அற்புத மனம்! அந்த வியத்தகு உழைப்பு நிறைந்த வாழ்க்கை! புத்தரின் செயல்முறை ஒரு நிலையில் அமைந்தவை; அதாவது குரு நிலையில் அமைந்தவை. மனைவி யையும் குழந்தையையும் வைத்துக்கொண்டே அவரால் குரு வாக முடியவில்லை. கிருஷ்ணரோ போர்க்களத்தின் நடுவில் உபதேசம் செய்தார். ‘இடையீடற்ற செயல்பாட்டின் நடுவில் உன்னதமான அமைதியையும், உன்னதமான அமைதியில் இடை யீடற்ற செயல்பாட்டையும் காண்பவனே யோகி, சிறந்த அறிவாளி’. (4. 18) தம்மைச் சுற்றி அம்புகள் பாய்ந்து செல்வது கூட அவருக்கு ஒரு பொருட்டாக இருக்கவில்லை. அவர் வாழ்வையும் சாவையும் பற்றிய பிரச்சினைகளைச் சாந்தமாகவும் அமைதியாகவும் அலசிக்கொண்டே போகிறார். ஒவ்வொரு தீர்க்கதரிசியின் உபதேசத்திற்கும் அந்தத் தீர்க்கதரிசியே சிறந்த விளக்கம். புதிய ஏற்பாட்டின் கோட்பாடு என்ன என்பதை அறிய நீங்கள் யாரோ ஒருவரிடம் போகிறீர்கள். ஆனால் செய்ய வேண்டுவது என்ன? திரும்பத்திரும்ப பைபிளை வாசித்து, அதன் கருத்தை ஏசுவின் வாழ்க்கை ஒளியில் அறிந்து கொள்ள முயல்வதே. மாமனிதர்களும் சிந்திக்கிறார்கள்; நீங்களும் நானும்கூடச் சிந்திக்கிறோம். ஆனால் ஒரு வேற்றுமை உள்ளது. நாம் சிந்திப்பதை நமது உடல் பின்பற்றுவதில்லை; நம் செயல்கள் எண்ணங்களுடன் இயைந்து போவதில்லை; நமது சொற்கள் வேதங்களின் சொற்களைப்போல் ஆற்றல் பெறவில்லை. அவர்கள் எது எண்ணினாலும் உடனே நிறை வேறும். ‘இதை நான் செய்வேன்’ என்று அவர்கள் கூறினால், உடல் அப்படியே செய்கிறது. அது பரிபூரணமான கீழ்ப்படிதல்! அதுதான் முடிவு. நாமே கடவுள் என்று நீங்கள் ஒரு நொடியில் நினைத்துவிடலாம். ஆனால் அப்படியே கடவுளாகி விடுவ தில்லை. சிக்கல் அங்குதான். அவர்கள் நினைத்தபடி ஆகி றார்கள். நாம் படிப்படியாகத்தான் ஆவோம்.

இதுவரை கூறியது கிருஷ்ணரையும் அவர் காலத்தையும் பற்றியது. அடுத்த உரையில் அவரது நூலைப்பற்றி அதிகம் தெரிந்துகொள்வோம்.

மேற்கோள்கள்: எழுந்திரு! விழித்திரு! பகுதி 7 I. உலக மதங்கள் – 1. இந்து மதம் 14. கீதை 1

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s